De 2008 editie van het Wâldrock Festival beloofde een happening te worden om u tegen te zeggen. De line-up was dit jaar zeker groots te noemen en ook enkele dagen voor het festival blijkt ook nog eens dat het weer mee lijkt te gaan werken. Verder heeft de organisatie er dit jaar opnieuw voor gekozen om van 3 podia gebruik te maken om alle eenentwintig bands te kunnen laten spelen. Echter de verschillende overlappingen van het speelschema en vooral het geluid van afgelopen jaar heeft de organisatie de indeling van het veld en de podia een stuk beter verdeeld, zo is het tentpodium nu naar de voorkant van het terrein verplaatst en ligt direct naast het hoofdpodium het kleinere tweede buitenpodium dat voor de verandering de naam Jägermeister podium heeft meegekregen. Ook is de voorverkoop enkele weken voor het festival goed op gang gekomen en zo wordt de pre-party op vrijdag door zo’n 1500 bezoekers bezocht en zijn er gedurende het festival op zaterdag rond de 9400 man en vrouw aanwezig, dit is dan wel inclusief de ruim 400 vrijwilligers die ieder jaar weer ernstig hun best doen.

Vrijdag 4 juli
 

Als de pre-party begint, zijn wij nog hard onderweg om onze spullen op onze slaapplek af te leveren en om wat te gaan eten. Hierdoor hebben we jammer genoeg de eerste band, het uit Leewarden afkomstige Edge of Anger gemist. Deze deathmetal band won in de Slag om Wâldrock de publieksprijs waardoor zij de pre-party mochten openen. Edge of Anger speelde echter letterlijk hun laatste noten toen we bij het terrein aan kwamen lopen, jammer volgende keer nog net wat eerder vertrekken. Eenmaal aangekomen op het veld druppelen langzaam alle campinggasten binnen als de Friese band Incursion Dementa probeert de tent af te breken met hun flinke up-tempo metal. Speciaal voor de gelegenheid hebben de mannen besloten weer een paar optredens te doen. Dit was dus een unieke kans om de heren aan het werk te zien, het was immers 1991 dat de band voor de laatste maal te zien was op het Wâldrock podium. Zanger Benny weet zich flink in het zweet te werken door het publiek eens flink aan te sporen, maar dat moet ook wel gezien de snelheid van de nummers die in hoog tempo voorbijkomen. Al met al wist Incursion Dementa dan ook redelijk te overtuigen, klasse.

Als de dames en heren van Why She Kills het tentpodium opklimmen is het in de grote festival tent al een stuk drukker. Why She Kills is een nieuwe Nederlandse metalband die melodie en bruutheid moeiteloos samen weet te smelten. De band bestaat uit vier voormalig Genetic Wisdom leden en wordt aangevuld met twee frontvrouwen. Anita brult er pittig op los en wordt bijgestaan door Danielle die haar bijvalt met cleanere zang stukken. De band weet aardig de aandacht te trekken van het publiek en zet een leuke set neer, alleen beide zangeressen kwamen nogal wat onwennig over op het grote podium. Ik heb de band echter nu een paar keer aan het werk gezien en ik moet toegeven dat dit toch een van de betere optredens was die ik tot nu toe van deze band zag. Verder moet ik ook nog even kwijt dat de songs van Why She Kills muzikaal erg strak in elkaar steken, het kritieke punt ligt dan ook bij Anita en Danielle die nog de nodige ervaring missen, maar met de geplande tour in oktober van dit jaar zal dit zeker goed komen.

Als afsluiter van de pre-party heeft de organisatie van het festival het Noors/Duitse Leaves Eyes weten te strikken. Als Leaves Eyes het podium bestijgt zie ik dat er naast zangers Liv er nog een tweede vrouw is toegevoegd aan de line-up, van de band, sessie bassiste Alla heeft zich bij de band gevoegd waardoor de vrouwelijke bandleden vandaag goed zijn vertegenwoordigd. Alla speelt met meerdere bands mee en is een erg ervaren bassist, zo speelt ze onder meer ook bij het Duitse Enemy Of The Sun. De band weet een zeer degelijk optreden neer te zetten voor een voor driekwart gevulde tent, echter de muziek die de band ons brengt kan mij eigenlijk niet zo bekoren. Het is niet mijn “ding” om het zo maar even kort te omschrijven echter kan ik zeggen dat de stem van Liv erg mooi en zuiver is en de band redelijk speelt. Zoals altijd ziet zangeres Liv Kristine er ook weer prachtig uit en weet zij de songs overtuigend te brengen, het vele toeren heeft de band zeker goed gedaan, we krijgen vandaag dan ook een zeer degelijke show voorgeschoteld met songs zoals “The Crossing”, het ingetogen “Skraelings“ en “Legend Land”. Een prachtige aanvulling op de songs zijn de grunts van Liv’s echtgenoot Alexander Krull. De stemming zat er na een aantal songs goed in en werd ons een zeer degelijke show voorgeschoteld waarbij onder meer de songs “Vinland Saga” en het “Elegy” nog voorbijkwamen. Echter omdat we nog een complete festival dag voor de boeg hadden besloten we om niet te laat de pre-party te verlaten waardoor we het einde van Leaves Eyes hebben moeten missen

