De inmiddels dertiende editie van het Zwarte Cross Festival was dit jaar goed voor ruim 132.000 bezoekers, waarmee het festival is uitgegroeid tot een van de grootste festivals van Nederland. Het Zwarte Cross festival wordt georganiseerd door de evenemententak van de rockband Jovink & the Voederbietels: de Feestfabriek Alles Komt Goed BV. Het festival vindt plaats op het motorcross terrein “De Schans” te Lichtenvoorde en werd in 1997 voor het eerst georganiseerd, het evenement is eigenlijk als een grap begonnen. Indertijd was het festival begonnen als een crosswedstrijd waar iedereen aan mee mocht doen, met een motor, brommer, scooter of een ander vervoermiddel naar keuze. De naam "Zwarte Cross" greep terug uit een fenomeen uit de jaren 60, toen grootsprakige kroegbezoekers die te veel opschepten over hun prestaties op de crossmotor of -brommer werden uitgedaagd hun kunnen in een zwarte cross te bewijzen. Op basis van alleen mondelinge reclame werd een deelnemersaantal van 150 bereikt, en er kwamen zo'n 1000 mensen kijken. De dag werd afgesloten door een optreden van de band Jovink.

De formule bleek aan te slaan: het tweede jaar waren er al 350 deelnemers en 4000 man in het publiek. Al snel groeide het evenement uit tot een waar spektakel, in 2005 waren ongeveer 40 bands geboekt. De camping, die plaats bood aan 7000 man, was binnen een dag volledig volgeboekt en over het hele weekend gemeten werd het festival in dat jaar door zo’n 60.000 mensen bezocht, met als drukste dag de zondag. Hierop kreeg het festival steeds meer media aandacht en het jaar daarop bezochten bijna 80.000 het festival, waarvan 10.000 personen het hele weekend op de camping stonden. In 2008 bezochten meer dan 100.000 mensen het festival en werd tijdens deze editie van de Zwarte Cross onder meer het record 'Hoogste bungeejump' ooit verbroken.

In 2009 heeft het festival plaats gevonden op 25, 26 en 27 juli in Lichtenvoorde waarbij meer dan 132.000 mensen het festival bezochten. Tijdens deze editie van de Zwarte Cross was er onder meer een nooit eerder vertoonde stunt met de motor, een Belgische stuntman Johan Vervoord zou gedurende het weekend diversen malen rijdend op een motor vanaf een toren van 70 meter springen. In tegenstrijd met veel media berichten op radio en vooral TV en gedachten die ik afgelopen jaar had toen wij voor het eerst naar Lichtenvoorde afzakte bleek de Zwarte Cross een groot en gezellig feest te zijn met motorcross, stunts en theater en typische Achterhoekse gezelligheid en gastvrijheid. De sfeer is uitstekend, de mensen zijn gezellig en ook de aankleding van het terrein is gewoonweg fantastisch. Wat betreft de indeling va het enorme terrein, hier is ook veel aandacht aan besteed. Er is zelfs een podium waar optredens speciaal voor de allerkleinsten gedaan worden, het blagenparadijs! Verder zijn er natuurlijk ook de motorcrossen en is er dit jaar zelf een speciale stuntarena opgezet met diversen demonstaties en stunts. Het gehele festival is dan ook een groot spektakel, er is zoveel te doen dat je bijna tijd tekort komt. De sfeer is gemoedelijk en de mensen zijn aardig dit festival is dan ook een feest voor groot en klein, jong en oud en normale mensen en hele rare mensen. Iedereen is welkom! En dat hebben we geweten.

Mede omdat de organisatie van het Zwarte Cross Festival toegewijde muziekliefhebbers zijn die van een goed feest met bijpassende sfeer en een goed glas bier houden en een groot deel van bezoekers ook wel van een stevig potje gitaarwerk besloot men in 2008 het Metalpodium te introduceren. Dit podium is mede mogelijk gemaakt door Aardschok & Jägermeister en omdat dit zo goed aansloeg bij het publiek werd deze succesformule in 2009 voortgezet en werden er bands zoals Arch Enemy, Nevermore, Enslaved, Korpiklaani, Opeth en geboekt. Ook was er dit jaar een speciale camping, “Satans akker” genaamd waar menig metalhead het gehele weekend kon bivakkeren.

Ons verslag betreft dan ook vooral de optredens op “Metal-weide” omdat dat het deel is waarin wij en onze aanhangers het meest in zijn geïnteresseerd. Verder spelen op het zaterdag bands als Peter Pan Speedrock in de mega tent omdat dit toch zeker bands zijn waar menig boer, biker, rocker en metalhead gek op is. Al met al reden genoeg om eens weekend lang naar Lichtenvoorde af te zakken. Verder zie je uiteraard aan de foto’s hoe leuk het is en wat voor een sfeertje er hangt.

