Donderdag 20/07/2006

Dit jaar reizen we voor het eerst af naar het Duitse Earthshaker festival, dat dit jaar plaatsvindt in Rieden/Krueth zo’n 40 minuten rijden van Neurenberg hebben we het meteen goed aangepakt, we zijn lekker vroeg van huis gegaan (lees: 06:00u!!), we hebben de rit van 750km dan ook slechts in zo’n acht uur gereden en arriveren dan ook keurig op tijd. De rit door de prachtige zuid Duitse bergen verliep praktisch vlekkeloos op een aanhouding vlak voor het festival van de Duitse polizei na dan. Maar goed, daar zijn we dan ook Nederlanders voor en ze waren wel vriendelijk toen ze onze wagen checkten voor allerlei verboden middelen die wij natuurlijk niet bij ons hadden. Het weer was eigenlijk iets te warm om te reizen, maar we klagen niet want het is beter dan regen.

We arriveren dan ook zo rond half 3 op de plaats van bestemming, een mooi hotelcomplex vlakbij het festival gelegen waar we onze passen zonder gedoe in ontvangst kunnen nemen. Hier wordt ons ook verteld dat we op een veldje achter dit hotel onze tenten neer kunnen planten. Al snel is onze tent opgezet op de heerlijk rustige perscamping en togen we naar het festivalterrein dat zich slechts op tien minuten lopen bevindt. Onderweg zien we aan weerskanten van de weg op en top Duitse taferelen: hele bierstuben worden op de campings ingericht en het bier vloeit al rijkelijk. Ook zien we de eerste ambulances al heen en weer rijden, dit zal alles te maken hebben met de enorme hitte.

Op het terrein aangekomen heerst er enige verwarring over onze toegangsbandjes, hier blijven we de rest van het weekend last van hebben. Gelukkig is dit een van de weinige minpuntjes waar we op Earthshaker tegenaan lopen. Eenmaal binnen verbazen we ons over de geringe omvang van het festival, het is zelfs bijna kleiner dan ons eigen Nederlandse Waldrock! Aangezien Earthshaker drie dagen lang flinke namen op het programma heeft staan hadden we een veel groter terrein verwacht. Dit is echt een prima line-up voor een zacht prijsje. Volgens onze favoriete merchandise verkoper zijn er ook maar 7000 man aanwezig vandaag. Er is ook maar een podium en dat draagt in deze hitte zeker bij aan het kijkgemak, maar er wordt door de organisatie steeds met water gesproeid om de metalheads af te koelen. Verder constateren we backstage dat we in een gigantische manege verzeild geraakt zijn met prima faciliteiten, een prima locatie voor een festival zoals later ook zal blijken. Ook de bands liegen er niet om, zo kent het festival een afwisselende programmering, met zowel legendarische acts, maar ook enkele nieuwkomers die de lange reis naar Rieden/ Kreuth meer dan goedmaken! Aangezien we hier slechts met zijn tweetjes zijn, waarvan een fotograaf hebben we de band reviews niet al te lang gemaakt, er moest immers ook voor de inwendige mens gezorgd worden en waren de temperaturen zo extreem dat het niet gezond was om de hele dag midden op het festivalveld te blijven staan.

We zijn keurig op tijd om Justice, de eerste band van de dag, te aanschouwen en zoeken een plekje in de schaduw voordat het geweld losbarst. De schaduw is op het veld helaas ver te zoeken en hoewel deze Duitse thrash band super enthousiast staat te spelen kan Justice ons niet echt bekoren. De band trakteert ons o.a. op de songs “War TV”, “New Machine”en de huidige single “The World Is Not Mine” alvorens we ons naar de backstage bar begeven om wat verkoeling te zoeken. Met dit optreden heeft de band zonder veel moeite te hoeven doen het publiek al aardig warm weten te draaien, maar dat zal meer door de extreem hoge temperaturen zijn gekomen.

Het is nu de beurt aan de Canadese band Threat Signal die vandaag voornamelijk materiaal spelen van hun onlangs verschenen debuutalbum. We zijn niet erg bekend met deze band maar zo te horen hebben zij met ‘Under Reprisal’ een prima debuut gemaakt. Zo krijgen we horen o.a. het nummer “One Last Breath” te horen, de band weet met een mengeling van strakke thrash, gecombineerd met cleane vocals zoals we die kennen van Fear Factory. Deze nog zeer jonge band weet vandaag zeker te overtuigen, klasse!!

