Het is alweer de 22^e keer dat het Wâldrock Festival in het Friese Bergum plaatsvindt. Dit leuke festival met enthousiaste vrijwilligers is een van de leukste en gezelligste in het land. Gelukkig heeft de organisatie ervoor gekozen om weer terug te keren naar twee podia, nadat de twee voorgaande edities er drie telde. Het grote voordeel hiervan is dat het festival weer wat overzichtelijker is geworden. De organisatie had dit jaar wederom een aantal redelijke publiekstrekkers binnen weten te halen zoals Heaven en Hell en Carcass. Tevens begint de pre-party op vrijdag steeds grotere vormen aan te nemen zodat deze al bijna als een volwaardige festival dag gezien kan worden. Echter hierbij moet wel de kanttekening gemaakt worden dat het programma er in 2008 een stuk beter uitzag, maar dit alles heeft toch ook wel te maken met het aanbod van bands en dit is dat je als organisatie niet altijd in de hand hebt. Ook waren de hardplastic statiegeld bekers weer terug in plaats van de zachte milieuvriendelijke exemplaren. Verder zijn de weersvoorspellingen uitstekend en de mensen zijn goed gehumeurd. Alleen zal zoals later zal blijken de bezoekersaantallen wat tegengevallen, volgens horen zeggen waren het uiteindelijk een stuk of 6500 bezoekers die de poorten van het festival passeerde. Het lijkt erop dat door de overkill aan festivals en de economische crisis, mensen toch keuzes moeten maken. En het is dan wel jammer dat Friesland toch aardig ver weg is voor veel metalheads, vooral uit het zuiden van het land is het toch zo’n kleine drie uur rijden. Toch blijft Wâldrock zo’n beetje het leukste en gezelligste metal festival van Nederland. Verder was het met slechts 2 reporters, waarvan 1 fotograaf bijna onmogelijk om alle bands uitgebreid te bespreken maar hieronder valt zo ongeveer te lezen hoe wij ons deze zeer gelaagde dag vermaakt hebben.

Vrijdag 12 juni

Als eerste is het op deze pre-party de eer aan de heren van Excistence Denied om het publiek op te warmen. Deze band had de publieksprijs van de Slach om Wâldrock in de wacht weten te slepen waardoor de band de Pre-party mocht openen. Excistence Denied zorgt ervoor dat de mensen die aankomen en nog hun tentje op moeten zetten, zich een beetje haasten om het veld flink te vullen met voornamelijk in het zwart geklede metal heads. De melodieuze thrash / death metal voorzien van enige Scandinavische invloeden klinkt allemaal lekker en de band heeft er zin in! De heren doen dan ook hun best om het publiek zoveel mogelijk op te zwepen en naarmate de show vordert, komen er ook steeds meer nieuwsgierige mensen nog een nummertje meepikken, al met al weet de band dan ook behoorlijk te overtuigen.

Hierna is het de beurt aan Legion Of The Damned om als tweede van de avond de trommelvliezen uit ieders oren te spelen. Deze heren uit het zuiden van het land zijn gewoon altijd goed voor een flinke pot stevige thrash, de band wordt dan ook door steeds meer mensen gewaardeerd. De grote tent loopt dan ook al snel behoorlijk vol en het publiek gaat flink uit zijn dak bij onder andere de nummers “Dead Head March”, het heerlijk beukende “Son Of The Jackal” en “Slaughtering The Pigs”. Maurice en consorten spelen altijd vol overgave en dat hoor je terug, vooral het drumwerk van Erik Fleuren klinkt uitstekend. De band heeft dan ook al flink wat podium ervaring opgedaan en stomen door de set heen als een goed geoliede locomotief, het geluid is verder ook best in orde. Ondanks dat het buiten wat frisser aan het worden is, is het in de tent bijna tot een kookpunt gekomen. De damp stijgt op vanaf de moshende lichamen in de pit. Ook bij “House Of Possesion” en de bandhyme “Legion Of the Damned” is dit niet veel anders. Kortom een professionele en te gekke show van deze Limburgers, waarvan we niet genoeg kunnen krijgen.