Vrijdag 24 juli

Vrijdag 24 juli gaat het festivalterrein dan om 16:00 uur voor iedereen open waar vanaf dat moment Normaal het publiek in de grote megatent ruim twee uur weet te vermaken. We zijn echter nog niet op het festival een verschrikkelijke hoosbui, die ruim drie kwartier aanhoud zet het hele terrein binnen de kortste keren onder water waardoor wij enigszins verlaat zijn. Eenmaal bij de metalweide aangekomen is het de gigantische vleermuis die het metalpubliek de weg al van ver aanwijst waar men heen moet.

De eerste band op het Aardschokpodium laat echter nog even op zich wachten, maar klokslag acht uur is het dan toch eindelijk zover en is het aan The Lucifer Principle om af te trappen.

De band bracht afgelopen voorjaar het album ‘Welcome To Bloodshed’ uit, een plaat waar je niet zomaar omheen kan. The Lucifer Principle heeft het laatste jaar behoorlijk aan de weg getimmerd om één van de grotere death metal bands van Nederland te worden, de band misstaat dan ook niet tussen namen als Pestilence en Gorefest om er enkele te noemen. Het album ´‘Welcome To Bloodshed’ was me dan ook goed bevallen, de band uit Apeldoorn mocht dan ook vandaag bewijzen of het live ook zo goed klinkt. Als de band het podium betreedt is het een beetje jammer dat het veld nog niet zo vol is, maar toch zijn er al duidelijk meer mensen dan vorig jaar. De mannen zetten ondanks het geluid (waar veel aan gesleuteld moet worden tijdens de hele set) een leuke en vooral enthousiaste show neer. Er is natuurlijk veel aandacht voor de songs van het eerder dit jaar verschenen album zoals “Graveyard Ave“, maar ook het oudere werk van het debuut ‘Pitch Black Dawn’ wordt niet vergeten. De band weet mij dan ook van hun klasse te overtuigen. Verder bijzonder detail is dat deze band geen gewone bas gebruikt maar een echte rechtop staande contrabas waarmee de band een behoorlijk groovende sound weet te creëren. Gelijk kan ik zeggen dat dit ook de enige deathmetal band is (volgens mij in heel Europa) die met een contrabas speelt waardoor The Lucifer Principle zich weet te onderscheiden van de rest. Al met al is de band een uitstekende opener en weet de band uiteindelijk toch behoorlijk wat “metal publiek” naar de metalweide te trekken met hier en daar een verdwaalde bezoeker om vervolgens heel snel weer te vertrekken ;-)

Als de jonge honden van het Engelse Architects het podium betreden ben ik net op onderzoek uitgegaan over het hele terrein. Jammer genoeg heb ik het begin van deze show niet meegekregen. Het is dan ook een feit, dat je lang niet alles kan zien en horen gedurende de drie dagen op de Zwarte Cross, er is gewoon te veel te doen op immens grote terrein! Bij terugkomst is dan band halverwege hun set en het lijkt erop de geluidsproblemen inmiddels zijn opgelost en dat de metalweide inmiddels redelijk vol begint te lopen met in het donker (zwart) geklede mannen en vrouwen. De band bracht begin dit jaar het uitstekende album ´Hollow Crown´ uit met daarop een combinatie van math, metalcore en hardcore aangevuld met diversen death en thrash metal invloeden. Dat deze combinatie ook aansloeg bij het Zwarte Cross verbaasde mij eigenlijk een beetje. Naarmate de set vorderde werd het dan ook steeds drukker voor het podium en ontstond er zelf een kleine moshpit. Wat betreft de muzikale kwaliteiten van de muzikanten, hier valt niet echt veel op af te dingen. Zo zijn de drums strak en weten beide gitaristen ons te verrassen met felle, harde riffs. De band weet dan ook een degelijke, enthousiaste show neer te zetten.