De volgende band op het programma is Communic. Deze band die qua stijl opvallend veel weg heeft van Nevermore begint met een matig geluid. De gitaren klinken schel en de drums wat dof. Gedurende het optreden haalt de geluidstechnicus blijkbaar de herriestoppers uit zijn oren en wordt het een en ander bijgesteld. De aanloop voor deze band is zeer redelijk en binnen de kortste keren staan er aardig wat mensen voor het podium. We horen onder meer de nummers “Communication Sublime”, “Waves Of Visual Decay” en “Conspiracy In Mind” voorbijkomen. Deze band die momenteel aardig aan de weg timmert met twee uitstekende releases op zak geeft vandaag niet de beste show weg, maar is er een die er best mag zijn.

Het is nu tijd voor gekkigheid! Tijd voor Knorkator, we zagen deze band enkele jaren gelden op het Duitse Wacken festival aan het werk dus we wisten al en beetje wat we vandaag konden verwachten. Deze onzinband (in de meest positieve zin van het woord natuurlijk) zorgt na een lang intro van theme-songs (Dallas, Flintstones, Ghostbusters) voor een grappig spektakel op het podium. Vanaf opener “Verflucht Und Zugenäht”is het een waar feest voor en op het podium, vooral zanger Stumpen, gekleed in een groen pluche broekje stuitert over het podium terwijl hij onbegrijpelijke nummers met hoge stemmetjes, sampletjes, grunts, polkabeats en Rammstein-achtige geluiden in het Duits ten gehore brengt. Ook de podium act van deze Duitsers is geniaal, een drumstel dat bestaat uit vuilnisbakken, tuinbroeken versiert met gekleurde pluche opzetstukken, die later plaatsmaken voor felgekleurde Betty Rubble rokjes. Deze Duitsers hebben best humor als je de band niet te serieus neemt is het nog best leuk ook. Knorkator sluit af met een zeer eigenzinnige uitvoering van het Boney M nummer “Ma Baker”, waarna de na de toegift “Wie Werden” het podium mag verlaten.

De zon is nog net niet onder of het is vandaag tijd voor de eerste en enige blackmetalband van de dag, te weten Satyricon. Het duo Satyr en Frost hebben er vandaag zin in. De band brengt ons een uur blackmetalgeweld en laat zich niet kisten door de geluidsproblemen waarmee zij de eerste helft van de show te kampen hebben, microfoons die weigeren, keyboardgeluiden die niet te horen waren en de zangpartijen van Sigurd "Satyr" die bijna geheel wegvielen. Als deze problemen eindelijk opgelost zijn vermaakt het publiek zich prima met songs zoals “Now, Diabolical” en “K.I.N.G.”. De band zet dan uiteindelijk zijn beste beentje voor en als de foto met het publiek is genomen voor een of andere cover van een magazine is het ijs gebroken en gaat het publiek massaal los op de duistere melodieën, het hakkende gitaarwerk en de razende blastbeats die de band produceert.

Wanneer Sodom het podium betreedt begint het publiek er echt zin in te krijgen. Dit optreden is voor de Duitse thrashers natuurlijk een thuiswedstrijd die ze met gemak en plezier spelen. De heren staan lekker strak te rammen op het podium en bestoken ons met nummers zoals “Outbreak Of Evil”, “Napalm In The Morning” en “Ausgebombd”. De geliefde Tom Angelripper zorgt zoals altijd voor een constante interactie met het publiek, zo krijgen we tegen het einde van de set nog een supersnelle uitvoering van Motorhead’s “Ace of Spades” te horen. Deze gaat er bij het massaal aanwezige Duitse publiek in als zoete koek en tijdens het laatste nummer “Es Gibt Kein Bier Auf Hawaii” is het feest compleet. Het optreden wordt afgesloten met de song “Remember The Fallen”, waarna onze Duitse vrienden met een gerust hard het podium verlaten.