Zaterdag 5 juli

Het belooft een mooie dag te worden als we ons rond de klok van 11 uur naar het festival begeven, de zon weet de temperatuur dan ook al richting de twintig graden op te drijven zo vroeg in de morgen. De eerste band op het hoofdpodium is traditiegetrouw een Friese band.

Sinds enkel jaren wordt deze band gekozen door een vakkundige jury tijdens de Slag om Wâldrock. Tijdens deze contest, die enkele weken geleden plaatsvond in Poppodium Romein te Leeuwarden, werd uitgevochten welke Friese band het Burgumer Wâldrock-festival mocht openen, de winnaar was dit jaar het uit de regio Heerenveen afkomstige Greyline. Rond de klok van 12 uur bestijgt de band dan het podium, Greyline paste altijd wel in het hokje metalcore, maar ze doen meer dan dat. De mannen hebben hun muziek behoorlijk aangepast, het klinkt allemaal wat zwaarder en het tempo is duidelijk iets lager geworden. Op zich zeker geen slechte verandering, opvallend detail is dat een van de gitaristen in een rolstoel blijkt te zitten, maar dit is in geen geval een belemmering om een sterk optreden neer te zetten. Gewoon een leuke band en een degelijke opener. Het zal voor de Friese bands best lastig worden om volgend jaar de battle te winnen want het nivo gaat elk jaar behoorlijk omhoog!

De volgende band die we aan het werk zien is Death By Stereo die de eer hadden om het Jägermeister podium te openen, de band ontleende zijn naam uit de film “The Lost Boys”. 

Al gelijk blijkt dat er nog heel wat aan het geluid geknutseld moet worden voordat dat een beetje aan te horen is. Ook komen de meeste mensen nog maar net het veld oplopen en wordt eerst het terrein verkend en worden er flink wat munten gehaald waardoor het voor het Jägermeister podium nogal leeg blijft. Jammer voor de band die toch zijn stinkende best doet en dat werpt toch uiteindelijk zijn vruchten wel een beetje af! Verder weet zanger Efrem Schulz het publiek flink aan te sporen waardoor de schade enigszins beperkt blijft. Echter ik krijg toch wel het gevoel dat er hier en daar nog flink gesleuteld moet worden aan de songs van deze band.

De volgende band op het hoofdpodium is de eerste reünie band die we vandaag aan het werk mogen zien. Na een flinke pauze van een aantal jaar is Helmet de laatste jaren weer helemaal terug op de Europese podia. Alleen van reünie is eigenlijk geen sprake want Helmet bestaat alleen nog uit oudgediende en originele zanger / gitarist Page Hamilton aangevuld met enkel gastmuzikanten. Toch zijn we erg nieuwsgierig naar Helmet omdat de terugkomst van een heleboel bands die er een tijd tussenuit zijn geweest toch leuk is. Er wordt afgetrapt met een paar nieuwe nummers om vervolgens de ons bekendere “Unsung” en het vette “In The Meantime” afkomstig van het debuut album ‘Meantime’ dat alweer uit 1991 dateert te spelen. Daarna volgen onder andere de nummers “Tic”, “Wilma’s Rainbow” en “Milquetoast”. De mannen hebben een uurtje de tijd om zich te bewijzen. Deze band stelt echter een heel klein beetje teleur, de songs worden wel groovend en strak gebracht maar er zit weinig kracht achter en de podiumpresentatie is ook niet erg bijzonder. De muziek is echter wel top en zonder veel woorden vuil te maken, werkt de band zich door een set die voornamelijk uit werk bestaat van het eerder genoemde album. Het geluid is ook goed te noemen en kunnen de mensen toch even genieten en bijpraten onder het genot van een warme zon en een koud biertje met een heerlijk goed gespeeld achtergrondmuziekje.

