Op 8 juni aan het begin van de avond vertrekken we vol goede moed richting Lichtenvoorde voor alweer de vierde editie van het Arrows Rock Festival te Lichtenvoorde. Met namen als Whitesnake, Deep Purple, Ted Nugent, Uriah Heep, DIO, Queensrÿche en de medeoprichter van het legendarische Pink Floyd, Roger Waters is Arrow een voor de rockliefhebber niet te missen feestje geworden. Echter omdat Metallica vanavond ook in het Gelredome station in Arnhem speelt is het die richting op erg druk op de weg waardoor de goede moed al snel overslaat als we nog geen 30 minuten later de eerste file inrijden. Het blijkt allemaal mee te vallen en we komen dan ook zo rond een uur of 9 aan bij het festival terrein, snel onze passen afgehaald (dat overigens zonder problemen verliep, en dat is op menig ander festival wel eens anders). Hierna de auto gestald en hop naar het festival terrein, gelukkig is het niet ver en na een minuut of 10 kunnen we beginnen met het opzetten van onze tenten. We vinden al snel een geschikt plekje op nog geen 300 meter van de hoofdingang, dus tot nu toe alles top. Onder het genot van een het eerste biertje staat de tent redelijk snel en kunnen we meegenieten van de tonen van Wishbone Ash die inmiddels in de Rock Palance staan te spelen. Ook het weer zit enorm mee en de vooruitzichten zijn meer dan geweldig... Het mag dan ook een goed weekend worden.

Het grootste deel van de pre-party op donderdagavond met o.a. SQY Rockin' Team, Clearwater en Wishbone Ash hebben we helaas moeten missen maar er staat ons nog heel wat te wachten de komende dagen! Op het moment dat we het terrein betreden is Wishbone Ash net begonnen aan een van de laatste nummers van hun set. De band uit Engeland bracht in 1970 hun debuutalbum uit en vergaart hiermee veel opzien, met de dubbele gitaarsolo's van Martin Turner en Andy Powell. Met hun Britse rockgeluid bereikt Wishbone Ash een paar jaar later met het album 'Argus' een hoogtepunt. De band kent in de periode hierna veel bezettingswijzigingen maar stoppen met Wishbone Ash is nooit aan de orde geweest. Tot hun 35-ste jubileum vorig jaar brengt de band nog steeds regelmatig albums uit en Wishbone Ash gaat verder; onlangs kwam nog het album 'Clan Destiny' uit dat geproduceerd werd door het enige nog overgebleven originele bandlid Andy Powell.

Het festival terrein is ook dit jaar weer aardig bevolkt en voordat de Bintangs aan hun set van vanavond beginnen kunnen we nog net even een rondje over het veld maken. De Bintangs, Nederlands langst bestaande rhythm & bluesband werd opgericht door de broers Frank en Arti Kraayenveld en op hun debuut uit 1961 spelen ze Indo-rock. Twee jaar later vindt de band zijn draai in de rauwe rythm & blues. In de jaren die volgen bouwt de band een sterke live-reputatie op. De band kent door de jaren heen heel wat bezettingswijzigingen maar is na 45 jaar nog steeds alive & kicking. De Bintangs kunnen vandaag in ieder geval laten zien dat zij er nog steeds staan en het overgrote deel van het publiek dat vanavond al aanwezig is lijkt het allemaal prachtig te vinden. Omdat wij zelf meer uit de hardrock en heavy metal richting komen, is deze band niet echt onze favoriet, maar aan de reacties van het publiek te horen doet de band het zeker niet slecht. Wij slenteren nog een rondje over het keurige en uitgebreide terrein en nemen nog een paar drankjes, praten wat bij met bekenden en vertrekken daarna naar onze tenten om nog van een paar uur van onze nachtrust te genieten, het zal namelijk niet lang duren voordat we 's ochtends uit onze tenten gebrand worden door een steeds sterker wordende morgenzon.

Vrijdag 09 juni 2006

Het lijkt er toch steeds meer op dat Arrow Classic Rock een gevestigde naam wordt aangezien ieder jaar weer meer mensen hun weg naar het festival weten te vinden, zoals later blijkt hebben in totaal zo’n 50.000 mensen het festival bezocht. Verder is De Schans een mooie locatie, lekker rustig gelegen in het boerenland zonder echt veel huizen in de buurt, dus van enige geluidsoverlast zal niemand echt veel last hebben.

