Op 6 juli is het weer tijd voor een van de leukste festivals van Nederland, het Friese Wâldrock festival. We zijn inmiddels alweer bij de twintigste editie aanbeland, reden voor een feestje dus. In het mooie rustieke plaatsje Bergum zijn alle vrijwilligers al dagen bezig om het terrein klaar te maken voor de ruim 6500 bezoekers die het festival dit weekend weten te vinden. Echter, het had de hele week zo geregend dat het veld al voor de aanvang van het festival erg blubberig was.

Ook blijkt het steeds lastiger voor de organisatie te worden om de grotere headliners binnen te slepen door de overkill van grotere festivals in Nederland en omstreken. Toch vinden wij dat de organisatie van Wâldrock dit jaar een zeer gevarieerd en sterk programma in elkaar heeft weten te draaien met namen zoals Testament, Obituary, Celtic Frost, Dropkick Murphys en afsluiter Within Temptation. Verder is op het laatste moment de Duitse thrash metalband Destruction aan de line-up toegevoegd, de band vervangt W.A.S.P., die wegens familieomstandigheden hun tournee heeft geannuleerd, waaronder dus hun optreden op Wâldrock. Met Destruction heeft de organisatie echter binnen het tijdbestek van slechts een week een waardige vervanger gevonden.

Tevens heeft de organisatie getracht een breder publiek aan te spreken door de toevoeging van een derde podium. Deze podia hadden voor de verandering ook nog eens nieuwe namen meegekregen, zo was het buitenpodium omgedoopt tot “Deade Pier” en kreeg het ernaast gelegen tent podium de naam “Grutte Pier” mee. Het kleinere tentpodium dat ook gebruikt werd voor de pre-party kreeg de naam “Lytse Pier” mee. Op de website van het festival wordt het een en nader uitgelegd over deze namen dus daarover zal ik hier verder niet teveel uitwijden.

Vrijdag 06/07/2007

Op 6 juli wordt het festival afgetrapt met wat bands op de preparty in de kleine tent op het festivalterrein. Het is wel fijn dat dit op het festivalterrein is en niet zoals voorgaande jaren in de discotheek enkele kilometers verderop. Hier wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt door de al aanwezige camping bezoekers. Al snel komt men er echter achter dat ook in de tent een behoorlijke laag water en modder ligt en hoe meer de 1500 man rondlopen hoe slechter het veld werd. Gelukkig hebben de meeste mensen hun waterdichte kisten aan zodat ze er niet zoveel last van hebben en ondanks de regen die in de middag voorafgaand aan het festival nog met bakken naar beneden komt blijft het ’s avonds tijdens de preparty toch behoorlijk droog.

De eerste twee bands, het uit Sneek afkomstige metalcore collectief Escadron en Chiraw hebben we helaas moeten missen, maar als we rond de klok van tien uur het veld betreden is het toch een drukte van belang. De eerste band won overigens de publieksprijs van “De slag om Waldrock” waarbij een plaats viel te verdienen op het hoofdpodium van het festival, welke uiteindelijk werd gewonen door de band Dead Horse Running.

Als derde band in de tent mag Melechesh aantreden. Het ombouwen duurde iets langer dan gepland maar dat was het wachten wel waard. De band met uitstekende frontman Ashmedi en gitarist Moloch hadden er zin in, de band bestaat momenteel verder uit de twee Thanatos leden Marco de Bruin op basgitaar en drummer Yuri en de mannen weten een behoorlijke show neer te zetten en de tent is echt ramvol. Natuurlijk werden er een aantal songs van het laatste album 'Emissaries' gespeeld waarop allesbehalve een stijlverandering te horen was, maar ook het voorgaande album ‘Sphynx’ werd niet vergeten. Zo konden we dus met de songs “Of Mercury And Mercury”, “Leper Jerusalem” en “Apkallu Counsel” die we te horen kregen weer genieten van de originele, opmerkelijke 'mesopotamian black metal'. De band begon wat later dan gepland maar het enthousiasme was er niet minder om en ontstaand er regelmatig een behoorlijke pit en de aanwezige fans maken zich niet druk om alle bagger die soms letterlijk om de oren vliegt. De nummers “Deluge Of Delusional Dreams: Act.I & Act II” en “Triangular Tattvic Fire” volgden elkaar hierna snel op. Als afsluiter kregen we dan nog het openingsnummer van het ‘Emissaries’ album te horen, te weten, “Rebirth Of The Nemesis”. Melechesh staat momenteel op menig festival in de planning en is dus aardig bezig om naam te maken in de scène. Dat de band aansloeg blijkt ook uit de aantallen cd’s en T-shirts die ik in die paar uurtjes verkocht heb, Melechesh is dan ook zeer zeker een band met potentie!

