De inmiddels veertiende editie van het Zwarte Cross Festival was dit jaar goed voor ruim 148.000 bezoekers, waarmee het festival is uitgegroeid tot een van de grootste festivals van Nederland. Voordat het echter zover was kreeg de organisatie vlak voor aanvang van het festival een flinke klap te verwerken. Op de maandag voorafgaand aan het festival trok er een zware storm over het terrein die een grote ravage op terrein aanrichtte en waardoor en een groot aantal tenten sneuvelde. Het was dan ook even de adem inhouden of vrijdag alles wel van start zou gaan deze tegenslag. Dankzij de inzet van de vele vrijwilligers, die van 200 naar 315 werd opgevoerd, is de opbouw op tijd klaar. Helaas heeft de megatent het niet gered en is deze vervangen door een groot buitenpodium, maar verder ziet het terrein er perfect uit door de steun van omliggende boeren en bedrijven die samen met de organisatie Feestfabriek, de heel week hebben moeten ploeteren om op tijd de deuren te kunnen openen. Respect voor alle inzet, om deze editie tot een succes te maken!

Het Zwarte Cross festival wordt georganiseerd door de evenemententak van de rockband Jovink & the Voederbietels: de Feestfabriek Alles Komt Goed BV. Het festival vond dit jaar opnieuw plaats op het motorcross terrein “De Schans” te Lichtenvoorde en werd in 1997 voor het eerst georganiseerd. De naam "Zwarte Cross" greep terug uit een fenomeen uit de jaren 60, toen grootsprakige kroegbezoekers die te veel opschepten over hun prestaties op de crossmotor of -brommer werden uitgedaagd hun kunnen in een zwarte cross te bewijzen. Al snel groeide het evenement uit tot een waar spektakel, dat per jaar groter en uitgebreider en mooier is geworden.  De Zwarte cross heeft altijd al veel media aandacht gehad, maar nu met de storm en de goede marketing, is het zelfs een spektakel waar diverse tv ploegen aan mee werken!

In tegenstrijd met veel media berichten op radio en vooral TV en gedachten die ik in het verleden had toen wij voor het eerst naar Lichtenvoorde afzakte bleek de Zwarte Cross een groot en gezellig feest te zijn met motorcross, stunts en theater en typische Achterhoekse gezelligheid en gastvrijheid. De sfeer is uitstekend, de mensen zijn gezellig en ook de aankleding van het terrein is gewoonweg fantastisch. Wat betreft de indeling van het enorme terrein, hier is ook veel aandacht aan besteed. Het gehele festival is dan ook wederom een groot spektakel, er is zoveel te doen dat je bijna tijd tekort komt. De sfeer is gemoedelijk en de mensen zijn aardig. Het Zwarte Cross festival is dan ook een feest voor groot en klein, jong en oud en normale mensen en hele rare mensen. Iedereen is welkom! En dat hebben we geweten.

Mede omdat de organisatie van het Zwarte Cross Festival toegewijde muziekliefhebbers zijn die van een goed feest met bijpassende sfeer en een goed glas bier houden en ook een  groot deel van bezoekers ook wel van een stevig potje gitaarwerk besloot men in 2008 het Metalpodium te introduceren. Dit podium is mede mogelijk gemaakt door Aardschok & Jägermeister en omdat dit zo goed aansloeg bij het publiek werd deze succesformule voortgezet en werden deze editie bands zoals The Devil’s Blood, Revamp, Forbidden, Loudness, Kamelot, DevilDriver, Jon Oliva’ s Pain en Papa Roach geboekt. Verder was er voor de metalliefhebber op de rest van het terrein ook genoeg te zien, zo speelde de eerste dag Volbeat  op het hoofdpodium en was het op de zondag de beurt aan het Australische Airbourne om het publiek te vermaken. Ons verslag betreft echter vooral de optredens op “Metal-weide” omdat dat het deel is waarin wij en onze aanhangers het meest in zijn geïnteresseerd  maar toch zijn we ook uitgevlogen om wat andere bands te aanschouwen op de rest van het immense terrein.

Vrijdag 16/07/2010

Voor veel bezoekers is het eerste hoogtepunt van de openingsdag natuurlijk het optreden van Normaal, die op het buitenpodium (in plaats van de megatent die het na de storm niet gered heeft) aftrappen zoals het hoort. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat het veld gedurende het optreden van zo’n twee uur compleet afgeladen staat. Wat echter wel raar is dat het festival terrein alleen voor de campingbezoekers geopend is en dat de dagbezoekers  voor de hoofdingang tot zes uur moeten wachten voordat het hek open gaat. Maar gelukkig heeft dit geen invloed op de uiterts vriendelijke sfeer.    

