Begin augustus zo vlak voor Wacken begint het eigenlijk altijd een beetje te kriebelen, donderdag morgen 3 augustus is het weer zover. We gaan bepakt en bezakt met ons goede humeur weer een uur of 6 in de auto zitten om Wacken te bereiken. Eigenlijk ging de hele rit erheen zeer voorspoedig. Jammer dat je dan alsnog ruim anderhalf uur vast moet staan in een straatje om op de camping te komen om daarna nog een uur in de rij te staan voor het afhalen van de backstage passen. Erg jammer dat je op Wacken altijd erg lang in de file staat of in de wacht-rij. Het Wacken festival krijgt ondertussen een steeds grotere internationale naam en naast de vele Duisters wordt het festival ook door steeds meer Nederlanders bezocht maar natuurlijk zijn er ook veel Zweden, Finnen en Noren aanwezig. Verder zijn er fans vanuit de hele wereld speciaal voor het festival overgekomen zo komen we backstage zelfs een aantal Japanners tegen. Het is dan ook goed te merken dat het festival dit jaar duidelijk overbevolkt is en het is dan ook niet voor niets voor het eerst in de geschiedenis dat het festival een week van te voren helemaal uitverkocht is. Het leek er dan ook op dat het ruim 2 keer zo druk was als voorgaande jaren. Ook backstage, maar toch waren er evenveel wc’s en dat waren er net als voorgaande jaren veel te weinig. Gelukkig vonden wij snel een plekje om de tent op te zetten. We proberen jullie een korte samenvatting te geven van de 3 leuke dagen die we gehad hebben. Het eten was ronduit goed te noemen. Lekkere hotdogs, knobi-broodjes en noem maar op. Ook hadden ze dit jaar goede koffie in de backstage bar en was de cocktailbar ook toppie. Nu maar eens wat vertellen over de muziek en de bands.

Donderdag 3 augustus

Nog maar net aangekomen op de grote festival weide staat de Michael Schenker Group al te trappellen om het massaal aanwezige publiek een uur lang te vermaken. Bandleider Michael Schenker die bekend werd als sologitarist bij de Scorpions, om vervolgens over te stappen naar U.F.O. is bij onze oosterburen dan ook nog steeds razend populair waardoor het al vroeg op de avond al erg druk is zo vlak voor het podium. Van het feit dat de Duitse gitaargod in het verleden al een menig robbertje uitvocht met zijn voormalige bandmaten van U.F.O. en Scorpions was vandaag niet veel te merken, de band stond deze avond immers in het voorprogramma van zijn voormalige werkgever en Michael zou zelfs later op de avond enkele songs met hen meespelen. Meteen al tijdens het begin van de set krijgen we de eerste klassieker te verwerken in de vorm van de song “Are You Ready To Rock” waardoor de stemming er meteen al aardig inzit bij het publiek. Daarna krijgen we de nummers “Dust To Dust” en “Shadow Lady” afkomstig van het laatste album te horen. Uit de UFO periode krijgen we onder andere de song “Lights Out” te horen, MSG songs kregen we verder nog met de nummers “On And On”, “Armed And Ready” en “Into The Arena”. Zanger Jari Tiura is vandaag prima bij stem en ook de gitaarpartijen van Michael komen goed uit de verf die de ene na de andere schitterende riff uit zijn zwart-witte Flying V tovert. Na een uitstekende show werden we nog op de ultieme krakers “Doctor Doctor” en “Rock Bottom” getrakteerd, waarna het wachten was op de headliner van de avond.

