Op de vroege zaterdagochtend van 3 juni vertrekken we naar het Duitse Gelsenkirchen voor alweer de vierde editie van het Rockhard festival. De preparty op vrijdagavond met o.a. Mercenary en Morgana Lefay hebben we helaas moeten missen maar er staat ons nog heel wat te wachten de komende dagen! Duitsland is al helemaal in de ban van het voetbal maar eerst moet er nog flink wat metal door Gelsenkirchen gejaagd worden. Na aankomst in het hotel gelijk naar het terrein. Ook dit jaar is het weer aardig bevolkt maar opnieuw weer net niet uitverkocht, en dat ondanks de steengoede programmering met bands zoals Nevermore, Sodom, Celtic Frost, Fates Warning en DIO. Toch lijkt het erop dat rockhard steeds meer een gevestigde naam wordt aangezien ieder jaar weer meer mensen hun weg naar het festival weten te vinden. Verder is het Amfitheater aan het water ook nog eens een vreselijk mooie locatie, ieder jaar weer vinden we het schitterend om zo alles te kunnen overzien. Ook het weer werkt mee, hoewel de voorspellingen er niet best uitzagen is het goed toeven in het steeds warmer wordende zonnetje… Het mag dan ook een goed weekend worden.

Zaterdag 3 juni 2006.

De eerste band die we zien is de op het laatste moment toegevoegde special guest Mystic Prophecy waardoor het optreden van Crucified Barbara naar de vroege zondagmorgen is verplaatst. Eerlijk gezegd kennen we deze band eigenlijk niet zo goed, dus snel naar voren om de band eens van dichtbij te zien. Mystic Prophecy is het geesteskind van de Griek Roberto Dimitri Liapakis die zich onlangs in Duitsland heeft gevestigd. De band speelt een strakke set van complexloze heavy power metal vol pakkende hooks en riffs, de nadruk van de setlist van vandaag ligt natuurlijk op het onlangs verschenen: ‘Savage Souls’ waarvan we o.a. de tracks “Shadow Beyond My Soul”, “Master Of Sins” en “Nightmares Of Demons” te horen krijgen maar ook de oudere stukken zoals “Eternal Flame” en “Signs Of The Cross” worden niet vergeten. De set wordt afgesloten met de song “Burning Bridges” afkomstig van het uit 2004 stammende album ‘Never Ending’.

Zo is het de beurt aan Legion Of The Damned om het voornamelijk Duitse publiek zo’n 45 minuten lang te vermaken. De band leverde onlangs het sterke death/thrash album ‘Malevolent Rapture’ af. De nadruk van de set van LOTD ligt natuurlijk op dit album. Zo krijgen we achtereenvolgens de songs ”Werewolf Corpse“, “Death's Head March“, “Demonist“, “Taste of the Whip” en “Into The Eye Of The Storm” te horen. Ondanks het vroege tijdstip weet de band toch een groot deel van het publiek naar voren te trekken en beginnen zich de eerste moshpits van de dag te vormen. Ook de titelsong “Malevolent Rapture” van het debuutalbum van de band wordt niet vergeten, waarna nog het nummer “Bleed For Me” gespeeld word. De set wordt afgesloten met de track “Legion Of The Damned”. Legion Of The Damned zette hier vandaag een zeer vet optreden neer waarmee zij opnieuw een hoop fans voor zich hebben weten te winnen. Enig minpuntje is het vroege uur waarop de band op het podium staat, maar dit mocht de pret niet echt drukken.

De Ierse band Primordial is er een die al meer dan vijftien jaar een trouwe schare fans heeft, die met elk nieuw album gestaag groeit. De band met frontman Alan A. Nemtheanga die constant het publiek in de show betrekt met zijn doeltreffende, opgefokte en agressieve gedrag op het podium is een lust om naar te kijken en omdat deze ook nog eens voorzien is van de nodige corpsepaint ook een lust om te fotograferen. De band trapt hun optreden af met de song ” The Golden Spiral” afkomstig van het in 2005 uitgekomen album ‘The Gathering Wilderness’ gevold door “Sons of The Morrigan” en “The Coffin Ships”. De rest van de band staat er rustige, kalm en bedeesd bij terwijl zanger Alan constant het publiek probeert op te jutten. Verder krijgen we o.a. nog de sterke song “The Song Of The Tomb” te horen en ook het oudere “Gods To The Godless” wordt niet vergeten. Het optreden van Primordial was vandaag zeer zeker geslaagd te noemen met zowel oud als nieuw werk in de set.