Hierna is het de beurt aan het Noorse Vreid, ik zag de band dit jaar reeds enkele malen aan het werk en ik sta dan ook vol verwachting vooraan het podium. Met de inmiddels invallende schemer weet Vreid dan ook een sfeervolle show neer te zette. De set van vandaag wijkt verder niet veel af van de set die de band speelde tijdens de shows in het voorprogramma van Pestilene eerder dit jaar. De nadruk van de songs lag dan ook vooral op de songs van het eerder dit jaar verschenen ‘Milorg’ zoals “Disciplined“, “Speak Goddamnit” en “Blücher”. De band weet vanavond behoorlijk te overtuigen waardoor het publiek aardig mee doet en het optreden is lijkt mij dan ook meer dan geslaagd. Vreid is inmiddels behoorlijk goed op elkaar ingespeeld en de band weet dan ook met het grootste gemak melodie met agressiviteit te mengen en dat is vooral goed merkbaar tijdens het wat oudere werk als “Svart”, “I Krig” en “Pitch Black Brigade“. Het is inmiddels ook wat voller voor het podium en blijven de andere crossbezoekers toch aandachtig en vol verbazing kijken naar de heren op het podium. Ik hoor iemand zeggen: “Dat is weer eens wat anders dan wat er in de feesttent staat!” Verder is inmiddels ook het geluid al stukken beter dan eerder op de dag en zo weet Vreid dan ook mijn verwachtingen volledig in te lossen.

Inmiddels is de avond volledig ingetreden en maken we ons klaar voor de headliner van deze dag, te weten Arch Enemy. De band laat echter een behoorlijke tijd op zich wachten. Want allereerst is er een behoorlijk lange ombouwpauze ingepland en laat de band ons vervolgens ook nog eens zo’n dertig minuten wachten voordat de band het podium betreed. Arch Enemy trapt vervolgens af met de nummers “Blood On Your Hands”, “Ravenous” en “Taking Back My Soul” waarmee de band wel weer bewijst de terechte headliner van deze dag te zijn. De band speelde alsof hun leven ervan af hing, en zo hoort het! Maar het waren vooral de spetterende solo’s van de heren Amott die natuurlijk een genot zijn om naar te luisteren. Echter omdat de band nog steeds geen nieuw materiaal uit heeft na het in 2007 verschenen ‘Rise of the Tyrant’ was de setlist enigszins voorspelbaar. Zo kregen we sterke uitvoeringen van “Dead Eyes See No Future”, “Dead Bury Their Dead”, “We Will Rise”, “Nemesis” en “My Apocalypse“ voorgeschoteld. Angela Gossow brulde zoals altijd haar longen uit haar lijf waarmee zij maar weer eens bewees de perfecte frontrouw voor de band te zijn. Arch Enemy wist ondanks de vertraging een vette en strakke show neer te zetten waarmee de metalweide van een stevige pot muziek werd voorzien, al met al de juiste keuze van de organisatie!

Als de show van Arch Enemy afgelopen is besluiten we om maar gelijk naar ons hotel te vetrekken want het weekend is nog lang en zodoende kunnen we alsnog onze welverdiende rust even meepakken maar niet alvorens eerst nog even door de enorme modderpoel te moeten baden vlak voor de uitgang van het festival terrein.

Zaterdag 25 juli

Na een stevig ontbijt en warme douche rijden we tegen het middaguur naar het festivalterrein, eenmaal hier aangekomen blijkt dat met ’s nacht niet stil heeft gezeten en is de modderpoel van de dag ervoor vakkundig afgedekt met een enorme laag stro!! Het festival terrein begint ondanks het nog redelijk vroege tijdstip al behoorlijk snel vol te lopen maar we kunnen gelukkig zonder al te veel moeite de metalweide bereiken. Openers Digeth en Mortal Form hebben we echter moeten missen, we kunnen dus ook niet veel vertellen over deze twee bands, helaas volgende keer beter.

Walls Of Jericho mag vandaag als tweede band het Aardschokpodium bestijgen. Tot veler verbazing is zangeres Candace Kucsulain die normaal gesproken de vocalen voor haar rekening neemt er niet bij. Wegens familieomstandigheden is Candace met spoed naar huis vertrokken maar gelukkig laat de band het niet afweten en word zij vervangen door Guy Kozowyk, de zanger van death metal / grindcore formatie The Red Chord waar de band momenteel mee door Europa trekt. De show is lekker vet te noemen en Guy doet het dan ook niet onverdienstelijk als invallende frontman. De band speelt er flink op los, al dan niet hier en daar een klein beetje onwennig, maar ze krijgen het publiek lekker mee. Nummers die we onder meer voorbij horen komen zijn “A Little Piece of Me”, “And Hope to Die” en “Feeding Frenzy”. Wat verder opvalt tijdens de show van Walls Of Jericho is dat ook de jongere generatie vooral gek is op dit soort bands. Tja, dat zal wel zijn omdat de heren onder het kopje metal / death core vallen. Wat betreft de inzet van de band, hier viel vandaag niet veel op af te dingen, de muziek was ongelofelijk strak en de show was intens en ondanks het wegvallen van frontvrouw Candace wist de band toch te overtuigen. Het enige minpuntje was het gebedel om wat geld in te zamelen, dit mag best een of twee keer gevraagd worden, maar om nu na bijna ieder nummer om wat extra geld te gaan bedelen is wel een beetje overdreven.