De mannen van Napalm Death staan uiteraard ook bekend om hun vette pot georganiseerde herrie. Deze band heeft vaak goede en slechte dagen. Vandaag is voor mijn gevoel een slechte dag. Zanger ‘hooligan’ Mark "Barney" Greenway heeft zijn dag niet en door zijn geschreeuw klinkt het geheel nogal rommelig. Echter een groot deel van het publiek genoot van de Engelse grindcore grootmacht. De band wist zich dan ook in hoog tempo door veel bekende nummers heen te werken zoals “Next On The List”, “Breed To Breathe”, “Mentally Murdered”, “Narcoleptic”, het nieuwe werk van het meest recente album ‘Time Waits For No Slave’. De gevarieerde setlist bestond verder uit klassiekers zoals “Suffer The Children”, “Silence Is Deafening”, het korte “You Suffer” en de Dead Kennedys Cover “Nazi Punks Fuck Off”. Na een klein uur zat het optreden van de Britten er alweer op en Napalm Death wist al met al toch nog een redelijke show neer te zetten, waarin de band zich in hoog tempo door veel bekende nummers heen wist te werken. Helaas was het geluid echter niet al te best en verzande de nummers vaak in een grote brei.

Als het tijd is voor de heren van Dragonforce, is het aardig druk en gezellig geworden op het festival terrein, de stemming zit er dan ook lekker in. En dat is nou net het ingrediënt dat Dragonforce nodig heeft voor een verpletterende show! We hebben deze feestbeesten al eerder dit jaar op andere festivals bezig gezien, maar het blijft altijd leuk om de band aan het werk te zien. Neem een paar gekke gitaarvirtuozen, een idiote toetsenist, een enigszins normale zanger en drummer, een flinke dosis humor en de gekte kan beginnen. Dragonforce maakt dan ook van ieder optreden een spektakel, er wordt gesprongen en gerend over het podium als een stel gekken terwijl er constant uitstekend gesoleerd wordt door de verschillende muzikanten. Het zijn echter gitaristen Herman Li en Sam Totman die hun instrumenten het meest ervan langs geven, en dat er zo nu en dan eens wat foutjes gemaakt worden is ze vergeven. De mannen gieren op hun gitaren alsof hun leven ervan afhangt. Eigenlijk is dit altijd erg leuk om naar te kijken, maar na een half uur is bij mij de aandacht wel een klein beetje verzwakt. De songs beginnen op dat moment wel wat op elkaar te lijken en dat de rest van het aanwezige publiek dit ook is opgevallen blijkt wel uit het feit dat de tent tegen het einde van het optreden van Dragonforce toch wel wat leger begint te raken. Ondanks dit alles wisten de Britse powermetallers toch een redelijke show neer te zetten waarmee de band de pre-party waardig afsloot.

Zaterdag 13 juni

Zoals traditiegetrouw het geval is, mag een regionale band het festival openen. Deze keer hebben de heren van het Friese Disintegrate de Slach om Wâldrock gewonnen. De band was dit keer de uitverkorene die de eer had om het festival te openen. Dat de heren hier blij me zijn, laten ze merken door gelijk vanaf het begin er flink op los te hakken en beuken, zodat ze aan de bezoekers willen laten weten waarom zij dit keer gewonnen hebben. De band speelt een mix van stevige melodieuze thrash en death-metal en doen dit zeker niet onverdienstelijk. Een leuke band die heel enthousiast speelt en hopelijk wat nieuwe fans heeft weten te scoren.

De Denen van Pilgrimz zagen we afgelopen jaar al aan het werk op het Loud from the South festival in Eindhoven waar de band al behoorlijk wist te overtuigen. De mannen spelen een soort van stevige Rock ’n Roll gemixt met moderne metal en de nodige hardcore invloeden die normaal gesproken reden zouden kunnen zijn voor een feestje. De mannen zijn keihard aan het werk om het publiek wakker te schudden, maar dat valt niet mee vandaag. Het lijkt erop dat het publiek het tijdens deze band, rustig aan doet en eerst even lekker langs de stands met merchandise en cd’s loopt om te shoppen. Zanger Max Vegas doet wel zijn stinkende best en krijgt uiteindelijk toch een redelijk aantal mensen voor het podium. Deze muzikale mix die Denen ons vandaag voorschotelen vormt dan ook een prima geheel en zodoende weet de band ons dan ook behoorlijk te overtuigen.

