Waldrock pre-party in de Quatrebras

De vooravond van het jaarlijkse Waldrock festival wordt sinds enkel jaren voorafgegaan door de pre-party in de plaatselijke discotheek. Op vrijdag 30 juni togen ruim 600 mensen naar bardancing Quatrebras in Hurdegaryp voor de pre-party met Gorefest, Monolith Deathcult en regionale band Methusalem. Ook de pre-party mag dit jaar (wederom) het predikaat ‘supergezellig’ opgeplakt krijgen. Het geheel was opnieuw goed geregeld, zo konden de campingbezoekers gratis gebruik maken van taxibusjes van en naar de bardancing Quatrebras en ook ondanks de verstikkende hitte was deze avond ook dit weer een groot succes.

Methusalem trapte de avond af met hun vroege jaren 80 heavy metal. De door Iron Maiden en Judas Priest beïnvloede heavy metal ging er vanaf de eerste tonen meteen goed in bij het publiek. Methusalem zetter hier vanavond een degelijk optreden neer, alleen jammer voor de band dat dit het laatste optreden van hun zanger was, waardoor de band op zoek kan naar een vervanger.

De Monolith Deathcult had dan ook totaal geen moeite om het publiek op te warmen voor het hoofdprogramma Gorefest. The Monolith Deathcult kwam vanavond overtuigend over en zette een strakke en professionele show neer. Verder werden we nog getrakteerd op een gastoptreden van een of andere chick van BNN die wat probeerde te grunten, maar helaas meisje dat kan je niet, er kwam werkelijk geen ene fatsoenlijke grunt uit haar keel!!!

Hierna was het de beurt aan het opnieuw opgerichte Gorefest om het publiek te vermaken, de zaal was inmiddels afgeladen op het moment dat de band het podium betreed. Dat band het goed naar hun zin had bleek wel uit de spelvreugde waarmee de heren op het podium stonden. De set van vanavond bestond uit zowel veel oud maar ook uit nieuw materiaal van het uitstekende comeback album ‘La Muerte’. Ook het publiek vermaakte zich kostelijk en al snel ontstond er een flinke pit voor het podium, verder was heet, erg vochtig en bere gezellig. Rond een uur of 3 gingen we snel nog wat uurtjes slaap pakken om de volgende dag weer fit aan het Waldrock front te verschijnen.

Waldrock Festival 2006, Burgum, 01/07/2006

Met o.a. Motörhead, Helloween, Soulfly, Nile, Y&T, After Forever, Alice In Chains, Kamelot, Stone Sour, Stream Of Passion, DevilDriver, Born From Pain, Trivium, Bloodsimple en Shaboon.
 

Dit jaar was er geen spoor te bekennen van Fields Of Rock en Dynamo en had Bospop geen metaldag, daarmee was Wâldrock dus het enige stevige festival in Nederland. Echter de concurrentie van festivals zoals Graspop en het Duitse Wacken Open air is groot waarmee het ook dit jaar toch weer niet mee valt om het publiek naar de festivalgrond in Bergum te trekken. Zaterdag 1 juli is het weer zover; Wâldrock 2006 is alweer de 19e editie van dit festival en daarmee ook de 15e ‘metal Wâldrock’ editie. Met veel plezier gaan we wederom op weg naar een van de gezelligste festivals die Nederland rijk is, de weersvoorspellingen zijn uitstekend en zoals later zou blijken was dit een van de warmste Waldrock festivals uit de geschiedenis van het festival. Wij hebben het geluk dat we al jaren bij onze vrienden op de boerderij op zo’n tien minuten van het festival terrein mogen blijven slapen, en dat was maar goed ook want de camping was al snel goed gevuld. Gepakt en gezakt met zonnebrand en een aantal liter water vertrekken we dan ook een uurtje of half twaalf richting het festival terrein waar we uiteindelijk dan ook voor twaalf uur belanden. Mede door het mooie weer wisten velen mensen uit alle windstreken de weg naar Waldrock te vinden en waren er diversen nationaliteiten zoals Zweden, Duitsers, Belgen en Italianen die speciaal voor dit festival naar Nederland waren gekomen.