Het optreden van het Duitse metalcore-gezelschap Caliban hebben we door omstandigheden helaas moeten missen. Er moest immers ook gegeten worden en een bezoekje worden afgelegd aan de uitgebreide metalmarket die het festival rijk is. Hierna waren we ook nog uitgenodigd door heren van Century Media Records om het nieuwe album Merenary te komen beluisteren. Dat laten we ons natuurlijk geen tweemaal zeggen, eenmaal aangekomen bij de sessie blijkt dat de gehele band aanwezig is en worden we snel in een busje gestopt met een beatblaster op de voorstoel en krijgen we het complete nieuwe album, dat de titel ‘Hours That Remain’ heeft meegekregen te horen. Ik moet zeggen dat het album verder gaat waar ’11 Dreams’ ophield. Het eerste nummer dat we te horen krijgen is “Redifine Me”, het nummer begint langzaam en lijkt een soort van ballad maar gaat al snel over in een hoger tempo, de hoge zangpartijen worden afgewisseld met enkel lage diep zangstukken. “Year Of  The Plague” is dan daarentegen een aardig snel nummer met slepende gitaarpartijen. Het nummer “Obscure Indescretion“ is dan weer een catchy nummer, met simpele rijmende teksten die erg goed in het gehoor liggen en kent een abrupt maar strak einde. We zeiden het al eerder, Mercenary gaat op dit album op de zelfde voet verder als op de voorgaand release en dat doen ze zeker niet onverdienstelijk. Na een korte luisterbeurt is het natuurlijk moeilijk om een album te beoordelen en dat zullen we dan ook niet doen, maar in de toekomst gaan we zeker nog meer horen van deze zeer getalenteerde band. Verdere songtitels die we op het album aantreffen zijn o.a. “My World Is Ending”, “This Eternal Instant”, “Soul Decision”, “Cimplicity Demand” en “My Secret Window”. Het album zal op 21 augustus verschijnen via Century Media Records.

Mede door het bijwonen van de luistersessie van Mercenary hebben we het eerste deel van de set van Brianstorm ook moeten missen. Op het moment dat we het festival terrein betreden begint de band net aan de song “Highs Without Lows”. De powermetal valt goed in de smaak bij het massaal naar voren gestroomde Duitse publiek. De band gaat vervolgens verder met de nummers “Shadowland”, “Shivas Tears” en “Painside”. De band speelt nu niet echt originele muziek en kan mij daarom dan ook niet zo boeien, maar het is vooral de voortreffelijke zang van Andy B. Franck die de aandacht weet te trekken met zijn charismatische zangpartijen . Het optreden van Brainstorm wordt dan vervolgens afgesloten met de songs “Doorway To Survive” en “All Those Words”.

Nevermore moet het voorlopig stellen zonder gitarist Steve Smyth, de onlangs geconstateerde nier problemen van Steve hebben momenteel zulke ernstige vormen aangenomen dat hij voorlopig niet in staat is om op te treden. De geplande shows op de diversen Europese festivals zoals vandaag op het Rockhard festival zal de band als viertal aantreden. De rest van de Europese toer later dit jaar zal de band live worden bijgestaan door Jag Panzer gitarist Chris Broderick die de band al eerder uit de brand hielp. De set van Nevermore gaat van start met de song “Final Product” gevolgd door “Engines Of Hate”. Natuurlijk heeft het geluid te lijden aan het feit dat er zonder gitarist Steve wordt opgetreden, maar het is geen optie voor de band om zomaar een optreden niet door te laten gaan. De band zet vervolgens de song “I, Voyager” in om de set te vervolgen met “The River Dragon Has Come” en  “The Seven Tongues Of God”. Ik heb de band inmiddels al vaak zien optreden en het is vandaag wel aan de rest van de band te zien dat zij het zonder Steve moeten stellen, normaal gesproken straalt de spelvreugde en het enthousiasme van de band af en dat is nu heel wat minder. Het optreden is zeer zeker niet slecht, sterker nog Nevermore zet hier één van de beste shows van de dag neer. Ook het publiek lijkt het allemaal prima te vinden en gaat vooral vlak voor het podium flink tekeer. Vervolgens zet de band het titelnummer van het voorlaatste album ‘Enemies Or Reality’ in om hierna verder te gaan met het nummer “Narcosynthesis”. Inmiddels heeft Nevermore een zestal albums uit maar natuurlijk wordt hier vandaag het laatste album gepromoot en zo wordt het optreden afgesloten met de bijna 9 minuten tellende song “This Godless Endeavor” en een brutale versie van “Born”. Zoals reeds eerder vermeld weet Nevemore hier toch zonder gitarist Steve Smyth een gedenkwaardig optreden neer te zetten, nu is het alleen nog afwachten hoe het verder gaat met Steve, (van hieruit beterschap toegewenst) en zitten we natuurlijk al te springen voor de shows die de band in september zal geven in het voorprogramma van Disturbed.