De laatste band van vanavond is Delain. Deze band met zangeres Charlotte Wessels past redelijk in het rijtje bands met zangeressen zoals After Forever, Nightwish enz. De zangeres is goed bij stem en de band heeft er zichtbaar zin in, natuurlijk speelde de band de meeste songs van hun afgelopen jaar verschenen debuutalbum ‘Lucidity’. De band trapt dan ook af met de songs “Slihoutte Dancer”, “No Compliance” en “Shattered”. Verder werden we nog verrast met de bijdrage van zanger George Oosthoek die tijdens enkele songs de grunts voor zijn rekening nam. De band heeft inmiddels behoorlijk wat shows op haar naar staan en bezit dan ook de nodige podiumervaring waardoor Delain een degelijke show wist neer te zetten waar ondanks het late uur het enthousiasme vanaf straalde. Vervolgens krijgen we dan nog de songs “Deep Frozen”, “See Me In Frozen”, Daylight Lucidity” en “The Gathering” voorgeschoteld. Omdat deze muziek kan mij jammer genoeg niet echt kan bekoren en we zaterdag weer vroeg op het veld willen zijn haken we halverwege de show af.

Zaterdag 07/07/2007

Als we zaterdag wakker worden is het gelukkig droog, het waait wel stevig maar dat het droog is, is natuurlijk al een goed begin van deze festival dag. De modder op het veld is echter nog niet weg maar de festival organisatie heeft op veel plaatsen houtsnippers gestrooid zodat het terrein toch nog enigszins redelijk begaanbaar is.

Traditie getrouw wordt het festival afgetrapt op het hoofdpodium door een Friese band, dit keer is het de band Dead Horse Running die om 12.30 het podium betreed en het publiek wakker mag schudden. Deze band is erg gemotiveerd en doen dan ook hun uiterste best om het binnenkomende publiek te vermaken. Dit lijkt ze ook redelijk te lukken. Enkele nummers die de band ten gehore brengt zijn: “Patience” en “Fight Like A Lion”. Sinds afgelopen jaar wordt de opener op het hoofdpodium bepaald door de bandwedstrijd onder de noemer “De slag om Waldrock”, die dit jaar dus werd gewonnen door Dead Horse Running. De band bestaat onder meer uit een drietal gitaristen en speelde een strakke set van opzwepende "kick-ass rock ’n roll", zo kregen we verder nog de song “Gimme My Goddamn Liquor” en “Motherfuckin' Hardrockin'” te verwerken. Het geluid van de band bestond uit een stevige rockcocktail van southern rock, harddrock en rock ’n roll. Perfect om het binnenstromende publiek wakker te schudden dus.

Op het podium in de grote tent was het de beurt aan het Belgische Aborted om de aftrap te geven, de brute death/grind metal van de band wist op dit nog vroege uur van de dag een behoorlijk deel van het publiek de tent in te trekken. Ondanks dat aan het begin van de show de PA nog even uitvalt, weet de band weet een sterk, strak en vet optreden neer te zetten waarin een hoofdrol is weggelegd voor zanger Sven de Caluwé. Natuurlijk warden er enkele songs van het eerder dit jaar verschenen album ‘Slaughter & Apparatus: A Methodical Overture’ gespeeld, maar ook het oudere werk in de vorm van “The Saw And The Carnage Done” en “Sanguine Verses” werden niet vergeten. We moeten echter halverwege de set afhaken om de nieuwe Nederlandse band One Bullet Left aan het werk te kunnen zien.