En dan nu het moment waar velen met smart op hebben zitten wachten; Lordi fangt an! Het is hard gegaan met de band na het winnen van het eurosongfestival, zo stond de band afgelopen jaar voor slecht een handjevol mensen nog in de kleine zaal van de melkweg te spelen, zo staat de band nu op alle grote festivals als headliner geprogrammeerd. Europa’s favoriete knuffelmonsters komen na twaalf klokslagen het podium opzette en trappen af met de song “Bringing The Balls To Rock” terwijl er bombastisch vuurwerk wordt afgeschoten. Dat de band populair is blijkt wel uit het feit dat het veld behoorlijk vol staat, maar ook de fotopit is compleet afgeladen en als er dan ook nog eens een grote cameraploeg bijmoet is er geen bewegen meer aan. Het wordt dus foto’s maken van een en dezelfde plek zonder te bewegen. Het publiek smult en Lordi gaat verder met de nummers “Time To Get Heavy” en “Bloodred Sandman” terwijl de zanger vrolijk met een trosje ledematen loopt te zwaaien. Alle monsterlijke krakers zoals “Destroyer”, “My Heaven Is Your Hell”, “Won’t You Love A Monsterman”, “Who`s Your Daddy”, “The Devil Is A Loser” en “Hardrock Hallelujah” passeren de revue. Na een show vol grappige attributen en gezelligheid begeven wij ons voldaan terug naar onze tent. Wanneer we de achterkant van het podium passeren kunnen we nog net zien hoe de monsters als echte rocksterren in een busje gepropt worden, no autographs! Dat is dan weer een beetje jammer…

Vrijdag 21/07/2006

Aangezien het gisteren gezellig laat is geworden in de hotelbar en mede doordat de eerste band alweer om 11 uur in de morgen geprogrammeerd staat, zijn we na een korte wandeling van zo’n 10 minuten helaas net te laat op het festivalterrein om de eerste band Equilibrium te aanschouwen.

Maar waarom staat een band zoals Evergrey nu zo vroeg op de bill geprogrammeerd, het is nog geen twaalf uur, voor ons is het een raadsel. Gelukkig zijn we wel op tijd om de progressieve klanken van het Zweedse Evergrey mee te pakken. De band opent met het nummer “Blinded” gevolgd door “More Than Ever” en “She Speaks To The Dead”. Ondanks het vroege uur heeft een groot aantal bezoekers zich naar het veld begeven om de band te aanschouwen. Even leek het er op dat de heren nog wakker moesten worden (toevallig weten wij dat ze de avond ervoor ook een lekker biertje gedronken hebben in de hotelbar waar wij ook aanwezig waren) maar al snel zit de vaart er goed in. De band staat strak en enthousiast te spelen zoals ik ze al vaker heb zien doen dit jaar. Van het eerder dit jaar verschenen album ‘Monday Morning Appocalypse‘ krijgen we dan nog de song “Obedience“ te verwerken en verder horen we onder andere de titelsong van het voorlaatste album “Recreation Day” voorbijkomen. Als afsluiters worden er daarna nog strakke versies afgeleverd van de nummers “The Learning” en de sterke song “Masterplan”. Dit was zeer lekker wakker worden!

The Crown frontman Johan Lindstrand is vandaag aanwezig met zijn relatief nieuwe band One Man Army and the Undead Quartet en deze death/thrash formatie mag er zeker zijn. Hoewel we het werk van deze band niet echt kennen, vermaken we ons prima met een strakke death/thrash metal set waarin we de nummers “Hell Is For Heroes”, “The Sweetness Of Black” en “So Grim, So True, So Real” kunnen onderscheiden. De rouwe zangpartijen van Johan Lindstrand gecombineerd met de opgefokte gitaarpartijen en de nodige melodieën doen toch een zeer groot deel van het aanwezige publiek naar voren toe bewegen. Verder krijgen we nog de songs “Devil On The Red Carpet”, “No Apparent Motive“ en het uitstekende “The Sweetness Of Black”. Toch nog maar snel het debuutalbum ‘21st Century Killing Machine‘ aanschaffen want deze strakke en energieke band blijkt zeker de moeite waard.

Ook al begint de hitte ons aardig in haar greep te krijgen gaan we toch echt de trots uit ons eigen landje aanschouwen. Gorefest is weer helemaal terug van weggeweest en zij staan vandaag met meer speelvreugde dan ooit te knallen op het Earthshaker podium. De band opent met de songs “For The Masses”, meteen gevold door “When The Dead Walk The Earth”, beide afkomstig van het afgelopen jaar verschenen comeback album ‘La Muerte’. Natuurlijk zijn het de oude songs waar het publiek voor gekomen is en zo worden we getrakteerd op de oudjes “The Glorious Dead” en “State Of Mind”. Het publiek is de band ondanks hun jaren van afwezigheid niet vergeten en gaat aardig tekeer, voor het podium ontstaat vandaag voor het eerst een stevige moshpit. Gorefest gaat verder met de klassieker “Low”, gevold door “Malicious Intent“ en “Earase”. Hier en daar wordt er inmiddels al wat gecrowdsurfed, de band heeft het naar zijn zin, zanger Jan-Chris staat constant te grijnzen en spreekt het publiek vele malen in het Duits toe. De Earthshaker organisatie is zo vriendelijk om het verhitte publiek nat te spuiten. Na een strakke uitvoering van de klassieker “Reality Is When You Die” is het Nederlandse geweld van Gorefest alweer geschiedenis. Trots gaan we de schaduw opzoeken om even wat bij te tanken en een pizza te halen, klasse!!!

