Vrijdag - 31/07/2009

Net als voorgaande jaren is het voor de fotografen bijna onmogelijk om op tijd te zijn om de eerste band te fotograferen. Het schijnt nogal moeilijk te zijn om de poorten van het backstage terrein naar het podium op tijd te openen zodat in ieder geval de fotografen en andere persmensen op tijd het veld op kunnen om foto’s te maken en verslag te doen, of er moet een omweg van zo´n twintig minuten gemaakt worden via de hoofdingang. Dit is natuurlijk lastig en hopelijk zal dat volgend jaar verbeteren.

Als eerste vandaag zien we de heren van het Noorse Vreid aan het werk. Deze band mag vandaag om 11 uur in de ochtend het Black Stage openen en dat betekent dat ik ook op tijd moet zijn. De mannen trappen enthousiast af met “Jarnbyrd”, echter het publiek heeft nog duidelijk last van het feesten en het slaapgebrek van de dag ervoor. Het is dan ook jammer voor de band dat het nog niet echt zo vol staat op de weide voor het podium. Vreid laat het hier echter niet bij zitten en zo proberen de mannen met zwaar geschut iedereen wakker te krijgen. Het publiek dat deze band graag wil zien staat er uiteraard wel en geven de band een positieve reactie en vibe. Wat betreft de show van vandaag, de nadruk lag net als tijdens de show op de Zwarte Cross een week geleden vooral op de songs van het eerder dit jaar verschenen album ‘Milorg’ waarvan we onder meer de nummers “Disciplined“, “Speak Goddamnit” en “Blücher” te horen kregen. Vreid is door de vele live shows van het afgelopen jaar inmiddels behoorlijk goed op elkaar ingespeeld en de band weet dan ook met het grootste gemak melodie met agressiviteit te mengen en dat is vooral goed merkbaar tijdens het wat oudere werk als “I Krig”. Ik ben dan ook erg te spreken over het optreden van vandaag en ik vindt het dan ook jammer dat de mannen het afsluitende “Pitch Black Brigade“ het podium alweer verlaten. Mijn ochtend is in ieder geval goed begonnen.

Ook vrij vroeg op de bill staan de heren van legendarische UFO, een band die al een tijdje meedraait in het circuit en in de jaren zeventig zijn hoogtepunt kende met albums als ‘Phenomenon’ (1974), ‘Force It’ (1975) en ‘No Heavy Petting’ (1976). De heren hebben hun reputatie dan ook meer dan waargemaakt De line-up bestaat tegenwoordig naast gitaarvirtuoos Vinnie Moore onder andere uit frontman Phil Mogg, drummer Andy Parker en toetsenist Paul Raymond. Omdat de band nog steeds een behoorlijk status heeft is ondanks het vroege uur al flink wat publiek toegestroomd en dat belooft wat. UFO trapt af met het van het meest recente album afkomstige “Saving Me” gevolgd door “Daylight Goes To Town”. De stemming zit er dan ook meteen lekker in. Omdat de band slecht een uur de tijd heeft gekregen om hun kunsten te vertonen stomen ze door met nummers als “This Kid's” en “I'm A Loser”. Het is echt lekker om deze band weer eens live te horen, de typische Amerikaanse hardrock met een behoorlijke dosis blues en veel gitaar kan mij dan ook wel bekoren en zo te zien hebben de heren er zelf ook zichtbaar schik in. De band gaat vervolgens door met “Helldriver” en het sublieme “Lights Out”. Wat verder opvalt is dat de heer Mogg een veelzijdig zanger blijkt te zijn en is voorzien is van een mooie stem. Ook het heerlijke gitaarwerk van Vinnie Moore en zijn uitstekende solo’s moeten we niet vergeten te noemen. Het publiek geniet zichtbaar en als de mannen verder gaan met de nummers “Love To Love” en “ Too Hot To Handle” zit het optreden er alweer bijna op. De tijd is veel te snel gegaan, en na een uitgesponnen versie van “Rock Bottom” is het alweer afgelopen. Jammer want de heren hadden van mij nog wel een kwartiertje door mogen spelen en ons bijvoorbeeld op een klassiekers als “Doctor Doctor” mogen trakteren.