Sodom is zo’n band die je toch een keer gezien moet hebben en zo denken er meer mensen over, het amfitheater zit namelijk toto de nok toe gevuld. Het optreden werd van te voren aangekondigd als een speciale show met veel vuurwerk en de nodige bommen en meteen al bij aanvang van de eerste song “Blood On Your Lips“ barste het geweld los in de vorm van een aantal krachtige explosies, waarna de band verder gaat met “Wanted Dead”. Verder werden we getrakteerd op verschillende klassiekers zoals “Outbreak Of Evil” en tijdens het catchy nummer ‘Napalm in the Morning’ werd er dan ook uit volle borst meegezongen door zowel de meute voor het podium als ook het publiek op de tribune. Hoewel de beloofde “Pyro-Show” niet echt veel voorstelde (er zou toch spectaculair vuurwerk komen?) was dit een prima optreden met nummers zoals “Axis Of Evil”, “The Saw Is The Law”en “Sodomized”. Het publiek ging massaal uit hun dak, crowdsurfers vlogen in het rond en er ontstonden een aantal flinke moshpits voor het podium. Het optreden van de Duitse thrashers werd afgelost met de songs ”Remember The Fallen” en de ultieme Sodom klassieker “Bombenhagel”. Echter hierna was het nog niet gedaan met de pret en trad de Rockhard redactieband Randalica met zanger Götz Kühnemund voor het eerst in vele jaren ook nog zo’n 15 minuten op De band speelde in deze korte tijd als ik het goed heb de nummers “Tote Auffe Tanzfläche”, “Nach Uns Die Sinnflut” en “Potent, Willig Und Solo”. Het publiek zette het Amfitheater volledig op zijn kop en vond het allemaal prachtig, maar mij kon het echter niet zo bekoren.

Tot op dit moment was het vandaag geheel droog gebleven maar enige minuten nadat Randalica het podium had verlaten werden we aangenaam verrast met een flinke hoosbui van zo’n 30 minuten waarop een groot deel van het publiek naar hun tenten trok en de arena binnen de korte keren leeg was. Tijdens deze buien konden we ons in een volgepropte backstage tent dan ook met een goed gevoel opmaken voor de volgende klassieke act in de vorm van Bolt Thrower.