Het festival gaat vandaag officieel van start en richt zich op de eerste dag meer op de klassieke rockacts. De eerste band die we zien is Blackfoot, de band wist als geen ander in de jaren zeventig en tachtig het Winnetou-gevoel in de southern rock-muziek uit te dragen met als hoogtepunten de albums ‘Tomcattin’ en ‘Marauder’. De band moet het vandaag doen zonder het originele bandlid, zanger/gitarist Rick Medlocke die zo’n 10 jaar geleden toetrad tot de ultieme southern rockband Lynyrd Skynyrd, de groep waarvan hij tot op de dag van vandaag deel uitmaakt. In 2004 komt de band opnieuw bij elkaar en word deze gecompleteerd met zanger/gitarist Bobby Barth en weet zijn gitaarspel en zangkwaliteiten het originele geluid van de band aardig te benaderen. Het optreden wordt afgetrapt met de song “Good Morning”, gevolgd door de Free cover “Wishing Well”. Zoals bij veel bands op dit festival het geval was hebben ook de fans van Blackfoot lang moeten wachten om ze eens live te kunnen zien, maar na afloop van dit optreden kunnen die in ieder geval tevreden ademhalen. Vervolgens wordt nog het nummer “Highway Song” opgedragen aan de vorig jaar overleden drummer Jackson T. Spires. De band verzorgde hier vandaag een sterk optreden van stevige Southern rock en uitgebalanceerde songkeuze van veel oud materiaal van eerder genoemde albums.

John Waite trapt daarna af in de tent, de temperaturen zijn inmiddels al aardig opgelopen waardoor het aangenaam vertoeven is in de schaduw van de grote tent. Johw Waith begon zijn carrière bij de rockgroep The Babys eind jaren zeventig, waarmee de band een paar aardige hits scoorden. Later ging de beste man het solopad op om vervolgens toe te treden tot de band Bad Englisch. Tijdens dit optreden krijgen we o.a. de ballad “Missing You” te horen, waarbij John laat horen dat hij nog steeds een gouden keeltje heeft. Natuurlijk wordt ook de hit “Everytime I Think Of You” afkomstig van het album ‘Head First’ niet vergeten en is het feest der herkenning compleet. Verder krijgen we ook de song “Midnight” te horen en komt ook de Bad Englisch track “When I See You Smile” nog voorbij. John Waite deed hier wat hij moest doen en zette een goed optreden neer.

De volgende act op het hoofdpodium is de Motor City Madman Ted Nugent, de beste man was al heel wat jaren niet meer in Nederland geweest dus was het op dit vroege uur al dringen geblazen voor het podium. Eén van de grote legendes uit de Amerikaanse rock is Ted Nugent, in de jaren zestig en begin jaren zeventig maakte hij furore met de Amboy Dukes, maar zijn grote successen scoorde hij in de tweede helft van de jaren zeventig en de jaren tachtig met de albums ‘Ted Nugent’, ‘Free For All’, ‘Cat Scratch Fever’, ‘Double Live Gonzo!’ en ‘Weekend Warriors’. Begin jaren negentig smaakte hij opnieuw het grote succes met de supergroep Damn Yankees. Sinds 1995 legt hij zich vooral toe op toeren in Amerika waar hij naast reguliere shows, ook veel optreedt voor oorlogsveteranen en militairen, maar ook voor liefdadige doelen. Ted is verder een verwoede jager en een controversiële figuur met zijn door en door Amerikaanse levensfilosofie. Achter de band siert een grote Amerikaanse vlag als backdrop, en ook het podium is opgetooid met vlaggen en camouflagenetten. Aan het begin van de set krijgen we het nummer ‘Rawdogs & Warhogs’ te horen, een nummer uit zijn meest recente album ‘Craveman’. In de brandende zon krijgen we onder meer de songs “Wang Dang Sweet Poontang" en de klassieker "Cat Scratch Fever” te horen. De ex-Dokken ritmesectie met Mick Brown en Barry Spikes leggen een solide basis voor de echte rock’n roll songs zoals “Dog Eat Dog”, ”Snakeskin Cowboys” en “Stranglehold”. De gierende, gillende en krijsende solo’s van ome Ted klinken zuiver maar vooral hard, het volume is aardig open geschroefd en de P.A. wordt hierdoor aardig op de proef gesteld en als na een klein uur afsluiter “Great White Buffalo” wordt ingezet lijkt de test geslaagd. Het optreden van Ted Nugent zit erop en iedereen die de beste man aan het werk zag kan vandaag terugkijken op een zeer geslaagd optreden.