Gelukkig kunnen we vanaf het backstage terrein het Finse Wintersun aardig horen en zelfs van een afstand bekijken. De jonge heren doen aardig hun best en spelen nummers zoals “Beyond The Dark Sun”, “Sleeping Stars” en “Battle Against Time”. De muziek van Wintersun is best aardig om naar te luisteren, maar het is wel jammer dat de band veel weg heeft van hun landgenoten Children Of Bodom. Het publiek vind het echter allemaal prachtig en staat dan ook in grote aantallen strak tegen het podium en dat op het heetst van de dag, ik denk dat het zeker 35 graden was tijdens de show van deze band. Wintersun sluit hun sterke optreden af met de song “Starteil”.

Die Apokalyptischen Reiter is weer zo’n band die voor ons nuchtere Hollanders moeilijk te begrijpen is, een mix van blije death en thrash metal begeleid door een geflipte toetsenist is misschien de meest duidelijke omschrijving. Het Duitse publiek smult in ieder geval van de show die opgeleukt wordt door kostuums, maskers en de capriolen van de zanger. Terwijl men met man en macht de Duitse teksten meezingt, kunnen wij slecht enkele songtitels onderscheiden zoals “Barmherzigkeit”, “Sehnsucht”, “We Will Never Die” en “Riders On The Storm”. Verder krijgen we dan nog de song “Ghostriders In The Sky” te verwerken, het geluid staat extreem hard, maar dat schijnt het Duitse publiek niet te deren en schreeuw alle song luidkeels mee. Wij hebben echter niet zoveel met deze prettig gestoorde Duitsers en laten na een klein half uurtje de band voor wat die is en zoeken opnieuw de schaduw en verkoeling op.

De Duitse metalcore club van Caliban timmert ook alweer enkele jaren aan de weg en is de laatste tijd zeer vaak in ons kikkerlandje te zien geweest. Dat de band in thuisland ook behoorlijk populair is blijkt wel aan het massaal naar voren gestroomde Duitse publiek. Ondanks dat ik verder niet echt bekend ben met de nummers van de band kunnen zij mij toch enigszins bekoren. Het trucje met het “The Wall Of Death”, waarbij het publiek in tweeën wordt gesplitst en daarna als een bezetene op elkaar in te springen is jammer genoeg al niet meer origineel, maar doet het nog steeds goed bij het voornamelijk jonge publiek vooraan het podium. De band weet zich echter toch wel te onderscheiden met hun mix van old school Gothenburg metal met hier en daar wat invloeden van de bijvoorbeeld bands zoals Slipknot en de Deftones.

Vandaag kunnen we tijdens het avondeten luisteren naar de powermetal van het in Duitsland zo populaire trio van Rage. Het veld is zo ingedeeld dat je, waar je ook staat, altijd goed zicht hebt en hier doen we ons voordeel mee. Rage heeft voor vandaag een setlist in elkaar gezet die bolstaat van de meezingers en het publiek loopt hier warm voor. We horen enkele nieuwe nummers zoals “No Fear” en “Speaks Of The Dead” maar ook veel ouder werk zoals “Soul Survivor” en de hit “Don’t You Fear The Winter”, die luidkeels wordt meegezongen door het aanwezige publiek en gaat nadat het nummer is afgelopen nog enkel minuten door met het zingen van het refrein. De heren Peavy Wagner, Victor Smolski en drummer Mike Terrana zetten vandaag een prima show neer, zo krijgen we verder nog uitstekende uitvoering te horen van het nummer “Higher Than The Sky”, waarmee het optreden van rage er alweer op zit. Het publiek wil echter meer, maar door het strakke speelschema is hier geen tijd meer voor.

