Zaterdag - 01/08/2009

Door het late programma van de vrijdagavond hebben we de opener Einherjer helaas moeten missen. De eerste band die we dan, met een grote kop koffie in de hand, aan het werk zien is het Duitse Rage die vandaag op het True Metal stage mogen openen. Op zich wel vreemd want de band stond enkele jaren geleden een stuk hoger op de bill maar dat was dan wel met het Lingua Mortis Orchestra. De band wordt echter nog op handen gedragen door een groot aantal trouwe fans, het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de festivalwei voor het True Metal stage compleet vol staat. Rage opent hun set met “Carved In Stone” en “Higher Than The Sky”. Tijdens de volgende songs “Set The World On Fire”, “All I Want” en “Invisible Horizons” wordt de band bijgestaan door een kortgeknipte Hansi Kürsch van de band Blind Guardian die een deel van de vocalen voor zijn rekening neemt, dit tot groot genoegen van het publiek. De band had vandaag echter nog een aantal verassing in petto, zo was het zangeres Jen Majura die een bijdrage leverde tijdens “Lord Of The Flies” en de kraker “From The Cradle To The Grave”. Hierop wordt Schmier (Destruction) het podium opgehaald om het uit 1985 stammende Avenger (de voorloper van Rage) nummer “Prayers Of Steel” ten gehore te brengen. Het is vervolgens ook Schmier die een gedeelte van de zangpartijen van de nummers “Suicide” en “Down” voor zijn rekening neemt. Het publiek vind het allemaal prachtig en zingt de songs uit volle borst mee. De band is vandaag dan ook in prima doen en met name frontman Peavy geniet zichtbaar van alle aandacht. Met het spel en het geluid van de band zit het overigens wel goed en met deze show heeft Rage hier al vroeg op de dag voor een aangename verassing gezorgd. Tegen het einde van de set was het dan nog Subway to Sally zanger Eric Fish die samen met de band de actuele single “Gib Dich Nie Auf” ten gehore bracht. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met een uitstekende versie van het nummer “Soundchaser”.

Hierna begeven we ons snel naar het Black Metal Stage waar de Engelse doomsters van Cathedral binnen enkele ogenblikken hun set zullen aftrappen. Cathedral opent hun set met de songs “North Berwick Witch Trials” en het groovende “Soul Sacrifice“. De set bevat verder nummers als “Cosmic Funeral”, “Corpse Cycle”, ”Ride” en wordt afgesloten met “Hopkins (Witchfinder General)”, Wat betreft het show element van de band, dit is alles behalve noemenswaardig. De band beweegt nauwelijks en ook de aankondigingen van zanger Lee Dorrian zijn niet echt geweldig. Het is natuurlijk wel de muziek waar het allemaal om draait, maar we willen toch wel wat meer actie en spanning zien want anders kan ik thuis net zo goed een cd opzetten.

Testament wat moet je daar nog over zeggen? Na een gewonnen gevecht tegen kanker struinen Chuck Billy en company de podia af alsof er niets gebeurd is om hun ouderwetse lekkere old school thrash te spelen daar waar er vraag naar is. Ook is Alex Skolnick vandaag van de partij en hoewel hij er gelukkig vaak bij is, weet je het nooit helemaal zeker. Alex is een metal- en een jazzman en zodoende gaat de ene keer de metal voor de jazz en omgekeerd. Feit blijft dat hoe goed ook een gitarist kan zijn, er weinige zijn die kunnen wat hij kan. Bepaalde solo’s klinken zo lekker door zijn manier van spelen. Maar goed, genoeg veren voor Alex. De set bestaat louter uit toppers, een kleine greep uit de lijst: “The Preacher”, “Over The Wall”, “Practice What You Preach”, “Into The Pit”, “Disciples Of The Watch” enz. Testament doet waar het goed is: ongecompliceerde thrashriffs op het publiek afvuren doorspekt van prachtige gitaarsolo’s (oké toch nog een veer). Zoals wel vaker geeft Chuck vanaf het begin alles en tegen het einde is zijn gewone stem wat meer zoek maar dat is niets nieuws. Wat de man mist qua stem compenseert hij met zijn airguitar solo’s gespeeld op zijn verkorte microfoonstandaard. Deze doet ook goed dienst als circle-pit aangever. Het publiek krijgt waar het voor gekomen is en leeft zich uit tijdens dit glorieuze thrash uurtje.