Vervolgens is het in de tent tijd geworden voor Uriah Heep. Beide bandleden Mick Box en Trevor Bolder vieren vandaag hun verjaardag op Arrow Rock en als dat geen feestje is met zo’n 10.000 mensen in een tentje weet ik het ook niet meer. Tevens was het was voor de band de tweede keer dat zij op Arrows mochten aantreden. Uriah Heep werd wereldberoemd via klassiekers als “Gypsy”, “Easy Livin” en “Return To Fantasy”, nummers waarin de vervormde gitaar van Mick Box en het brullende Hammond-orgel van Ken Hensley het tegen elkaar op moesten nemen, maar waarin ook altijd ruimte was voor die karakteristieke meerstemmige hoge koortjes. De band heeft in hun lange loopbaan veel muzikanten zien komen en gaan maar gitarist Mick is altijd de constante factor in de band geweest en de huidige line-up houd dan ook alweer bijna 20 jaar stand. De band speelde onder meer de klassiekers als "July Morning", Steaming’”, “Easy Livin’” en “Free Me”. Uriah Heep bewees met dit optreden nog steeds aan de top te staan van de klassieke hardrock acts en als het aan de band en de vele fans zelf ligt staan ze hier nog vele jaren.

Whitesnake was de volgende act die we op het hoofdpodium aan het werk zagen. De band rondom zanger David Coverdale bestaat tegenwoordig uit onder andere Doug Aldrich (ex-House of Lords, ex-Dio), Reb Beach (ex-Winger, ex-Alice Cooper) en Tommy Aldridge, waarmee David een aantal mannen achter zich heeft die het klassieke songmateriaal uitstekend kunnen brengen. De verrassing van de dag was het gastoptreden van gitarist Adje van den Berg, die tijdens het nummers “Here I Go Again” en “In The Still Of The Night” liet horen het gitaarspelen nog niet verleerd te zijn. Verder kregen we nog de oudere song “Slide It In” te verwerken en ook de klassieker van het ‘1987’ album in de vorm van “Is This Love” wordt niet vergeten. De meeste songs zoals ook “Fool For Your Loving” en “Love Ain´t No Stranger” zijn natuurlijk een feest der herkenning, enige kanttekening is dat zanger David Coverdale de hoge uithalen nog maar moeilijk kan halen.

George Thorogood & The Destroyers in de tent hebben we helaas moeten missen, we zijn niet echt bekend met deze band en zo maken we van de gelegenheid gebruik om even wat te eten en te rusten. Het valt allemaal niet mee om alle bands te verslaan en ook nog eens foto’s te nemen met slechts 2 mensen. Normaal gesproken kun je als fotograaf van de eerste drie songs van elke band genieten zo vlak voor het podium, echter door de enorme aandacht van de media wordt er door de organisatie besloten om een aantal fotograven uit de fotopit te weren en deze lekker vanuit het publiek foto’s te laten maken. Niet dat we daar moeite mee hebben, we zijn al lang blij dat we mogen fotograferen.

Als Status Quo het podium betreedt zitten we nog even lekker achter op het veld met een glaasje bier en een vette snack. Dus opnieuw snel naar voren om deze rock giganten eens van dichtbij te bekijken. Status Quo, een van Engeland’s oudste, nog actieve én productieve rockbands heeft met zijn mix van rock & roll, doordouwblues en hitpotentie zo’n beetje alle uithoeken van de wereld bereikt. En ondanks de nodige haperingen en bezettingswisselingen in de jaren tachtig en negentig is de groep rond zanger/gitarist Francis Rossi en slaggitarist Rick Parfitt anno 2006 weer helemaal terug aan het front. Het afgelopen najaar stond namelijk in het teken van Quo’s veertigjarig jubileum en het bijbehorende album ‘The Party Ain’t Over Yet’ werd door pers en fans juichend ontvangen. De band weet met hun aanstekelijke songs hoe een feestje gebouwd moet worden, het publiek weet het ook en stroomt dan ook massaal naar voren om te genieten van de klassiekers zoals “Down, Down”, “Roll Over Lay Down” en “Whatever You Want”, maar ook de song “Gerdundula" werd niet vergeten. Het publiek vindt het allemaal prachtig, de simpele 3 akkoorden schema’s en de herkenbare riffs met een groot pop gehalte gaan er lekker in en het publiek staat dan ook met volle teugen te genieten en mee te zingen. Het optreden wordt afgesloten met de wereldhit “Rockin’ All Over The World”.