Enkele minuten voor de aanvang van deze sympathieke Britten hield het op met regen en net zo snel als de arena leegstroomde kwam het publiek ook weer terug toen Bolt Thrower het podium bestormde. Bolt Thrower is vandaag voor slechts een ding gekomen en dat is met de machtige deathmetalmachine het Amfitheater compleet plat te walsen. De band uit Birmingham is al twintig jaar een vaste waarde in de death metal scène en bracht reeds acht albums uit waarvan de laatste in november 2005 getiteld ‘Those Once Loyal’, welke zeer goed werd ontvangen door de pers en de fans. Hierop is opnieuw zanger Karl Willets na afwezigheid van zo’n 10 jaar weer terug op het oude nest te horen. De show van vandaag bestaat uit een mix van oud en nieuw materiaal en zo krijgen we o.a. de klassieke Bolt Thrower songs “Mercenary”, “No Guts, No Glory”, “Cenotaph” en het van een geweldig lang intro voorziene “Warmaster” en “For Victory“ te horen. Het publiek gaat ondanks het late uur en dat er vandaag al flink wat hoogtepunten zijn geweest compleet uit zijn dak, waardoor de band zichtbaar staat te genieten op het podium. Natuurlijk worden ook de songs van het ‘Those Once Loyal’ album niet vergeten en zo krijgen we onder meer de titeltrack en de songs “Anti-Tank” en “At First Light” van dit album te horen, waarop de meute voor het podium flink staat te headbangen en te moshen. Bolt Thrower heeft met dit optreden opnieuw bewezen na al die jaren nog steeds aan de top van de hedendaagse deathmetal scène te staan en zette hier vandaag een werkelijk sterk, strak en vet optreden neer en dat ondanks dat zanger Karl niet echt goed bij stem was. Verder kregen we ook nog de songs “Inside The Wire” en “When Cannons Fade” te horen waarna zo’n anderhalf uur de band het voor gezien hield. Het was ook heel sympathiek tegenover de fans van Bolt Thrower dat de band de moeite had genomen om een eigen merchandise stand mee te nemen waar de shirts van de band tegen wel zeer schappelijke prijzen werden verkocht. Voor het geld waar je bij een ander band 1 shirt voor koopt krijg je er bij Bolt Thrower twee voor, dit tot veel genoegen van de vele fans van de band.

Celtic Frost zou aanvankelijk tijdens de aanstaande geplande live shows worden bijgestaan door gitarist Anders Odden (Satyricon, Cadaver, Mayhem). Ik schrijf zou omdat vlak voor het optreden op het Rockhard festival frontman Thomas Gabriel Fischer in elkaar zakte. Bij aankomst van een locale arts is Thomas volgestopt met morfine en nog diezelfde avond met een acuut geval van nierstenen opgenomen in een ziekenhuis in Gelsenkirchen, om de dag daarop naar een ziekenhuis in Zwitserland te worden gebracht. Inmiddels is Thomas aan de beterende hand en is de toer hervat, het optreden op Rockhard ging echter helaas niet door. Op het moment dat de band na zoveel jaar het podium zou betreden werden we door bassist Martin Eric Ain en Götz Kühnemund over het voorval ingelicht.

Deze tegenvaller werd overigens erg sympathiek opgevangen door de bands die op dat moment nog in staat waren om op te treden, zo kregen we dus nog een aantal songs voorgeschoteld van Nevermore, Soilwork en Sodom om het gat in de programmering op te vullen. Nevermore trapt dan af om de 3 songs “Inside Four Walls”, “Never Purify” en “Death Heart In A Death World” aan het onvermoeibare publiek voor te schotelen. Tijdens de opener wordt zanger Warrel Dane zelfs nog even bijgestaan door Soilwork zanger Björn Strid. Soilwork arriveerde eigenlijk vlak het genoemde voorval op het festival maar was toch bereid om ons met drie songs te verblijden, waaronder als ik het goed heb onthouden “Rejection Role” en “Stalemate”. Hierna was het nog steeds niet gedaan met de pret en werden we door Sodom vermaakt met de Onkel Tom nummers “Es Gibt Kein Bier Auf Hawaii”, “Wachturm” en de Motörhead cover “Ace Of Spades”. Hiermee wisten de bands de eerste dag toch aardig te redden voor de Rockhard organisatie, jammer dat ik na 20 jaar wachten Celtic Frost niet nog een keer kon zien, maar dat hebben we dus nog te goed voor Rockhard 2007!!!

Zondag 4 juni 2006.

Hoewel we pas tijdens het laatste nummer van Crucified Barbara het Amfitheater betreden, genieten we nog even van de prachtige verschijning op het podium. Ondanks dat het nog geen 12 uur in de middag is staat het amfitheater behoorlijk volgepakt. De vier enthousiaste dames van Crucified Barbara uit Zweden zijn niet alleen leuk om te zien, maar kunnen ook best een aardig potje rocken. De stoere zangeres die qua uiterlijk een beetje aan de vrouwelijke variant van Blackie Lawless (W.A.S.P.) doet denken heeft een prettige, enigszins rauwe stem. De dames spelen licht verteerbare rock a la Motörhead met lekker uitdagende, soms wat feministische teksten. De band sluit hun optreden dan ook af met de Motörhead cover “Killed By Death”. Dat de band veel aandacht trok bleek ook wel aan het feit dat na afloop van het optreden de arena behoorlijk leeg liep, waarschijnlijk hadden veel mensen eerst de band bekeken en zijn daarna op zoek gegaan naar een stevig ontbijt.