Als uiteindelijk even na zessen ook de metal weide open gaat loopt het al snel vol. Het programma start echter pas om acht uur waardoor het publiek zich vermaakt met bier drinken, kletsen en het oud Hollandse tafel glijden. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat als om acht uur het Nederlandse Chirrha Niva aftrapt de sfeer er al goed inzit. De uit Den Bosch afkomstige band draaid inmddels alweer wat jaartjes mee, en bracht afgelopen jaar het uitstekende album ‘For Moments Never Done‘ uit. De band weet een prima show neer te zetten, waarbij het gespeelde materiaal natuurlijk van het meest recente album afkomstig was. Wat verder opviel was de klasse van zanger Legrand (Michel de Groot). Na een kleine drie kwartier zit het optreden er alweer op, waarbij de band kan terug kijken op een prima show.

Omdat het optreden van Chirrha Niva wat was uitgelopen volgens het programma boekje ging het optreden van God Dethroned zo’n half uur later van start, waardoor meteen het hele schema overhoop lag. Ondanks de regen die precies tijdens het optreden van God Dethroned begon en na enkele minuten met bakken uit de hemel kwam weet de band met hun extreme, brutale death metal het aanwezige publiek aardig naar zijn hand te zetten. Nummers die onder meer voorbijkomen zijn onder andere “Poison Fog”, “Boiling Blood” en “Villa Vampiria”. Ondanks dat frontman Henri Sattler nogal geconcentreerd en statig overkomt en daardoor vergeet het publiek te bespelen weet de band vandaag toch te overtuigen en een zeer degelijke set neer te zetten.

Tussen het geweld door op de metalweide zien we vandaag ook nog een paar bandjes op het hoofdpodium en dan is Trigger Finger een goede binnenkomer, al is het wat koud en grijs er is toch een hoop volk vooraan. De zanger noemt ons een dapper volk om het weer te trotseren. Dan barsten de rammende drums los, en schiet de rauwe rock in een versnelling, met hier en daar een hoge uithaal. De hele show werkt aanstekelijk, goed gedaan van onze zuiderburen.

De uit Eindhoven afkomstige formatie The Devil´s Blood is de volgende act die we vandaag aan het werk zien op de metal weide. Sinds de release van de EP ‘Come Reap’ eind 2008 is het hard gegaan met Nederlands meest demonische rockband. Afgelopen jaar verscheen het debuut ‘The Time of No Time Evermore’ waarmee de band op lovende kritieken kon rekenen van heel de Europese pers. Hierdoor was het dan ook niet zo verwonderlijk dat de band deze zomer op veel grote metalfestivals te zien was zoals het Hellfest, Metal Camp en het duitse Rockhard festival. Natuurlijk tellen de geruchtmakende live-shows, “rituelen”  zoals de band ze noemt ook mee, waarbij de bandleden besmeurd met varkensbloed het podium betreden achter een muur van wierook en kaarsen. Wat opvalt aan het begin van de show is dat het behoorlijk druk is voor het podium, de band heeft toch heel wat nieuwsgierigen metalheads op de been gebracht die de band met eigen ogen wel eens aan het werk willen zien. Tijdens het uur dat de band het podium in zijn bezit heeft horen we onder meer de nummers “Come Reap“, “House Of 10.000 Voices“, ”River Of Gold”, “The Graveyard Shuffle“ en “Evermore” voorbijkomen.  Verder wist de band tijdens deze show een zeer compacte gitaarmuur neer te zetten, en dit in combinatie waarbij veel nummers werden voorzien van uitgesponnen gitaarpartijen en waarbij er gedeeltelijk werd gejammed op het podium pakte dit zeer goed uit. De band en ook het publiek kan in ieder geval terugkijken op een prima show, echter een deel van de bezoekers had waarschijnlijk op wat meer spektakel gerekend, maar The Devil’s Blood hield het bij een prachtige lichtshow en 3 achtergrondzangeressen. Hierdoor kwam de show wel wat ingetogen over, maar dit paste dan weer wel bij de duistere, donkere sfeer die de band zo hard zo speciaal maakt. 