De laatste band in de tent vandaag is Journey en al halverwege het optreden van Status Quo staat de tent al bom vol. Niet gek natuurlijk want de band was al meer dan 28 jaar niet meer in Nederland live te zien, op het moment dat de band het podium betreed stijgt er een oorverdovend gejuich op uit de tent, zo hard heb ik dat nog niet vaak meegemaakt en ook de band was hier zichtbaar door verrast. Journey, ontstaan in 1973, heeft al een aantal wisselingen in de line-up gekend. Zo werd onder meer zanger Steve Perry ingeruild voor Steve Augeri, die momenteel nog steeds deel uit maakt van de band. Journey heeft inmiddels vele successen op haar naam staan. Het vierde album 'Infinity' uit 1978 vloog binnen één jaar een miljoen keer over de toonbank. Het achtste album 'Escape' betekende echter de definitieve doorbraak voor Journey; hierop stonden drie top tien singles: “Who's Crying Now”, “Open Arms” en tot slot de megahit “Don't Stop Believin”. In augustus 2005 bracht de band het album 'Generations' uit, waarmee de Journey-cirkel rond is. De band opent hun optreden met "Faith In The Heartland” afkomstig van het laatste studioalbum en hiermee was meteen de toon van het optreden gezet. Het publiek ging massaal uit zijn dak en het was inmiddels bloedheet en zeer claustrofobisch in de overvolle tent, als de organisatie van Arrows slim is boeken ze de band meteen voor volgend jaar maar dan voor een plaats hoog op de bill op het hoofdpodium. De band speelde verder naast de enkele nieuwe songs natuurlijk ook veel oud materiaal zoals de songs “Faithfully”, Wheel In The sky”, “Lights” en “Who’s Crying Now”. Naast zanger Steve Augeri die deze avond zeer goed bij stem was en het hele publiek op zijn hand had, was ook drummer Deen Castronovo in zeer goede doen. Tijdens de song “Don’t Stop Believin’” gaan alle remmen los, waarna we nog zeer sterke uitvoeringen van de songs “Anyway You Want It”, ”Be good To Yourself” en “Ask The Lonely” te verwerken krijgen. Inmiddels heb ik heel wat mensen het optreden van Journey het beste van het festival horen noemen, dus we mogen gerust spreken van een geslaagd optreden, oftewel Journey was een absoluut hoogtepunt en de terechte winnaar van de eerste dag.

De headliner van de vrijdag op het hoofdpodium is de band die ook de eerste editie van het festival al afsloot; Deep Purple. De band was al enkele maanden geleden te zien in een uitverkochte Heineken Music Hall, ik had de band daar gemist dus vandaag de kans om deze oude rakkers eens aan het werk te zien. Deep Purple behoort samen met bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Motörhead, tot de grondleggers van de hardrock en bouwde in zijn bijna veertigjarige bestaan een onverwoestbare live-reputatie op. Dat kan eigenlijk ook moeilijk anders als je weet dat topmuzikanten, zeg maar virtuozen, als Ritchie Blackmore (gitaar), Joe Satriani (gitaar), Steve Morse (gitaar), Don Airey (keyboards) of Ian Paice (drums) ooit deel uitmaakten of nog steeds deel uitmaken van deze groep. De band bracht inmiddels 17 officiële studio-albums, 23 officiële live-albums, talloze singles uit en ook zijn er ontelbare bootlegs in omloop. Nummers als “Hush”, “Smoke On The Water” en “Child In Time” zijn natuurlijk slechts enkele klassiekers die de band op haar naam heeft staan. Eind vorig jaar bracht de band het nieuwe album ‘Rapture Of The Deep’ uit, waarvan we vandaag nog de titelsong te horen kregen. Hoewel de band niet geheel foutloos speelde was het toch zeer opvallend hoeveel plezier de band scheen te hebben met elkaar op het podium. Vooral gitarist Morse stond zowat de gehele show met een brede grijns te spelen. Tijdens de all time klassieker “Smoke On The Water” werd de band bijgestaan door Journey-gitarist Neal Schon, de blijkbaar nog genoeg energie over had na zijn spetterende optreden. Verder speelde de band natuurlijk ook de klassiekers “Hush” en “Strange Kind Of Woman“. Ook Ian Gillan is vanavond goed bij stem, met een korte onderbreking is hij altijd de frontman van de legendarische hardrockband geweest. Later hoor ik van verschillende mensen dat het optreden van Purple wel eens beter was, maar ik stond toch geruime tijd in de voorste regionen van het veld om de band gade te slaan en Deep Purple zette hier vandaag een strak, degelijk en goede show neer. Enige minpuntje is wel dat de klassieker “Child In Time” vandaag achterwege werd gelaten!!!