Rond de klok van tien uur betreden de Scorpions dan eindelijk het podium en kan de headliner van “A Night To Remember - A Journey in Time” eindelijk hun kunsten vertonen. Afgelopen jaar had Nightwish de eer om de avond af te sluiten, waarna de band enkele weken later zangeres Tarja aan de kant zette, waarmee dit optreden als zeer gedenkwaardig in de boeken terechtkwam. Maar terug naar 2006 waar de Scorpions hun show openen met de songs “Coming Home”, “Bad Boys Running Wild” en de eerste verassing van de avond “The Zoo”. Het geluid is vanavond redelijk te noemen en klinkt erg fris. Na een uitstekende uitvoering van de song “Make It Real” is het de beurt aan de eerste gastmuzikant Uli John Roth om de songs “Picture Life”, “Speedy’s Coming”, “Dark Lady”en “We'll Burn The Sky” met zijn oude bandmaten mee te spelen. Het publiek vindt het allemaal geweldig en ondanks dat dit de eerste dag van het festival is kan het voor veel bezoekers al niet meer misgaan, zo worden de klassieke hardrock songs die we hierna voorgeschoteld krijgen zoals “Love 'em Or Leave 'Em”, “Don't Believe Her” en “Tease Me Please Me” woord voor woord luidkeels meegezongen. Tijdens de song “Coast To Coast” die hierop volgde was het de beurt aan nog een ex-bandlid, Michael Schenker speelde gezamenlijk met zijn ex-werkgever daarna nog de nummers “Holiday”, “Lovedrive” en “Another Piece Of Meat”. Hierop kregen we nog een vrij nutteloze drumsolo van drummer James Kottak's, waarom nu toch altijd die drumsolo’s tijdens dit soort shows worden ingepland blijft voor mij een raadsel. De band gaat vervolgens verder met de songs “Blackout” en “No One Like You” die gezamenlijk met Herman Rarebell worden gespeeld waarop gitarist Matthias Jabs zijn gitaarkunsten mag vertonen. Met de wereldhit “Big City Nights” en de song “Can't Get Enough” zijn we echter aanbeland bij het einde van de reguliere set, maar de band is dan nog niet klaar en ook het uitzinnige publiek roept om meer. De eerste toegift krijgen we dan te verwerken in de vorm van de ballad “Still Loving You” waarop de band verder gaat met de nummers “In Trance” en “He's A Woman She's A Man” die gezamenlijk worden gespeeld met Uli John Roth en Michael Schenker, de daarop volgende song “In Search Of The Peace Of Mind” wordt de band tevens bijgestaan door Tyson Schenker waarop de band voor de tweede maal het podium verlaat, om vervolgens terug te keren om de song “Dynamite” te vertolken, hierna is de band nog niet uitgespeeld en krijgen we ook nog de klassieker “Rock You Like A Hurricane” te verwerken, als tijdens deze laatste song ook nog eens een gigantische mechanische schorpioen vanachter uit het podium verrijst, is het publiek niet meer te houden. De Scorpions schreven vanavond opnieuw geschiedenis met een uitstekende performance, vele klassiekers uit hun bijna veertig jarige carrière van de band, een aantal voormalig bandleden als gastmuzikanten en een bijna drie uur durende show, die een headliner waardig is, klasse!

Vrijdag 4 augustus

Black Stage

Legion Of The Damned lukt het al redelijk vroeg op de dag om het publiek zo’n 3 kwartier lang te vermaken. Begin dit jaar leverde de band het death/thrash album ‘Malevolent Rapture’ af. Uiteraard was de set van LOTD hierop gebaseerd. Zo krijgen we achtereenvolgens de songs ”Werewolf Corpse“, “Death's Head March“ en “Demonist“ te horen. Het geluid is echter niet al te best, maar zoals later zal blijken hebben veel bands op het Blackstage hiermee te kampen. Verder krijgen we nog de songs “Taste Of The Whip” en “Into The Eye Of The Storm” te horen. Legion Of The Damned krijgt het snel voor elkaar om een groot deel van het publiek op te zwepen. Natuurlijk wordt ook de titelsong van het debuutalbum van de band niet vergeten, waarna nog het nummer “Bleed For Me” gespeeld word. De rij nummers wordt afgesloten met het nummer “Legion Of The Damned”. De mannen van LOTD hebben vandaag erg hun best gedaan en waarschijnlijk wel weer een handvol nieuwe fans binnengehaald. Kortom een goede show, zeker voor het vroege tijdstip waarop zij moesten spelen.