Na het optreden van The Devil’s Blood was het haasten naar het hoofdpodium, waar de Denen van Volbeat alweer klaar stonden. De band pakt dit jaar groots uit, met een enorme lichtshow en veel rook. Elvis klinkt uit de speakers tijdens de opbouw, maar wanneer de band in vol ornaat het podium betreedt gaan de remmen los: niet voor niets een geduchte tegenhanger van Metallica. Met de rauwe stem van Michael Polsen, zware drums en groovy gitaren schudden ze iedereen wel wakker. De Denen hebben een unieke mix tussen rock, country en stevige metal. “Rebel Monster” swingt en is toch toegankelijk. Terwijl het een stuk steviger aan toe gaat tijdens Caroline Leaving . Een hommage aan Dio en Johny Cash tijdens “Sad Mans Tongue”, luid meegezongen door de massa. Het uitzinnige publiek wordt getrakteerd op een nieuwe song (album verwacht in september) “Fallen” vol zware gitaren, en mooie zuivere uithalen van Polsen. Indrukwekkend hoe makkelijk die frontman de mensen meekrijgt. Een bijzondere stem dat zeker. Er wordt met bier gesmeten en het succes slaat zeker aan. Een knallende show, vol rock n roll!

Op de Metalweide is het inmiddels donker, gelukkig maar want dat past perfect bij de sfeer die de Britten van My Dying Bride met doom metal van de bovenste plank uitstralen. “Fall With Me” wordt ingezet met een zangerige viool, het doet je hartslag meteen vertragen. Een serene rust daalt neer wanneer de donkere stem van Aaron je omringt. Daar staat de kleine man, gekleed in een sombere zwarte jas afgekleed met witte manchetten. Helaas is de bas wel overstemmend, maar tijdens “Alexandria” trekt vooral de gitarist Andrew de aandacht. Hij is de enige die veel beweegt, de rest houdt zich afzijdig om alle ruimte te geven aan de stem, opgaand in de muziek en intens lijdend. Aaron beweegt soms heen en weer wiegend, een hand grijpend in de lucht, besmeurd met nep bloed. Hij gaat intens op in de muziek. De band viert haar twintig jarig bestaan, de eerste song waar het ooit mee begon “Vast Choirs” is wel een groot contrast met “Turn Loose The Swans” , veel rauwer bijna black metal-achtig door de zware, logge melodie en onverwacht schelle grunts. Toch verslapt de aandacht geen moment, geboeid naar wat er gaat volgen. Wanneer het laatste nummer “The Cry Of Mankind” langzaam wegsterft, is het alsof je wakker wordt uit een hypnose, verfrist en helemaal niet zo somber. Het is gewoon intens mooie muziek, zonder zware bijbedoelingen. Een indrukwekkende show vol passie en het is duidelijk dat deze band nog aan de top van zijn genre staat. Een onverwachte afsluiter van deze eerste Zwarte Cross dag, maar dat belooft meer voor komende dagen, want de toon is gezet: dit festival brengt een unicum aan bands samen die je anders nergens ziet deze zomer!

Zaterdag 17/07/2010

Een dag om naar uit te kijken, deze volle festivaldag op de Zwarte Cross met scheurende motoren, stunts en veel grote namen: het is dus rennen geblazen tussen al de locaties!

Wat cijfers op een rij. Dit jaar heeft de Zwarte Cross 21 podia, waarvan 16 met live muziek. Voor het eerst er een reggaeweide (in de handen van Beef). Meer dan honderd bands uit heel de wereld, 400 theaterartiesten, 20 stuntmannen en voor het eerst dit jaar is er een religieklasse tijdens de cross, kortom veel scheurende nonnen!

Kudra Mata is een lokaal bandje die de eer heeft om het op het aardschokpodium hun kunnen over het publiek uit te spugen. Deze band doet wel zijn best maar het volk moet nog binnenkomen. Nog niet wakker en suf van de drank van de avond daarvoor, gaan de meeste mensen toch eerst koffie zoeken en ontbijten. Jammer voor dit bandje, maar ze kunnen toch maar zeggen dat ze op het grootste festival van Nederland gespeeld hebben.