De eerste dag zit er inmiddels weer op en was voor ons zeer geslaagd, met uitstekende optredens van onder andere Ted Nugent, Uriah Heep, Journey en Deep Purple. Na de laatste noten van Deep Purple snel nog even naar de VIP bar waar we rond de klok van half 1 alweer uit worden geveegd, waarna we naar de camping afzakken om daar nog wat na te drinken.

Zaterdag 10 juni 2006.

De volgende morgen worden we al vroeg wakker als we door de enorme hitte onze tenten uitdrijven. Hierdoor hadden we dus voldoende tijd om ons een beetje op te frissen, een ontbijtje te scoren en natuurlijk een aantal koppen koffie naar binnen te werken, de eerste band in de grote tent, Riverside speelt immers pas om 3 uur in de middag. Was dag 1 nog vooral gericht op de rock acts, dag 2 was meer weggelegd voor de progressieve rock acts zoals Porcupine Tree, Riverside en natuurlijk Roger Waters waar zeer veel mensen speciaal voor naar Lichtenvoorde waren gekomen.

Het Poolse Riverside is de eerste band van vandaag dat mag aantreden op het tentpodium, ondanks de deze band nog redelijk onbekend is, begint de tent toch aardig vol te stromen en is het binnen de kortste keren toch behoorlijk druk voor het podium. Voor vele was dit de eerste kennismaking met de band, echter schopte de band het in november 2005 met hun tweede album ‘Second Life Syndrome’ tot cd van de maand in de Aardschok. De band bedient zich van door Pink Floyd, Opeth en Porcupine Tree geïnspireerde muzikale stukken met donkere passages en emotionele stemmingswisselingen. Of zoals de band zelf weet te melden: “Riverside is een manier om via muziek emoties, reflecties, dromen en fantasieën uit te dragen. Om te ontsnappen aan de grijze of onnatuurlijke gekleurde realiteit. Het is muziek die geïnspireerd door een tijd, een plek, een gedachte en een woord. Een verdichtsel van onze eigen en andermans verbeeldingskracht. Vreugde en verdriet, een fluistering en een schreeuw”. De band trapt hun set af met een lang instrumentaal nummer met als hoogtepunt het gitaarwerk van Piotr Grudziński. De Polen brachten een uur lang hoogstaande symfonische progrock, in het straatje van Opeth en Pink Floyd. Het publiek wist het allemaal wel te waarderen, het bleef dan ook behoorlijk druk in de tent gedurende het optreden. Echter als je niet bekend bent met het materiaal van de band zoals ik, kennen de nummers onderling weinig variatie waardoor het moeilijk wordt om de aandacht gedurende het hele optreden vast te houden.

De Engelse progressieve rock band Porcupine Tree is de eerste band op het hoofdpodium van vandaag, aanvankelijk zou de band in de tent spelen, maar door diversen wijzigingen in het programma mocht de band uiteindelijk toch op het hoofdpodium openen. De band is ooit ontstaan als een verzonnen verhaal van Steven Wilson en Malcolm Stocks over een legendarische groep uit de jaren '70, met verzonnen bandleden en een absurde discografie. Wilson speelde in de band no-man met Tim Bowness en Ben Coleman, maar maakte daarnaast een aantal muziekstukken, die aan de verzonnen band Porcupine Tree werden toegeschreven, waarna de band niet lang daarna een platendeal aangeboden kreeg. Met het tweede volwaardige studio-album ‘The Sky Moves Sideways’ brak Porcupine Tree door bij liefhebbers van progressieve rock, vooral omdat het album regelmatig sterk refereert aan het werk van Pink Floyd. Op het ‘In Absentia’ album werkt de band vanuit een hardere benadering, dit veroorzaakt wordt door de samenwerking van Wilson met de Zweedse progressieve death-metallers van Opeth waardoor de band ook in beeld komt bij de metal-jeugd, een beweging die met het meest recente album ‘Deadwing’ voortgezet wordt. Ondanks de progressieve en deathmetal invloeden is de band nog steeds moeilijk in een hokje te plaatsen, maar door deze veelzijdigheid stroomt het veld behoorlijk vol als de band van start gaat.