De vier heren van Blind Sight hebben inmiddels een mooie CV weten op te bouwen met diverse leuke tours op hun naam. Zo speelden ze afgelopen jaar onder in de Heineken Music Hall in het voorprogramma van metal grootheden van Slayer en werd er enkele dagen door China getourd en dat pas met slechts één album op zak. Als het goed is de band momenteel bezig met de opvolger, die de titel “March Of The Clowns” heeft meegekregen en de verwachtingen zijn dan ook hoog. Het optreden van Blind Sight wordt passief gadegeslagen door een klein deel van het publiek dat de stevige metal gelaten over zich heen laat komen. De enige nummers die ik heb kunnen herkennen waren ondermeer “Anti-Human” en het afsluitende “Scapegoat”. Het is duidelijk dat deze band in de toekomst nog veel van zich zal laten horen ondanks de houding van het publiek, deze heren hebben potentie!!

Bij aanvang van het optreden van Wolves In The Throne Room is het nog niet erg druk in de tent. Toch worden deze heren uit Washington regelmatig omschreven als de black metal sensatie van de toekomst. De band zou waarschijnlijk een stuk beter tot zijn recht komen in een duistere omgeving en het is dus wel jammer dat de heren in het daglicht hun show moeten neerzetten. De band speelt een mix van onder andere black, doom en thrashmetal voorzien van enkele folk invloeden. Dat deze bijna psychedelische muziek alleen voor sommige liefhebbers weggelegd is blijkt uit het feit dat halverwege de show, het publiek toch een klein beetje uitgedund raakt. Toch is het een goed optreden en zullen er zeker weer mensen bijgekomen zijn die deze aparte band zijn gaan waarderen. De band is inderdaad een nieuwe duistere sensatie en de mensen die zijn blijven staan waren dan ook vet onder de indruk! Verder was het geluid erg hard en zuiver waardoor de gitaarrrifs nog vetter uit de boxen kwamen rollen en de ijzige zangpartijen nog beter tot zijn recht kwamen. Ik denk dan ook dat deze uitstekende band vandaag weer een behoorlijk aantal verloren zieltjes voor zich heeft weten te winnen. Al met al wist Wolves In The Throne Room dan ook een prima optreden neer te zetten.

Delain bracht afgelopen jaar haar tweede album ‘‘April Rain’ uit en sindsdien gaat het behoorlijk bergopwaarts met de band van voormalig Within Temption bandlid Martijn Westerholt. De mannen en frontvrouw van Delain zijn vandaag dan ook van plan om een vette show neer te zetten en al snel blijkt dat dit precies is wat ze doen. De band speelt pakkende, midtempo rocksongs die het goed doen bij het publiek en die ook wel passen bij het zonnige weer van vandaag. In tegenstelling tot al die andere bandjes met zangeressen, weet Delain de aandacht goed vast te houden met hun catchy muziek en enthousiaste podiumpresentatie. Natuurlijk helpt het ook wel mee dat frontvrouw Charlotte Wessels een hele leuke verschijning is met een frisse uitstraling. De show zit verder goed in elkaar en het geluid is ook goed. Wel had Charlotte een paar nummertjes nodig om de stem op topniveau te krijgen, maar de rest van de band maakt dit meer dan goed. Nummers die we onder meer voorbij horen komen zijn “Stay Forever”, “Shattered”, “Invidia”, “Go Away”, en “The Gathering”. Natuurlijk wordt ook het titelnummer van het meest recente album niet vergeten en na een klein uurtje zit het optreden van Delain er alweer op.