In de kleine tent (Lytse Pier) beginnen de heren van One Bullet left. Deze band bestaat uit zanger gitarist Dennis Woltjer (15), drummer Yorick Woltjer (13), bassist Rik Overmars (11) en gitarist Thijs Brinkhuis (14), de band speelt een mix van brute thrash/death metal de band weet meteen de sfeer er goed in te brengen!!! De band heeft inmiddels een aantal shows achter de rug en in tegenstelling tot een aantal weken geleden dat ik de band op het Dauwpop festival aan het werk waren de zenuwen verdwenen en stond er een zelfverzekerde band op het podium. De band trapt hun optreden af met de songs “Denial Of Life”, “Into The Pit” en “The Curse”. Het vooral jonge publiek vindt het prachtig en voor het podium ontstaat dan ook een behoorlijke pit gedurende de hele show van de band. Wat mij verder vooral opviel was het enorme enthousiasme van de band, de rauwe strot van zanger Dennis en de strakke drumpartijen van Yorick, de kleinste van het stel. Natuurlijk, de songs zijn niet bijster origineel en ingewikkeld, maar deze jong band staat er toch maar. Verder krijgen we nog onder meer de songs “The Poisened Well”, “Marked By Death”, “Beware The Dark” en “One For All” voorgeschoteld. De hele show drumt hij er stevig op los, maar ook de rest van deze band doet verder niet voor menig volwassen grote band onder. De band was onlangs ook te zien in het voorprogramma van Megadeth en zijn dus hard op weg om de jongste bekendste metalband van Nederland te worden. Wat mij betreft een zeer degelijk optreden en we gaan nog zeker vaker horen van deze jonge getalenteerde band. Dit was overigens de laatste keer van vandaag dat ik me in de kleine tent begaf want al aan het begin van de dag zakte je tot kniehoogte weg in de bagger. Het was dan toch wel netter geweest om in beide tenten een simpele houten vloer neer te leggen.

De muziek van Moonsorrow ligt in het straatje van bands zoals Finntroll en Korpiklaani, folk metal gemixt met de nodige black metal invloeden, voorzien van onuitspreekbare teksten in het Fins. De band is net zoals eerder genoemde soortgenoten ongekend populair bij het jongere publiek, waardoor het op dit vroege tijdstip al redelijk druk was voor het hoofdpodium. De band betreedt het podium besmeurd met rode verf, maar ondanks de inzet van de band slaagt Moonsorrow er niet in om te overtuigen. De band zal dan ook veel beter tot zijn recht komen in een dampend zaaltje met een degelijke lichtshow echter mede door de frisse klanken, het grote lalala-gehalte van songs gaat het publiek dan toch nog wel aardig uit zijn dak bij het horen van songs zoals “Kylän Päässä”, “Kuin Ikuinen”, “Kivenkantaja” en “Pakanajuhla”. Verder is het geluid redelijk goed te noemen en zette Moonsorrow hier vandaag een redelijk optreden neer.

Het Britse Gorerotted staat inmiddels klaar in de grote tent, dat van plek ruilde met Marduk omdat deze band vandaag niet op tijd aanwezig was in Bergum door onvoorziene omstandigheden. Helaas was dit niet echt bekend bij een groot deel van het publiek waardoor er toch heel wat Marduk fans verrast werden door de energieke brute deathmetal van Gorerotted. De band ze teen energiek optreden neer, vooral zanger Ben Goreskin rent en vliegt als een bezetene over het podium en dat werk aanstekelijk, songs zoals “Only Tools And Corpses”, “Gagged, Shagged, Bodybagged” en “Pain As A Prelude To Death” gaan er dan ook goed in bij het publiek. Verder lijkt het erop dat de onlangs vertrokken gitarist Matt Hoban niet gemist wordt en ontstaat er zelfs een stevige moshpit in de tent. Aangezien ik ook niet echt bekend ben met het werk van deze Britse heren besluit ik om halverwege de degelijke show de tent te verlaten om de rest van het terrein en de metalmarkt maar eens te verkennen.