De melodieuze death metal van Soilwork kreeg een stevige voet aan de grond aan het einde van de jaren negentig met de twee zeer goed ontvangen albums ‘Natural Born Chaos’ uit 2002 en ‘Figure Number Five’ uit 2003. Afgelopen jaar kwam het uitstekende album ‘Stabbing The Drama’ uit, naar mijn inziens is dit tot nu toe het beste wat deze Zweden hebben uitgebracht. De Zweden gaan lekker van start met de titelsong “Stabbing The Drama”, gevolgd door “The Last Chain”. We zagen deze uitstekende band de laatste festivals al heel wat keren verschijnen en stellen live eigenlijk nooit teleur, zoo ook niet deze keer. De band heeft inmiddels een prima live reputatie opgebouwd die vandaag voor de zoveelste maal bewezen wordt. Soilwork levert een intensieve, dynamische, strakke show met nummers zoals “Chain Heart Machine”, “Rejection Role” en de klassieker “Follow The Hollow”. Tot slot krijgen we dan ook nog het nummer “As We Speak” op ons afgevuurd. We kunnen nu al vaststellen dat dit optreden tot de hoogtepunten van dit festival gaat behoren!

Over hoogtepunten gesproken, het is nu tijd voor old school thrash meesters Testament, voor vele was dit toch de band om naar het Zuid Duitse Earthshaker festival af te reizen. De goedgeluimde frontman Chuck Billy staat lekker uit zijn dak te gaan met zijn microfoonstandaard als airguitar zoals we dat van hem gewend zijn en we worden getrakteerd op een reeks klassiekers uit het Testament-repertoir zoals “Practice What You Preach”, “Over The Wall”, “Electric Crown” en natuurlijk “Alone In The Dark”. Tot groot genoegen van het publiek doet Soilwork zanger Bjorn ook nog een duit in het vocale zakje tijdens de uitvoering van het nummer “Into The Pit”. Extra speciaal is de reünie line-up waarmee Testament vandaag ten tonele is verschenen; gitaristen Alex Skolnik en Eric Petterson, bassist Greg Christian, drummer Paul Bostaph en natuurlijk zanger Chuck Billy. Verder worden we nog getrakteerd op een wonderschone versie van “The Legacy” en als afsluiter de klassieker “Disciples Of The Watch”. Als je het ons vraagt is een festival pas compleet als het ingrediënt Bay Area Thrash aanwezig is!

Na het melodieuze thrash geweld van Testament blijft het publiek vastbesloten voor het podium wachten op NWOBHM helden Saxon. Onder luid gejuich komen de veteranen op en Biff Byford gaat lekker van start met het titelnummer van de meest recente Saxon album “Lion Heart”. Vervolgens worden we allen lekker in de feeststemming gebracht met een strakke uitvoering van “Heavy Metal Thunder” waarna we de klassiekers “Solid Ball Of Rock” en “Dogs Of War” te horen krijgen. De aankondigingen zoals “Do you want a slow song or a fast song?” en “Do you want an old song or a new song?” kennen we natuurlijk allemaal, maar het blijft altijd leuk om zanger Biff zo druk met het publiek in de weer te zien. Het kan niet op vandaag want Saxon speelt een heerlijke versie van hun lijflied “The Eagle Has Landed”, waarop een gigantische metalen “Eagle” vanuit het dak van het podium neerdaalt, gevolgd door de lekkere meezinger “Crusader”. Er wordt volop meegezongen en gebangd met de hoorns in de lucht als Saxon lekkere snelle versies van “Motorcycle Man” en “20.000 Feet” speelt. Verder worden we dan nog verwend met de songs “Denim And Leather” en “To Hell And Back”. Saxon saved the best for last, als afsluiter worden de krakers “Princess Of The Night” en “Wheels Of Steel” gespeeld terwijl de adelaar opnieuw tot vlak boven het podium neerdaalt. Met volle teugen hebben wij genoten van een portie strakke no-nonsense metal.

Het in Duitsland immer populaire Hammerfall is de hekkensluiter van vanavond en zo te zien is het publiek nog lang niet moe! De band knalt er lekker in met de song “Templars Of Steel” gevolgd door “Riders Of The Storm”, “Let The Hammer Fall” en “Legacy Of Kings”. Terwijl de heren van Hammerfall enthousiast iedere centimeter van het podium gebruiken staat menig bezoeker met het grote gebaar mee te brullen. De Zweden gaan verder met de nummers “Justice Calling”, “Hammer Of Justice” en “Bloodbound”. Zoals gewoonlijk heeft de band wat attributen meegenomen, vandaag zijn het ijsschotsen geïnspireerd door de cover van het uit 2005 stammende album ‘Chapter V: Unbent, Unbowed, Unbroken’. Zanger Joacim Cans, die nog steeds beschikt over een goede stem maakt hier ook ijverig gebruik van en zingt al klimmend de nummers “The Fury Of The Wild”, “The Way Of The Warrior” en “Stoned Colt”. De band is vandaag opnieuw goed op dreef, allen jammer van de eindeloze drumsolo die altijd maar in de set verwerkt zit. Verder kondigt tussen de nummers door zanger Joacim ook nog even aan dat het nieuwe album ‘Threshold’ zal gaan heten en ergens in oktober zal uitkomen. De lichtshow is verder dik in orde, ook het geluid is zeer goed en over de podiumpresentatie valt niks op aan te merken. Met het lijflied “Hammerfall” wordt dan uiteindelijk de set beëindigd en sluit tevens deze bloedhete geslaagde dag af. Voor we het weten is deze heerlijke festivaldag alweer om en lopen we vermoeid en verbrand, maar zeer tevreden naar onze tenten om daar nog een afzakkertje te drinken.