Zoals altijd was alles weer keurig geregeld. Zeer vriendelijke medewerkers en vrijwilligers, genoeg drank en eten en aardig wat goede namen op het podium. De ruim 7000 bezoekers konden onder een strakblauwe hemel genieten van onder meer Helloween, Soulfly, Stone Sour, Nile, en Y&T. Door het warme weer gedurende de hele dag was het dus noodzakelijk om veel te drinken om het vochtgehalte op peil te houden, hebben we daar normaal gesproken geen moeite mee, maar water drinken in plaats van enorme hoeveelheden bier was dan toch even iets anders. Bij de waterbakken in de buurt van de toiletten was het dan ook een drukte van belang. Maar wat klagen we nou, het was dit jaar uitstekend toeven op het festivalterrein en als de zon even te warm was er altijd nog de mogelijkheid de schaduw van de grote tent op te zoeken.

De aftrap was traditiegetrouw voor een Friese band weggelegd. De band Shaboon had dit jaar de eer om het festival te openen; en dat deden ze goed. Shaboon had dit jaar de slag om Waldrock gewonnen, waarmee de heren uit Drachten de felbegeerde plaats op het hoofdpodium afdwongen. De band speelde een mix tussen metal en rap, en met 3 rappers in een band van 7 man kan je dan een leuk setje neerzetten. Al na een paar nummers hadden ze het nog slaperige en stugge publiek toch aardig wakker gekregen. Een knappe klus voor de opener zoals al jaren blijkt, maar Shaboon kreeg het dit keer toch aardig voor elkaar!!!

Bloodsimple heeft nog niet zo lang gelden hun debuutalbum ‘A Cruel World’ afgeleverd en nu staan ze hier in Bergum waar ze mogen openen op het tentpodium. De band is geformeerd door rond ex-Vision of Disorder zanger Tim Williams die verder wordt aangevuld met Mike Kennedy, afkomstig van dezelfde band. Het openingsnummer was een instrumentaal nummer waarmee ze wel vaker shows openen. Dat is best knap want het valt niet mee om publiek warm te draaien met instrumentale muziek. De mannen beuken lekker door op hun mix van metal en hardcore. Gelukkig zitten er ook wat pakkende gitaarmelodietjes in waardoor het wat aantrekkelijker wordt voor meerdere mensen, zo kregen we natuurlijk veel materiaal van hun debuutalbum te horen zoals de songs “Straight Hate”, “Blood In Blood Out” en het titelnummer van het album. Ondanks dat dit de eerste keer is dat de band op Nederlandse bodem staat gaat het publiek toch aardig te keer in de warme tent. Na een half uur is het redelijke optreden van Bloodsimple alweer voorbij en maken we ons op voor de eerste echte topper op het hoofdpodium.

Het is nu de beurt aan Trivium, tijdens de eerste nummers valt de zang nogal wat tegen net als op Graspop maar dit is snel verholpen. We krijgen onder andere uitstekende versies “Suffocating Sight” te horen en tijdens de daaropvolgende song “Drowned And Torn Asunder” wordt door zanger/gitarist Matt Heafy gevraagd om op zijn teken een circle-pit te starten, het publiek kan hierop niet wachten en al snel is het voor het podium een grote chaos. Beide gitaristen speelden met veel passie en overgave, de band wil dan ook volgens eigen zeggen binnen een aantal jaar aan de top van de metalbands staan. Ze gaan de goede kant op door vaak in het voorprogramma van grote namen te spelen zodat iedereen ze kan komen zien en horen. De nadruk van de setlist van Trivium bestaat natuurlijk uit veel materiaal van het ‘Adscendancy’ album, maar ook het oudere werk zoals “Ember To Inferno” wordt niet vergeten. Verder krijgen we in de vorm van het nieuwe nummer “Detonation’ alvast een voorproefje op het aanstaande album ‘The Crusade’ te horen en waagt de band zich nog aan een stuk van Megadeth’s “Symphony Of Destruction”. Met het enorme enthousiasme van zanger Matt Heafy weet hij het publiek aardig op zijn hand te krijgen en dat gaat dan ook massaal uit zijn dak als de band de afsluiter ‘Pull Harder On The Strings Of Your Martyer” inzet. Trivium heeft ook Waldrock weten te overtuigen vandaag.