Hierna is het de beurt aan de Poolse deathmetal band Vader. Van deze band kan je altijd wel een degelijke show verwachten, strakke old school deathmetal zonder al te veel fratsen. Eigenlijk zou ik alleen hoeven zeggen: “Dit is Vader!!” De songs die we onder andere te horen kregen zijn onder meer " Silent Empire", "An Act Of Darkness" en "Blood Of Kingu" Zanger/gitarist Piotr Wiwczarek vloekt en tiert er op los en weet zelfs in bijna perfect Nederlands “godverdomme” eruit te persen. Naast de nodige klassiekers brengt de band ook enkele nieuwe songs zoals het zeer sterke “Helleluyah (God Is Dead)”. Verder wordt het publiek eens flink wakker geschut met uitekende versies van nummers zoals “Incarnation “, “Vision And The Voice “ en “Reborn in Flames”, en zo ontstaat er al snel een stevige en zeer hevige pit voor het podium. De band weet ook vandaag weer goed te overtuigen, de klasse en ervaring straalt er dan ook vanaf. Tijdens de song “Carnal“ werd de band dan nog bijgestaan door gastzanger Harry Maat, die voor het uit 2006 stammende Vader album ‘Impressions In Blood‘ een vijftal teksten schreef. De show van Vader wordt afgesloten met een uitstekende versie van het nummer “Wings” afkomstig van het uit 2000 stammende ‘Litany’ waardoor de hele meute voor het podium volledig uit zijn dak gaat, klasse.

Autumn is wel een band met een zangeres die mij erg kan bekoren, Autumn klinkt niet zoals alle andere bandjes met zangeressen. Deze band maakt andere muziek en de warme en diepe stem van zangeres Nienke is schitterend, niet de hele tijd dat hoge gedoe maar gewoon uiterst zuiver in de hoge en lage tonen! Daarbij komt ook nog eens dat deze frontvrouw een lust voor het oog is om naar te kijken. Onlangs verscheen het derde album van de band getiteld ‘My New Time’ waarop drie nieuwe bandleden zijn te horen, de band trapt hun show dan ook af met de song “State Of Mind” dat afkomstig is van deze nieuwe release. Autumn heeft met dit album in meerdere opzichten afscheid genomen van het verleden, nieuwe bezetting, nieuwe platenmaatschappij en een verse frisse sound waarbij ook de grunts tot het verleden horen. De rest van het optreden bestaat dan ook voor het overgrote deel van songs van deze laatste release aan gevuld met enkele songs van voorgaande album. Mede doordat de band een thuiswedstrijd speelde wist Autumn met dit optreden een zeer goede indruk achter te laten, de band speelde gedreven en met de nodige inzet en dat wist het publiek te waarderen ondanks het niet al te beste geluid waar de band mee te kampen had.