Revamp op de metalweide is vertraagd wegens het tragisch dodelijke ongeval dat dze morgen heeft plaatsgevonden. Een medewerker van een kermis attractie heeft een ongeluk gehad en heeft dit met de dood moeten bekopen. Wij wensen iedereen die betrokken is dan ook sterkte. De weide is goed gevuld wanneer zangeres Floor Jansen met haar band het podium betreedt. Presentator Metal Mike slaat de spijker op de kop “vergeet After Forever, hier staat een nieuwe top band”. Vanaf “Here’s My Hell” tot het einde is duidelijk dat hier een goed ingespeelde band staat, die veel samenhang heeft. Het is een mooi geheel, het oogt totaal anders dan After Forever. Ook staat Floor er zeer ontspannen bij en geniet ze zichtbaar. In volle vaart vliegt de band door de set heen. “Fast Forward” is een pittig nummer, waar Floor haar rauwere kant laat zien, en dan toch onverwacht ingetogen: een zangeres die enorm veel kan en beheerst. Tijdens “Million” heeft toetsenist Ruben Wijga een grote rol, al wapperend op zijn verhoging. Tijdens de ballade “Sweet Curse”, waar gitarist Jord Otto ook beschikt over een zuivere cleane zang, spot Floor Jansen vier grote poppen met lange nekken in het publiek en een grote lach verschijnt. Ze haakt er spontaan op in: Ik vind het niet prettig dat mensen langer zijn dan ik, dus dat wordt wel headbangen bij “Head Up High”. Een nummer wat bol staat van technische gitaren, bombast en een catchy refrein. Het is een genoegen deze top metal lady weer op het podium te zien, haar stem doet soms wat aan Doro denken met een rauwer randje. Als Revamp zo door gaat, dan zullen ze nog veel succes oogsten met deze goed lopende formatie, klasse!

Sonic Syndicate is met een berg aan energie misschien iets te actief op de vroege middag. Met twee opzwepende zangers, walst de metalcore over de bezoekers heen. De Zweden hebben een fris geluid, en Flashback mixt stevige gitaren met elektronische arrangementen. Het is zeker de meest actieve band van de dag: rennend, jumps en veel interactie met het publeik. De vrouwelijke stoere, maar kleine bassiste rockt er aardig op los. Deze band zit vol positieve energie en dit spat er dan ook vanaf. Ze krijgen aardig wat publiek mee en er staan veel jonge metalheads voor het podium te genieten. Deze band maakt stevige metalcore voor een nieuwe generatie maar toch staan er ook behoorlijk wat oudere metalheads vol bewondering te kijken.

De mannen van Forbidden komen uit San Francisco en maken onvervalste Bay Area Thrash. De band trapt met de klassieker “Forbidden Evil”, waarop de sfeer er meteen goed inzit.  De band heeft een flinke groep mensen voor het podium weten te verzamelen die de songs grotendeels woord voor woord meezingen. Voor deze old school thrashers is dit natuurlijk een heerlijke traktatie. De setlist van de band bestaat verder uit nummers als “Infinite”, “R.I.P.” en het krachtige “Step By Step”. Deze mannen hebben er zichtbaar zin in en laten dat wel blijken, maar  toch is het publiek nog niet massaal aanwezig. Forbidden gaat vervolgens verder met “Through The Eyes Of Glass”, het nieuwe nummer “Adapt or Die” dat op het later dit jaar te verschijnen album zal komen te staan. Hierna wordt de veels te vroeg oveleden zanger Ronnie James Dio geeerd met de Black Sabbath cover “Children Of The Sea”, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor zanger Russ Anderson. Hierna is er nog tijd voor twee klassiekers in de vorm van “Chalice Of Blood” en het afsluitende “March Into Fire” waarbij de heren kunnen terugkijken op een geslaagde show met veel goede vibes!

Het contrast kan niet groter zijn dan bij DevilDriver met een zanger vol tatoeages, oorringen en boze grunts. De band heeft zeker een goede reputatie opgebouwd met hun laatste albums en ook live knalt het er stevig uit. “Pray For Villains” heeft zware groovy gitaren en enorm snelle drums, die live zeker imponeren. Geen wonder dat de band iedereen mee krijgt en het volk blijft toestromen. Halverwege de set begint hier en daar het stemgeluid van Dez Fafara wat af te nemen, maar de Amerikaanse machine ramt door met “Clouds Over California” rekenend op een uitzinnige massa, die flink los gaat. Des te rauwer des te beter is het motto. Het eiden van de show maken we echter niet meer mee, want we moeten ons opnieuw haasten naar het hoofdpodium.