Na ongeveer 17 jaar is het dan eindelijk zover, Peter Steele heeft de band Carnivore nieuw leven ingeblazen en vereerd Wacken met een bezoek. Omdat dit de enige Europese show van dit jaar is, zijn een groot aantal fans vanuit heel Europa special voor deze band naar Wacken afgereisd. Op het moment dat de band het podium betreedt en er slechts een aantal seconden gespeeld is bedankt Peter Steel het publiek om vervolgens met de hele band het podium af te stappen waarop de rest van het optreden eigenlijk als toegift gespeeld wordt. Na een minuut of wat komt de band dan uiteindelijk terug om af te trappen met de songs “Thermonuclear Warrior” en “Raise War” waarna we een sample te horen kregen van “Jack Daniel's & Pizza”. Wel had ik het gevoel dat ook veel aanwezigen niet wisten dat Carnivore de voormalige band van Peter Steele was, waardoor het toch mogelijk was moeiteloos vooraan te staan. Met hun geweldige show en hun hardcore getinte songs met foute songteksten was dit een lust om naar te kijken. Verder kregen we nog een vrij nutteloze drumsolo te verwerken waarop de band verder ging met de nummers “Angry Neurotic Catholics”, “Male Supremacy”, “Inner Conflict” en de Beatles cover “Helter Skelter” Het optreden werd afgesloten met de songs “S.M.D. (Suck My Dick)”, “Jesus Hitler” waarop het Duitse publiek aardig stil is geworden, “World Wars III And IV” en “Sex & Violence”. Tijdens deze laatste song werd de band nog bijgestaan door zo’n 10 schaars geklede vrouwen die het publiek een beetje probeerde op te jutten door met waterpistolen het publiek voor aan de hekken probeerde nat te spuiten, al met al een zeer geslaagd optreden en nu maar wachten of de heer Steele nog meer shows voor ons in Europa in petto heeft.

Als een van de headliners heeft de Wacken organisatie dit jaar de heropgerichte cult band Celtic Frost weten te strikken, de band is enige tijd geleden weer bij elkaar gekomen en heeft inmiddels het uitstekende album ‘Monotheist’ uitgebracht. Dit was de eerste officiële release van de band sinds 14 jaar. Na het intro krijgen we al vrij snel in set de eerste klassieker “Procreation Of The Wicked” te horen, waarop de band verder gaat met de song “A Dying God Coming Into Human Flesh“. Verder worden we natuurlijk ook wel blij van enkele klassiekers zoals “Necromantical Screams”, “Into The Cryps Of Rays” en de publieks favoriet “Circle Of The Tyrants”. De band was vandaag in goede doen, echter was opnieuw het geluid niet al te best. De meeste oudere nummers werden ook wat langzamer dan het origineel gespeeld waardoor de songs een zeer zwaar geluid meekregen. Natuurlijk wordt er veel werk van het nieuwe album ‘Monotheist’ gespeeld en zo worden we tegen het einde van de set aangenaam verrast met het ruim 14 minuten durende nummer “Synagoga Satanae“ te horen. Het nummer bevat een aantal extreme zeer zware en logge riffs, uitstekend drumwerk, en werden de Latijnse en Duitse teksten ook niet vergeten. Vooral het gesproken Duitse gedeelte komt zeer angstaanjagend over. Na deze uitgekiende set van veel oud en redelijk wat nieuw materiaal verlaat de band naar mijn idee veel te vroeg het podium, ze hadden wat mij betreft best nog een uurtje langer mogen spelen.