Ondertussen hebben we de bands Pagan’s Mind en Alchemist die beide op het tentstage geprogrammeerd stonden helaas oor het grootse deel hebben moeten missen. Het uit Noorwegen afkomstige Pagan’s Mind zegt mij echter niet zoveel. Als we de laatste paar songs van het optreden bekijken kan ik al snel concluderen dat deze heren heavy prog- power metal maken. Het klinkt wel aardig maar na een paar nummers zit het optreden er alweer op waarop we een rondje over het terrein struinen langs de volop aanwezige stands met metal-merchandise.

Op het Jägermeister podium is het echter alweer tijd voor de ervaren metalheads van Hail Of Bullets, die met hun debuutplaat ‘…Of Frost And War’ de old-school deathmetal wereld hebben doen verbazen. De Hail Of Bullets bandleden zijn afkomstig uit Asphyx, Thanatos, Gorefest en Houwitser en een grot deel van het publiek is dan ook speciaal voor deze zeer getalenteerde band naar het Jägermeister podium getogen. De band laat vandaag dan ook zien en horen wat ze waard zijn en zetten een geweldige show neer, strak en op elkaar ingespeeld. Het veld staat binnen de kortste keren overvol en Hail of Bullets bewijst nog eens hoe old school death metal hoort te klinken. De zware gitaarmuur van de heren Stephan Gebedi en Paul Baayens dendert gedurende het gehele optreden voort als een krachtige tank, het geheel wordt vervolgens vakkundig dichtgetimmerd door drummer Ed Warby en de zeer herkenbare diepe zware grunt van zanger Martin van Drunen maakt het geheel af. Verder weet de heer van Drunen het publiek tussen de songs door behoorlijk aan te sporen en dat resulteert weer in een behoorlijk moshpit. De setlist van vandaag bestaat natuurlijk slechts uit materiaal van het onlangs verschenen debuutalbum ‘…Of Frost And War’ waarvan bijna alle nummer de revue passeerden. Het zeer sterke optreden werd afgesloten met “Ordered Eastward”. Hail of Bullets wist hier vandaag menig bezoeker te verpletteren met hun brute deathmetal, dit belooft wat voor de toekomst!

Gelijk na het uitstekende optreden van Hail Of Bullets is het haasten naar de tent alwaar Death Angel staat te popelen om het publiek te vermaken en de tent staat dan ook goed vol bij aanvang van het optreden. De mannen hebben na een rustpauze van een jaar of zeven weer de draad opgepakt (vooral door toedoen van andere Bay-area bands en het benefiet optreden voor de inmiddels van kanker genezen Chuck Billy) met de CD ‘The Art Of Dying’ in 2004 en het recentelijk verschenen ‘Killing Season’ dat uitstekend werd ontvangen door zowel pers als publiek. De band lijkt dan ook aan een tweede jeugd te zijn begonnen, de tour die eerder dit jaar plaats vond ter gelegenheid van het ‘Killing Season’ album was dan een voor het grootse deel uitverkocht. Met een overvolle tent weten de heren van Death Angel dan ook wat ze te doen staat en trappen af met de song “Lord Of Hate”, afkomstig van de nieuwe plaat. Verder wordt ons een set voorgeschoteld met zowel oud en nieuw materiaal zoals “Kill As One” en “Seemingly Endless Time”. Verder krijgen we onder meer de songs “Evil Priest”, “Voracious Souls”, “Buried Alive” en “Dethroned” te verwerken. Het publiek vindt het allemaal prachtig en gaat dan ook flink tekeer waarop de band nog eens een tandje bijzet waarop de temperaturen in de tent tot het kookpunt oplopen. De band geeft zich ook dan ook voorde volle 200% en zanger Mark Osegueda laat zijn voorliefde voor Nederland nog maar eens blijken door een aantal maal te roepen: “If it ain’t Dutch, it ain’t much”. Het antwoord van de Nederlandse fans zorgt er dan ook voor dat de tent volledig staat te schudden en het publiek eet dan ook massaal uit de hand van zanger Mark. Wat ons betreft had deze band dan ook wel op een hogere plaats op de bill gepast (of op het hoofdpodium bijvoorbeeld). Voor ons is dit in ieder geval het optreden van de dag, wat een energie en wat een klasse!!!

Ondertussen is op de mainstage het optreden van de oude rockers van Rose Tattoo al begonnen. Deze Australiërs zijn oude rotten in het vak en zijn dan ook vanaf het eerste nummer erg overtuigend. Frontman Angry Anderson kletst wat onverstaanbare dingen tussen de nummers door die ongetwijfeld grappig moeten zijn zoals "It's very simple, we start playing and you folks start dancing and screaming" en "don't drink water, fish fuck in it". Echter wordt dit ruimschoots goedgemaakt zoals we wel gewend zijn van de Aussies met een stapel kraker zoals “Nice Boys (Don’t Play Rock ’N Roll)” en natuurlijk “Don't Push Your Luck”,  “One Of The Boys”, “We Can’t Be Beaten”, “Rock & Roll Outlaw”, ”Remedy” en “Bad Boy For Love” maar ook het nieuwer werk zoals “1854” wordt natuurlijk niet vergeten. Deze heren doen niet onder voor hun jongere collega’s vandaag en ook het geluid is erg goed te noemen. De fans die gezien worden als “Brothers and Sisters” door de band hebben dan ook van een mooi uur van heerlijke bluesy hard-rock ’n Roll kunnen genieten!