Ook de oudgediende van Obituary hadden een plaatsje weten te veroveren op het hoofdpodium, de band was al twee maal eerder te zien, zo speelde de band al in 1994 en 1998 in Bergum waarmee de band dan ook gezien kan worden als een welkome gast. Obituary is voor mij altijd snel herkenbaar als ik de mooie frontman zie met zijn grote bos gekrulde blonde lokken, het oog wil ten slotte ook wat. De heren draaien ook al wat jaartjes mee en weten waar de klepel hangt. De setlist is verrassend te noemen met een aantal nieuwe songs van hun aanstaande album dat de titel ’Xecutioner’s Return’ draagt en eind augustus uit zal komen. De groovende death metal van deze heren uit Florida gaat er goed in bij het publiek als de band aftrapt met de song “Find The Arise” meteen gevolgd door het nieuwe, zeer brute “Evil Ways”. Lead gitarist Alan West was er vandaag niet bij (die zit nog even op kosten van de staat in een hotel met tralies voor de ramen) en werd vervangen door de onlangs bij Deicide opgestapte gitarist Ralf Santolla die zelf enkele uitstekende solo’s aan de songs wist toe te voegen. Zanger John Tardy is nooit echt de meest spraakzame frontman geweest en kondigt snel de nummers aan. De band weet ons toch flink te verassen met enkele zeer zware nieuwe songs in de vorm van “Drop Dead” en “Lasting Presence” die heerlijk beuken. Verder bracht de band de juiste combinatie tussen oud en nieuw werk, zo kregen we onder meer de songs “Threatening Skies“, “Chopped In Half”, “On The Floor”, “Turned Inside Out” en “Stand Alone” van het in 2005 uitgebrachte comeback album ‘Frozen In Time’ te verwerken. Dan volgen nog “Lock Jaw”, “Til Death” en “Slow Death “ en als afsluiter kregen we natuurlijk het onvermijdelijke “Slowly We Rot” voorgeschoteld, niettemin gewoon een goed optreden zoals we van Obituary gewend zijn!

Celtic Frost bracht vorig jaar het album ‘Monotheist’ uit, de eerste officiële release van de band sinds 14 jaar. De band werd begin jaren 80 opgericht door Tom G. Warrior (zang, gitaar) en Martin Eric Ain (bass). Het duurt dan tot 1984 voordat het debuutalbum van de band uitkomt in de vorm van het legendarische ’Morbid Tales’ gevolgd door de EP ‘To Mega Therion’ in 1985. Mede door deze eerste drie albums wordt de band gezien als de grondleggers van de hedendaagse avant-garde thrash/death en black metal scène. Celtic Frost start hun optreden in de grote tent met (niet zo verrassend) het “Totengott“ intro van het laatse album van de band, waarna we meteen de eerste klassieker “Procreation Of The Wicked” te horen krijgen. De set wordt vervolgens voorgezet met de songs “Visions Of Mortality”, publieks favoriet “Circle Of The Tyrants”. Het volgende “Ain Elohim“, afkomstig van het nieuwe album is een up-tempo song waar de band vol gas gaat om tegen het einde van de song langzaam maar zwaar te eindigen met de gebruikelijke emotionele klaagzang van de heer Fischer. De rest van Celtic Frost’s set bestaat verder uit klassiekers zoals “Necromantical Screams”, “Mesmerized”, “Sorrows Of The Moon” en “Dethroned Emperor” dat na meer dan twintig jaar nog steeds staat als een huis. Voor deze Europese tour heeft de band gitarist V. Santura van de Duitse black metal band Dark Fortress aangetrokken als tweede gitarist en deze doet dit niet onverdienstelijk. Tegen het einde van de set krijgen we dan nog twee echte knallers in de vorm van “Morbid Tales” en “Into The Crypts Of Rays“ waarbij het opvalt dat ook deze songs langzamer gespeeld worden dan het origineel waardoor de songs een zeer zwaar en slepend geluid meekrijgen. Als dan na zo’n 55 minuten het ruim een kwartier durende “Synagoga Satanae” wordt ingezet weten we dat dit optreden uit gaat lopen. Als drummer Franco daarna klaar is met het molesteren van zijn drumkit en zanger/gitarist Tom zijn spullen ook neergegooid heeft, is de show ten einde. Na deze uitgekiende set van veel oud materiaal en enkele nieuwe songs verlaat de band het podium en begeven we ons meteen naar het hoofdpodium waar Destruction alweer klaar staat.