Je zou de muziek van The Black Dahlia Murder kunnen omschrijven als vette gespierde deathcore. Er is bij het boeken van deze band duidelijk ook gedacht aan de over het algemeen wat jongere generatie metal heads. Dat zie je ook gelijk als je de gemiddelde leeftijd voor het podium zou moeten inschatten. De snelle, strakke, intense deathcore leent zich uitstekend voor veel beweging voor het podium en als zanger Trevor Strnad het publiek nog wat meer opfokt groeit de moshpit dan ook gestaag. De jonkies onder ons leven zich lekker uit en laten zien dat er wel degelijk een nieuwe generatie metalheads in opkomst is. De muziek zoeken ze zelf uit maar wat betreft de kleding, levensstijl, headbangen moshen en cd’s kopen van de juiste metal bands, dat leren ze van hun oudere soortgenoten die hier in grote getale aanwezig zijn. Een mooie mix van mensen met een lekkere pot muziek erbij. Zo worden we onder meer vermaakt met nummers zoals “Miasma”, “Deathmask Divine”, “What A Horrible Nigh To Have A Curse”en wordt er tevens een nummer van het later dit jaar te verschijnen vierde album van de band vertolkt, ja ook ik kan de muziek van de The Black Dahlia Murder wel enigszins behappen. The Black Dahlia Murder zette mijn inziens dan ook een lekker energiek optreden neer.

De Canadezen van Voivod zijn een leuke maar aparte band in deze line up van deze Wâldrock editie, maar zeker geen onbekende want de band stond immers in 1993 al eerder op het Friese festival te aanschouwen. De band knalt er meteen op los met de bandhyme “Voivod” om vervolgens in een rap tempo “The Unknown Knows” en de klassieker “Ravenous Medicine” door de speakers te knallen. Dat de Canadese metalpioniers zonder voormalig Metallica-bassist Jason Newsted aan zouden treden was al langer bekend, maar gelukkig is oud-bassist Blacky (Jean-Yves Thériault) bereid gevonden om zijn plaats in te nemen. Verder maakt het enthousiasme van zanger Snake (Denis Bélanger) en het drumwerk van Away (Michael Langevin) veel goed. Het publiek lijkt te smullen maar staat er wat gelaten bij, overigens is de sfeer wel erg goed te noemen. De band gaat stevig door met “Overreaction” en “Tribal Convictions”. De heren hebben het zichtbaar naar hun zin in ons kikkerlandje en laten dat wel blijken. Zonder al te veel poespas werken de mannen zich door deze aardige setlist heen. De band gaat verder met het nieuwe, felle “Global Warning” afkomstig van het ‘Infini’ album om vervolgens door te stoten met “Tornado” en “The Prow”. Bij deze show valt het op dat de wat oudere metal heads zich uitstekend vermaken. De Canadezen thrashen verder met de songs “Brain Scan” en “Nothingface”. Natuurlijk wordt er een nummer opgedragen aan de in 2005 aan darmkanker overleden gitarist Denis ‘Piggy’ D’Amour waarbij het publiek bij het horen van de zeer sterke uitvoering van de Pink Floyd cover “Astronomy Domine” ineens wakker lijkt te worden. Tja, wat kan ik verder zeggen, de lekkere metal van Voivod voorzien van progressieve invloeden en de nodige thrash en speed metal kon mij wel bekoren, maar ik kan ook best begrijpen dat een groot deel van het publiek niet al te boeiend vond.

Bring Me The Horizon past een beetje in het straatje van The Black Dahlia Murder alleen is muziek van de band net een graadje softer. Ook deze band heeft aan flinke aanhang van het jongere publiek. Het eerste deel van de show van deze Britten heb ik moeten missen omdat ik eerst de show van Voivod af wilde kijken. Eenmaal bij de tent aangekomen blijkt dat ook hier aardig wat jonge meiden voor het podium staan mee te schreeuwen. De deathcore wordt energiek gebracht, echter de songs van de band beginnen me al na enkele nummers te vervelen en onaardig als ik ben, laat ik de band zijn ding doen en ga ik eens gezellig kletsen met de vele vrienden, collega’s en bekenden.