Zaterdag 22/07/2006

Het is opnieuw zeer vroeg in de morgen als we door het steeds warmer wordende Zonnetje onze tenten worden uit gebrand, dus snel een douche opgezocht en zo zitten we na slechts vier uur slaap om een uur of tien aan een heerlijk ontbijt in het nabij gelegen hotel. De laatste dag van Earthshaker is voor ons extra leuk, niet alleen spelen er bands die tot het neusje van de zogeheten zalm behoren, ook hebben wij het privilege om gitarist Michael Amott van Arch Enemy te mogen interviewen! We zijn natuurlijk niet de enigen vandaag en zoals het zo vaak verloopt tijdens interviews lopen deze nogal uit. We wachten geduldig in de hotel lobby onder het genot van een koel drankje tot onze beurt is gekomen. Tot ons genoegen is de heer Amott zeer goed gestemd en ook ons interview loopt voorspoedig, dat binnenkort op deze site te lezen zal zijn. Helaas moeten we vanwege het interview de eerste vier bands van vandaag missen, zo hebben we dus geen review kunnen schrijven van Scar Symmetry, Mendeed, Ensiferum en Brainstorm.

Als we dan uiteindelijk weer op het veld arriveren is Kataklysm bezig haar kunsten te vertonen. Deze prima technische deathmetal van dit Canadese gezelschap kan ons wel bekoren, zo horen we onder andere de nummers “The Life We Choose” en “Crippled And Broken” voorbij komen. Natuurlijk was Kataklysm hier vandaag gekomen om hun Laatste album ‘In The Arms Of Devastation’, dat eerder dit jaar uitkwam te promoten, ze kregen we o.a. het nieuwe “We'll Let Them Burn” te horen. De band gaat dan ook flink tekeer en weet het uitgedroogde publiek aardig op te zwepen, tijdens nummers “Sorcery” en “Serenity In Fire” ontstaat er ondanks de warmte zelfs een aardige moshpit. Verder verrast de band ons nog met enkele klassiekers inde vorm van de song “Fathers From The Sun” en “I Remember”, al met al een prima optreden van deze talentvolle en zeer strakke band, klasse!

Aangezien de vrij eentonige muziek van Ektomorf ons niet echt ligt maken wij van deze gelegenheid gebruik om toch ook een kijkje te nemen op de metalmarket. Vanuit de verte horen wij wel dat deze band aardig wat wegheeft van Soulfly. Zoals bij iedere Duitse metalmarket komen wij dan ook terug met volle tassen met t-shirts en cd’s. Tegen het einde van de set vereren we de band toch nog even een blik waardig, maar ons ding is het toch echt niet. Het publiek kan echter niet genoeg krijgen van de met een Soulfly sausje overgoten metal van Ektomorph, zo weet zanger Zoltán het publiek aardig op zijn hand te krijgen met de krakers “Fuck You All” en “Show Your Fist”, alvorens de ban plaats maakt voor de eerste echte publiekstrekker van de dag.

Arch Enemy is weliswaar de enige band op Earthshaker met een frontvrouw, toch horen we nu een van de bruutste stemmen van dit festival! Angela Gossow grunt er stevig op los, begeleid door een superstrakke band, die vandaag in goeden doen is. De frisse eigen sound van Arch Enemy blaast het enthousiaste publiek haast omver met nummers zoals “Nemesis”, “Dead Eyes See No Future”, “The Apocalypse” en “Ravenous”. Ik zag de band dit jaar al enkele malen live zeer overtuigen en ook vandaag stelt de band mij niet teleur. In de vorm van “Burning Angel” krijgen we dan nog een oudje voorgeschoteld, maar de nadruk ligt natuurlijk op het Angela Gossow tijdperk. Ondanks dat het geluid erg hard staat, waardoor Angela wat minder goed te horen is levert de band ook hier weer een top prestatie. Arch Enemy sluit af met de klassieker “We Will Rise”. Ook deze solide combinatie van brutaliteit en melodie behoort dit weekend tot een van onze favorieten.