Geen Zwarte Cross zonder de Motorband, die kan simpelweg niet ontbreken. Bennie Jolink (zanger Normaal), samen met zijn zonen Gijs Jolink (gitarist Jovink en de Voederbietels) en Hendrik Jan Lovink (zanger Jovink en de Voederbietels). Niet voor niets is het motto van dit festival: het leven dat is een groot feest! Deze speciale band geeft er een mooie draai aan. Of zoals Bennie het verwoord: “Er is maar een sport die telt, en dat is motor rijden. We gaan knappen op de Zwarte Cross!”. En of motoren en scheurende gitaren goed samen gaan! “Hello Josephine” rockt lekker weg, en met twee enorme motoren die de zijkanten sieren, is het geknetter tussendoor net een rauw randje erbij. Het is duidelijk dat iedereen samen komt om deze heren een homage te schenken, en gewoon te genieten van een festijn wat ze hebben opgezet en nu na jaren zeker tot de top van de Nederlandse festivals behoort. “Yahmaaahaaaaaa” wordt luidkeels mee geschreeuwd en het gas gaat los, met pluimen rook en bluesy gitaren. Het is puur genieten om alleen al te zien hoe de mannen zo vol energie, en passie op het podium staan. Jeffrey Herlings, winnaar van de Superklasse (dit jaar voor de tweede keer) komt met zijn motor even meedoen.

Paradise Lost is een band die je goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. De laatste jaren presteren ze live nogal wisselend, maar vandaag ogen ze fris. Al doet zanger Nick Holmes niet de moeite om zijn zonnebril af te zetten en echt contact te maken met het publiek. Het past wel bij de stevige metal waar ze zo bekent mee zijn geworden. “I Remain” en de klassieker “As I Die” komen voorbij in een gelikte versie met hoge gierende gitaren en niet te vergeten de diepe, donkere stem van Holmes. Al met al weet de band muzikaal nog wel te overtuigen. Echter wat betreft de stage performance is deze eigenlijk al jaren onder de maat en dat is erg jammer want ik heb de band in hun beginperiode, eind jaren tachtig en begin negentig toch een aantal maal zeer succesvolle shows zien neerzetten.  

Bij Jon Oliva’s Pain is het of fantastisch of tergend slecht. Dit keer hebben we mazzel. De mannen hebben er zin an en gelukkig zijn ze vandaag redelijk goed te noemen. De band begint met “Lies” om er vervolgens gelijk een Savatage nummer in te knallen, in de vorm van “Chances”. Dit valt erg goed bij het publiek en na het volgende Savatage nummer “Jesus Saves” blijkt maar weer dat de band het vooral moet hebben van de oude hits van Savatage. Zo horen we onder meer “Sirens”, “The Dungeons Are Calling”, “Edge of Thorns” en het briljante “Gutter Ballet” voorbij komen en is het erg druk voor het podium en dit keer is de band, inclusief zanger Jon Oliva, in topvorm. Ik kan het dit keer wel waarderen omdat de mannen een opperbeste dag hebben. Verder spelen ze ook nog het nummers “Believe” en gaan ze door met “Festival”, het titel nummer van het meest recente Jon Olivás Pain album dat eerder dit jaar is verschenen. Hierna volgt er een cover van Rainbow, in de vorm van “Rainbow In The Dark” ter ere van het overlijden van Ronnie James Dio. Het blijkt dan ook wel dat er vandaag weinig ‘eigen’ werk gespeeld word, maar dat mag de pret niet drukken en het zijn toch voorla de Savatage songs waarvoor het publiek is gekomen. De band sluit vervolgens deze fijne show af met de klassieker “Hall of the Mountain King’.  

Ook zien we nog een stukje op het hoofdpodium van de rock-n roll- band The Baseballs. Deze band is in korte tijd razend populair en touren bijna non stop, het is zeker heel special dat deze Duitse groep Nederland aan doet. Geen liedje is te lastig voor de drie zangers om ze een jaren vijftig draai te geven. Met een contrabas, piano en een stevige vetkuif, geven Sam, Digger en Basti meteen een spetterende show weg. De grote hit “Umbrella” komt voorbij, maar ook meer verrassende covers zoals “Angels” ( Robbie Williams), “She Got The Look” en het swingende “Hey There Deliah”. Stuk voor stuk ijzersterk gebracht en het is onmogelijk om dan stil te blijven zitten. Geen wonder dat de eerste rijen vol staan met gillende vrouwen. Al is het maar omdat de heren ook nog eens erg soepel bewegen in de heupen. Zelfs het klappen krijgt een aparte draai op instructies van Sam: “Put your hands up, wave from the left to the right”. Verrassend is de bijna a -capella samenzang tijdens “Let’s Get Loud” met jazzy piano. Geen wonder dat je een beetje smelt: het is gewoon te verleidelijk!