Tegen het einde van de set van Walls of Jericho besluiten we om het festivalterrein eens wat verder te verkennen. Er zijn immers meer dan tien podia met muziek en theater maar er is natuurlijk ook nog de cross. Mede door het prima weer weten we ons dan ook prima te vermaken op het enorme terrein en kijken we net als de voorgaande editie onze ogen weer uit. Als we teruglopen van de cross besluiten we vervolgens ook nog even in de megatent te gaan kijken waar Peter Pan Speedrock net het podium heeft betreden voor een uur van onvervalste speedrock. De beruchte Eindhovense band weet het publiek met gemak te entertainen en het bier vliegt rijkelijk door de lucht. Dit is volgens mij een teken dat het zwarte cross publiek het goed naar zijn zin heeft. Als zanger Peter vervolgens vraagt of het publiek ‘zijn tieten wil laten zien’ gaan spontaan de T-shirts van zowel de dames als de heren massaal omhoog. Hierop keren we vervolgnes snel terug naar de metalweide waar we nog net de laatste minuten van de hardcore band Comeback Kid mee te kunnen pakken. Het is dan ook jammer voor zo’n festival als dit maar op een plaats tegelijk kan zijn want er gebeurt gewoonweg teveel om alles mee te maken en omdat vandaag ook de cross nog eens begonnen is zijn er heel wat meer bezoekers aanwezig op het festival.

Gelukkig zijn we wel op tijd om de Nederlandse thrashers van Legion Of The Damned aan het werk te zien. Als de heren het podium bestormen weet de band het publiek meteen voor zich te winnen. Het geluid is prima en de heren beuken er flink op los en we genieten dan ook met volle teugen van deze zeer vette, strakke pot thrash. Inmiddels begint het dan ook flink vol te worden op de metalweide en zo komen er zelfs af en toe wat toevallige passenten kijken die het aanwezige publiek maar wat raar vinden en daarom vaak weer snel verdwenen. Het zal er verder ook wel mee te maken hebben dat de muziek van Legion Of The Damned hun toch net iets te ruig is. Legion Of The Damned ramt en beukt aan alle kanten en met een set met slechts klassiekers zoals “Cult of the Dead”, “Sermon of Sacrilege“, “Son Of The Jackal“ en de bandhyme “Legion Of the Damned” laat de band ook hier weer een degelijke, rauwe en verpletterende indruk achter. De heren uit het zuiden des land onder aanvoering van zanger Maurice zetten vandaag dan ook een prima show neer. De band heeft dan ook al flink wat podium ervaring opgedaan en stomen door de set heen als een goed geoliede locomotief, het geluid is verder ook best in orde. Je kunt wel zeggen dat Legion Of The Damned flink professioneel bezig is en dat ze eigenlijk bijna nooit teleurstellen met hun shows!!

Na het verpletterende optreden van Legion Of The Damned is het de beurt aan wederom een band van eigen bodem, Pestilence. Na een tijd te zijn weggeweest, laten de heren weer van zich horen en dat wordt door het massaal aanwezige publiek flink gewaardeerd. De band bracht eerder dit jaar na 15 jaar van afwezigheid het uitstekende comeback album ‘Resurrection Macabre’ uit en toerde onlangs door Europa om dit album te promoten. De show op de Zwarte Cross was voor de band natuurlijk de gelegenheid voor de band om het Nederlandse publiek opnieuw voor zich te winnen. Dat de band hier geen enkele moeite mee had bleek wel uit het feit dat het voor het podium behoorlijk druk was. Deze mannen draaien dan ook al heel wat jaartjes mee in het metalwereldje. Natuurlijk werd ook hier vandaag het nieuwe album gepromoot waarvan we onder meer de songs “Horror Detox”, “Devouring Frenzy” en “Hate Suicide” inclusief een drumsolo van drummer Peter Wildoer voorgeschoteld kregen. Maar ook het oudere werk in de vorm van nummers als “Mind Reflections“, “Chemo Therapy” en “Out Of The Body” werden niet vergeten. De stevige deathmetal ging er verder goed in bij het publiek, de band was in topvorm en op een gegeven moment kwam Patrick Mameli's zoon Gianni zelfs nog een nummer mee headbangen. Met de wederopstanding van Pestilence blijkt eens te meer dat we eigenlijk best aardig wat uitstekende bands in Nederland hebben rondlopen, al met al een zeer sterk optreden.