En dan nu even iets heel anders: Savatage frontman Jon Oliva komt onze gevoelige snaren bespelen met zijn solo project Jon Oliva’s Pain. Oliva heeft in zijn leven een aardige pak bagage opgepikt en dat is zeker merkbaar als hij gevoelige Savatage nummers speelt zoals “Gutter Ballet”, dat gevold wordt door het bombastische ‘Jesus Saves’. Terwijl hij zichzelf op de keyboard begeleidt horen wij onder andere de ene na de andere klassieker voorbijkomen zoals “Warriors“ en “Sirens”, het gevoelige “Believe” en de Savatage uitsmijter bij uitstek “Hall Of The Mountain King”. Vervolgens krijgen we twee nummers te horen van het in 2005 verschenen: ‘Tage Mahal’ album te weten”The Dark” en “People Say – Gimme Some Hell”, waarna de band opnieuw overschakelt op Savatage songs. Het nummer ‘Hounds’ wordt opgedragen aan Jon’s overleden broer Criss Oliva. De band was als vanouds ook goed op dreef, vier van de vijf heren kennen we nog van Circle II Circle, te weten gitarist Matt LaPorte, bassist Kevin Rothney, drummer Christopher Kinder en toetsenist John Zahner. Het viertal wordt nog aangevuld met tweede gitarist Shane French die de onlangs vertrokken Jerry Outlaw vervangt. Ondanks dat dit niet het beste optreden is dat wij van Jon gezien hebben (hij haalt het hier en daar net niet met zijn stemgeluid), petje af voor Jon die hier vandaag opnieuw toch een sterk optreden neer wist te zetten met veel werk van Savatage, en dat is toch waar de fans op zitten te wachten.

Eigenlijk zou het nu de beurt zijn aan Nevermore maar de heren zijn helaas vertraagd, waardoor de het programma enigszins wordt aangepast. Nevermore wordt naar achteren verschoven en zal nu pas tegen twee uur het podium bestormen, na de headliner Venom dus en de heren van de Deathstars vullen de vrijgekomen plek op, geen vuiltje aan de lucht zou je denken, (maar daarover later meer). De Zweedse freaks hebben zich weer prachtig uitgedost en spelen een aardig strakke set elektro/industrial metal met een gothic sausje. Muzikaal gezien zijn de nummers niet zozeer hoogstaand en bijster origineel is het ook allemaal niet, echter aan de passievolle uitvoering ontbreekt het niet waardoor het toch een geslaagd feestje wordt. Vooral frontman Whiplasher met zijn typische stem slooft zich uit om het publiek met zijn enigszins erotische bewegingen op te jutten, ook de rest van de band bedient zich van de meest vreemde namen zoals “Bone W Machine“ op drums, “Skinny“ op bassgitaar en “Nightmare Industries“ op gitaar. De muziek die de band speelt ligt in het straatje van The 69 Eyes, Marylin Manson, The Sisters Of Mercy en Rammstein. De nadruk van de show van vandaag natuurlijk op het eerder dit jaar verschenen album ‘Termination Bliss’. Ondanks de wijziging in het speelschema heeft de band een goede show weten neer te zetten.

Met hun melodische deathmetal gelardeerd met progressieve klanken zijn de leden van Opeth ‘in a league of their own’, of je nu wel of niet van het technische Opeth geluid houdt, het is gewoon erg kunstig wat deze mannen doen. Ook live weten ze zich prima staande te houden zoals ze vandaag maar weer eens bewijzen. De band opent met de song “Ghost Of Perdition”, en stelt zanger Mickael de band voor “We're Opeth from Stockholm Sweden. No we're Guns n' Roses from Stockholm Sweden. No we're The Scorpions from Stockholm Sweden” en vervolgt de band hun optreden met de songs “The Amen Corner” en “Closure”. De enigszins excentrieke zanger Mikael lijkt vandaag een bijzonder lollige bui te hebben aangezien hij bij de aankondiging van praktisch ieder nummer een grapje maakt, zoals over de herkomst van de songs of andere klinkklare onzin, waarmee hij het publiek uit zijn hand laat eten. Opeth speelt vandaag een strakke set met adembenemende solo’s. Als afsluiter wordt dan nog de song “Deliverance” gespeeld, waarna zanger Mikael naar de inmiddels rap donker wordende lucht wijst en door de microfoon zegt: “Yeah, I know we're evil”.