Na de oudgedienden van Rose Tattoo is het de beurt aan het uit San Francisco afkomstige Forbidden, de band is momenteel aan een reünie tour bezig in nagenoeg de gehele originele bezetting, alleen drummer Paul Bostaph ontbreekt die momenteel de drums beroerd bij plaatsgenoten Testament. Ik zag de band afgelopen week al een behoorlijk overtuigend optreden neerzetten op het Belgische Graspop festival waar de band nog op het grote minstage stond, vandaag moet de band het echter op het kleine Jägermeister podium weten waar te maken en slechts na enkel noten blijkt dat de Bay Area helden daar totaal geen moeite mee hebben. Wat we voorgeschoteld krijgen zijn vrijwel alle klassiekers van het debuutalbum ‘Forbidden Evil’ waaronder de songs “Through Eyes Of Glass”, “Follow Me”, “March Into Fire”, “Off The Edge” en het titelnummer. De setlist werd verder aangevuld met enkele songs van het tweede album ‘Twisted Into Form’ waarvan we een sterke uitvoering van de song “Infinite” en eveneens het titelnummers te horen kregen. De band was vandaag in zeer goede doen en ook zanger Russ Anderson lijkt zich prima te vermaken, natuurlijk worden alle hoge uithalen van twintig jaar geleden niet meer gehaald maar het enthousiasme van de gehele band maakte dat ruimschoots goed. Het geluid was verder gedurende het optreden van Forbidden verder prima in orde en na vijfenveertig minuten wordt het optreden vervolgens afgesloten met het sterke “Chalice Of Blood” waarna de band nog even terugkomt voor een groepsfoto, klasse!

Inmiddels is het optreden van Morbid Angel in de tent al van start gegaan en deze zit evenals bij voorganger Death Angel al meteen behoorlijk vol. Het is dus duidelijk dat zij aardig wat publiek maar Friesland gelokt hebben ondanks dat het laatste studio album ‘Heretic’ alweer uit 2003 dateert en ik denk dan ook dat de fans en de band liever een plaats op het hoofdpodium hadden willen hebben. De setlist van Morbid Angel, natuurlijk met David Vincent achter de microfoon bestaat voornamelijk uit materiaal van de eerste vier platen waarop de heer Vincent zelf te horen is, de albums waarop de heer Tucker de zangpartijen voor zijn rekening neemt worden dan ook compleet genegeerd. Echter David Vincent en consorten weet ondertussen ook wel wat de fans willen en die kregen dat dan ook! In de korte tijd die de band ter beschikking had passeerde onder meer de songs “Rapture”, “Maze Of Torment”, “Pain Divine”, “Dawn Of The Angry”, “Where The Slime Lives” en “God Of Emptiness” de revue. Ook Morbid Angel is vandaag in opperbeste stemming en laat zich van zijn beste kant zien, vooral drummer Pete Sandoval slaat de vellen van zijn drumstel. Bijzonder en erg prettig was ook het nieuwe nummer met de titel “Nevermore” dat ons gelijk nieuwsgierig maakt naar een nieuw album. De beukende massa werd soms even opengereten om het zoveelste slachtoffer van de kolkende moshpit, of de enorme hitte weg te dragen maar verder was dit een prima optreden. Tevens het vermelden waard is dat deze tour voor het eerst gitarist Destructhor (Zyklon) van de band deel uitmaakte en dat deed hij wat mij betreft uitstekend. Ook het geluid was erg goed te noemen en de set van ongeveer drie kwartier was eigenlijk voor velen nog te kort! Ook Morbid Angel was een grote favoriet van mij en met mij vele andere Wâldrock bezoekers, zo hoort death metal dan ook gespeeld te worden en Als de band later dit jaar opnieuw ons land aandoet ben ik zeker weer van de partij.