Aangezien de bands op het Black Stage en de Party Stage tegelijkertijd spelen is het vaak moeilijk kiezen, daarom besluiten we om het eerste deel van Borknagar op het Partystage te aanschouwen. De Noorse progressieve blackmetal band wist mij met hun studio albums al behoorlijk te overtuigen maar live had ik de band nog nooit mogen aanschouwen. Na een kleine vertraging van zo’n 15 minuten staat de band uiteindelijk toch op het podium en wordt er afgetrapt met “Oceans Rise” en “Future Reminiscence”. Omdat het alweer een behoorlijke tijd geleden is dat Borknagar op het podium stond en de band de laatste jaren enkele line-up wisselingen heeft ondergaan wordt de set wat onwennig vervolgd met “The Genuine Pulse” en “Colossus“. Afgelopen voorjaar wist de band de laatste hand te leggen aan het begin 2010 te verschijnen ‘Universal’ maar omdat niemand dit album nog gehoord heeft kiest de band voor de veilige weg en zo worden we nog vermaakt met een nummer als “The Dawn Of The End“. Echter door het wat mindere geluid en de volle zon waarin de band staat te spelen wil de vonk naar het publiek niet echt overslaan. Misschien komt het ook wel dat de muziek van Borknagar niet makkelijk verteerbaar is, of omdat het publiek na drie dagen, bier, metal, modder, muziek en weinig slaap inmiddels moegestreden is. Wij begeven ons dan ook halverwege de set naar het Black stage om daar nog een stukje van Heaven Shall Burn mee te pakken.  

Op weg naar het Black stage merken we al snel dat het publiek bij Heaven Shall Burn massaal aanwezig is want er is een gegeven moment geen doorkomen meer aan. We hebben de band dan ook op een afstandje bekeken waarbij we nummers als “The Weapon They Fear”, “Murderers Of The Murderer” en  de Edge of Sanity cover “Black Tears” voorbij horen komen. De band weet met hun strakke metalcore het publiek met gemak voor zich te winnen en Heaven Shall Burn kan zich dan ook met gemak de grootste metalcore band van Duistland noemen. Het energieke optreden van de Duisters wordt vervolgens afgesloten met “To Inherit The Guilt“ waarbij er nog eenmaal voor een grote chaos voor het podium wordt gezorgd.

Na al dit geweld besluiten we onze rust te nemen en struinen we wat over het terrein en belanden we uiteindelijk in de backstage bar. Het eerste deel van de show van Axel Rudi Pell hebben we dan ook helaas moeten missen. Op het moment dat we bij het podium aanbeland zijn is de band net met een medley van de nummers “Tales Of The Crown” en de klassieker “Casbah” bezig waarop drummer Mike Terrana zijn drum solo inzet. Natuurlijk is de heer Terrana een prima drummer, maar om tijdnes een festival optreden van slecht een uur een drumsolo van zo’n tien minuten in te passen gaat mij een beetje te ver. Gitaar wizard Axel Rudi Pell maakt vervolgens zijn reputatie meer dan waar met uitstekend gitaarwerk tijdens het volgende “Rock The Nation”. Verder is het de sympathieke zanger Johnny Gioeli die opvalt, hij rent en springt over het podium en zingt ondertussen ook nog eens geweldig. Het optreden wordt na een degelijke versie van “Mystica” afgesloten met een medley van de nummer “Fool Fool” en “Eternal Prisoner”. Al met al wist Axel Rudi Pell samen met zijn band hier vandaag zonder echte hoogtepunten toch een degelijk optreden neer te zetten.

De enige band die we dit weekend in de tent van het Wet Stage aan het werk zien is eigenlijk het Amerikaanse doomgezelschap Trouble. De grondleggers van de hedendaagse doom scene gaan al heel wat jaartjes mee en kenden de afgelopen jaren een aantal line-up wisselingen. Zo kregen we in 2008 te horen dat zanger Eric Wagner de band had verlaten. Mede oprichters van de band, Bruce Franklin (gitaar) en Rick Wartell (gitaar) loeten het hierbij niet zitten en hebben in Kory Clarke (Warrior Soul) een nieuwe zanger gevonden. De band trapt vandaag af  met “Ride The Sky” dat gevolgd wordt door “The Sleeper”. Al snel komt het heerlijke gevoel terug dat ik jaren geleden al had als ik een cd opzette van deze band. Trouble gaat verder met “The Eye”, “Assassin” en “Touch The Sky”. De heerlijke slepende muziek van de mannen weet de aandacht van het aanwezige publiek goed vast te houden. De songs “Trouble Maker”, “Hunters Of Doom” en het mooie “End Of My Daze” komen voorbij en ik waan me in de jaren tachtig. De mannen sluiten hun show af met de klassieker “The Tempter” en “All Is Forgiven”. Wat mij betreft was dit optreden gewoon te kort en hadden ze nog wel even door mogen spelen. Ik moet dan ook toegeven dat de band in zanger Kory Clarke een zeer degelijke vervanger van de heer Wagner heeft gevonden waardoor de band bijna als vanouds klinkt, klasse.