True Metal Stage

Nevermore moet het voorlopig stellen zonder gitarist Steve Smyth, de geconstateerde nier problemen van Steve maken dat hij voorlopig niet in staat is om op te treden. De rest van de geplande Europese toer zal de band dan ook live worden bijgestaan door Jag Panzer gitarist Chris Broderick die de band al eerder uit de brand hielp. De set van Nevermore gaat van start met de song “Final Product” gevolgd door “The River Dragon Has Come”. Zagen we de band eerder dit jaar nog optreden zonder gitarist Steve Smyth op het Rockhard festival, dit maal heeft de band versterking van Broderick waardoor het gitaarwerk wel goed zit. De band zet vervolgens de song “I, Voyager” in om de set te vervolgen met “Dead Heart In A Dead World” en “Engines Of Hate”. De spelvreugde en het enthousiasme stralen van de band af en dat is best moeilijk, wetende dat je bandlid zo ziek is. Het optreden is zeer zeker niet slecht, sterker nog Nevermore zet hier op Wacken één van de beste shows van de dag neer. Ook het publiek lijkt het allemaal prima te vinden en gaat vooral vlak voor het podium flink tekeer. Vervolgens zet de band het titelnummer van het voorlaatste album ‘Enemies Of Reality’ in om hierna verder te gaan met het nummer “Narcosynthesis”. Inmiddels heeft Nevermore een zestal albums uit maar natuurlijk wordt hier vandaag de nadruk op het laatste album gelegd en zo wordt het optreden afgesloten met de bijna 9 minuten tellende epos “This Godless Endeavor” en een brutale versie van “Born” waarop zanger Warrel aan het publiek vraagt om het record aantal crowdsurfers te breken. Dat dit met gemak gehaald is blijkt wel uit het feit dat de securety overuren draait en er gedurende de gehele song zo’n 10 mensen tegelijk over de hekken vliegen. Zoals reeds eerder vermeld weet Nevemore hier toch ook weer zonder gitarist Steve Smyth een gedenkwaardig optreden neer te zetten, nu is het alleen nog afwachten hoe het verder gaat met Steve, (van hieruit beterschap toegewenst) en zitten we natuurlijk al te springen voor de shows die de band in september zal geven in het voorprogramma van Disturbed.

Aangezien Ministry frontman Al Jourgensen al vanaf 1 uur in de middag rondhing in de backstage area wist ik dat het een leuke show moest worden. Hij was aardig goed gemutst en had al een behoorlijke dosis drank en andere versnaperingen naar binnen gewerkt voordat het optreden begon. Het geluid was jammer genoeg niet al te best, maar wel ontzettend hard waardoor er een groot deel van deze sublieme muziek verloren ging. De band trapte af met de songs “Fear (Is Big Business)” gevolgd door “Senor Peligro”, “Lieslieslies”, “Khyber Pass” en het titelnummer van het onlangs verschenen album ‘Rio Grande Blood’ waarop de heer Jourgensen als vanouds tegen de Amerikaanse regering en met name George Bush aanschopt. Met het vorige album ‘Houses Of The Mole’ was de band immers teruggekeerd naar de stijl die Ministry berucht maakte ten tijde van de grote doorbraak ‘Psalm 69’. De nadruk van de setlist lag daardoor natuurlijk ook op dit album en zo kregen we onder meer de songs “No 'W’”, “Waiting”, “Worthless” en “Wrong” te horen. Tegen het einde van de set waren er dan nog de klassiekers van het ‘Psalm 96’album in de vorm van de song “N.W.O.”, “Just One Fix” en afsluiter “Psalm 69”. De show was zeker goed, Slipknot drummer Joey Jordison bewees met dit optreden ook een uitstekende drummer te zijn en Al Jourgensen kreeg het publiek redelijk op zijn hand maar mede door de grote brei van geluid miste het optreden toch wat extra’s, dus volgende keer de band maar weer gaan bekijken in een klein zaaltje.

Party Stage

Aan het begin van het nieuwe millennium krijgt Soilwork eindelijk wat meer te vertellen, met de release van twee opvallende albums ‘Natural Born Chaos’ in 2002 en ‘Figure Number Five’ in 2003 breekt de band pas goed door bij het grote publiek waarop in 2005 het album ‘Stabbing The Drama’ uitkomt. Op het moment dat Soilwork begint te spelen en de song “Bastard Chain” van het album ‘A Predator’s Portrait’ door de speakers galmt gaat het massaal toegestroomde publiek direct uit zijn dak. Soilwork heeft een aardige reputatie opgebouwd wat betreft de live shows. Nummer die voorbij kwamen tijdens dit erg strakke optreden waren onder andere: “One With The Flies”, “The Chainheart Machine”, “Overload” en “Follow The Hollow”. Dat er veel crowdsurfers in de rondte vliegen spreekt bijna voor zich. Ook het meezingen gaat de mensen goed af en ook wij genieten van de geheel eigen sound van deze band. Tegen het einde van het optreden krijgen we dan nog een tweetal nummers van het ‘Stabbing The Drama’ album voorgeschoteld in de vorm van “Nerve” en “Stalemate”. Er wordt lekker strak gespeeld en de gitaristen sloven zich zo uit op het podium dat ze elkaar af en toe bijna omver lopen, dit vette optreden wordt hierna afgesloten door een strakke uitvoering van het nummer “As We Speak”.