Destruction behoeft eigenlijk geen verdere introductie. Deze Duitse heren hebben zich al meer dan bewezen. De laatste keer dat we de band aan het werk zagen was zanger Schmier echter niet in een al te beste stemming omdat zijn basgeluid niet goed was afgesteld. Nadat hij met zijn spullen had gesmeten en zijn geluidsman toeriep dat hij ontslagen was kwam hij tien minuten later weer op het podium om zijn excuses aan te bieden. Toen was ik er eigenlijk wel klaar mee. Maar we zullen zien of het allemaal volgens wens gaat dit keer!! En dat gaat gelukkig goed. De heren hebben best een zware taak aan het vervangen van W.A.S.P. en we zijn dan ook dankbaar dat ze er toch maar staan. Destruction trapte hun set, die slechts gevuld was met klassiekers af met de songs “Curse The Gods”, “Nailed to the Cross” en “Mad Butcher”. De band had er vandaag duidelijk meer zin in dan afgelopen september in Haarlem, zo kregen we onder meer uitstekende versies te horen van onder andere “Thrash Till Death”, “Life Without Sense”, “Bestial Invasion” en “The Butcher Strikes Back”, met dit optreden wist de band dan ook een hoop fans te bekoren, ondanks dat toch een groot aantal mensen veel liever W.A.S.P. op deze plek hadden zien staan.

De Zweedse mathmetal band Meshuggah werd jaren geleden aan de metal-scene geïntroduceerd door de heren van Machinehead. Zij namen ze mee op tour en spraken niks dan goeds over ze. Ze hebben niet gelogen want Meshuggah staat live zijn mannetje. De band bevindt zich momenteel in de opname fase voor hun nieuwe album dat eind oktober uit zal komen, maar heeft zich even uit de studio gewaagd voor enkele shows. De tent staat dan ook behoorlijk vol en de heren krijgen een warm onthaal. Het publiek gaat dan ook vanaf de eerste tonen flink tekeer op de energieke muziek van Meshuggah, het geluid is echter aan het begin van de set nog niet zo best waardoor de technische metal van de heren als een brij van geluid overkomt. Na enkele songs is dit probleem verholpen en kunnen we genieten van knallers zoals “Destroy Erase Improve”,” Rational Gaze”, “Suffer In Truth”, “Straws Pulled At Random” en het ijzersterke “Paralyzing Ignorance”. Maar het zijn toch ook wel de songs van albums ‘Nothing’ en ‘Chaosphere’ waarop het publiek het beste op reageert en met afsluiter ‘Future Breed Machine’ gaat het publiek nog eenmaal uit zijn dak. Uitstekend optreden, klasse!

Over hoogtepunten gesproken, na het sterke optreden van Meshuggah is het tijd voor een flinke partij old school thrash van de Bay Area helden van Testament, voor vele was dit toch de band om voor naar het Friese Bergum af te reizen. Testament is dan ook mijn favoriet van dit festival. Deze heren uit San Fransisco zijn al sinds jaar en dag thrash grootheden die zich meer dan bewezen hebben. Als ze aankomen op het terrein is het een gezellig en vrolijk weerzien. Chuck Billy heeft er duidelijk zin in (hij zou zelfs wel in Holland kunnen wonen zegt hij zelf.) Sympathie en gezelligheid zijn hier duidelijk op zijn plaats, we hangen wat rond en kletsen wat bij en krijgen gelijk een mooie longsleeve van de heren toegeschoven. Terwijl Chuck zich voorbereid door zijn stem warm te zingen gaan wij alvast richting het podium om een mooi plekje te bemachtigen. De goedgeluimde frontman Chuck Billy staat lekker uit zijn dak te gaan met zijn microfoonstandaard als airguitar zoals we dat van hem gewend zijn en we worden getrakteerd op een reeks klassiekers uit het Testament-repertoir zoals “Practice What You Preach”, “New Order”, “Electric Crown”, “Sins Of Ommission” en natuurlijk “Into The Pit”. Extra speciaal is de reünie line-up waarmee Testament vandaag ten tonele is verschenen; gitaristen Alex Skolnik en Eric Petterson, bassist Greg Christian, drummer Nick Barker (ex Cradle Of Filth, ex Dimmu Borgir) en natuurlijk zanger Chuck Billy. Verder worden we nog getrakteerd op een wonderschone versie van “The Legacy” en als afsluiter de klassieker “Disciples Of The Watch”. Als je het ons vraagt is een festival pas compleet als het ingrediënt Bay Area Thrash aanwezig is!