De Scandinavische heren van Enslaved zijn toch wel een van mijn favorieten van vandaag, de band deed wist mij dan ook tijdens eerdere shows die ik zag compleet te verassen. Dit waren echter clubshows met voorzien van een degelijk lichtshow waarmee de juiste sfeer werd gecreëerd. Dis is vandaag dan ook net het punt dat gemist wordt, de band staat immers aan het begin van de avond in de volle zon op het podium, van enige sfeer is vandaag geen sprake. Natuurlijk krijgen we bekende nummers als ‘Return To Yggdrasil’ en niet te vergeten ‘Isa’ voorgeschoteld maar het lijkt wel of de band er vandaag wat inspiratieloos bij staat. De set bestaat verder uit nummer als “The Watcher”, “Fusion of Sense and Earth”, “Our Father Oden”, “To The Coast” en “Ground” maar het optreden valt mij vandaag een beetje tegen. Natuurlijk speelt de band keurig hun set en vind het publiek dit fijn, maar meer dan dat zit er echt niet in vandaag. Ik moet dan ook toegeven dat ik Enslaved wel eens betere shows heb zien neerzetten, maar dat blijft in principe ook een kwestie van smaak. De organisatie van de Zwarte cross moet er volgend jaar dan ook maar eens over nadenken om de band Audry Horne, de andere band van Enslaved gitarist Ice Dale maar eens naar Lichtenvoorde te halen.

Na het enigszins teleurstellende optreden van onze Noorse vrienden was het moment aangebroken waarvoor veel metalfans naar Lichtenvoorde waren afgereisd, namelijk het Amerikaanse Nevermore. De band was immers al meer dan een jaar niet meer in ons land te zien geweest en wat mij betreft en vele met mij kan ik ze niet vaak genoeg aan het werk zien. Als de band het podium betreed ben ik binnen de kortste keren vooraan te vinden. Nevermore gaat enthousiast van start en trapt hun optreden af met “This Sacrament”, “The River Dragon Has Come” en het sterke “.Dead Heart In A Dead World”. Het geluid laat aan het begin jammer genoeg nog wel wat te wensen over maar ik geniet met volle teugen. De set wordt vervolgens voorgezet met “I, Voyager” en mijn grootste favoriet “The Heart Collector”. Ondanks dat de band vreselijk zijn best staat te doen mis ik echter toch wel een tweede gitarist waardoor het geluid tijdens het overigens sublieme solowerk van gitarist Jeff Loomis toch wat iel overkomt. Ook blijkt dat zanger Warrel Dane niet helemaal lekker is en daardoor niet al te best bij stem is, maar het zal verder ook wel komen dat de band dit jaar nog zeer weinig heeft opgetreden. De rest van de songs van vanavond bestond onder meer uit strakke loepzuivere uitvoeringen van ondermeer de nummers “Narcosynthesis”, “This Godless Endeavor” en “Inside Four Walls”. Ondanks dat dit niet de beste show was die ik ooit van de band zag, waren de meeste festivalbezoekers toch redelijk enthousiast waarbij Nevermore ons werk uit het complete oeuvre van de band voorschotelde. Verder werd er tijdens het gehele optreden behoorlijk meegezongen door het aanwezige publiek, het was dan ook mooi om te zien dat tijdens het optreden van onze vrienden uit Seattle de metalweide goed gevuld was. De band sluit hun set vervolgens af met het snelle “Born” en het mooie “Enemies Of Reality”. Nevermore wist uiteindelijk toch te overtuigen en was voor mij toch de band van de dag. Volgende keer ben ik zeker weer van de partij en hopelijk heeft de band dan eindelijk een nieuw album uit en is dan ook de bezetting uitgebreid met een tweede gitarist.