Hier zou eigenlijk het verslag en de foto’s van Primal Fear moeten staan, maar door het late tijdstip dat de band geprogrammeerd stond (de band zou pas om twee uur in de nacht het podium betrekken), hebben we toch maar besloten om de band een keertje over te slaan en eens vroeg onze tenten op te zoeken omdat de zaterdag ook nog genoeg interessante bands te bieden had.

Op vrijdag en zaterdag waren er dan ook nog twee try-out optredens van de Nederlandse hardrock-band Mennen in het perscentrum van de backstageruimte van het Wacken Open Air festival. De band tekende onlangs een deal met Armageddon Music en de eerste release ‘Freakalive’, een live album zal op 13 oktober 2006 het daglicht zien. Het album is opgenomen in Cincinnati USA, alwaar de band enige concerten gaf tijdens de opnames van “Planet Black”, een studio album dat later dit jaar bij Armageddon Music zal verschijnen. Ondanks dat er tijdens deze try-outs grote namen stonden te spelen op het hoofdpodium trok de band toch voldoende aandacht van de internationale pers. De band trapte enigszins nerveus om af met de songs “Can’t Get It Out Of My Head”, “Bob” en “The World Stopped Turning”. Na de eerste songs begint de persruimte al snel vol te lopen en begint de band het steeds meer naar hun zin te krijgen en worden we vermaakt met sterke uitvoeringen van “On Fire” en “Down”. Omdat dit slechts een showcase is om de band aan de pers voor te stellen wordt het korte optreden afgesloten met het nummer “Power To The Bone”, Mennen heeft met deze show geen slechte zet gedaan en een groot deel van de aanwezigen was dan ook zeer tevreden over de prestaties van de band. Ondanks dat er niet echt een geluidsinstallatie aanwezig was kwam de band uitstekend over, nu volgend jaar nog een plaatsje veroveren op een van de hoofdpodia van het festival.

Zaterdag 5 augustus

Black Stage
 

Op het moment dat Morbid Angel de Black Stage betreedt staat de zon inmiddels recht voor het podium te branden, het slechte weer met veel regen en lage temperaturen is tot nu toe uitgebleven. Hierdoor moet de band het doen zonder een uitgebreide lichtshow waardoor de duistere deathmetal van de band uit Florida weinig sfeer meekrijgt, dit zal de pret echter niet drukken want de vorig jaar teruggekeerde originele oude zanger/bassist David Vincent was opnieuw van de partij en voor deze Europese toer die de band momenteel afwerkt had men ook nog special guest Erik Rutan meegenomen. De band speelde vooral veel materiaal van de eerste vier albums zoals de songs “World Of Shit”, “Fall From Grace” en “Where The Slime Lives”. Verder warden we nog verblijd met uitstekende versies van “Pain Divine”, “God Of Emptiness” en “Sworn To The Black”. Na ruim 17 jaar staan de meeste songs van het debuutalbum ‘Altars Of Madness’ dan ook nog steeds als een huis waarvan we onder meer de songs “Maze Of Torment”, “Chapel Of Ghouls” en “Immortal Rites” te horen kregen. Morbid Angel heeft na al die jaren niets aan kracht ingeboet, vooral drummer Pedro 'Pete' Sandoval, die binnenkort ook weer op het nieuwe Terrorizer album te horen is blijft een genot om naar te luisteren. Morbid Angel bewijst in dit te korte uurtje op het hoofdpodium van Wacken nog steeds aan de top van de hedendaagse deathmetal te staan, grote klasse.