Kort daarop worden we via de luidsprekers gewaarschuwd dat er zwaar weer op komst is, of we dekking willen zoeken! Het begint al te spetteren en enkele minuten later lijkt het wel of de hel losbarst!! De inmiddels zwarte lucht begint te kolken, er steekt een vreemde, harde wind op en het begint keihard te regenen. We kunnen backstage schuilen in een gigantische arena met een grote paardenbak die al snel volstroomt met festivalgangers. Van achter de grote ramen bekijken we het schouwspel van de wind die speelt met alles wat los en vast zit terwijl de Earthshaker medewerkers met man en macht alle spullen in veiligheid proberen te brengen. En dan gebeurt er iets moois: het festivalpubliek besluit ondanks de ruwe onderbreking van hun festival vreugde gewoon verder te feesten in de arena! Er wordt een gigantische metal-polonaise in gang gezet en hier en daar rennen naakte metalfans over de tribune. De organisatie haakt hier op in door lekkere ouderwetse metal klassiekers te draaien en iedereen gaat uit zijn dak; degenen die niet zelf deelnemen aan het feestje aanschouwen het tafereel met een grote glimlach, dit is toch wel een ultieme vorm van verbroedering, echt bijzonder. Voor we het weten is de storm weer gaan liggen en is de temperatuur zelfs behaaglijk. Geheel tegen de verwachtingen in wordt aangekondigd dat het festival voortgezet zal worden!

Het tafereel met de storm heeft slechts een klein uur geduurd en zodra het gevaar is geweken wordt de arena leeg geveegd en vervolgt het festival zijn doorgang, echter de bands die nog moeten spelen zullen wel wat gekord worden in de speelduur om zo het festival niet te laat te laten eindigen. Zanger Tobias is lyrisch over het feit dat Edguy vandaag toch kan optreden en zeer dankbaar voor het enthousiasme van het feestende publiek. Dit laat hij dan ook duidelijk merken door meerdere dankbetuigingen en de spetterende show die hij weggeeft! De band speelt onder andere de song “Lavatory Love Machine” en het publiek bouwt een feestje voor het podium. De band rent, springt, poseert en rockt alsof het hun laatste optreden is. Verder brengt men “Fucking With Fire” ten gehore (zanger Tobias legt ons graag uit wat hij met ‘Fucking’ bedoelt) en krijgen we nog een uitstekende uitvoering van de song “Superheroes” voorgeschoteld. Als afsluiter worden we dan nog verwend met “King Of Fools” en “Avantasia”, het lijflied van de andere band van de zanger. Al met al is dit ietwat ingekorte optreden er een die een eervolle vermelding verdient in de heavy metal boeken.

Echter door het uitlopen van het programma door de storm wordt ons na het einde van het optreden van Edguy mede gedeeld dat het vooruitgeschoven optreden van Nevermore dat om 01.00 uur plaats zou vinden is komen te vervallen. Dat is voor ons een enorme domper want dit is een van de bands waarvoor we naar dit festival zijn afgereisd!!!

Aan Venom de eer om deze laatste, merkwaardige Earthshaker dag af te sluiten. Hoewel Cronos het enige overgebleven lid is van de originele line-up, slaagt de formatie erin het ouderwetse, thrashy, ietwat rammelige Venom geluid neer te zetten. Hoewel Drummer Antton en gitarist Mykvs enigszins mak hun ding staan te doen is dit ook een lekkere show om naar te kijken door het grootse vuurwerk en een oplettende lichtman. Venom knalt er gelijk in met de klassiekers “Black Metal” en “Welcome To Hell” welke uit volle borst mee worden gebruld door het publiek dat massaal is uitgelopen om de final act van Earthshaker 2006 te zien. Van het meest recente Venom album ‘Metal Black’ krijgen we de titelsong te horen en worden ook nog de nummers “Antichrist” en “Burn In Hell” gespeelt. Verder worden we voornamelijk getrakteerd op het oude klassieke materiaal van band. De band heeft natuurlijk nooit echt bekend gestaan om de interactie met het publiek, maar Venom weet nog steeds hoe het publiek vermaakt moet worden met een grootse licht show, vuurwerk en de nodige klassiekers zoals “Don't Burn The Witch“, “At War with Satan”, “Countess Bathory, “Bloodlust” met complete vuurwerkshow. Het optreden wordt vervolgd met “In Nomine Satanas”, “1000 Days In Sodom” en ”Resurrection”. Het optreden van de oudgedienden van Venom wordt uiteindelijk afgesloten met de krakers “Witching Hour” en “In League With Satan”, klasse!!!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!