Trivium doet het al een tijdje erg goed in ons land, afgelopen jaren was de band meerdere malen live te zien, de band heeft inmiddels dan ook behoorlijk wat (jonge en oude) fans voor zich weten te winnen. Zoals ik bij het vorige concertverslag van deze band ook al gemeld had, is in mijn ogen het Amerikaanse Trivium echter een band die op een zeer gedegen manier oude riffs van bands zoals Metallica en Iron Maiden op een zeer vakkundige manier weet om te vormen tot degelijke songs. Hierdoor is er een schare fans ontstaan van grote leeftijdsverschillen, de jonkies vinden dit geweldig maar ook de oude garde kan deze muziek goed waarderen. De heren kunnen allemaal zeer goed spelen hoor en muzikaal zit het allemaal goed in elkaar, maar het is gewoon niet mijn ding. Wel moet ik toegeven dat op het laatste album ‘Shogun’ de Metallica invloeden een heel klein beetje minder geworden zijn. De band trapt af met het van het meest recente album afkomstige “Kirisute Gomen” om in rap tempo door te gaan met “Down From The Sky”. Al gelijk is duidelijk dat de band wederom erg energiek is en het podium goed weet te gebruiken. De band speelt dan ook een zeer strakke set en geeft zich voor de volle 150%. De mannen vervolgen hun set met nummers als “Throes Of Perdition” en “Rain”. Wat opvalt zijn de vele gierende solo’s, die knap in elkaar zitten en de Trivium weet dan ook een knappe strakke set neer te zetten. Een deel van het aanwezige publiek geniet met volle teugen, waarop zanger-gitarist Matt Heafy de rest van het publiek nog een aanspoort op de typische Amerikaanse wijze en bedankt de aanwezigen meerdere malen, maar hierop krijgt hij toch weinig respons. De band gaat vervolgens verder met “When All Light Dies”, “Into The Mouth Of Hell We March” en “Anthem (We Are The Fire)”. De band sluit deze geslaagde show af met de nummers “A Gunshot To The Head Of Trepidation” en “Pull Harder On The Strings Of Your Martyr”. Voor de liefhebbers van Trivium was dit een zeer sterk optreden, de catchy thrashy riffs werden strak gepeeld en de band straalde verder veel plezier uit en dat is wat deze band nu zo aantrekkelijk maakt, klasse.

Dat de allerbeste tijd voor bands met zangeressen een beetje over is, zoals ook blijkt uit deze show van Epica. Ik denk dat iedereen een beetje een overkill heeft gehad van gothic-achtige bands met zangeressen met nachtegaalstemmetjes. Het is natuurlijk wel knap wat ze doen, maar het kan mij niet meer zo boeien en dat ondanks dat het optreden nog wat opgeleukt wordt met de nodige pyro. Het publiek lijkt ook wat uitgekeken op de band want hits zoals ‘Cry For The Moon’ kunnen op weinig respons rekenen. Verder lijkt de band er nog wel zin in te hebben, maar de podiumpresentatie van zangeres Simone is wat beneden pijl. Wat ik miste was dan ook de wisselwerking met het publiek van de roodharige frontvrouw, jammer maar dit was een gemiste kans voor de band. Ik moet dan ook toegeven dat Delain het vandaag erg goed gedaan heeft in verhouding met Epica en aangezien we dit jaar slechts met zijn tweeën aanwezig zijn, besluiten we dan ook om halverwege het optreden van

Epica eens wat mensen de hand te gaan schudden en de diverse merchandise stands te bezoeken.

Afgelopen jaar zag ik Killswitch Engage een zeer sterk optreden verzorgen op het grote podium van het Wacken open air festival, deze uitstekende band heeft dan ook zeker zijn plek hier op het podium van Wâldrock heeft verdiend. Normaal is de frontman degene die de band leiding geeft maar nu doet gitarist Adam Dutkiewicz dit. De nummers zitten lekker in elkaar en we horen al gauw “Starting Over” van het aankomende en nog titelloze album. Adam Dutkiewicz spreekt vol humor de volgende woorden uit:  “We’re a band from the United States of America and we’ve come to drink all your beer and piss in all your girlfriends’ mouths”, waarmee de stemming er meeteen goed in zat. De band wist zich op het grote podium dan ook goed staande te houden, alleen begint het wel op te vallen dat het publiek ook tijdens de show van Killswitch Engage ook tamelijk lauw reageert zoals ook bij al de andere bands die vandaag te zien waren. Het is dan ook opnieuw aan gitarist Adam Dutkiewicz om het publiek wat te vermaken met gekke bekken en waarbij de song “Arms Of Sorrow” wordt opgedragen aan de borsten van alle aanwezige meisjes. Verdere songs die ik nog voorbij heb horen komen waren onder meer “My Curse”, “Rose Of Sharyn”, “My Last Serenade” en “A Bid Farewell”. De band speelde behoorlijk strak en werden de songs krachtig uitgevoerd en als ik de kans heb ga ik deze band in de toekomst nog zeker eens in een kleinere zaal bekijken. Aan het einde van de set speelde de band vervolgens nog de Dio cover “Holy Diver”. Deze klassieker ging er natuurlijk bij het publiek in als koek. Het had overigens wel mooi geweest als Dio zelf dat nummer mee zou zingen maar volgens mij was hij nog niet op het Wâldrock terrein gearriveerd.