Rond de klok van twaalf uur ’s avonds rest ons nog 1 band, te weten het Finse Stratovarius. De band heeft een lange weg van tegenslagen achter zich gelaten. Inmiddels heeft de band onlangs het nieuwe album ‘Polaris’ uitgebracht waarop de maar met een nieuwe line-up als herboren klinkt. Als Stratovarius het podium betreedt gaat er een luid gejuich over de metalweide, de band trapt vervolgens af met de nummers “Hunting High and Low” en “Speed of Light” waarmee meteen de toon van dit optreden werd gezet. We worden vanavond getrakteerd op een up-tempo set voorzien van de nodige muzikale hoogstadjes en een zeer goed bij stem zijnde Timo Kotipelto die alle hoge uithalen moeiteloos lijkt te kunnen halen. Verder worden we dan nog vermaakt met van het meest recente album afkomstige “Deep Unknown” en is het meezingen geblazen met “Eagleheart”. De nieuwe aanwist, gitarist Matias Kupianen weet te imponeren en soleert alsof zijn leven ervan af hangt, tevens kan hij ook het oudere werk met gemak aan en doet hij ons voormalig gitarist Timo Tolkki snel vergeten. Ook de rest van de band zet zijn beste beentje voor en zo kunnen we onder meer nog genieten van “Winter Skies”en wordt het optreden afgesloten met de klassieker “Black Diamond”. Het publiek heeft vanavond genoten en de band wist de hoge verwachtingen met gemak waar te maken, Stratovarius kan dan ook terugkijken op een zeer geslaagd optreden als headliner op het Zwarte Cross festival.

Na deze lange dag met en aantal uitstekende shows, mooi weer, stunts, motoren en bier besluiten we om ons hotel maar eens op te zoeken want ook de zondag belooft een mooie dag te worden.

Zondag 26 juli

Helaas zijn we vandaag door de drukte in en rond Lichtenvoorde wat laat op het festivalterrein aanwezig. De zondag is traditiegetrouw dan ook de drukste dag van het festival, waardoor er lange files ontstaan naar het festival toe en kan tegen het middaguur zelfs het bordje uitverkocht op de deur worden gehangen. Op de snelweg nabij Arnhem staan er dan inmiddels ook borden dat het festival uitverkocht is en dat het zonder kaartje gen zin heeft om nog verder te rijden, al met al zouden er dan ook zo’n 65.000 mensen vandaag het festival bezoeken. Op het moment dat wij het festivalterrein betreden is de opener van het Aardschokpodium dan ook al lang begonnen en kunnen wij slechts nog enkele nummers het Britse Sylosis meepakken.

De eerste band die we dan uiteindelijk vandaag helemaal aan het werk zien is het Tilburgse Textures dat een enigszins opgejaagde indruk maakt. De band speelde echter weer zoals we van hen gewend zijn. Textures beukte er flink op los, zo kregen we onder meer de nummers “Regenesis”, “Swandive”, “Awake” en “Stream of Consciousness” te horen vandaag. De metalweide is inmiddels ook behoorlijk volgelopen en het publiek voor het podium vind het geweldig ondanks dat een groot deel pas net wakker is. Ook staan er enkele ‘boeren’ die ik tegen elkaar hoor zeggen dat dit weer eens heel iets anders is dan bijvoorbeeld Normaal of de Band Zonder Banaan. Maar dat er net zo goed overal een feestje van te maken is. En dat klopt, de energieke muziek van Textures sleept je mee, de band staat dan ook als een huis, speelt retestrak en ook het geluid is prima in orde. Echter valt het voor een deel van het publiek niet mee de ingewikkelde structuren te volgen waardoor de publieksrespons op sommige momenten niet echt groot is. Ik blijf er dan ook bij dat het Zwarte Cross publiek niet al te complexe muziek moet worden voorgeschoteld, dit publiek wil gewoon rocken en bier drinken zonder daar bij na te denken. Dat neemt echter niet weg dat Textures hier vandaag een zeer degelijk optreden wist neer te zetten.

Na deze energie-uitbarsting kunnen we even een beetje uitrusten op het moment dat het eveneens Nederlandse Delain zich opmaakt om het podium in te nemen. De band kan worden geschaard onder de symfonische rock dan wel gothic bands waardoor het jonge meisjes gehalte voor het podium behoorlijk is. De meeste bands uit deze categorie trekken dan ook vooral een jong publiek en op het moment dat de band het podium betrad werd er dan ook behoorlijk hard en hoog gegild. Ook vandaag is de band in goeden doen en ziet zangers Charlotte Wessels er weer mooi uit. Wat betreft de setlist, deze week met nummers als “Stay Forever”, “Nothing Left”, ”Frozen”, “Control The Storm” en “The Gathering“ niet veel af van de eerdere festival optredens op Waldrock en Fortarock dit jaar. De voorste rijen van het publiek vindt het echter allemaal prachtig en de jonge dames vooraan staan vol overgave mee te zingen en de iets stoerdere metalheads maken ruim plaats door een stukje naar achteren te verhuizen. De band speelt met veel inzet, alleen is het net zoals de eerder genoemde optredens zo dat tijdens de eerste paar nummers de zangpartijen van Charlotte niet zo prettig klinken. Of er moet beter opgewarmd worden en ingezongen worden, of zijn het misschien zenuwen? In ieder geval gaat altijd na de eerste drie nummers de kwaliteit van de zang ook erg vooruit en Delain speelde best een lekkere easy listening set. Echter halverwege des et zakt het geheel wat in, misschien mede de oorzaak door de songkeuze of dat bij het publiek de nieuwigheid er wel af is waardoor een deel van het publiek er toch voor koos om de rest van het festival terrein eens te gaan verkennen.