Gelijk na het brute geweld in tent van Morbid Angel is het de beurt aan de volgende klapper van formaat. Het lijkt er dan ook wel op of dit jaar het jaar van de reünies is want op het hoofdpodium is het de beurt aan (pornoster, acteur (Ozz)) en zanger Evan Seinfeld, gitaristen Bobby Hambell en Billy met hun band Biohazard. Het is alweer een jaar of vijf geleden dat Biohazard voor het laatst in ons land te zien was, echter vandaag treedt de band op in de originele line-up waardoor dit optreden een van de interessantste van de dag was voor vele aanwezigen. Biohazard is een live band bij uitstek en bestaat inmiddels al zo’n 20 jaar. Natuurlijk kende de band in de jaren negentig enkele hoogtijjaren, het waren vandaag dan ook vooral de klassiekers van de eerste albums die voorbijkwamen zoals “Shades Of Grey”, “Down For Life”, “Urban Discipline”, “Punishment”,”Wrong Side Of The Track”, “What Makes Us Tick”, “Hold My Own” en “Black And White And Red All Over”. De band gaat stevig tekeer maar het geluid laat wel flink wat te wensen over maar dat deert de fans niet en deze gaan weer helemaal los en het is zo midden voor het podium dan ook een flinke pit met rondvliegende mensen. Het enige minpuntje in de set is eigenlijk de Bad Religion-cover ”We’re Only Gonna Die” die hopeloos de mist in gaat en het eindeloze gepraat van zanger/bassist Evan Seinfeld over respect wat niet nog meer. Dit wordt echter ruimschoots goedgemaakt door de stoere heren uit New York met een sterk optreden waarmee de band maar weer eens bewijst dat ze nog zeker met elkaar door een deur kunnen, prima optreden!!

Na al het brute geweld is het nu tijd voor de progmetallers van Symphony X  op het tentpodium. Afgelopen jaar bracht Symphony X het succesvolle album ‘Paradise Lost’ uit waarop de band door Europa trok in het voorprogramma van Dream Theater. We kunnen dus stellen dat het goed gaat met de band die ons vandaag op voornamelijk werk van eerder genoemd album trakteert zoals het titelnummer “Domination” en “Set The World On Fire” maar ook enkele ouder songs worden niet vergeten. Frontman Russell Allen heeft er zichtbaar zin in en gebruikt het hele podium om rare fratsen uit te halen, zo wordt er tijdens het nummer “The Walls Of Babylon” een zeer jonge fan uit het publiek geplukt om deze mee het podium op te nemen. Ondanks dit alles klinkt Russell’s stem erg goed en raakt hij niet vermoeid. Ook de rest van de band beheerst hun instrumenten tot in de puntjes, wat verder vooral opvalt is dat gitarist Michael Romeo en drummer Jason Rullo lekker tekeer gaan op het podium. Wat mij echter wel opvalt is dat het publiek tijdens het gehele optreden nogal lauw reageert ondanks dat het publiek de muziek van Symphony X toch wel terdege wordt gewaardeerd zoals blijkt na afloop van de show na een luid applaus. Het is dan ook de band die er behoorlijk de vaart weet in te houden en zelfs als de speeltijd er op zit knallen de heren er nog een nummertje doorheen, ze hadden zeker geen zin om te stoppen, klasse.

Bijna gelijktijdig met Symphony X staat de Friese pretpunk band Strawelte op het Jägermeister podium geprogrammeerd (in het programma boekje aangekondigd als "Itenstiid" dat dan weer etenstijd in het Fries betekend). De band die in de jaren tachtig behoorlijk populair was in Friesland weet een groot deel van het Friese publiek op de been te brengen. Echter voor ons Randstedelingen is de muziek aan ons totaal niet beteed, mede doordat de band in het Fries zing en daardoor de flauwe grappen bij ons niet overkomen, jammer volgende keer beter.

Als Sypmhony X nog een laatste nummertje speelt staat op het hoofdpodium het New Yorkse viertal Life Of Agony klaar om ons drie kwartier te vermaken. Ook Life of Agony heeft enkele jaren gelden toegeven aan het reünievirus, de band was dan ook sinds 2005 al enkele malen te zien in ons land in de originele bezetting. Echter wat de band hier vandaag presteert komt bij mij een beetje mak over, het optreden is wel strak en vet maar erg routinematig en vooral zanger Keith Caputo blijft een soort van eigenaardig. Hij straalt dan ook weinig enthousiasme uit en maakt er een rommeltje van. Verder red hij vaak de hoge noten niet eens, hij had dan ook duidelijk zijn dag niet en moet dit niet te vaak doen, anders houd hij geen fans meer over. Zijn eigen bandleden, die trouwens hun stinkende best deden om het optreden toch nog goed af te werken, werden zelfs uitgescholden door de heer Caputo. Natuurlijk speelde de band de klassiekers die het publiek graag hoort zoals de songs “This Time”, “Lost At 22”,” Weeds”, “Bad Seed” en “River Runs Red” maar ook het nieuwe werk zoals “Love To Let You Down” van het in 2005 verschenen comeback album ‘Broken Valley’ werd niet vergeten. Verder was er niet heel veel op aan te merken op het optreden van Life Of Agony maar het was dus duidelijk niet om over naar huis te schrijven eigenlijk was het dus een middelmatige show die de band hier vandaag neerzette en dat werkte tevens door op het aanwezige publiek dat tussen de songs door dan ook maar lauw reageerde. Erg jammer voor deze gemiste kans en het zal mij verbazen hoe lang deze reünie nog stand houd.