Eindelijk zie ik dan de heren van Papa Roach eens live optreden. Deze mannen staan in de tent en die staat redelijk bomvol als de band de eerste noten laat horen van “Between Angels and Insects”. Het optreden klinkt meteen al goed en dat is meestal een goed teken. Al gauw blijkt dat ook Pappa Roach alles geeft in de behoorlijk warme tent om een fijne show neer te zetten. De heren zijn erg bewegelijk en de podiumpresentatie is dan ook zeer goed te noemen. Het is dan ook niet voor niets dat het publiek nu wel lijkt te reageren als de vol getatoeëerde zanger het publiek met het grootste gemak weet te bespelen. De show is dan ook voortreffelijk en is een lust voor het oog. De mannen rocken verder met “...To Be Loved”, “Getting Away With Murder” en “Alive (N' Out Of Control)”. Al snel zijn staat de band flink te zweten maar de onuitputtelijke energie blijft aan, het publiek vindt het prachtig en zingt een groot deel van de songs luidkeels mee. Daarna volgen dan nog de songs “Hollywood Whore” dat op een uitstekende publieksrespons kan rekenen en het mooie “Forever”. Met “Lifeline” en “Crash” zijn we al weer halverwege de show, die trouwens blijft boeien. Wat is dit een leuke band, verder worden de songs goed gebracht en is de samenzang loepzuiver. Ook bij deze heren en het aanwezige publiek stijgt de temperatuur tot een kookpunt. Als de band bijna door de set heen is na “Broken Home”, “I Almost Told You That I Loved You” en “Dead Cell” is het tijd voor het laatste en meest bekende nummer “Last Resort” wat dan ook door iedereen luidkeels wordt meegezongen. Een subliem optreden, en ik denk dat deze band er weer een aantal fans bij heeft, waaronder ondergetekende.