Omdat Moonspell al zo’n twintig minuten stond te spelen op het tentpodium terwijl Testament nog op het hoofdpodium te horen was hebben we het optreden van deze uit Portugal afkomstige band voor een groot deel gemist. De band past het beste in het rijtje van gothic bands, echter wel voorzien van de nodige metal invloeden en was dan ook de perfecte opwarmer voor veel Within Temptation fans die na Moonspell het Tentpodium zou betreden. Natuurlijk werd er veel materiaal van het afgelopen jaar verschenen donkere en zware album ‘Memorial’, zo kregen we o.a. de songs “In Memoriam”, en “Memento Mori” te verwerken. Het optreden van Moonspell was verder uitstekend verzorgd, de lichtshow was zeer goed en ook de band was in goede vorm en de combinatie van de juiste belichting en de aparte verschijning van zanger Ribeiro gaf het optreden van Moonspel een zeer goede sfeer mee. Verder bestond het gespeelde materiaal voornamelijk uit songs van de albums ‘Irreligious’ en ‘Wolfheart; en zo kregen we onder meer de songs “Opium”, “Awake!”, “Upon The Blood” en “Antidote” te verwerken en werd zelfs de klassieker “Vampiria” gespeeld en wordt het optreden afgesloten met de song “Alma Mater”.

Na een korte ombouwpauze is het de hoogste tijd voor afsluiter Dropkick Murphys om het moegestreden publiek nog eenmaal uit zijn dak te laten gaan. De Dropkick Murphys uit Boston, Massachussets bewijzen dat je snoeihard en scherp kunt spelen met finesse en subtiliteit, en dat de muziek dan toch aanstekelijk en opwindend kan blijven. Het publiek gaat dan ook meteen vanaf de eerste noten van opener “The Spirit’s Alive” meteen uit zijn dak en al snel ontstaat er een behoorlijke pit in de modderpoel die inmiddels voor het podium is ontstaan. Vervolgens worden we getrakteerd op een set vol met klassiekers, zo krijgen we onder meer de songs “The Legend Of Finn MacCumhali”, “Heroes From The Past”, “Road Of The Rightoues” en het alom bekende meezing nummer “The Wild Rover” te horen. Met de aanstekelijke mix van folk en punk, de messcherpe samenzang afgewisseld met schreeuwerige zangpartijen weet de band het publiek in een opperbeste stemming te brengen. Nummers als “Barroom Hero”, “Finnegan’s Wake”, “Forever”, “Boys On The Docks”, “Rocky Road To Dublin” en “Curse Of A Fallen Soul” wisselde elkaar af. Ook speelden ze een cover van AC/DC in de vorm van “It’s a Long Way To The Top” die goed aansloeg bij het publiek. Verder wordt de song “The Auld Triangle” aankondigt met de nodige zelfspot door zanger Al Barr met de woorden “This is a real death metal song”. Het geluid was dik in orde en het publiek vond het allemaal prachtig en vooraan het veld was het dan ook een groot feest. Tegen het einde van de set werden we dan nog verrast met de songs “Rocky Road To Dublin”, ”Workers Song”, de Dubliners-cover “The Wild Rover” en werd de song “Spicy McHaggis Jig” opgedragen aan de aanwezige dames. Dit uitstekende optreden wordt vervolgens afgesloten met de song “Shipping Up To Boston” waarna het outro “My Way” van Frank Sinatra door de speakers galmt, klasse! Met de Dropkick Murphys heeft de festival organisatie dan ook de perfecte afsluiter weten te vinden en bleef een groot deel van het publiek dan ook tot de laatste song op het modderige veld, dit in tegenstelling van de afgelopen jaren bij Motorhead en Cradle Of Filth.