Nu is het de beurt aan Volbeat, een opkomend talent uit Denemarken. Deze jongens spelen stevige rock/metal met allerlei invloeden, dan weer een rock ’n roll achtig geluid uit de jaren 60 / 70, dan weer een metal geluid dat we ook horen bij bands als bijvoorbeeld Machine Head. Dit alles wordt ondersteund door de Keith Caputo-achtige stem van zanger Michael Poulsen. De Denen hebben er duidelijk zin in en weten op dit relatief vroege uur het publiek met zich mee te krijgen terwijl ze vol overgave hun nummers ten gehore brengen. Zo krijgen we natuurlijk veel materiaal van het vorig jaar verschenen debuutalbum ‘The Strenght / The Sound / The Songs’ te horen zoals uitstekende versies van “Caroline Leaving”, “Rebel Monster”, Soulweeper” en “Another Day, Another Way”. Ook de eigenzinnig uitgevoerde cover van het nummer “I Only Wanna Be With You” gaat er goed in. Zelfs als je geen enkel nummer van deze band kent is het een genot om hiernaar te kijken. Hier gaan we in de toekomst zeker meer van horen…

Benieuwd naar wat er komen gaat zoeken we een plekje om de Franse band Gojira te aanschouwen. Hoewel Gojira volgens het programmaboekje in het hokje “deathmetal” wordt ingedeeld, zijn wij er nog niet helemaal over uit. We horen van alles voorbij komen; deathgeluiden, black metal-achtige onderdelen, rustige en snelle stukken, cleane zang en grunts. Het geheel klinkt aardig strak en relatief zwaar en doom-achtig, ook de teksten zijn niet bepaald vrolijk aangezien de zanger graag de problemen op onze planeet bezingt. We krijgen zowel oud als nieuw werk te horen in de vorm van het nummer “Love” afkomstig van het in 2000 verschenen album ‘Terra Incognito’ maar ook de songs van het in 2005 verschenen album ‘From Mars To Sirius’ zoals “The Heaviest Matter Of The Universe” en “Backbone” worden niet vergeten. Een goed optreden maar als leek is deze muziek wat lastiger te verteren dan de voorgaande bands van vandaag. Wel de moeite waard om in de toekomst zeker nog eens te gaan bekijken.

Beyond Fear, de nieuwe band van Ripper Owens brengt een mengeling van Judas Priest en Iced Earth; respectievelijk de oude en huidige band van de frontman. Ripper heeft inmiddels in diverse interviews verteld dat Beyond Fear zeer zeker geen soloproject is van zichzelf maar een complete band waar iedereen evenveel inbreng heeft. We krijgen vandaag een prima, strak optreden voorgeschoteld en het is te zien dat Ripper het goed naar zijn zin heeft (ondanks dat hij zijn lenzen kwijt is geraakt tijdens zijn vlucht naar Duitsland en hierdoor met een brilletje de planken op moet!). Het Duitse publiek gaat goed uit zijn dak tijdens nummers zoals “The Fate”, “Coming At You” en “Your Time Has Come”, Ripper rent energiek het podium op en neer terwijl hij ook nog eens een flinke keel opentrekt en de hoge noten weet te halen. Tegen het einde van de set wordt dan het Judas Priest nummer “The Green Manalishi” ingezet waarop het feest compleet is. Ook de band rondom Ripper bewijst dat zij wel degelijk kunnen spelen. Dit uitstekende optreden wordt afgesloten met het nummer “Scream Machine”dat wel erg veel weg heeft van de Priest kraker “Painkiller“, maar dat maakt het opreden van Beyond Fear er niet minder om.