Na het tegenvallende optreden van Life Of Agony is het de beurt aan Lordi op het tentpodium om het publiek een klein uur te vermaken en deze Finnen weten tenminste wel hoe ze een show moeten opvoeren. Wie? Ja Lordi, je weet wel, die gasten die verkleed als een soort monsters twee jaar geleden uit het niets het Eurovisie Songfestival wonnen. Ze wonnen dit overigens alleen omdat ze anders durfde te zijn dan alle andere softe popartiesten die normaal meedoen aan zoiets. Met hun ietwat gejatte eigentijdse Gwar pakken en een songfestival hit op zak mogen ze dus nu Wâldrock onveilig maken. Na een kort intro afkomstig van hun laatste album ‘The Arockalypse’ wordt het optreden afgetrapt met ‘Bringing Back The Balls To The Rock’. De set van vandaag bestaat verder voornamelijk uit songs van het eerder genoemde album in de vorm van “Who's Your Daddy”, “The Deatite Girls Gone Wild” en “The Kids Who Wanna Play With The Dead” en wordt aangevuld met enkele krakers van eerder plaatwerk zoals “Blood Red Sandman”, “Devil Is A Loser” en het mij wat bekendere “Would You Love A Monsterman”. De nummers die meestal wel grappige en pakkende titels hebben, verklappen gelijk dat de band humoristische en luchtige muziek maakt. Muzikaal moet je echter denken in de richting van Kiss en Alice Cooper. De band maakt verder gebruik van enkele (goed gejatte) eigenaardigheden zoals enorme vuurzuilen, veel rook, bommen en kettingzagen die water spuiten waardoor het optreden vooral erg vermakelijk is. De show is dan ook verder heerlijk over de top, Lordi weet dan ook wel degelijk hoe ze het publiek moeten entertainen en dit is dan ook vooral tijdens het begin van de set duidelijk merkbaar want halverwege de set in de nieuwigheid er bij veel bezoekers wel af waardoor de tent dan ook behoorlijk leeg loopt. Het optreden wordt natuurlijk afgesloten met de hit “Hardrock Hallelujah”, al met al een zeer grappig en onderhoudend optreden!!

Gelijktijdig met de monsters uit Finland staat het Oostenrijkse Hollenthon geprogrammeerd op het Jägermeister stage. Inmiddels is het ook behoorlijk gaan regenen, zeer jammer voor deze uitstekende band met in de gelederen onder voormalig Pungent Stench frontman Martin Schirenc want de tent waar Lordi hun kunsten vertoont staat inmiddels behoorlijk vol. De songs van Hollenthon liggen echter totaal niet in het verlengde van eerder genoemde band en moeten meer gezocht worden in grootse epische metal songs waarbij veelvuldig gebruik wordt gemaakt van achtergrondkoren, orkesten en vrouwelijk zangpartijen. Dat deze echter alle uit een laptop komen deert de fans van de band niet. Zo kunnen we onder meer genieten van het nieuwe werk afkomstig van het recentelijk verschenen ‘Opus Magnum’ zoals “Son Of Perdition”, “Once We Were Kings“ en “Ars Moriendi”. Verder werd het oudere werk natuurlijk ook niet vergeten en zo kregen we onder meer de songs “Y Draig Goch”, “Woe To The Defeated” en “Hommage”. In de drie kwartier die de band gegund is vandaag weten de Oostenrijkers mij zeker te overtuigen, al met al een zeer degelijk optreden.