Het Limburgse Born From Pain timmert de laatste tijd behoorlijk aan de weg en zijn langzaam een begrip aan het worden in ons kikkerlandje. De band werd nog op het laatste moment aan de line-up van het festival toegevoegd en stond dan ook in het festivalboekje als surpriseact aangekondigd, echter op de website van het festival was de band al een week eerder aangekondigd. Born From Pain staat garrant voor retestrakke hardcore en ze spelen dan ook het dak eraf in de tent. De band speelt vandaag een set van zowel oud als nieuw materiaal waarbij we knallende uitvoeringen voorbij horen komen van nummers zoals “Final Nail”, “Black Gold”, “The New Hate”, “Rise Or Die” en “Never Return”. De band beukt lekker door en werd vrij positief ontvangen door het aanwezige publiek, een band als deze misstaat dan ook zeker niet op het gevarieerde aanbod van deze editie van het festival!

Devil Driver is de band van de voormalige zanger van Coal Chamber waarmee hij een aantal jaren gelden al eens op het Waldrock festival speelde. Heel energiek begint de band van ex-Coal Chamber zanger Dez Fafara er op los te spelen. Devil Driver speelt stevige metal met een groove en doet het dan ook de eerste paar nummers zeer lekker ondanks dat het geluid nog wat te wensen over laat. De pit wordt dan ook elke seconde woester en groter ondanks de hitte en de wat jongere nu-metal mannetjes krijgen waar ze op hoopten. Bandleider Dez legt nog een keer uit hoe de circle-pit werkt en het publiek volgt hem getrouw. Het was dan ook voor velen een aangename verassing toen de organisatie brandslangen uitrolde om het publiek wat af te koelen. Dez en de band hebben mij vandaag dan ook erg overtuigd, de hardcore/metal formatie zette een enorm energieke set neer en had een redelijk geluid.

Stream Of Passion heeft al bewezen een super live band te zijn doormiddel van diverse shows en ligt er inmiddels sinds enkele weken ook een uitstekende live DVD in de schappen. De band met daarin genie Arjen Lucassen en de Mexicaans zangeres Marcela Bovio, die al eerder te horen was op het Ayreon album ‘The Human Equation’, zette een goede show neer. De enthousiaste muzikanten spelen de set niet alleen goed maar je ziet ze ook echt blij en vrolijk spelen, ze hebben er zin in. Hier en daar laat het geluid nog wat te wensen over maar door het enthousiasme van de band merken we dat eigenlijk bijna niet. De set bestaat naast het nodige Steam Of Passion materiaal zoals“Out In The Real World” ook nog uit enkele Ayreon songs. Zo krijgen we o.a. een medley te horen van de songs “Into The Black Hole” en “Cold Metal” en een uitstekende versie van het nummer “To The Quasar”, al is het even wennen om deze nummers, gezongen door Marcella met slechts alleen vrouwelijk vocalen te horen ondanks dat zij een prachtig mooie stem heeft. Ook vandaag was dit was weer een zeer geslaagd optreden van de band.

Stone Sour begon hun set met het splinternieuwe nummer getiteld “30/30-150“ afkomstig van hun aanstaande nieuwe album die eind juli uit zal komen, dat was overigens zeer gewaagd. Niet iedereen kende dit nummer maar toch was het publiek vanaf het begin enthousiast. De meeste nummers die er gespeeld werden kwamen natuurlijk van hun eerste album en werd er gelukkig gekozen voor de harde songs van dit album. Natuurlijk werden er ook een aantal nieuwe nummers gespeeld. Het was tijd voor het flinke beukwerk en dat deden ze dan ook vol overgave. Natuurlijk was het met het enthousiasme en podiumervaring van zanger Corey Taylor gemakkelijk om het publiek te bespelen. Toen hij daarbij ook nog eens de een na de andere lofprijzing over Nederland uitte, het was immers in Nederland waar de band als een van de eerste landen in Europa waar de band doorbrak, kon optreden niet meer stuk Na een kleine 3 kwartier spelen was het alweer voorbij voor iedereen. Van mij hadden ze echter nog wel een paar nummertjes mogen doen.