Nadat wervelwind Ripper ons aardig opgewarmd heeft, betreden de heren van Evergrey het podium. Onlangs bracht de band het uitstekende album ‘Monday Morning Apocalypse’ uit met daarop een aantal zeer emotionele en ingetogen songs, maar natuurlijk ook enkele up-tempo. Vandaag worden we door het Zweedse vijftal getrakteerd op een superstrak optreden! Zanger Tom is zeer goed bij stem en, zoals blijkt uit zijn grappen en communicatie over en weer met het publiek, lekker in zijn element. Evergrey speelt een gevarieerde set met een aantal rustige nummers die met veel gevoel gebracht worden en een aantal stevige nummers die werkelijk van het podium af knallen. De band opende met het nummer “Blinded” gevolgd door de inmiddels klassieke song “More Than Ever”, die luidkeels wordt meegezongen door het aanwezige publiek. Ook Evergrey moet hun laatste release promoten en zo worden we bediend met de sterke songs ” Still In The Water”, “Monday Morning Apocalypse” en “Obedience” van het laatste wapenfeit van de band. Wij zijn verder erg bekend met de goede podiumkwaliteiten van deze band maar dit is toch echt het allerbeste optreden dat we tot nu toe van ze gezien hebben. Het publiek deelt blijkbaar deze mening en zingt alle nummers praktisch van a tot z mee, vooral de klassiekers zoals “She Speaks To The Dead”, “Mark Of The Triangle” en “Recreation Day“ doen het erg goed, het optreden wordt hierna afgesloten met de song “Touch Of Blessing“.

Het is nu tijd voor een feestje want Finntroll komt ons met nieuwe zanger Matthias Lillmanns vermaken met wat “trollish madness”! De eigenzinnige mix van Finse folkmuziek, humpa, thrash, black en death brengt het publiek goed in de stemming en wij worden er ook wel vrolijk van. Als de band het podium betreedt en het eerste nummer “Blottnatt” inzet gevolgd door “Människopesten” en “Slaget Vid Blödsälv” afkomstig van ‘Jaktens Tid’ is meteen het hek van de dam, en gaat het publiek massaal tekeer. De band speelt natuurlijk veel oude krakers zoals “Trollhammaren“, “Segersang“ en “Jaktens Tid” waarna meteen de toon van het hele optreden wordt gezet, crowdsurfers vliegen voortdurend over de hekken en de security maakt overuren en de band geniet zichtbaar van al deze aandacht. De Finnen voorzien van Troll-paint spelen een gezellig potje muziek en gaan zelf op het podium compleet uit hun dak in hun berenvelletjes. Op een gegeven moment wordt er zelf een polonaise ingezet dwars door de moshende en beukende fans voor het podium, dit was erg komisch om van bovenaf de arena gade te slaan. Zelfs als je niet van deze muziek houdt dan is het wel even lekker om iets anders te horen dan de geijkte metalonderwerpen, lekker vrolijk!

De melodieuze death metal van Soilwork kreeg een stevige voet aan de grond aan het einde van de jaren negentig met de twee zeer goed ontvangen albums ‘Natural Born Chaos’ uit 2002 en ‘Figure Number Five’ uit 2003. Afgelopen jaar kwam het uitstekende album ‘Stabbing The Drama’ uit, naar mijn inziens is dit tot nu toe het beste wat deze Zweden hebben uitgebracht. Vanaf het moment dat Soilwork het podium betreedt en de song “Bastard Chain” afkomstig van het in 2001 uitgebrachte ‘A Predator’s Portrait’ inzet spatten de vonken er vanaf, deze Zweedse formatie staat niet voor niets garant voor een strak optreden. Het ene na het andere sferische, bombastische nummer zoals “One With The Flies”, “Chain Heart Machine”, “Overload” en de klassieker “Follow The Hollow” worden op ons afgevuurd en het publiek is het ermee eens. Er wordt volop gecrowdsurfed en meegezongen en ook wij genieten van de geheel eigen sound van deze band. Tegen het einde van het optreden krijgen we dan nog een tweetal nummers van het ‘Stabbing The Drama’ album voorgeschoteld in de vorm van “Nerve” en “Stalemate”. Er wordt lekker strak gespeeld en de gitaristen sloven zich zo uit op het podium dat ze elkaar af en toe bijna omver lopen, dit vette optreden wordt hierna afgesloten door een strakke uitvoering van het nummer “As We Speak”.

Hierna is het de beurt aan de progressieve metal van het Amerikaanse Fates Warning, het is inmiddels meer dan twintig jaar geleden dat het debuutalbum van Fates Warning, ‘Night On Bröcken’ verscheen. Destijds werd de band uitgemaakt voor een Iron Maiden kloon, echter in de daarop volgende decennia heeft de band veel meegemaakt en heeft de band heeft zich ontwikkeld tot één van de meest toonaangevende progressieve rockbands. Het laatste wapenfeit ‘X’ van de band is alweer het negende studio album en stamt uit 2004.