Het is inmiddels al tegen half 2 in de nacht als we voor de laatste maal dit weekend de gang naar het Blackstage maken alwaar de mannen  van Finntroll hun eigen feestje bouwen. Zo stond de band afgelopen jaar nog op het veel te kleine partystage, vandaag zijn ze een van de grote publiekstrekkers op het hoofdpodium. De eigenzinnige mix van Finse folkmuziek, humpa, thrash, black en death brengt het publiek goed in de stemming en wij worden er ook wel vrolijk van zo op het late uur. Het publiek gaat massaal te keer op de tonen van de krakers zoals “Trollhammaren“,“Människopesten”, “Segersang“ en “Jaktens Tid”. Crowdsurfers vliegen voortdurend over de hekken en de security maakt overuren, vooral de band heeft het ook erg naar hun zin en geniet zichtbaar van al deze aandacht. De band heeft er inmiddels een aantal shows opzitten met nieuwe zanger Matthias Lillmanns die ondertussen zijn draai gevonden lijkt te hebben. Verder krijgen we natuurlijk ook enkele nieuwe stukken te horen van het aanstaande album dat binnenkort zal verschijnen. Het optreden werd afgesloten met de song “Det Iskalla Trollblod” waarop we moe maar voldaan terug konden keren naar onze tenten.

True Metal Stage

Nadat zanger Burton C Bell een aantal jaar geleden besloot om uit Fear Factory te stappen besloten de overige leden om ook de handdoek in de ring te gooien. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en in 2004 komt de band weer bij elkaar en wordt er zelfs een nieuw album opgenomen, waarop de band na een aantal jaar opnieuw door Europa toert en in 2005 komt het goed ontvangen album ‘Transgression’ uit. Naast oudgediende Burton C Bell (zang), Christiaan Olde Wolbers (gitaar) en Raymond Herrera (drums) is het bassist Byron Stroud (SYL, Zimmershole) die de band compleet maakt. Het optreden van Fear Factory begint vandaag echter niet al te best, Burton is tijdens de eerste nummers niet goed te verstaan en het geluid verwaait grotendeels, vooral de drums overheersen. De set bestond natuurlijk uit een aantal nummers van de meest recentelijke albums, waarvan we onder andere het titelnummer van het ‘Achtype’ album te horen kregen. Verder werden vooral de klassiekers zoals “Demanufacture” uit 1995 gespeeld en werd er nog even stilgestaan bij de verjaardag van gitarist Christiaan Olde Wolbers waarop de riff van de Pantera song “Walk” werd ingezet om vervolgens het optreden af te sluiten met de song “Replica”. Ondanks dat Fear Factory een zeer strakke band is kon de band niet echt overtuigen door het niet al te beste geluid, waarschijnlijk had de band zelfs het slechts geluid van het hele festival waardoor alleen de voorste rijen van het publiek echt uit hun dak gingen.

Whitesnake was de volgende act die we op het truemetal stage aan het werk zagen, nu is Whitesnake niet echt metal te noemen maar het podium moet toch een naam hebben moeten ze bij Wacken gedacht hebben. De band rondom zanger David Coverdale bestaat tegenwoordig uit onder andere Doug Aldrich (ex-House of Lords, ex-Dio), Reb Beach (ex-Winger, ex-Alice Cooper) en Tommy Aldridge, waarmee David een aantal mannen achter zich heeft die het klassieke songmateriaal uitstekend kunnen brengen. De band gaat van start met de Deep Purple klassieker “Burn” waarop de song “Fool For Your Lovin” wordt ingezet en het feest der herkenning kan beginnen. “Love Ain’t No Stranger”, “Sweet Satisfaction” en “Is This Love” ze komen allemaal voorbij, na de song “”Let It Out” is het de beurt aan beide gitaristen om hun kunsten te vertonen middels een aantal solo’s. Verder zijn het vooral de songs tegen het einde van de set zoals “Crying In The Rain” en “Here I Go Again” waar het publiek massaal meezingt. Verder worden we nog voorzien van een magistrale drumsolo van oudgediende Tommy Aldridge die op het einde zijn solo afmaakt zonder drumstokken. Ook beide toegiften “Still Of The Night” en “Bad Boys” zijn de songs waar het publiek voor komt, enige kanttekening is dat zanger David Coverdale de hoge uithalen nog maar moeilijk kan halen en het is dan maar goed dat de rest van de band heel wat zanglijnen overneemt, ook de podium presentatie is verder dik in orde waardoor het optreden van Whitesnake zeker niet tot de slechte van dit jaar gerekend kan worden.