Als twee band op het Black stage is het aan het Duitse Endstille om het publiek te vermaken. Dit is natuurlijk wel even wat anders dan de hardrock liedjes van UFO. De band schiet uit de startblokken met “Dominanz” gevolgd door “The One I Hate”. Dit is hele andere koek, en het kost me dan ook even om over te schakelen. Deze muziek is niet verkeerd maar de black metal van Endstille kan mij wat minder bekoren dan bands als bijvoorbeeld Enslaved. Het lijkt voor mijn gevoel ook iets minder druk voor het podium, maar als ik later in de set wat naar achteren loop lijkt niets minder waar. De band doet ondanks het vroege tijdstip behoorlijk zijn best en dat merk je goed bij nummers als “Biblist Burner”, “Bastard” en “Ripping Angelflesh”. Ik merk echter wel dat ik wat minder thuis ben in de muziek van deze band. Ze spelen wel aardig maar hier en daar klinkt het soms een klein beetje rommelig. Dit zal echter ongetwijfeld komen dat de band vandaag met gastgitarist Nocturnal Overlord (Crimson Moon) de set afwerkte. Verder werden ook zoals ik later vernam de zangpartijen door Mannevond (Koldbrann) voor zijn rekening genomen die de inmiddels opgestapte vocalist Iblis verving en waardoor de band toch wat onwennig op het podium stond. Na de nummers “Operation Wintersturm” en “Frühlingserwachen” zit dit optreden er alweer op en kunnen we ons opmaken voor de volgende Duitse act.

Ik hoef natuurlijk niemand te vertellen dat de mannen van Gamma Ray het ook goed zullen gaan doen vandaag. De band timmert immers al jaren, met succes, aan de voornamelijk Duitse weg. De mannen zien er fris uit en gaan met veel zin het podium op om af te trappen met, heel toepasselijk, “Welcome” dat meteen gevolgd wordt met een combinatie van “Heavy Metal Universe” waarbij de band halverwege de song een stukje van “Ride The Sky” in het nummer weet te voegen. Dit is verrassend te noemen om meteen aan het begin van de set enkele klassiekers te spelen. Het publiek vindt het dan ook prachtig en zingt de nummers woord voor woord luidkeels mee.  Als “New World Order” volgt en ik om me heen kijk, zie ik dat het weer eens bomvol staat voor het True Metal Stage. Het is duidelijk dat het erg druk is en dat er maar weinig mensen op de camping zijn blijven hangen! De band gaat verder met een stukje “Rebellion in Dreamland”, om door te stomen met “Man On A Mission” en “Into The Storm”. De kwaliteit is vrij redelijk te noemen en het geluid ook. Als “Heaven Can Wait” gespeeld is, volgt er een nummer van het nog uit te brengen nieuwe album. Dit nummer heeft de titel “To The Metal” meegekregen. Dan volgt er een soort medley of combinatie van diverse songs met onder andere een stukje van “Future World”, die echter enige verwarring oplevert bij het uit volle borst meezingende publiek. Na de nummers “I Want Out” en “Somewhere Out In Space” komt de band nog eenmaal terug om de show officieel af te sluiten met “Send Me A Sign”. Dit was een geslaagde show voor de heren van Gamma Ray. Waarschijnlijk zullen we ook deze band binnen afzienbare tijd weer op Wacken kunnen aanschouwen. Want ook dit is zo’n typische ‘Wacken’ band die hier om de twee jaar wel een keertje te bekijken en beluisteren zijn.