Een van de grootste namen die de organisatie van dit jaar heeft weten te strikken niemand minder dan Queenrÿche. De band is al sinds begin jaren tachtig actief, maar brak pas echt door met het conceptalbum ‘Operation: Mindcrime’ in 1988. In 2006 nam de band het vervolg album ‘Operation: Mindcrime II’ op van het epos uit de jaren tachtig en werden er de laatste jaren zelfs enkele shows afgewerkt waarbij beide albums in zijn geheel gespeeld werden tot groot genoegen van de fans. Echter op Wâldrock heeft de band slecht beschikking tot vijfenzeventig minuten speeltijd waardoor er slechts een beperkt deel van de ‘Operation Mincrime’ saga gespeeld kan worden. Het opreden wordt vol goede moed afgetrapt met de song “Hostage”, echter als dan tot overmaat van ramp tijdens de tweede song van de set de complete P.A. stil valt is het leed geschied. De band verlaat het podium en het publiek wordt in het ongewisse gelaten, het blijft dan ongeveer een kwartier tot twintig minuten stil waarna de band hun optreden vervolgt. Echter een groot deel van de bezoekers heeft dan inmiddels de grote tent opgezocht om te schuilen tegen de aanhoudende regen. De rest van het publiek dat wel is gebleven kan daarop genieten van een uitstekend spelende band waarbij het vooral de klassiekers zijn zoals “Empire”, “Jet City Woman” en “Eyes Of A Stranger”. Queenrÿche levert dan ook gewoon goed werk af en ook het geluid is na het probleem erg goed te noemen verder komen dan nog de songs “Take Hold Of The Flame”, “Walk in The Shadows” en de publieksfavoriet “Silent Lucidity” voorbij. Natuurlijk zijn er geen kolkende moshpits te zien tijdens deze show en loop je met gemak naar voren. Nee, de fans van deze band staan heerlijk mee te zingen en nemen alles tot in de diepste details in zich op. De band weet dan alsnog een goede show neer te zetten waarvan je lekker kan genieten en ook even een beetje tot rust kan komen totdat het geweld van Slayer los zal barsten.

Door het uitvallen van de P.A. en de aanhoudende regen lijkt het erop dat het Engelse My Dying Bride er ineens heel wat fans bij heeft, echter schijn bedriegt maar dat neemt niet weg dat de Britse doomband hier vandaag wel het tentpodium zal afsluiten. Met de invallende duisternis en de mistroostende regen is de sfeer meteen gezet, maar waarschijnlijk hebben de Britten de regen uit hun eigen landje meegenomen om er een mooie, donkere en pittige show van te maken. De band trakteert ons op enkele nieuwe songs in de vorm van “And I Walk With Them”, maar het is toch vooral het oudere werk dat veelvuldig aan bod komt zoals “The Cry of Mankind”, “From Darkest Skies” en het bijna klassieke “Vast Choirs”. Wat verder opvalt is dat zanger Aaron Stainthorpe prima bij stem is en dat de band in Katie Stone een nieuwe violist gevonden heeft die naast de viool ook de keyboards voor haar rekening neemt, klasse. Het optreden ligt dan ook voor veel bezoekers zwaar op de maag en als het uiteindelijk weer wat droger is geworden zoeken veel bezoekers een mooi plaatsje op de festivalwei om headliner Slayer een goed te aanschouwen.

Echter voordat Slayer het podium inneemt is het op het Jägermeister stage nog de beurt aan het aan 1349 de taak om het plekje te vullen op de bill vlak voordat headliner aanvangt. Deze Noorse blackmetal band met corpse-paint en een flinke dosis humor is er eentje die echt alleen voor de liefhebber is. Dit blijkt ook als er niet zo vreselijk veel plubliek voor het podium staat. De band kan dan ook jammer genoeg het publiek niet geheel overtuigen ondanks dat de band een zeer strakke show weet neer te zetten. Echter het geluid wil niet echt meewerken en de snelle blastbeats, krachtige felle gitaarriffs en de onverstaanbaar krijsende zangpartijen verzanden dan ook als nel in een muzikale blackmetalbrei en als later dan ook nog eens blijkt dat de band een andere drummer mee heeft op tour is dit allemaal bij elkaar opgeteld erg jammer. Binnen een tijdsbestek van ongeveer veertig minuten ramt de band hun nummers zoals “Sculptor Of Flesh”, “Beyond The Apocalypse” en “Perished In Pain” er dan ook in sneltreinvaart doorheen om waarschijnlijk zelf ook nog te proberen een nummertje van Slayer te gaan kijken.
 