Meshuggah staat synoniem voor technische, onverklaarbare metal vol technische loopjes en een zanger die de longen uit zijn lijf grunt. Bomen van kerels die gefocust zijn op de gitaren een enorm indrukwekkend geluid laten horen, al is er qua performance weinig om naar te kijken. Naturel, en recht door zee dat is duidelijk. Veel muzikanten kunnen hun hart ophalen met alle ingewikkelde loopjes en technische wisselingen. Wat de festival bezoeker betreft, ach de sfeer is goed en het bier vloeit rijkelijk dus het publiek geniet toch wel ondanks dat de Zweden niet echt bekend staan om hun uitbundige live shows.  

Op de metalweide sluit Kamelot af, een band die ongekend populair is in Nederland. “Ghost Opera” zit vol bombast en is symfonische metal van de bovenste plak, al duurt het even voordat zanger Roy Khan zich bij de band voegt. “I don’t know what happened, I didn’t hear the guys in my earplug so I had no idea it started already” is zijn eerlijke commentaar. Hij krijgt wel meteen het publiek op zijn hand, en navigeert zonder te veel zijn stem te belasten door de set heen. De band pakt groots uit met vuur en bakken vol rook. In september komt eindelijk de langverwachte nieuwe plaat uit, en de nieuwe backdrop laat al wat te raden over. “The Great Pandemonium” is een nieuwe song, met een vrij donkere sfeer door het stemgebruik van Khan: half pratend dan bijna schreeuwend. Toch is het geheel erg cathcy, zelfs met groovy gitaren. De zanger gaat wel op in de muziek, in zijn lange zwarte jas. Gitarist Thomas Youngblood beweegt ook veel en er is genoeg interactie. “Centure Of The Universe” en “The Haunting” worden met gejuich ontvangen. Het is jammer dat zangeres Elis van Amarthe niet heel zuiver is, en iedereen toch aan Simone Simons (Epica) moet denken, die normaal het duet voor haar rekening neemt. De show zakt daarna ook wat in wanneer Khan een uitgebreid verhaal begint om zowel Elise als de zanger te bedanken voor hun verdiensten en dat terwijl ze weinig toevoegt aan het geheel. Indrukwekkend zijn de grote troms tijdens het meest heavy nummers “March Of Mephisto”. Kamelot is een ijzersterke band, maar ze moeten oppassen geen kopie van zichzelf te worden door te veel te touren.

Al met al was ook de tweede dag van het Zwarte Cross festival qua bands een zeer geslaagde dag. Het weer was uitstekend ook de cross was weer zeer de moeite waard. Tot zover dus niets te klagen.

Zondag 18/07/2010

De laatste en kortste dag van de Zwarte Cross verbreekt verrassend genoeg alle records: 65.000 kaarten betekent helemaal uitverkocht! Dat brengt het weekend aantal op 148.000 bezoekers! Dat is een hart onder de riem na alle tegenslagen van afgelopen week en het ongeval van zaterdagochtend, maar het resultaat is overweldigend. Al vroeg in de morgen staat er al een enorme file richting de schans, dit mede doordat Normaal ook al vroeg op de dag geprogrammeerd staat.

Op het moment dat Normaal aftrapt op het hoofdpodium is er geen doorkomen meer aan op het grote veld voor het podium, het is duidelijk dat veel dagjes mensen voor deze band komen. Het is dan ook dringen maar het blijft tot het einde toe gemoedelijk en gezellig op het grote veld. Dit jaar viert de band haar 35-jarig jubileum en het is genieten bij een klassieker zoals “Oerend Hard”. Het succes is simpel te verklaren door de reputatie die de band heeft opgebouwd, ook zonder smijtend bier, hooi en geschreeuw. Hier staan mannen die een hart voor de zaak hebben en de fans zijn loyaal. Indrukwekkend hoe band en massa opgaan in de muziek, mensen krioelen door elkaar heen, rustig genieten van alles wat ze tegen komen.  Welkom in de Zwarte Cross hemel!