Purcupine Tree zet een degelijk optreden maar de langzame trage stukken kunnen mij echter niet echt bekoren. De band speelt onder meer de songs “Lazarus”, “Don't Hate Me” en “Halo” waarna ik het na een klein half uurtje voor gezien houd.

Hierna staat de voor mij volledig onbekende band Pavlov’s Dog in de tent geprogrammeerd. Niet echt verwonderlijk, de uit St. Louis, Missouri afkomstige band bracht dertig jaar geleden twee lp’s uit getiteld ‘Pampered Menial’ in 1975 en ‘At The Sound Of The Bell’ in 1976. Hierna viel de band uit elkaar en kwam in 2006 bij elkaar voor enkele reünie shows. Toch is er één reden waarom je deze band niet mag missen, dat is de intrigerende stem van zanger David Surkamp. Ondanks dat de belangrijkste man achter de band; zanger/componist David Surkamp hier vandaag aanwezig is kunnen we niet echt van een reünieoptreden spreken. De band die zich hier vandaag Pavlov’s Dog noemt is eigenlijk meer de David Surkamp Band, zo spelen o.a. zijn vrouw Sara op viool en zijn dochter Saylor mee. Als de band het podium betreedt is het inmiddels behoorlijk druk in de tent. Natuurlijk zijn wij ook benieuwd wat deze band ons te beiden heeft. Wat inderdaad vooral opvalt, is de intrigerende, hoog, snerpend, trillende stem van David, die de zangpartijen met veel overgave en overtuiging weet te brengen. De rest van de band doet gewoon wat er van ze verwacht wordt en weet de gespeelde songs zoals “Julia” en “Late November”overtuigend te brengen. Ook de aanwezigheid van de viool waren een aangename verassing en gaven de nummers bij vlagen epische en nostalgische sfeer mee zonder over te slaan in een enorme geluidsbrij.

Op het hoofdpodium is de tijd aangebroken voor Ray Davies, echter omdat de beste man te laat aanwezig is in Lichtenvoorde begint het optreden bijna een half uur te laat. Ray Davies die begin '64 samen met zijn broer Dave (gitaar), bassist Pete Quaife en drummer Mick Avory The Kinks vormde is inmiddels de 60 gepasseerd en brengt dit jaar zijn derde soloalbum uit. “You Really Got Me” is de eerste hit van The Kinks en vele zullen nog volgen zoals “All Day And All Of The Night“, “Sunny Afternoon”, “Waterloo Sunset” en natuurlijk de klapper “Lola”. Ray werkt sinds enkel jaren ook aan een solocarrière, maar deze staat in schril contrast met The Kinks, het zijn dan ook vooral de hits van zijn voormalige band zoals ”Lola”, “Sunny Afternoon”, “Dead End Street” waarmee Ray hier vandaag de aandacht van het publiek weet vast te houden.

Doordat Davies veel te laat het podium betrad, loop een deel van het publiek dan ook nog eens halverwege zijn set weg om zich naar de tent te begeven waar de legendarische Ronnie James Dio staat te trappelen om het publiek te vermaken. We gaan er eens goed voor zitten en worden op onze wenken bediend met heerlijke klassiekers, een strakke band en de vrijwel ongeëvenaarde stem van metal-coryfee Ronnie James Dio. De band trapt het optreden af met het nummer ”Children Of The Sea“, meteen al wordt duidelijk dat Dio vandaag zeer goed bij stem is. Met nummers zoals “One Nigth In The City”, “Stand Up And Shout”, “Gypsy” en “Don’t Talk To Strangers” brengt hij het publiek in vervoering en er is bijna niemand die “Holy Diver” niet woordelijk meezingt. Na zo’30 minuten krijgen we dan een iets te lange drumsolo van Simon Wright die we maar door de vingers zien en we genieten van het begin tot het eind van de gouden stembanden van Dio en van de rasmuzikanten op het podium. Wanneer de klassieker “Rainbow In The Dark” wordt ingezet zingt een groot gedeelte van het publiek luidkeels mee. De inmiddels 61 jarigen Dio zet hier vandaag opnieuw een spetterende show neer en laat het massaal aanwezige publiek tevreden achter.