Mede doordat Kamelot als een van de weinige bands vandaag niet vorige week op het Belgische Grappop stond te spelen loopt de tent al ruim voor aanvang van de band aardig vol. Kamelot toert momenteel door Europa ter promotie van hunaanstaande live DVD ‘One Cold Winter’s Night’, dat was het vandaag echter niet. Want als de band even na half vijf het tentpodium betreedt is het buiten nog steeds ver boven de 25 graden. De band opent hun optreden met de song “When The Lights Are Down”, het is alleen jammer dat het geluid bij aanvang van dit optreden wat minder is, maar als de band even later de song “The Edge Of Paradise” is dit probleem snel verholpen. Het publiek vindt het allemaal prachtig, de epische powermetal van de band wordt uitstekend gebracht en de Noorse zanger Roy Khan blijkt over een goede strot te beschikken. Natuurlijk wordt ook het laatste werkje ‘The Black Halo’ van de band niet vergeten en zo krijgen we als afsluiter de song “The Haunting” te horen waarna de band het podium verlaat. Echter de band is net zo snel weer terug als dat ze van het podium verdwenen en wordt ons nog de song “March Of Mephisto“ voorgeschoteld waarbij zanger Roy gekleed in priestersgewaad het publiek nog eenmaal opzweept. Kamelot heeft mij hier vandaag zeker kunnen overtuigen en als de band nog eens in de buurt te zien is ga ik zeker nog eens kijken, klasse!

Na het overlijden in april 2002 van zanger Layne Staley aan een overdosis van cocaïne en heroïne treed Alice In Chains niet meer op totdat in 2005 de overgebleven bandleden Jerry Cantrell, Mike Inez en Sean Kinney opnieuw bij elkaar komen om een show te doen voor het goede doel, de slachtoffers van Tsunami ramp in zuid Azië. Na dit eenmalige optreden krijgen de overgebleven bandleden echter de smaak te pakken en besluiten zij begin 2006 om weer te gaan toeren en zo is de band dan ook vandaag te zien op de mainstage van het Waldrock festival. Bijna ging het nog mis, de band was inmiddels al backstage gearriveerd maar de vrachtwagen met de instrumenten van de band was nog onderweg. Gelukkig kwam het spul 20 minuten voor showtime toch aan en was het haasten voor de crew om de band op tijd te laten starten. Het optreden van Alice In Chains is er eentje om niet te vergeten, ik zag de band afgelopen week ook l een zeer goede show op Graspop spelen, maar dat ik zie dat dan maar als een opwarmertje voor vandaag!! De band heeft in Comes With The Fall zanger William DuVall een waardige vervanger gevonden die met de songs “Sludge Factor”, “Dam That River”, “Rain When I Die“, “Junkhead”, “Sea Of Sorrow“, “Angry Chair” en “Again” aardig weet te overtuigen. De band was goed ingespeeld en tijdens eerdere shows zijn de ruwe kantjes ervan af gesleten. Het waren natuurlijk vooral de bekende hitsingles waar het publiek volledig op los ging zoals de songs, “Them Bones”,”We Die Young“, “Rooster” en afsluiter “Would?”. Alice In Chains is helemaal terug en klonk als vanouds en ook het spelplezier spatte er vanaf. Het was natuurlijk even wennen aan de stem van zanger William maar na een aantal nummers zullen de meeste mensen toch beamen dat hij echt een goede vervanger is. Ik heb in ieder geval genoten van o.a. de prima uitvoering van het mooie, ingetogen en gevoelige nummer “Down In A Hole’ en het energieke gierende gitaarwerk tijden songs zoals “Man In The Box”. Kortom een geweldige comeback met een stel superstrakke muzikanten en een mooie nieuwe stem die aan deze band zijn eigen dimensie geeft.