Dejafuse mag vandaag openen op de metal weide, maar door de geblokkeerde wegen rondome het festival zien we alleen nog het laatste nummer. Zangeres Nienke de Jong staat ontspannen op het podium en ook zij heeft met haar nieuwe band zichzelf weten te overtreffen. Eigenzinnige rock met een zangeres die je gemakkelijk mee kan voeren met de nodige dosis humor. De band kan trots zijn, zo jong en nu al veel besproken: dat schept verwachtingen voor de toekomst. Het is geheim is dat er totaal geen druk is, ieder bandlid geniet zichtbaar en heeft de nodige dosis ervaring. Graag volgend jaar wat later!

De volgende act op die we aan het werk zien op de metalweide is My Favorite Scar, met in de gelederen onder meer voormalig Within Temptation drummer Stephen van Haestregt. My Favorite Scar is ook al een aanstromende band die meer en meer bekendheid verwerft. Het geluid is erg goed, zanger Jay is prima bij stem en staat nonchalant op het podium. “Fade Out” heeft cleane gitaren, opzwepende drums en een enorm lekker rocksausje wat meteen goed in het gehoor ligt. Verwacht geen zoetsappige rock liedjes zoals bij Nickelback, al ogen de bandleden ook vertederend. Eerder dagen ze je uit om een stapje verder te gaan, totaal onvoorspelbaar met een progressief randje. “Love Like Blood” is bijvoorbeeld zeer dynamisch en de goedgeoliede machine is zeker in topvorn, zelfs wanneer het op covers aan komt.

Loudness komt uit Japan en is een goede tegenhanger van Airbourne die bijna op hetzelfde moment op het hoofdpodium geprogrammeerd staan, maar die qua zang niet echt indruk maken. Loudness heeft meer in zijn mars en klinkt een stuk origineler. Ze hebben een sterke binding met de heavy metal scene uit de jaren tachtig. In thuisland Japan is de band ontzettend populair, maar hier een beetje vergeten echter na andaag totaal niet meer, want de boeren gaan los met ontbloot bovenlijf in de pit. De namen van de bandleden zijn onuitspreekbaar, maar spelen doen ze! Deze Japanse band met Cult status is een ware aanwinst van de line-up van deze editie. Je krijgt de mannen niet vaak te zien, dus al met is de show van vandaag een vrij unieke!

Op het hoofdpodium spelen de Australische, bierdrinkende rockers van Airbourne, en het staat er bomvol. Het publiek is uitzinnig als deze AC/DC klonen hun muziek ten gehore brengen. De band gaat knallend van start met “Raise The Flag” gevolgd door het stevige “Hellfire”. De teksten en muziek zijn er rock ’n roll en vinden gretig aftrek bij het massaal aanwezige publiek. De band rockt vrolijk verder met “Chewin' The Fat” en “Blonde, Bad And Beautiful”. Ik had deze band graag op de metalweide zien staan, maar die zou waarschijnlijk uit zijn voegen barsten als al het publiek daar zou moeten staan. De mannen gaan verder met hun set met “Diamond In The Rough” en “Girls In Black”.  En na “Cheap Wine & Cheaper Women” denk ik dat er heel wat fans bijgekomen zijn voor deze sympathieke band. We horen verder nog nummers als “No Way But The Hard Way” en “Too Much, Too Young, Too Fast” voorbijkomen voordat deze kanjers afsluiten met “Runnin' Wild”. Dit was een zeer geslaagd optreden en we gaan deze mannen nog heel vaak bewonderen.

De band Converge zegt mij helemaal niks. En als zij aftrappen op het aardschokpodium dan kan ik je ook vertellen waarom. Deze heren maken toch een pot herrie. De zogenaamde muur van geluid is dan ook veel te pittig voor mij. Ik kan er geen touw aan vast knopen en raak dan ook snel uitgekeken op deze band. Eigenlijk is deze band een beetje de vreemde eend in de bijt van vandaag. Toch zijn er wel wat mensen die dit kunnen waarderen, maar er loopt ook een deel van het publiek weer weg om te gaan eten en drinken en dat soort zaken.