De band In Extremo heeft ook een hele grote schare fans in Europa en dan met name in thuisland Duitsland. Dat blijkt ook wel als ruim voor aanvang van de show het veld compleet afgeladen is. Persoonlijk ben ik geen fan van de band, maar om toch een goede indruk te krijgen begeef ik me toch maar richting podium. De eerste songs die ik meen te herkennen zijn “Sieben Köche”, “Frei Zu Sein” en “Vollmond”. Hoewel hele volksstammen de folkmetal van In Extremo te gek vinden, krijg ik de zware kost maar niet weg. De middeleeuwse instrumenten die de band bespeelt zijn veelal zelf gemaakt ik geef toch de voorkeur aan harde gitaarriffs, verder worden de nummers vooral in het oud-Duits gezongen en dat is iets dat mij ook niet helmaal ligt. De nummers “Sängerkrieg”, ”Poc Vecem” en “Ave Maria” volgen en al het publiek blijft trouw staan en er wordt hard meegezongen. De show is wel mooi hoor en de band weet een degelijke podium presentatie neer te zetten, eerlijk is eerlijk. De heren doen hun best en geven het publiek duidelijk meer dan voldoende. Hierop  besluiten we om de band te laten voor wat het is omdat de muziek van In Extremo ons te onbekend is. Hierdoor hebben we nog wat tijd over om een vette hap te halen en wat te drinken naar binnen te werken voordat de volgende band begint.

Ik weet nog dat ik de eerste keer de naam Volbeat zag staan en ik dacht wat is dat nou voor naam en wat voor muziek maken deze gasten dan? Inmiddels is dit Deense collectief een veel gezien gast op menig festival. Hun eigenzinnige no-nonsense muziek en dito houding zullen daar zeker aan mee hebben geholpen. Een uurtje op het hoofdpodium is hun deel. De inmiddels bekende tonen van “Guitar Gangsters & Cadillac Blood” openen de set. Wederom valt het bizarre geluid van deze band op. Het tegen country aanleunende “Sad Man’s Tongue” met een Elvis-achtige manier van zingen zorgt voor een mooi feestje op het veld. Dat is eigenlijk ook de beste manier om deze band te omschrijven: een band voor een leuk uur feesten. Voeg een Misfits cover “Angelfuck” en een Dusty Springfield cover “I Only Wanna Be With You”: een song die in de jaren ’80 door een rondborstige dame Samantha Fox wederom de hitlijsten in werd gezongen, aan toe en niemand die je nog iets kan maken. De band is inmiddels op het niveau waarop ze alle regie in handen kunnen houden en zo maken ze van dit optreden ook weer een geslaagd feestje waarbij het aantal lachende gezichten op het veld na afloop alles zegt. Op naar de volgende keer.

Voordat de band het podium betreedt, hoop ik één ding: dat ze een beter geluid hebben dan die keer dat ik ze zag als voorprogramma van een grote metalband die niet zo lang geleden nog een dood magnetisch plaatje op de markt brachten. Ik heb het natuurlijk over Machine Head. De eerste klanken klinken niet veelbelovend want het is vooral erg hard. Het blijkt een klein euvel te zijn waar we verder geen last meer van zullen hebben. Ik was erg benieuwd hoe deze band het zou doen op dit festival daar deze band toch wel een vreemde eend in de bijt is tussen vele andere bands op het hoofdpodium. Mijn veronderstelling blijkt echter totaal niet te kloppen want ze worden met open armen ontvangen tijdens “Imperium”. Robb en het publiek hebben er zin in en dat is een win-win combinatie. Tijdens het optreden van Machine Head vormt zich de grootste circle-pit die ik ooit op een festival heb mogen aanschouwen. Aan de ogen van Flynn te zien, is hij dit ook niet gewend en de man heeft pretoogjes die hij waarschijnlijk nu nog krijgt als hij er aan terugdenkt. Wat een bizar schouwspel is dit! Natuurlijk wordt er ook muziek gemaakt en draagt Robb een nummer op aan Chuck van Testament. Hoewel die waarschijnlijk al weer op reis zijn, denk ik dat het hem goed zal doen indien hij dit hoort. De band laat zich van haar goede kant horen en de mindere periode wordt totaal overgeslagen. “Ten Ton Hammer”, “Old”, “Bulldozer” en niet te vergeten “Davidian” spelen verder een hoofdrol. De echte hoofdrol is vanavond echter niet voor de band  weggelegd, maar voor het publiek dat de ene na de andere pit begint. Tegen het einde van de set ziet Robb graag nog een keer een dergelijk tafereel en zijn greediness wordt beloond. Nog een keer verandert het veld in een circle-pittende massa waarna hij het publiek meerdere keren bedankt voor hetgeen hij voor zich zag gebeuren. Ik denk dat dit iets is wat iedereen die aanwezig is nog lang bij zal blijven. Wat kan metal toch mooi zijn.