Hierna snel naar Def Leppard, die inmiddels staan te popelen om het publiek te vermaken, de band timmert ondertussen alweer 25 jaar aan de weg en heeft in die periode vele hoogte punten gekend maar is ook vaak door diepe dalen gegaan. De laatste jaren gaat het opnieuw weer wat beter met de band uit Sheffield en brachten zij onlangs nog het album ‘Yeah!‘ uit, die geheel uit covers bestaat van artiesten zoals The Police, Thin Lizzy, The Sweet en Tom Petty. De band heeft natuurlijk met het album ‘Pyromania’ een uitstekende pop/rock album gemaakt met enkele zeer grote hits zoals “Photograph” en “Rock Of Ages” . Def Leppard zet een degelijke rock show neer die natuurlijk gevuld is met de grootse hits van de band zoals “Animal”, “Let’s Get Rocked” en “Armageddon It”. De nummers worden stuk voor stuk nauwkeurig uitgevoerd, alleen laat zanger Phil Elliott hier en daar wel eens een steekje vallen, dit zal wel te maken met de extreme temperaturen, het kwik steeg deze middag tot tegen de dertig graden. Natuurlijk is er veel respect voor drummer Rick Allen die tijdens een auto ongeluk zo’n 15 jaar geleden een van zijn armen kwijt raakte, echter kan de beste man met een speciaal ontworpen drumstel nog steeds drummen als de beste. Na een klein uurtje zit het optreden van deze Britten erop en word de set beëindigd na een uitstekende uitvoering van ”Pour Some Sugar On Me” dat door een groot gedeelte van het publiek luidkeels wordt meegezongen.

Na Def Leppard zijn we inmiddels alweer bij de laatste band aanbeland, Queensryche zal vanavond het tentpodium af sluiten. Het beloofd vandaag een mooi optreden te worden, onlangs bracht de band de opvolger uit van het succesvolle conceptalbum ‘Operation: Mindcrime’ afkomstig uit 1988, genaamd ‘Operation: Mindcrime II’ waarop gastzangeres Pamela Moore als Sister Mary te horen is en Ronnie James Dio die de rol van Dr. X voor zijn rekening neemt. Pamela toert immers al de gehele toer mee met de band en vandaag is ook Ronnie James Dio in Lichtenvoorde aanwezig. Echter door privé omstandigheden hebben we de gastrol van laatst genoemde moeten missen. De toer die de band momenteel door Europa voert staat dan ook geheel in het teken van beide albums. Het eerste deel van de set bestaat uit werk van deel 1 en Queensryche met songs zoals ”Revolution Calling”, “Operation: Mindcrime”, “Suite Sister Mary”, “The Needle Lies” en “I Don’t Believe In Love”. Het geluid is hard, zuiver en strak en ook het theatrale aspect ziet er zeer goed, het samenspel tussen Geoff Tate en Pamela Moore is geweldig om te zien en beide zijn ook erg goed bij stem. Tijdens het tweede deel van de set wordt er voornamelijk veel werk gespeeld van onlangs verschenen album ‘Operation: Mindcrime II’ in de vorm van “I'm American”, “Hostage” en “Signs Say Go”, ondanks dat opnieuw een meesterwerkje van de band uit Seatlle is verlaten toch een hoop mensen voortijdig de overvolle tent om een goed plekje te bemachtigen op steeds drukker wordende veld voor het hoofdpodium. Het optreden werd afgesloten met de songs “Jet City Woman” en “Empire”.