Op de partystage mocht het heropgerichte melodieuze thrash cult band Atheist het publiek een uur lang vermaken met de doordachte thrash die de band speelt. De band die tegenwoordig naast zanger Kelly Sheafer, bassist Tony Choy (Death, Cynic) en drummer Steve Flynn bestaat wordt tijdens deze Europese festival shows bijgestaan door gitarist Chris Barker die het enige overgebleven originele bandlid Rand Burkey vervangt en Sonny Carson die de gitaarpartijen van Sheafer over neemt. De band is vandaag goed op dreef en zo krijgen we enkele pareltjes te horen in de vorm van de songs “On They Slay”, “Unholy War”, “Retribution”, “Breathe” en “Modern Man” met de jazzy achtige bass solo in het midden van bassist Tony Choy. Verder kregen we nog de songs “And The Psychic Saw”, “Piece of Time” en het aan de veel te vroeg overleden bassist van het eerste uur Roger Patterson, opgedragen: “I Deny” te horen, waarop de band verder gaat met de song “An Incarnations Dream”. Atheïst zette hier vandaag een uitstekende show neer, dat zeker naar meer smaakt en voor degene de die de reactie van de band heeft gezien op het massaal toegestroomde publiek weet dat de kans zeer groot is dat we de band in de toekomst nog vaker in Europa zullen zien, klasse!

Omdat Motörhead 20 minuten langer doorspeelde dan gepland was moesten we uiteindelijk tot even voor 1 uur wachten tot het de beurt was aan Rose Tattoo om het nog steeds niet moegestreden publiek te vermaken. De heren komen al lurkend aan een fles Johny Walker Red Label whisky het podium op waardoor de stemming er meteen goed inzit. Alleen de gitaar van een van de gitaristen is tijdens de eerste 3 nummers compleet dood, waardoor er toch even een stress situatie ontstaat. Geen geluid en lastig foto’s maken voor mij omdat hij geïrriteerd aan de kant stond, waarop hij nog maar een slok whisky nam. Als uiteindelijk de gitaarproblemen verholpen zijn gaat het echt los. Na het tragische overlijden van gitarist Pete Wells eerder dit jaar was het een wonder dat de band weer op de planken stond, maar de overgebleven bandleden speelden de klassieke Rose Tattoo songs zoals “Rock `n´ Roll Outlaws”, “Bad Boy For Love” en “Remedy” alsof hun leven ervan af hangt!! De band weet nog steeds een uitstekende rock ‘n roll show neer te zetten, echter omdat we ook een stukje Finntroll willen zien die ongelukkigerwijze op hetzelfde tijdstip staan te spelen door het uitlopen van het Motörhead optreden houden we het na zo’n kleine 40 minuten voor gezien.

Opnieuw kan de organisatie van Wacken terugkijken op een zeer geslaagd festival, ondanks dat het festival uitverkocht was goed te doen bij de drink en eetgelegenheden, echter stonden er opnieuw vaak lange wachtrijen voor de wc’s en douches, vooral backstage met zo’n tweeduizend met en slechts 5 douches met koud stromend water is niet echt prettig. Verder was ook het slechte weer dat voorspeld was het hele weekend uitgebleven, op een paar zeer lichte buitjes na was het over het algemeen goed te doen met temperaturen tussen de 20 en 25 graden.

Dat de organisatie een traditie heeft hoog te houden staat als een paal boven water en nog voordat het festival ten einde is heeft men al de eerste bands voor 2007 bekend gemaakt, volgend jaar kunnen we in ieder geval genieten van Blind Guardian, Stratovarius, Schandmaul, Therion, Samael, Grave Digger, het heropgerichte Immortal en zal Saxon de “Night To Remember” waardig afsluiten, natuurlijk zijn wij dan ook weer van de partij. Rain Or Shine, see you at Wacken 2007.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!