Hierna is het de beurt aan After Forever, de vierde Nederlandse band van vandaag. De band is momenteel goed bezig en toert al enige tijd ter promotie door Nederland en omstreken ter promotie van het laatste album van de band getiteld ‘Remagine‘ dat in 2005 uitkwam. Gelukkig stond de band vandaag wel in tent geprogrammeerd en niet op het grote hoofdpodium waardoor de show veel beter uit de verf kwam. After Forever begint goed en trekken gelijk het publiek mee in hun show!! Het geluid is meer dan goed in de tent en mede daarom komt After Forever zeer goed uit de verf. Natuurlijk worden nummers er veel nummers van de laatste twee albums gespeeld, maar ook de wat oudere nummers worden niet overgeslagen en zo krijgen we onder andere “Yield To Temptation” en “My Pledge Of Allegiance Pt.1” te horen. De band geniet zichtbaar van hun show en de menigte en Floor krijgt het publiek helemaal los. Het optreden van vandaag werd afgesloten met de Europe cover “The Final Countdown”, die op een aardige originele manier vertolkt werd. Al met al een hele fijne show waar we en ook de band met genoegen naar terug zullen kijken.

Als er vandaag een band als oude lullen rock kan worden gezien dan is dat de band Y&T (Yesterday & Today) wel, de band timmert immers al zo’n dertig jaar aan de weg. De band had dan ook beter op de bill gepast bij het afgelopen maand in Lichtenvoorde gehouden Arrow Classic Festival, maar niets is minder waar, de band kan rekenen op een grote publieksrespons. Zo staan niet allen de oude rockers vooraan het podium maar is er ook een hoop jong publiek te vinden. De band beslikt natuurlijk over een oeuvre met voldoende klassiekers om de aandacht van menig festival bezoeker vast te houden, zo komen onder ander de krakers “Hurricane”, “Dirty Girl”, “Black Tiger”, “Hang 'm High”, “Meanstreak” en “Resque Me”. Gedurende de set van de band wordt het dan ook steeds drukker en drukker voor het hoofdpodium. De band beschikt natuurlijk met zanger Dave Meniketti over een zeer goede zanger, ook het gitaarwerk was perfect en zo kregen we nog een sterke uitvoering van de ballad “I Believe In You” te horen. Het optreden van deze oude rockers wordt afgesloten met de song “Forever”, grote klasse wat Y&T hier vandaag presteerde.

Met de volgende band op het tentpodium zijn we aanbeland bij een van de hardste bands die vandaag op het programma staan, de brute deathmetalband uit Amerikaanse genaamd Nile. De band weet zich als één van de weinigen bands uit het genre te onderscheiden van de rest van deathmetal bands met de Egyptische sferische invloeden die op de albums van de band goed hoorbaar zijn. De band was zoals we gewend zijn zeer energiek en het enthousiasme straalde van zanger bassist Dallas Toler-Wade af, die ons meermaals liet weten zeer blij te zijn om hier vandaag aanwezig te zijn. Het geluid viel bij aanvang van de band nogal wat tegen, maar gaande weg de show werd dit al snel wat beter. Het publiek vond het allemaal prachtig en na een uurtje harde compromisloze death metal maken we ons op voor de volgende band op het hoofdpodium.

Voor het Braziliaanse Soulfly waren de temperaturen van vandaag waarschijnlijk nog zeer gewoontjes, maar voor ons Nederlanders was het een warme tropische dag. Het was dan ook pas rond de klok van negen uur dat de temperaturen wat daal, dit was tevens het tijdstip dat Max Cavelara en zijn Soulfly ons een uur lang zal vermaken met een mix van harde metal en tropische klanken. De band van voormalig Sepultura zanger gaat van start met enkele klassiekers in de vorm van “Back To The Primitives”, “Prophecy “, “Seek 'n' Strike” en “Tribal War” waarna de roep om de zoveelste circle-pit van de dag niet tegen dovemans oren is gezegd. Verder warden de Sepultura klassieker zoals “Refuse/Resist” en “Roots, Bloody Roots” niet vergeten en was het een groot feest voor het podium. De rest van de show van Soulfly kende verder eigenlijk geen verassingen of het moet het duet van Max met Stone Sour zanger Corey Taylor zijn die het publiek volledig op tilt liet gaan met de song “Jump Da Fuck Up”. Voor degenen die echter een week eerder op Graspop de band live aan het werk hadden gezien waar hetzelfde kunstje werk uitgevoerd zoals wij was de verassing een stuk minder. Het geluid was verder goed en ook het enthousiasme van de band straalde er weer vanaf, Soulfly zette hier opnieuw een sterk optreden neer net zoals enkele jaren geleden tijdens de Waldrock editie in 1998!!!