Vier jaar zit er tussen voorganger "Disconnected" en opvolger "X", dus het zal waarschijnlijk tot 2008 duren voordat we nieuw werk van Fates Warning kunnen verwelkomen, gelukkig is de band vandaag wel aanwezig om ons een onvergetelijke show te presenteren. Op het moment dat het intro van “Disconnected” uit de boxen knalt, laat het publiek flink van zich horen. Als de band dan ook nog het nummer “One”inzet is het feest compleet en wordt er luidkeels meegezongen. Natuurlijk wordt er veel materiaal van het laatste album gespeelt zoals de nummers “Left Here“ en “Simple Human”. Verder krijgen we o.a. de song “11th Hour” te horen en wordt tegen het einde van de set de Scorpions klassieker "He's A Woman, She's A Man” ingezet. Het geluid is bijna perfect en daarom kan Fates Warning ook als terechte winnaar van de dag worden gezien.

Sinds het uitbrengen van het voorlaatste Edguy album ‘Hellfire Club’ in 2004 heeft de Duitse powermetalband een grote stap voorwaart gemaakt. Het daaropvolgende ‘Rocket Ride’ in 2005 werd echter minder goed ontvangen. Het was zeer zeker geen slecht album maar er miste toch nog net iets op het album, de songs waren gewoonweg niet even sterk als op de voorganger. Daarentegen is de band live nog steeds op zijn best en bewijst dat hier vanavond dan ook weer met een grootse visuele show met veel licht, loopbruggen en ingestudeerde poses. De band opent hun set met het nummer “Lavatory Love Machine” afkomstig van het succesalbum ‘Hellfire Club’ waarna we de al wat oudere song “Babylon” voorgeschoteld krijgen. Natuurlijk word ook het laatste album niet vergeten en zo krijgen we hiervan onder andere de nummers “Fucking With Fire”, “Sacrifice” en “Save Me“ te horen. De set bestaat vandaag uit zowel oud als nieuw werk en ze krijgen we bijvoorbeeld nog de oudere songs “Fairytale” afkomstig van het uit 1998 stammende ‘Vain Glory Opera’ te horen en worden we verder vermaakt met “Tears of a Mandrake“ en “Out Of Control”. Zanger Tobias Sammet rent en vliegt over het podium en legt zo heel wat kilometers af, de rest van de band poseert in de welbekende heavy metal poses en heeft het zichtbaar naar zijn zin. Ik zag Edguy nog niet eerder live aan het werk maar ik moet toegeven dat de band alles uit de kast trekt om hun publiek te vermaken al blijft het wel zo dat je wel van de vrolijke powermetal moet houden en zo niet dan is het beter toeven bij de bierstand om de band eens hartelijk uit te lachen.

Dan is nu het moment waar velen op hebben zitten wachten: het is tijd voor de grootmeester Dio. We gaan er eens goed voor zitten en worden op onze wenken bediend met heerlijke klassiekers, een strakke band en de vrijwel ongeëvenaarde stem van metal-coryfee Ronnie James Dio. De kleine man met de grootse stem opent het optreden met de songs” Children Of The Night “ en “Speed & Light”. Met nummers zoals “One Nigth In The City”, “Stand Up And Shout”, “Gypsy” en “Don’t Talk To Strangers” brengt hij het publiek in vervoering en er is bijna niemand die “Holy Diver” niet woordelijk meezingt. Na zo’30 minuten krijgen we dan een iets te lange drumsolo van Simon Wright die we maar door de vingers zien en we genieten van het begin tot het eind van de gouden stembanden van Dio en van de rasmuzikanten op het podium. Wanneer de klassieker “Rainbow In The Dark” wordt ingezet zingt een groot gedeelte van het publiek luidkeels mee. Hierna krijgen we nog de nummers “All The Fools Sailed Away” en “Long Live Rock n‘ Roll”. De set wordt afgesloten door een uitstekende versie van met het uit 1980 stammende Black Sabbath nummer “Heaven And Hell” en voordat we het weten is het optreden alweer verleden tijd en gaan wij na deze waardige afsluiter met een verzadigd gevoel richting ons hotel.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!