De volgende band die we aan het werk zien is de uit Detroit afkomstige metalcoreband , Walls Of Jericho, die wordt aangevoerd  door beroeps schreeuwerd Candace Kucsulain. De band deed mij eerdere shows al verbazen, echter viel het optreden een week geleden tijdens het Zwarte Cross festival wat tegen omdat zangeres Candace met spoed naar huis was vertrokken wegens privé redenen. Gelukkig is ze vandaag wel aanwezig, want Candance heeft een strot waar menig andere frontman niet tegenop kan. De band speelt lekker strak en ze kunnen dan ook zonder al te veel moeite het publiek overtuigen, dit resulteert dan ook in de nodige circle pits en ook de welbekende wall of death wordt niet vergeten. De band speelt er flink op los. Nummers die we onder meer voorbij horen komen zijn “A Little Piece of Me”, “And Hope to Die” en “Feeding Frenzy”. Wat verder opvalt tijdens de show van Walls Of Jericho is dat ook de jongere generatie vooral gek is op dit soort bands. Wat betreft de inzet van de band, hier viel vandaag opnieuw niet veel op af te dingen, de muziek was ongelofelijk strak en de show was intens en de energie spatte er van af. Deze uitstekende show werd afgesloten met de song “Revival Never Goes Out Of Style” waarbij het publiek nog een keer helemaal los kon gaan en waarna wij ons richting het True metal stage begeven voor het eerste hoogtepunt van de dag.

Helaas treedt Nevermore vandaag niet als kwintet aan maar als kwartet. Warrel en co mogen op een redelijk vroeg tijdstip het publiek een uurtje vermaken met hun grillige muziek. Een kleine week geleden stond Nevermore nog op De Zwarte Cross en daar was zanger Warrel Dane niet zo goed bij stem. Gelukkig is daar vandaag niets van te merken zoals later zou blijken. Hij is erg goed bij stem: deze Gargamel van de metal.  “This Sacrament” is de eerste song en het is even zoeken naar de juiste afstelling voor het geluid. Gelukkig is  dit snel verholpen. “Enemies Of Reality”, “The River Dragon Has Come”, “Narcosynthesis”, ze worden allemaal met verve gespeeld. Het enige minpuntje is dat in de rustige gedeelten opvalt dat de band toch een tweede gitarist nodig heeft. Jeff Loomis is een ontzettend goede gitarist en pakt hier en daar stukjes slag mee tijdens solo-gedeelten maar tijdens het nummer “The Heart Collector” wordt er een bepaalde basis gemist. Het nummer heeft hierdoor minder body en dat is jammer. Verder niets dan lof voor deze band en een extra pluim voor gitarist Loomis die gitaar staat te spelen voor twee! De manier waarop hij de partijen combineert tijdens het uptempo “Born” getuigen van een stukje vakwerk waar je als gitarist alleen maar van kan kwijlen. Jammer genoeg staat de band redelijk vroeg op de dag en zijn we met tien nummers door de setlist heen gevlogen.

Hierna is het de beurt aan het uit Australië afkomstige Airbourne, de band was afgelopen jaar het vaste voorprogramma van Iron Maiden en waarschijnlijk was dit de organisatie van Wacken zo goed bevallen dat de band dit jaar een hogere plek op de bill kreeg toebedeeld. Voor wie de band afgelopen jaar ook zag weet dat de band een pure AC/DC kloon is, muzikaal gezien, tot en met de half valse zang van zanger / gitarist Joel O'Keeffe aan toe. We kunnen we Airbourne met gemak als een AC/DC tribute band bestempelen. De band begint hun show met “Stand Up for Rock 'N' Roll” om de mensen in het publiek op te warmen. Eigenlijk lukt dat ook meteen want de zeer toegankelijke rock songs liggen goed in het gehoor. Het volop aanwezige publiek staat dan ook meteen al mee te zingen bij dit eerste nummer. Als de band doorgaat met “Hellfire” en ik kijk eens goed om me heen, zie ik dat de band veel bekender is dan ik dacht. Er zijn zoveel mensen die het mee kunnen zingen. Ik kan dan ook niets anders dan zichtbaar genieten als de nummers “Fat City” en “Diamond In The Rough” voorbij komen. De band rockt aan alle kanten. Ze hebben er plezier in en dat slaat weer terug op het publiek. De setlist wordt vervolgd met “What's Eatin' You”, “Girls In Black” en het luchtige “Cheap Wine & Cheaper Women”. Ik moet zeggen dat deze band bij mij ook in aanzien gestegen is. De heren gaan door met de Mariah Carey cover “Heartbreaker” en “Too Much, Too Young, Too Fast”. Iedereen voor het podium heeft het flink naar zijn zin en net als afgelopen jaar klimt de heer O'Keeffe met gitaar en al opnieuw hoog de stellage van het podium in. Als de mannen klaar zijn met “Blackjack” en “Runnin' Wild” zit het er jammer genoeg al weer op. Deze band moet ik toch nog maar eens in een klein zaaltje gaan bekijken.