Na deze uitstekende rockshow konden we ons opmaken wat voor vele bezoekers het hoogtepunt van de dag zou worden, het optreden van Roger Waters. Van te voren was er al veel te doen geweest rondom het optreden van de heer Waters. De show van vandaag zou worden opgesierd met een quadrofonische geluid door middel van op het veld verspreide stapels met boxen. Verder was er al bekend dat het gehele ‘Dark Of The Moon’ album integraal uitgevoerd zou worden. Dit was de eerste keer door dat dit gedaan zou worden door een (ex-) Floyd lid sinds Pink Floyd’s “The Division Bell” tour in 1994. Ondanks de vele geruchten was er verder niet één van de andere Pink Floyd-leden aanwezig, het waren dan ook vooral Andy Fairweather-Low en Katie Kissoon, Harry Waters (inderdaad, de zoon van) op orgel, Dave Kilminster en achtergrondzangeres Carol Kenyon, die de kans kregen om te schitteren.

Om te beginnen ik ben geen kenner van het werk van de heer Waters en Pink Floyd, maar zoals na het bijna drie uur durende optreden zou blijken zou dit een avond worden om niet snel te vergeten. Voor de pauze speelde Waters songs uit de Pink Floyd-tijd en van zijn solo-albums zoals de songs “In The Flesh (pt2)”, “Shine On You Crazy Diamond”, “Have A Cigar” (ooit nog eens subliem gecoverd door Primus), “Wish You Were Here”, “The Fletcher Memorial Home”, “Leaving Beirut” en het van een geweldige intro voorziene “Sheep”. Tijdens het intro van de song “Sense (Parts 1-2)“ komt nog een opblaasbare astronaut voorbij het podium zweven. Tot nu toe was de show perfect, het geluid uitstekend en ook de videoprojecties waren geweldig. Nog net voor de pauze wijst Waters naar een heldere, volle maan die tegen over het podium aan de hemel staat: “We’re going to take a short break now, and when we return, we’re going to play THAT!”

Na de pauze was het dan zover, de integrale vertolking van het klassieke meesterwerk ‘The Dark Side Of The Moon’. Na de pauze start de band met “Speak To Me”, gevold door “Breathe In The Air”. Het waren dan ook de zeer fraaie uitvoeringen van de songs “Time" en "Money” die door de quadrofonische opstelling uitstekend uit de verf kwamen. Tijdens de song “The Great Gig In The Sky” is tevens een hoofdrol weggelegd voor zangeres Katie Kissoon. Na “Brain Damage” en “Eclipse” was het alweer voorbij.

Hierna kregen we nog enkele toegiften in de vorm van een aantal Pink Floyd klassiekers te horen. De eerste toegift “The Happiest Days Of Our Lives” werd gevolgd door een fantastische uitvoering “Another Brick In The Wall (Part 2)” die luidkeels werd meegezongen door het massaal aanwezige publiek. Verder werden we nog verwend met de songs “Vera”, “Bring The Boys Back Home”. De show was geweldig met vuurwerk, vlammenwerpers geweldige videoprojecties en een uitstekend geluid en tijdens de magistrale uitvoering van het afsluitende nummer “Comfortably Numb” worden we hoog boven het podium nog verwend met een rad van vuur, klasse.

Ook voor de vierde editie van het Arrow Rock Festival festival geldt: Missie Geslaagd! We kunnen terugblikken op een gezellig, knus en sfeervol festival met een prachtige, gevarieerde line-up. Het weer was beter dan verwacht. De catering was dik in orde en zeer uitgebreid, er was voor iedereen wel wat te vinden, van broodjes, halve kippen tot pizza's, oesters en snacks. Verder waren er voldoende dranktenten op het terrein, zodat er eigenlijk nergens lange rijen stonden, verder waren voldoende (gratis) toiletten, klasse. Dit zie je tegenwoordig niet veel meer op festivals. Het karakter van het Arrows Rock Festival was dan ook; vriendelijk, broederlijk, gezellig en muzikaal bevredigend. Hoogtepunten van het weekend waren zonder meer de optredens van Uriah Heep, Journey, DIO, Queensryche en natuurlijk het optreden van de heer Roger Waters zelf. Over het geluid viel weinig te klagen, over het algemeen was dit redelijk tot zeer goed. Vanaf deze plek willen wij de gehele Arrow Rock Festival crew en natuurlijk Mojo dan ook hartelijk bedanken voor de gastvrijheid op weer een uitermate gezellig festival met een line-up die meer dan de moeite waard was, klasse!!! Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien op dit geweldige evenement.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!