Hierna was het de beurt aan het Finse Korplikaani, de feestband bij uitstek waardoor de band dan ook zoals later zou blijken niet misstond op het Zwarte Cross festival. Deze mannen weten met hun folk en viking achtige metal een heerlijk, bijna dansbare uitvoering neer te zetten waar zelfs menig “niet-metalhead” plezier van heeft. Hun aanstekelijke muziek en de brede glimlachen op de gezichten van deze heren zorgen voor een hele leuke en prettige stemming op de metal weide. Ook de kleding laat gelijk zien, dat we het niet al te serieus moeten nemen, echter had violist Jaakko Lemmetty zijn gewone kloffie nog aan waardoor hij nogal uit de toon viel. Met nummers als “Wooden Pints”, Vodka”, “Beer Beer” en al deze vrolijkheid op het podium heb je nu ook hard nodig, na een paar dagen weinig slapen en veel drinken en feesten. Iedereen zijn humeur straalt weer, en bijna net zo hard als het behoorlijk warme en scherpe zonnetje wat ons al de hele dag achtervolgt. De mannen bezitten trouwens wel aardige muzikale kwaliteiten, want ik heb deze band al vrij vaak aan het werk gezien en eigenlijk zijn ze altijd vrolijk en klinkt de muziek altijd prima!! Korplikaani weet dan ook met het grootste gemak het publiek te vermaken en er ontstaat zelfs een behoorlijke circlepit voor het podium. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met de song “Happy Little Boozer”, waarmee deze vrolijke Finnen een zeer vermakelijk optreden wisten neer te zetten!

Dat veel metalheads die maar een dagje kwamen proeven van het Zwarte cross festival, voor de zondag hebben gekozen, komt grotendeels door Opeth. Een goede afsluiter op een schappelijke tijd. De band stond immers rond de klok van 18.00 uur geprogrammeerd waardoor er na dit optreden nog voldoende tijd was om gewoon weer naar huis te rijden. Al dan niet in beschonken toestand zonder de maandag ook nog eens vrij te moeten nemen vanwege een kater! Kan het nog prettiger? Zodra Opeth begint te spelen is het dan ook echt wel bomvol op de metal-weide. Deze mooie, enigszins progressieve deathmetal brengt veel bezoekers dan ook in hogere sferen. Dit zijn topmuzikanten, de muziek van Opeth bevat dan ook vele invloeden zoals cleane zangpartijen, grunts, gierende gitaren, strak drumwerk, keyboard, achtergrondzang en natuurlijk de andere helft van de ritmesectie, een vette basgitaar. Het optreden van de Zweden werd afgetrapt met een song van het uit 2008 stammende ‘Watershed’ in de vorm van “Heir Apparent”, welke direct gevolgd werd door “Ghost of Perdition”. Het publiek vindt het prachtig en het is dan ook behoorlijk druk voor het podium. Het had echter niet veel gescheeld of het optreden was niet door gegaan want de band kwam door een vertraging op Schiphol slechts kort voor de show opdagen. Eenmaal op het podium maakte de band dan ook een vermoeide indruk. De normaal praatgrage frontman Mikael Åkerfeldt beperkte zich tot enkele grappen zoals “So this is the festival for farmers and tits? Then I fit right in!” en ”They told me this is the craziest festival of Holland. Which makes it the craziest festival of the world” waarmee hij de lachers wel meteen op zijn hand had. De set werd vervolgens voortgezet met een prachtige uitvoering van ”Closure”, gevolgd door “The Lotus Eater”. Tussendoor klaagde Mikael nog wat over de felle zon die op het podium scheen waarop meteen een fles zonnebrand op het podium werd geworpen, Mikael liet zich vervolgens niet kennen en smeerde een dikke klodder zonnebrand op zijn gezicht. Verder kregen we ondanks de vermoeidheid van de band nog uitstekende versies van de nummers “Deliverance”, “The Leper Affinity” en “Coil”te horen en werd het optreden afgesloten met het van het uit 1998 stammende album ‘My Arms, Your Hearse’ in de vorm van “Demon of the Fall”. Na een kleine anderhalf uur zat dit optreden er uiteindelijk weer op waarmee er ook een einde was gekomen aan het programma op het Aardschokpodium. Opeth was dan ook de terechte headliner van de zondag die de aandacht van het publiek volledig wist vast te houden, klasse.