“We are Motörhead and we play Rock ’n Roll” klinkt het door de microfoon van Lemmy als de band op het podium staat. Dit is inmiddels de vierde keer dat we de band op het Friese Wâldrock festival mogen aanschouwen en Motörhead heeft dan ook een record in handen. Wat moeten we verder nu nog zeggen over een band als Motörhead, van al het aanwezige publiek heeft bijna iedereen deze band wel meerdere keren gezien. Dit Engelse trio heeft volgens mij dan ook inmiddels de cult status wel behaald en zo te zien is de band ook dit keer erg goed gehumeurd. Mikkey Dee is backstage de hele dag al aan het voetballen met zijn zoontje en zelfs Lemmy Kilmister neemt op zijn gemak de tijd om eens in het zonnetje met wat fans en bekenden te kletsen. Ook Phil Campbell loopt lekker rond met zijn korte broek en slippers. Tja, het blijven ook gewoon mensen. Het optreden van vandaag belooft dan ook een heerlijke show te worden, die geopend wordt de klassieker “Iron Fist”. De sfeer zit er dan ook meteen goed in en als de band vervolgens de volgende kraker “Stay Clean” inzet, weten we dat het optreden al niet meer stuk kan. Het geluid staat vanaf het begin natuurlijk al meteen smerig hard, zoals we van dit trio gewend zijn. De setlist zit overigens dit keer net iets anders in elkaar dan we van de mannen gewend zijn. Dat mag verrassend genoemd worden maar verder weten we gewoon wat ons te wachten staat. De mannen rocken verder met “Be My Baby” en het grappige “Rock Out”. (luister maar eens goed naar de songtekst) Ondanks dat het publiek alles al zo vaak gehoord heeft, is iedereen erg enthousiast en zingen ze alles woord voor woord mee. Vervolgens wordt er nog wat gesleuteld aan het geluid dat al behoorlijk hard stond maar Lemmy gebied de geluidsman het nog wat harder te zetten. Dan volgt “Metropolis” en “Another Perfect Day”. Deze oudjes weten nog steeds wat rocken is en het tempo licht nog net zo hoog als jaren geleden. Maar wat wil je als je de laatste twintig jaar bijna alleen maar op tour bent. De mannen stomen door met “Over The Top”, “One Night Stand” en het de laatste jaren niet zo vaak vertolkte “You Better Run”. Dan is het tijd voor “The Thousand Names Of God” en “In The Name Of Tragedy”. De band weet een pot onvervalste rock ’n roll neer te zetten en gaat verder met “Just 'Cos You Got The Power” en “Going To Brazil”. Dan is het tijd voor de bikkelharde afsluiter “Killed By Death”. De heren hebben een vette show neergezet waarbij vooral het enthousiasme van gitarist Campbell opviel. Alleen de overbodige drumsolo van Mikkey Dee wordt nu wel vervelend, al begrijp ik dat de heren even op adem moeten komen tussen de nummers door en misschien dat Lemmy even wat pure zuurstof moet innemen;-). Na een paar minuten stilte op het podium en een hoop gejuich van het publiek, komen de heren daarna alsnog even terug om de klassiekers “Ace Of Spades”en “Overkill” het festivalveld in te knallen om vervolgens te verdwijnen. Een show zoals wij en vele festivalbezoekers die Motörhead al vaker aan het werk zagen verwacht hadden en gewend zijn.

De Britten van death / grindcore band Carcass zagen we afgelopen jaar ook al aan het werk tijdnes het Loud from the South festival in Eindhoven, maar we zijn toch blij dat ze het nog een keertje over komen doen vandaag op Wâldrock. Al ruim voor aanvang van de grootmeesters is het al bomvol in de tent, en dat zal gedurende de gehele show van de band ook zo blijven. De bandleden, al dan niet uitmakend van de originele Carcass bezetting zijn inmiddels aardig op elkaar ingespeeld en het valt me dan al snel op dat ze vandaag lekkerder klinken dan de vorige keer dat ik de band aan het werk zag. Vooral voor drummer Daniel Erlandsson (Arch Enemy) is er een hoofdrol weggelegd die de drumpartijen van mede oprichter van de band, Ken Owens uitstekend weet te vervangen. De beste man belande door een hersenbloeding eind jaren negentig tien maanden in het ziekenhuis waardoor hij niet meer in staat is om met de band op te treden. De Britse deathgrinders weten echter hoe ze het publiek moeten entertainen en dit doen ze dan ook vol overgave. De setlist is een goede mix van oudere en nieuwere nummers, zoals de klassiekers zoals “Corporal Jigsore Quandary” en “Incarnated Solvent Abuse”. Aar ook nummers als “Inpropagation”, “Buried Dreams”, en “Carnal Forge” worden niet vergeten. Het publiek krijgt dan ook wat ze willen en er is dan ook gedurende de hele show een vette moshpit vlak voor het podium. Verder detail is dat de zangpartijen van bassist Jeff Walker niets aan kracht hebbe ingeboet en ook het gitaarspel van gitaristen Bill Steer en Mike Amott is weer als vanouds. Deze uitstekende show van deze legendarische band wordt afgesloten met het welbekende ““Heartwork” waarop de band het podium verlaat. Al met al wist Carcass een ijzersterk optreden neer te zetten ondanks dat ik het geluid niet geweldig vond, maar dit was vandaag wel vaker het geval in de tent.