Within Temptation trapt de show af met enkele nieuwe songs in de vorm van “Our Solemn Hour” en “The Howling”. Naast het nodige nieuwe werk worden natuurlijk ook de oudere songs niet vergeten en zo krijgen we onder meer de songs “Stand My Ground” en “Forsaken” te verwerken. Het publiek vindt het allemaal prachtig en zingt dan ook de meeste songs uitbundig mee. Zoals we van Within Temptation gewend zijn is het show element volledig aanwezig, is het podium netjes aangekleed en de lichtshow dik in orde. Het nieuwe album wordt natuurlijk nog gepromoot en zo krijgen we onder meer het titelnummer “The Heart Of Everything” en de eerste single “What Have You Done” te horen. Verder krijgen we natuurlijk nog enkele klassiekers zoals “Mother Earth” en het nieuwe “Hand Of Sorrow” voorgeschoteld. Met het bombastische ‘The Truth Beneath The Rose’ van het nieuwe album sluit de band de reguliere setlist af. Als de band dan terugkomt voor de eerste toegift in de vorm van “Deceiver Of Fools” kan de dag voor vele bezoekers en ook de band niet meer stuk en als daarna “Ice Queen” wordt ingezet gaat er een luid gejuich door de tent en gaat het publiek nog een keer uit zijn dak. Within Temptation wist ook vandaag weer behoorlijk te overtuigen en was de lichtshow weer uitstekend, Zelfs wat vuur hier en daar terwijl ze toch in de tent stonden. Natuurlijk waren er af en toe ook enkele schoonheidsfoutjes waarneembaar, maar dat is de band vergeven. Ze zijn ondertussen een begrip in bijna alle uithoeken van Europa en zelfs Amerika. Het zal even afkicken worden voor de fans van de band want het zal pas eind november zijn dat WT weer te zien is op een Nederlands podium. Maar dat wordt het wachten wel waard, op 24 november zal de band in het Beursgebouw te Eindhoven een speciaal afsluitingsconcert voor de huidige tournee houden...

Wat betreft de optredens van bands, The Monolith Deathcult, M.A.N., Marduk, Terror en afsluiter Osdorp Posse & Laberinto in de kleine tent, deze hebben we slechts van een afstandje en vaak voor slechts enkele songs gezien en door het grote aanbod op de rest van de podia hebben we ook geen tijd gevonden om deze te bespreken. De organisatie heeft met het toevoegen van een derde podium getracht om een breder publiek te bedienen, maar de bezoekers bleven toch bij veel bands weg uit de kleine tent. Wat ons betreft had dit podium dan ook misschien wel achterwege mogen blijven. De opzet was overigens niet verkeerd, alleen met drie podia is het bijna onmogelijk om geen bands te laten overlappen en dat kost de kleinere bands nu eenmaal bezoekers zoals goed te merken was tijdens de optredens van The Monolith Deathcult en M.A.N. waar slechts een handjevol mensen stonden te kijken.

Ondanks de regen op de pre-party en de modder kunnen we terugkijken op een zeer geslaagd Waldrock festival. Het enige minpuntje was de overlapping bij Testament en Moonspell die op een gegeven moment tegelijkertijd stonden te spelen waardoor tussen het hoofdpodium en de tent een grote geluidsbrij waarneembaar was. Nogmaals de complimenten voor de organisatie en alle vriendelijke medewerkers die ieder jaar weer zo hun best hebben gedaan. We kunnen terugkijken op zeer geslaagde shows van onder meer Vader, Obituary, Within Temptation, Dropkick Murphys en de band van de dag was voor ons en zeer vele bezoekers toch echt Testament, klasse. We hopen natuurlijk dat we ook volgend jaar weer aanwezig kunnen zijn op het leukste festival van Nederland en bij deze geven we hierbij alvast ons verlanglijstje voor volgend jaar op: Death Angel, Blacklabel Society (welke we nog tegoed hebben na eerdere afzeggingen) Machine Head, Judas Priest, Nevermore enz enz…… See you at Wâldrock 2008! (Talitha Martijn, Martina Schouten, Eugene Straver)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!