Na een lange dag is dan rond de klok van even over half twaalf eindelijk de tijd aangebroken waar veel fans p hebben gewacht. Slayer zal voor de derde keer in de geschiedenis van het festival het grote Wâldrock podium betreden. Wat betref de optredens die de thrash grootheden Slayer de afgelopen jaren aan ons voorschotelde, deze kunnen nogal eens negatief uitpakken. De ene keer is een optreden er eentje om nooit te vergeten en de andere keer spelen ze zo slecht dat je het graag juist snel weer wil vergeten zoals de laatste keer dat ik ze zag. Ik dacht toen dat het einde in zicht was voor de band, echter vandaag is het niets dan lof voor Slayer want tot mijn grote plezier sluit Slayer het festival op hoog nivo af! Slayer klonk vandaag zoals Slayer hoort te klinken, vet strak, meedogenloos en hard!! De band trapte na het korte intro “Darkness of Christ" af met de song “Disciple” afkomstig van het album ‘Christ Illusion’, de set wordt vervolgens voortgezet met niets dan klassiekers, zo krijgen we onder meer de songs “Chemical Warfare”, “Ghost Of War”, “Die By The Sword”, “War Ensemble”, “Spirit In Black”, “Captor Of Sin” en “Dead Skin Mask” voorgeschoteld. Het meest recente album ‘Christ Illusion’ wordt ook niet vergeten waarvan we de songs “Cult” en “Jihad” te horen krijgen. De setlist was voor de doorgewinterde Slayer fan natuurlijk niet erg verrassend maar het geluid en felheid was daarentegen weer van bijzondere kwaliteit, alleen de floor-toms van Dave Lombardo klonken wat hol en waren de pauzes tussen de songs door soms wat aan de lange kant waardoor de vaart er een beetje uitging. Verder viel het Californische thrashcombo niets te verwijten, het was echter het publiek dat het een beetje liet afweten. Misschien was iedereen wat moe na deze lange dag of was de zon de afgelopen middag toch iets te warm of misschien had het publiek iets te diep in het glaasje gekeken. Ik weet het niet maar Slayer frontman Tom Araya doopt de avond dan ook met enig sarcasme om in “zombie night”, de gewaagde uitspraken zoals Tom enige jaren geleden deed bleven verder achterwege, niet lullen maar spelen was dan ook het motto van de avond. De set wordt vervolgens voortgezet met “Hell Awaits” en “South of Heaven”. Wat betreft de setlist hoeven we bij Slayer niet te klagen, de band heeft zoveel uitstekende songs om uit te kiezen, echter verassingen krijgen we vandaag niet. Na een klein uur zit het optreden er dan alweer bijna op, maar niet voordat de band afsluit met de songs “Raining Blood”, “Mandantory Suicide” en de uitsmijter en tevens publieksfavoriet “Angel of Death”. Hierop neemt de band afscheid en bedankt Tom’s alle zombies voor hun aanwezigheid die nog steeds voor het podium staan. Ik moet toegeven, Slayer heerste als vanouds, de lichtshow was dik in orde, de bands speelde strak en alles was netjes verzorgd, niet dat Slayer een grootse stage show aan ons voorschotelde maar dat hebben ze nog nooit gedaan, maar wat mij betreft gaat de band nog een tijdje door.

Na een lange dag beseffen we uiteindelijk dat deze editie van Wâldrock er al weer op zit!! Moe maar voldaan strompelen we terug naar onze tijdelijke huizen, tenten en andere verblijven. Of we deze editie kunnen overtreffen volgend jaar valt nog te bezien. Dat zal zeker een flinke kluif worden voor de organisatie.

Wat betreft de 2008 editie van Wâldrock kunnen we opnieuw terugkijken op een en zeer geslaagd festival. Er waren geen afzeggingen, de band speelde voor het overgrote deel keurig tijd, het enige probleem was eigenlijk aan het begin van de set van Queenrÿche toen de P.A. voor zo’n twintig munten uitviel. Verder was het weer eigenlijk uitstekend op een paar kleine buien na in de avond, het publiek heeft zich opnieuw netjes gedragen. Enige kanttekening van onze zijde is eigenlijk het tweede buitenpodium, en de overlap die daarmee ontstond met het tentpodium, wij zouden zelf liever weer twee podiums zien met een om en om programmering waardoor iedereen in staat is om alle bands te aanschouwen. Verder rest ons nog een ding om opnieuw de organisatie en alle vriendelijke medewerkers te bedanken en te complementeren voor hun inzet.

We kunnen terugkijken op zeer geslaagde shows van onder meer Biohazard, Forbidden, Hail Of Bullets, Morbid Angel, Queenrÿche en Slayer maar de band van de dag was voor ons en zeer vele bezoekers toch echt Death Angel, klasse. We hopen natuurlijk dat we ook volgend jaar weer aanwezig kunnen zijn op het leukste festival van Nederland en bij deze geven we hierbij alvast ons verlanglijstje voor volgend jaar op: Blacklabel Society (welke we nog tegoed hebben na eerdere afzeggingen) Machine Head, Judas Priest, Volbeat, Testament, Nevermore, Thin Lizzy, Exodus enz enz…… See you at Wâldrock 2009! (Talitha Martijn, Martina Schouten, Eugene Straver, Alwin Heeres)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!