Na een gedenkwaardige show van Machine Head kunnen we ons opmaken voor het Britse Saxon. De band bestaat inmiddels al ruim dertig jaar en werd eind jaren zeventig beschouwd als een van de grote namen uit de New Wave Of British Heavy Metal stroming (afgekort tot NWOBHM). Zanger Biff en consorten vallen onder hetzelfde management als die van de Wacken organisatie en het is dus geen wonder dat de mannen iedere twee  jaar terugkeren op de heilige grond in Wacken. Voor mij is dit zeker geen straf. Het blijft een heerlijke band en ondanks de leeftijd rocken deze mannen er stevig op los. Er wordt afgetrapt met “Battalions Of Steel” wat direct opgevolgd wordt door “Let Me Feel Your Power”. De toon is gezet. Het veld staat vol en de mannen hebben er zichtbaar weer veel zin in. De band stoomt door met “Lionheart” en het te gekke “Strong Arm Of The Law” waarbij manager en Wacken  organisator Thomas Jensen het laatste refrein meezingt. Het publiek staat van voor tot achter op het veld massaal  mee te brullen. De nummers die volgen zijn onder meer “Killing Ground”, “Metalhead”, het fantastische “Wheels Of Steel “en “Unleash the Beast”. Het is al snel duidelijk dat dit een onvergetelijke show zal worden. De mannen beuken stevig door met “Dogs Of War”, “Rock N' Roll Gypsy” en “Rock The Nations”. Dan komt er weer een favoriet van me in de vorm van “Motorcycle Man”. Als de heren “Forever Free” en “Solid Ball Of Rock” hebben gespeeld, is het tijd voor het sublieme “Crusader” waarbij de band een compleet couplet overslaat maar dat mag de pret niet drukken. De show is indrukwekkend, met enorme vuurzuilen op het podium en zelf vanaf de geluidstorens is het een mooi aangezicht om de band in volle glorie te zien. Het lijkt er vandaag dan ook op dat de band hier een onvergetelijk show gaat neerzetten, de songkeuze is overigens prima te noemen want met nummers als “Power And The Glory”, “Princess Of The Night” en “Heavy Metal Thunder” kan de avond niet meer kapot. Als we vervolgens denken dat de show er al opzit, komen de heren nog een keer terug voor enkele toegiften in de vorm van “Live To Rock” en “747 (Strangers In The Night)” tot mijn grote geluk. Dan volgen “Stallions Of The Highway” en de klassieker “Denim And Leather” als afsluiter. Het is voorbij, maar we zien de heren hopelijk over twee jaar weer terug en anders kopen we volgend jaar gewoon de live DVD van deze onvergetelijke show, klasse!

Eigenlijk heeft Gwar al jaren niet veel gepresteerd en was de band volgens mij slecht sporadisch in europa te zien. De monsters moeten het dan ook doen met hun jaren geleden opgebouwde reputatie. Het is natuurlijk wel gewoon leuk om een show van ze mee te maken. Als je niet smerig wil worden, moet je wel erg ver achteraan gaan staan. De pakken van de monsters zijn hier en daar vernieuwd en de show met allerlei vieze vloeistoffen zoals nep bloed, zorgt ervoor dat letterlijk de spetters ervan afvliegen. Enkele nummers die ik herken zijn: “Ham On The Bone”, “Crack In The Egg”, “Salaminizer” en “Go To Hell!”. De fotografen die uit de foto-pit teruggekomen zijn, hebben de volle laag gehad. Die hadden het zwaar en moesten hun best doen om de camera’s droog te houden en ook nog plaatjes te schieten. Het gevolg was een aantal “bebloede” fotografen, wat een ervaring. De monsters beuken door met “Bring Back The Bomb” en “Let Us Slay”. De kwaliteit van de band is niet om over naar huis te schrijven, maar in dit geval gaat het dan ook vooral om de show erom heen. Verder krijgen we dan nog “A Short History of the End of the World” en “The Private Pain of Bozo Destructo” te horen. Na een tijdje hebben we het wel gezien en als we terug lopen voor een drankje horen we op de achtergrond nog net de laatste tonen van meezinger “Sick Of You” voorbijkomen. Al met al was de show van Gwar erg luchtig en lachwekkend, maar zeker niet bijzonder hoogstaand. Het is inmiddels half twee in de nacht en omdat we morgen nog een lange terugreis voor de boeg hebben houden we het na nog een paar drankjes in de backstage bar voor gezien.