Voor wie na al het geweld op de metalweide nog niet genoeg had van muziek kon vervolgens nog terecht op het hoofdveld waar op dat moment Jovink voor een uitzinnige menigte stond te spelen. Wij hadden het echter wel gehad na drie dagen feest waarna we moe maar voldaan huiswaarts trokken.
 

Kortom; Het was een heerlijk feest. Tegen zoveel regen op vrijdag konden we niet op, het was dan ook wel erg blubberig en nat op cruciale plekken. Gelukkig had de organisatie ergens nog wat balen stro liggen om de ergste bagger op zaterdagmorgen weg te werken. Alles was goed geregeld, maar wel overdreven druk, vooral op de zondag met zo’n 65.000 bezoekers. De rijen bij de toiletten waren ernstig lang en er was ook geen verschil tussen heren en dames toiletten. Dat is toch wel vervelend. Ook bij de eettentjes waren de rijen flink. Misschien volgend jaar op de metalweide een eigen toiletgedeelte en ook een pizzatent of een Vietnamees? Dan hoeven we niet steeds dat hele terrein over. Er zijn altijd dingetjes die niet helemaal soepel lopen, maar dat kan ook niet anders bij zo’n groot festival. Dat je een uurtje moet wachten om naar binnen te gaan is vervelend, maar dat kan gebeuren. Ik wilde toch maar even zeggen dat alle eer is voor de organisatie en de vrijwilligers, die er voor dik over de 130.000 mensen een flink feest van weten te maken. En reken er maar op dat al die mensen hard werken!! Bedankt allemaal en zeker tot volgend jaar! Ik kan niemand uitleggen hoe leuk en vreemd het hele festival en de bezoekers zijn, maar alles is positief. Het is teveel om te vertellen, maar als metalhead heb je ook nog je ‘eigen’ weitje en camping, dus kom eens proeven van dit bijzondere weekend! Ook is het best eens mogelijk dat de bands na het succes van dit jaar nog interessanter worden de volgende keer!

Met 13 podia, zo’n 100 bands, 3 theaterpodia, een kinderweide en natuurlijk veel motoren stond deze editie van de Zwarte Cross wederom garant voor een enorm feest. Verder hadden de mannen van de organisatie hadden dit keer zelfs uitgepakt met een speciale stuntarena waar ook de gewaagde sprongen van de Belgische stuntman Johan Vervoord plaats vonden van de zeventig meter hoge toren. In deze arena vonden tevens diversen stunt plaats met motoren en crossfietsen en nog veel meer en werden er diversen voorwerpen afgeschoten met een enorme katapult. Ook was er speciaal glossy magazine in elkaar gezet met daarin diversen relatietips, het programma en de deelnemers lijsten van de cross.

Door het grote aanbod van muziek, stunts en kermisattracties zou je bijna vergeten dat er ook nog een motorcross was. Naast de serieuze races werd er ook gestreden met grasmaaiers, brommers, oldtimers en was er ook nog de “Specialklasse” waarbij de meest bizarre voertuigen speciaal gemaakt voor de show van Flintstones-mobielen, ruimteschepen, ijscokarren, wegmotoren tot kamelen voorbijkwamen. Zeg maar carnavals optocht maar dan uitgevoerd om te racen over een crossbaan. Nieuw dit jaar was de Ben Hur-klasse, dat wil zeggen motoren met een bakje erachter zoals in de Ben Hur film. De crossbaan was in het midden voorzien van de Loco Loco Arena waar het publiek tussen de scheurende rijders door vermaakt met commentaar van een aantal presentatoren en een DJ die voor de nodige sfeer zorgde als de boel wat dreigde in te zakken.

Al met al te veel om op te noemen, dus iedereen die nu echt nieuwsgierig is hoe ze in de achterhoek een feestje bouwen moet volgend jaar maar eens zelf komen kijken. Dus gewoon komen en zelf ervaren. Je weet niet wat je meemaakt als je het hele terrein verkent en de races gaat bekijken. Het aller-leukste, vreemdste en grootste festival van Nederland vindt volgend jaar plaats op 16, 17 en 18 juli 2010! (Eugene Straver, Talitha Martijn en Martina Schouten)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!