Voor het eerst in de 16 jaar dat het Wâldrock festival bestaat is het vandaag volledig uitverkocht. Dit komt mede door de goede line-up en waarschijnlijk nog meer omdat dit gewoonweg het gezelligste festival van Nederland is. Ruim 12.000 mensen genoten van de 15 bands en het geweldige weer.

Er werd begonnen zoals we gewend zijn met een Friese band, dit maal was het de beurt aan de formatie Devoted To Hate uit Sneek. Deze hardcore band liet zich van hun beste kant horen terwijl het publiek het terrein binnenstroomde.

Hierna was het de beurt aan Katafalk om op het tent podium te openen. Deze band uit Groningen speelde een stevige pot death/thrash metal en was hierdoor ook een van de hardste bands van de dag.

Doordat er wat verschuivingen in het tijdschema hadden plaatsgevonden begon Peter Pan Speedrock een paar uur eerder dan gepland op het hoofdpodium in plaats van in de tent zoals in het programmaboekje vermeld stond. Peter Pan speedrock heeft ondertussen op elk festival in Nederland gespeeld dus het werd tijd dat ook Wâldrock er aan moest geloven. Vandaag werd er veel nieuw materiaal gespeeld van de onlangs uitgekomen cd ‘Lucky Basterds’, maar natuurlijk werden ook de oudere nummers zoals “Resurrection” niet vergeten. Dikke Dennis zong ook nog zijn nummer “Schoppenaas” mee en Peter Pan Speedrock kon vandaag niet meer stuk.

Madball stond al eerder op het hoofdpodium van Wâldrock maar dit jaar kwamen de hardcore broeders uit New York niet verder dan het tent podium.

Door andere bezigheden hebben we dit optreden helaas moeten missen dus snel naar Anthrax die door verschillende redenen zeer vroeg op het hoofdpodium geboekt stonden. Anthrax zette een goede set neer met oud en nieuw materiaal. Zo werd er van het eerder dit jaar verschenen superalbum ‘We ‘ve Come For You All’ onder meer “What Doesn’t Die”, “Safe Home” en “Knobody Knows Anything” gespeeld. Natuurlijk werden enkele klassiekers zoals “Got The Time”, “Caught In A Mosh” en “Anti Social” niet vergeten. Mede door het slechte geluid was het optreden wat de heren van Anthrax vorig jaar in de Heineken Music Hall als voorprogramma van Motörhead neerzette toch net iets beter.
 

Met alweer een nieuwe zanger binnen de gelederen begon Annihilator aan hun optreden. Het nieuwere werk van dit Canadese gezelschap is mij niet zo bekend, maar dit geld volgens mij bij het overgrote deel van het publiek. Het is dan ook juist bij de oudere nummers zoals “Alison Hell”, “Phantasmagoria” en “Never Neverland” dat er een beetje beweging in de tent komt.

Na Stone Sour op Fields Of Rock was het nu de eer aan Slipknot broeder Joey Jordison om met zijn band Murderdolls het Nederlandse publiek te vermaken. Deze band speelt een soort van glamrock gecombineerd met wat industrial en punk invloeden. Het overgrote deel van het wat oudere publiek kon dit echter niet waarderen maar de jonge lichting metal-fans gilde het uit bij nummers zoals “Slit My Wrist”, “Die My Bride” en “People Hate Me”. Als toegift werd het nummer “White Wedding” van Billy Idol nog even verkracht en hierna verlieten de heren het podium.

Door het uitvallen van Hatebreed was het Blood For Blood dat op het laatste moment nog aan de line-up was toegevoegd. Er werd gestart met een aantal uitstekende nummers van het in 2002 uitgebrachte album ‘Outlaw Anthems’. Verder kregen we ook nog de oudjes “Revenge Of Society” en “Blood for Blood“ te horen.

Na een aantal jaren niks van Clawfinger gehoord te hebben waren ze er ineens weer. Na hun vooruitstrevende debuut cd ‘Deaf Dumb Blind’ werd het echter steeds minder. Claw Finger moest het dan vandaag ook hebben van klassiekers van dit debuutalbum als “Nigger” en “The Thruth”. De nieuwere nummers van de met hiphop doorspekte zware metal deden het publiek dan ook niet echt warm lopen.

Om ook de gothic liefhebber tevreden te stellen werd dit jaar door de organisatie besloten om Lacuna Coil naar Friesland te halen. Deze Italiaanse band weet de prachtige zangkunsten van zangeres Cristina voortreffelijk af te wisselen met die van zanger Andrea Ferro. Vandaag kregen we onder andere een goede vertolking van het titel nummer “Lacuna Coil” te horen.

Op het hoofdpodium stond het Finse Stratovarius al te popelen om hun melodieuze powermetal aan het publiek voor te schotelen. Het was voor ons dus tijd geworden om wat te gaan eten. Voor Sepultura was het de derde keer dat ze op Wâldrock speelden, dit keer moesten ze het alleen in de tent doen.

Dat het overgrote deel van het publiek Sepultura nog niet vergeten was ondanks de mindere albums ‘Nation’ en ‘Against’ bleek wel uit het feit dat de tent ramvol zat. Met ‘Roorback’ heeft Sepultura weer een goed thrash album op zak. We kregen vooral de klassiekers te horen zoals “Arise”, “Dead Embryonic Cells” en “Roots”. Verder werden we nog aangenaam verast met “Biotech Is Godzilla” en de U2 cover “Bullet The Blue Sky”.

Na Sepultura was het aan Type O Negative om de misstap van hun vorige cd ‘World Comming Down’ goed te maken. Met hun geniale nieuwe cd ‘Life Is Killing Me’ is Type O Negative weer helemaal terug. Met nummers als “Christian Woman” en “Wolf Moon” zet Type O Negative een gedegen maar sombere set neer. Zanger Peter Steele is vandaag niet in een best humeur en laat dat nog eens extra blijken door de nummers “Black No. 1” en het nieuwe “I Don’t Wanna Be Me” zonder enige spelvreugde op het publiek los te laten.

De love metal van HIM kon de tent vandaag niet volledig vol krijgen maar het vooral vrouwelijke publiek kon vandaag toch genieten van zanger en middelpunt van de band Ville Vallo. Het waren vooral de hits “Right Here In My Arms”, “Join Me” en “Pretending” waarmee HIM veel succes oogstte.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!