Hammerfall is een uitstekende band die eigenlijk al jaren kwaliteit aflevert. Ook vandaag doet de band het erg goed bij het wederom massaal aanwezige publiek. Nadat de songs “Blood Bound” en “Renegade” opgedragen zijn, wordt er met een hoog tempo doorgespeeld met nummers als “Hallowed Be My Name”, “Last Man Standing” en “Heeding The Call”. Ook deze band bezit een flinke trouwe fan-base en dat doet de bandleden zichtbaar plezier. De heren gaan voor de volle 100% verder met het oudere “Glory To The Brave” en “Life Is Now”, natuurlijk is de show wat minder groots opgezet als normaal gesproken maar het podium is toch voor zien van enkele verhogingen waar de band gretig gebruik van maakt. De Zweden vervolgen hun set hierna met onder meer “Riders Of The Storm” afkomstig van het uit 2002 stammende ‘Crimson Thunder’, dan komt de klassieker “Let The Hammer Fall” dat luidkeels door een groot deel van het publiek wordt meegezongen. Wat verder opviel tijdens de show van Hammerfall was dat zanger Joacim Cans nog steeds beschikt over een goede stem en hier dan ook ijverig gebruik van maakt en zo zingt hij nog eenmaal de sterren van de hemel tijdens het afsluitende “Hearts On Fire”. Al met al wist Hammerfall een sterk optreden neer te zetten, niet alleen op muzikaal vlak maar ook de lichtshow was prima in orde en werden vandaag maar weer eens de kwaliteiten van de band benadrukt.  

De Welshman van Bullet For My Valentine waren in eerste instantie een band die vooral veel jongeren aantrok. Dat dit inmiddels niet meer het geval is, blijkt wel uit het feit dat er zich op het terrein ook aardig wat ‘oudere’ metalfans  hebben verzameld. De band straalt vanaf moment één een bepaalde zelfverzekerdheid uit waaraan je kan zien dat ze niet van plan zijn het podium te verlaten zonder deze wedstrijd te winnen.  Het thrashy “Waking The Demon” zet de toon voor een geroutineerd optreden van deze redelijk jonge bende. In de setlist komen we verder de nummers “No Control”, ”Tears Don’t Fall”, “Ashes Of The Innocent“ en“Eye Of The Storm” tegen en natuurlijk wordt het afsluitende “Sream Aim Fire” niet vergeten. Deze band kan met opgeheven hoofd het podium verlaten en ik denk dat deze band nog wel een stukje groter gaan worden dan ze nu zijn.