Door de vreselijke tijd van twee uur in de nacht hebben we afsluiter Subway to Sally helaas moeten missen. Tja, wij worden ook een dagje ouder en zijn dus toch lekker naar bed gegaan. Slapen is ook heel belangrijk als je drie dagen moet drinken en feesten. Ook vandaag zijn er nog een paar bands die we door omstandigheden, of omdat we ze deze zomer al meerdere keren hadden gezien op andere festivals hebben gemist. Zo moesten we de laatste festivaldag onder andere Pain, Enslaved en Korpiklaani op het Party Stage missen. Maar ook de bands Engel, Turisas en Tracedawn die in de tent op het Wetstage speelden moesten het ontgelden. Als je alle bands en podia wilt bespreken moet je wel met een buslading mensen komen, en die hebben wij helaas niet tot onze beschikking. Daardoor hebben we de Wet Stage ook voor het grootste deel gelaten voor wat het was. Verder hebben we de W:O:A Metal Battle die op het podium van het Wet Stage werdt uitgevochten compleet gemist, de winnaar as overigens het uit Spanje afkomstige Crysys.

Afsluiting:

Hoogtepunten voor ons waren onder meer de optredens van en Heaven & Hell, Volbeat, Nevermore, Testament, Saxon en Doro en vooral de circle pits tijdens het uitstekende optreden van Machine Head waren iets om  niet snel te vergeten. Net als voorgaande edities is tijdens het hele festival een overkill aan bands en kunnen we het dan ook allemaal niet meer zo goed bijbenen. Als fotograaf ren je van podium naar podium, maar ook om een redelijke review te schrijven moet je erg fit zijn. Mede door de grote drukte is het bijna onmogelijk om nog ergens op tijd aanwezig te zijn want als je pech hebt kom je in een grote mensenmassa terecht waar je de eerste minuten niet meer uit geraakt. Iedereen zal dan ook wel begrijpen dat we keuzes hebben moeten maken en ook bands hebben moeten overslaan om alles een beetje bij te kunnen houden. Na drie dagen drank, zon, regen en veel te veel bands waren we weer totaal afgemat maar eenmaal thuis is dit snel vergeten.

Verder ook nieuw dit jaar was het Middeleeuwse dorp met een uitgebreide markt en een eigen podium, de band die hier speelde hebben we helaas moeten missen. Hier vlakbij was ook de overbodige Bullhead City Wrestling tent gelegen. Wat betreft deze Wrestling tent en de uitreiking van de Metal Hammer Awards op de donderdagavond, dit zijn dingen die volgens mij niet op een festival als Wacken thuis horen, het is overbodig en niet interessant voor de Wacken fans.   

Ook dit jaar kan de organisatie van Wacken terugkijken op een zeer geslaagd festival, De sfeer was weer geweldig en de meeste bands waren gewoon aanwezig om het publiek te vermaken, De keuze aan eetgelegenheden op Wacken is echter ieder jaar weer een groot pluspunt, de variatie is enorm zo zijn er flinke vlees spiezen verkrijgbaar, maar ook pannenkoeken, pizza’s, hotdogs, vislekkernijen en diverse andere broodjes. (maar de prijzen waren dit jaar ook wel weer behoorlijk hoog). Verder was het weer redelijk te noemen, zo hadden we dan ook uiteindelijk een paar lekkere dagen ondanks de harde wind en enkele stevige buien de eerste dag, zoals de quote van Wacken is: Rain or Shine.

Wat betreft de volgende editie, hopelijk stijgen alle prijzen, van tickets en eten en drank, nu niet meer zo hard zodat we waarschijnlijk  volgend jaar ook weer van de partij zijn. In ieder geval zijn de speciale X-mas tickets in record tijd van 10 uur helemaal uitverkocht. Volgens de Wacken site was tijdens de twintigste editie het allerbeste publiek aanwezig, de beste bands en shows, een heerlijke zon, geen verkeersproblemen en deden er zich geen grote problemen voor Veel beter kan het niet worden. (Talitha, Martina, Eugene, Kick, Majelle, Anton, Jaco)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!