De metalweide heeft nog nooit zo vol gestaan als bij Papa Roach, want ruim vooraanvang van de show van deze Amerikaanse rockers barst de weide al uit zijn voegen. Als de band vervolgens het podium betreed en van start gaat gaan van voor tot ver achteraan gaan de handjes de lucht. Er wordt dan ook flink mee gesprongen op de aanstekelijke nummers, zoals “Getting Away With Murder” en de mega hit “Last Resort”. Tijdens het optreden leest de zanger een stuk karton waarop staat: “Take off your pants”. Daaraan geeft hij gehoor en laat spontaan zijn broek zakken. Vervolgens draait hij zich om en krijgen de massaal aanwezige vrouwen zijn bevallige kont te zien. Heel sportief en uiteraard is zijn commentaar ”en nu jullie”. Deze band is een live band bij uitstek en weet het publiek erg goed te bespelen. Ook springt de zanger van het podium af om al zingend wat handen te schudden en betast te worden door de nodige vrouwen. Een zeer gelikte show, waar frontman Jacoby al zijn energie kwijt kan. Binnenkort staat de band in de Melkweg samen met Life Of Agony, en na vandaag is dat zeker een aanrader. Misschien hier en daar wat voorspelbaar, maar leuk is het wel!

Jovink en de Voederbietels is natuurlijk de afsluiter van dit mooie weekend, met organisator Gijs Jolink in de spotlight. Eerder vandaag was het al vol, maar dit slaat alles. Het is dringen om een glimp op te vangen. De jongens (allen gekleed in Jovink shirt en krijtstreep broek) pakken groot uit met een kanon vol goudsnippers en het publiek gaat los op “Wakker Worden” wat meteen lekker rockt! Het is bewonderenswaardig hoe fris Gijs nog oogt na een weekend vol rennen, scheuren en gitaar spelen. Met een grote lach tovert hij zo een loopje uit zijn gitaar, een biertje omhoog houdend. Helaas is zanger Hendrik Jan Lovink niet zo goed bij stem: “Ik heb zes kilo strepsils gegeten en ik doe mien best! Ik zing veur en dan moet ie nazingen maar wel met passie!” Helaas begeeft ie het snel, en moet hij het bij gitaar spelen houden. Vervolgens neemt zanger Marco van de Heideroosjes de vocalen over tijdens het nummer “Proost”. Al grapt hij daarna Ik heb geen flauw idee wat de teksten zijn, dus ik doe maar wat! Het is wel rock-n- roll tijd!!. Met het laatste beetje energie gaat iedereen los, of zoals het Zwarte Cross moto is: Het leven dat is een groot feest! Ook manager Andre doet een deuntje mee bij “Hol De Bek” en “Ik Liek Wel Stoned”. Geen verrassing voor de echte fans, en alles wordt goed mee geschreeuwd. Een weekend met meer zon dan verwacht en een hoogtepunt in de historie van de Zwarte Cross. Het voelt als thuis, en het doet toch wel even zeer dit terrein zo snel alweer te verlaten. Op naar volgend jaar!

Ook dit jaar was een groot onderdeel van dit festival natuurlijk de motorcross, naast het grote aanbod van muziek, stunts en kermisattracties Je hebt de serieuze races en ook races met brommers, oldtimers en was er ook nog de “Specialklasse” waarbij de meest bizarre voertuigen voorbijkwamen. Zeg maar carnavals optocht maar dan uitgevoerd om te racen over een crossbaan. Ook de Ben Hur klasse, dat wil zeggen motoren met een bakje erachter zoals in de Ben Hur film, was weer fantastisch en ook de Relegie klasse was er een om nooit te vergeten.

Op welk stuk van het terrein je ook stond, er was overal wat leuks te beleven. Wij hebben onze vleugels iets meer uitgeslagen en zijn op de andere podia gaan bekijken. Dus tussen de metalbands hebben we natuurlijk wat andere, ruige Rock ’n Roll bands bekeken. Het weer was erg goed te noemen, op een onweersbui na op de vrijdag avond. Het was zelfs erg warm. Dus dit jaar gelukkig geen modder, maar wel een beetje stof. Een verbeterpuntje (net als vorig jaar) zou zijn, dat er meer toiletten komen. De rijen bij de toiletten waren ook dit jaar ernstig lang en dat is toch wel vervelend. Bij de eettentjes waren de rijen volgens mij wel wat korter geworden en was er nog meer keuze. In ieder geval was dat prima in orde. Wel stel ik nogmaals de vraag:  Misschien volgend jaar op de metalweide een eigen toiletgedeelte en ook een pizzatent of een Vietnamees? Dan hoeven we niet steeds dat hele terrein over. Wie weet kan er hier nog iets verbeterd worden…

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!