Als waardig afsluiter van dit leuke festival heeft Wâldrock niemand minder geschaakt dan het geweldige Heaven and Hell, oftewel Black Sabbath met Ronnie James Dio op zang. Deze band bestaat uit grootheden die een tijdperk hebben gevuld met hun muzikale talenten. De band met frontman Ronnie James Dio speelt allen de nummers die afkomstig zijn waarop Dio ook daadwerkelijk zelf heeft meegezongen zoals ‘Heaven And Hell’, ‘Mob Rules’ en het onlangs verschenen nieuwe album ‘The Devil You Know’. De setlist van vandaag bevatte dan ook voldoende afwisseling met de oudere nummers zoals “The Mob Rules “ en “Children Of The Sea” en de nieuwere als “Follow The Tears” en “Bible Black”. Van het ‘Dehumanizer’ album krijgen we vervolgens de songs ‘I’ en ‘Time Machine’ voorgeschoteld waarbij we inmiddels zo halverwege de set zijn aanbeland. Hierop besluiten we ons te installeren op de fantastische Jagermeister tribune op een comfortabele zitzak. Dat is ook precies de manier om deze muziek in je op te nemen. Heaven and Hell maakt muziek wat zeer goed tot zijn recht komt op cd maar wat live toch redelijk rustig klinkt. (Het is geen Slayer waarop het publiek beukend tekeer gaat, maar het is daarom zeker we even goed te behappen). Het is natuurlijk een hele prestatie van de al redelijk bejaarde Ronnie James Dio om zo te kunnen blijven zingen en het publiek te entertainen en ook de rest van de band weet een strakke show neer te zetten. Geezer Butler was de bass simpelweg de baas en ook gitarist Tonny Iommi maakte zijn reputatie meer en dan was er nog het uitstekende drumwerk van Vinny Appice. Het lijkt vanaf de Jagermeister bühne toch redelijk vol, of alle bezoekers van het festival zijn gewoon dicht naar voren gekomen om deze grootheden aan het werk te zien. De stemming zit er in ieder geval bij het publiek en de band, goed in. Dio en consorten gaan vervolgens verder met “Falling Off The Edge Of The World” en “Die Young”. Dan is het tijd voor bandhyme “Heaven And Hell” waarop de band voldaan het podium verlaat. Als het overgebleven publiek daarop schreeuwt om meer krijgen we nog een toegift in de vorm van “Country Girl” en de klassieker “Neon Knights” waarop de zeer onderhoudende show van Heaven And Hell alweer afgelopen is en daarmee ook deze editie van Wâldrock 2009.

Na een lange dag beseffen we uiteindelijk dat deze editie van Wâldrock er al weer op zit!! Moe maar voldaan strompelen we terug naar onze tijdelijke huizen, tenten en andere verblijven. Verder moeten we nog even vermelden dat de bandaankondigingen vandaag werden gedaan door voormalig After Forever zangeres Floor Jansen. Wat betreft de 2009 editie van Wâldrock kunnen we opnieuw terugkijken op een en zeer geslaagd festival. Er waren geen afzeggingen op de dag zelf, de bands speelde voor het overgrote deel keurig tijd. Verder was het weer uitstekend en heeft het publiek zich opnieuw netjes gedragen. De sfeer was mede door het mooie weer ook prima en wat betreft de sanitaire voorzieningen viel er niet veel te klagen. Ook hoefde men niet lang te wachten bij de diversen eet en drinkstandjes en ook werd de dit jaar geïntroduceerde beugelbar door een zeer groot aantal mensen zeer gewaardeerd.

Enige kanttekening van onze zijde is eigenlijk de overlap van beide podia, maar dat de organisatie dit jaar weer was teruggekeerd van drie naar twee podia was op zich al een hele verbetering met de twee voorgaande edities. Verder zou het wel fijn zijn om bij de diversen eetstandjes een aantal tafels en banken te plaatsen zoals bij de meeste festivals wel gebruikelijk is. En Hollanders die we zijn, hebben natuurlijk ook wat te klagen over de drank en voedsel prijzen, deze lagen vooral voor het eten aan de hoge kant, maar in vergelijking met bijvoorbeeld het Sonisphere festival dat een week later zou plaatsvinden viel het uiteindelijk allemaal best nog mee.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!