Als Helloween klaar staat om als laatste band vandaag het podium te betreden is de tent inmiddels overvol en worden onze Duitse vrienden met een luid gejuich onthaald. De band steekt van wal met de track “King For 1000 Years”afkomstig van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Keeper Of The Seven Keys - The Legacy’. Tijdens deze opener is het geluid echter niet optimaal, dit wordt echter al snel beter tijdens de song “Eagle Fly Free”. Als de band dan de zeventien jaar oude klassieker “Halloween” inzet gaat de tent missaal uit zijn dak, deze song wordt namelijk niet vaak in zijn geheel gespeeld! Zanger Andi Deris is vandaag goed bij stem en ook de rest van de band is goed op dreef, zo worden we vervolgens vermaakt met de song “Power” en het luidkeels meegezongen: “Future World”. Ook aan de podiumaankleding is vandaag gedacht en de band maakt er een waar feest van en bespeelt het publiek als de beste. Mede door de lengte van de songs in de setlist is het aantal gespeelde nummers niet echt groot, maar als de band na zo’n vijftig minuten het podium verlaat schreeuwt het publelijk om meer. De band komt daarom nog eenmaal terug om ons met de toegiften “I Want Out” en “Dr. Stein” te verblijden. Met deze uitstekende show op het tentpodium bewijst Heloween opnieuw nog lang niet uitgeblust te zijn en wordt maar weer eens gekenmerkt dat de Duitse happy metal nog lang niet uitgestorven is.

Het afsluiten van het festival werd verzorgd door Motörhead, die hier inmiddels voor de derde maal mochten aantreden. De band was is laatste jaren weer zeer actief en bracht ons enkele uitstekende albums zoals ‘Inferno’ en later dit jaar zal het nieuwe album ‘Kiss Of Death’ verschijnen. Het zijn echter de klassieker s waarmee de band het al jaren doet en vanaf opener “Stay Clean ”tot de laatste noten van “Overkill” is het vandaag opnieuw een feest der herkenning. De heren Lemmy, Phil Campbel en Mickey Dee hadden het zichtbaar naar hun zin en speelden stevig door. Ik hoef het nummers bijna niet meer op te sommen want het vaste Motörhead publiek weet precies welke nummers er gaan komen, echter enkel verassingen in de set dienden zich aan in de vorm van “Over The Top”, die Lemmy aan zichzelf opdraagt en “Fast And Loose”. Verder krijgen we vele klassiekers te verweken zoals “No Remorse”, “Metropolis”, Killed By Death” en natuurlijk “Ace Of Spades” waarbij het publiek nog eenmaal uit zijn dak gaat. Tijdens “Sacrifice” krijgen we nog een uitstekende drumsolo van Mickey Dee te verwerken waar menig drummer jaloers op zou zijn. De band heeft het zichtbaar naar zijn zin en maakt voordurend grappen met elkaar en het publiek. Uiteraard was het volume ook zoals we van Motörhead gewend zijn en dat is oorverdovend hard. But hey, we are Motörhead and we play Rock ’n Roll!!

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagd en zonnig Waldrock festival.

Nogmaals de complimenten voor alle vriendelijke medewerkers die ieder jaar weer zo hun best doen. We hopen dat volgend jaar (de 20^e editie) er een speciale hoofdact komt te staan natuurlijk. Dat moet een feestje worden!!! En ook voor het festival wil ik dat alle 12000 mensen die erop passen, ook echt komen in 2007! Dit is het meest relaxte festival waarop je toch iedereen kan vinden, niet lang in de rij hoeft te staan en nooit wat vervelends gebeurt. Petje af. See you at Wâldrock 2007! (Talitha Martijn, Martina Schouten, Eugene Straver)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!