“We are Motörhead and we play Rock ’n Roll” klinkt het door de microfoon van Lemmy als de band het podium heeft ingenomen. Het is een feit dat een band als Motörhead gewoon niet kan uitblijven op een festival in Duitsland. Wat ik zo in kan schatten is dat de oude rockers hier de meeste fans hebben rondlopen en ondanks dat ik de band al zo’n 666 keer live heb gezien, sta ik toch weer te kijken. De oudjes gaan er meteen vol in met de klassieker “Iron Fist”, de sfeer zit er dan ook meteen goed in. Als de band vervolgens de volgende kraker “Stay Clean” speelt kan het optreden al niet meer stuk. Echt verrassend is de setlist echter niet, maar dat lijkt me logisch. Na “Be My Baby” is het tijd voor een recent nummer in de vorm van “Rock Out”, dit nummer is erg leuk en luister vooral eens goed naar de tekst. Ondanks dat het publiek alles al zo vaak gehoord heeft, is iedereen erg enthousiast en worden de meeste songs woord voor woord meegezongen. Vervolgens wordt er nog wat gesleuteld aan het geluid dat al behoorlijk hard stond maar Lemmy gebied de geluidsman het nog wat harder te zetten. Hierop beuken de krasse knarren er vervolgens flink op los met “Metropolis”, “Over The Top” en “One Night Stand”. De band, onder aanvoering van Lemmy werkt zich vervolgens door de set heen met daarin opgenomen nummers als “The Thousand Names Of God” voorzien van een vette gitaarsolo en “Another Perfect Day”. Als drummer Mikkey Dee vervolgens zijn drumsolo inzet tijdens “In The Name Of Tragedy” merk ik dat de te lange drumsolo me wel een beetje gaat irriteren. Maar ja, de rest van de band moet toch even op adem komen. Met “Just 'Cos You Got The Power” en “Going To Brazil” is het eindelijk tijd voor de grootste meebrullers in de vorm van “Killed By Death” waarop zangers Nina C. Alice van Skew Siskin nog een paar noten meezing en waarbij het podium word opgesierd door enkele schaars geklede dansende dames. Na een paar minuten stilte op het podium en een hoop gejuich van het publiek, komen de heren daarna alsnog even terug voor de klassiekers “Ace Of Spades”en “Overkill”. Al met al een show zoals wij en vele festivalbezoekers, die Motörhead al vaker aan het werk zagen, verwacht hadden en gewend zijn. Tja, gewoon Motörhead zoals het hoort bikkelhard!

In Flames sluit vandaag af en aan de hoeveelheid T-shirts die ik deze dag op het terrein ben tegen gekomen, een band waar vele metalheads voor naar Wacken zijn gekomen. Na een onzin intro bestaande uit wat zelf geschoten filmpjes die we op het scherm kunnen volgen, trapt de band af met het nodige vuurwerk en de song “Delight And Angers”. Verrassend is dat hierna “The Hive” van ‘Whoracle’ gespeeld wordt. Daarnaast is de song “Only For The Weak” het andere oudje binnen deze setlist. De band is goed op dreef en zet voorzien van een goed geluid een strak geluid neer. Dat andere gitarist Jesper er nog niet bij is, is niet te merken en te horen. Zanger Anders praat minder dan we gewend zijn en zodoende kunnen we veel genieten van de muziek en zijn de momenten waarop Anders wat meldt ook echt leuk. Een van de gevolgen is een circle-pit die ontstaat tijdens een rustig nummer. In dat opzicht revancheert de band zich met het vele malen mindere optreden twee jaar terug op dit festival. De nadruk in de setlist ligt op de latere periode van de band. De band is behoorlijk tevreden met hun laatsteling want er worden van ‘A Sense Of Purpose’ een stuk of vijf songs gespeeld waaronder: “Disconnected”, “The Chosen Pessimist” (waarin Anders laat horen dat er verbetering in zijn cleane zangkunsten is gekomen) en een mooie deels akoestische uitvoering van “Alias”. De grootste verrassing is echter de song “Dead End” van het album ‘Come Clarity’ waarbij gastzangeres Lisa Mykovsky het podium betreedt. Voor zover ik weet is dit de tweede keer in de historie van de band dat ze dit doen. Ook het titelnummer “Come Clarity” ontbreekt niet en zorgt voor menig kippenvel op de armen. Tijdens “My Sweet Shadow” vliegt al het overige vuurwerk de lucht in en exact op de laatste klanken van de song klinkt de laatste knal van het vuurwerk. De setlist was een goede maar had wel wat meer pit in het midden mogen hebben. Hierdoor zakte het een klein beetje in. Qua show was het allemaal dik in orde. De schermen en het vuurwerk waren indrukwekkend en de band heeft laten zien dat ze met recht deze dag de headliner waren.

Rond de klok van kwart voor 1 in de nacht is de tijd gekomen voor de Duitse schone Doro om het publiek, dat in grote getale geduldig staat te wachten, voor het True metal stage te vermaken. Het staat dan ook behoorlijk vol voor het grote podium als Doro en consorten opkomen. De enige echte Duitse top vrouw in de metal wereld is toch wel Doro Pesch. Geen gejengel en kattengejank, gewoon zingen en rocken tot je erbij neervalt is haar motto. De band begint tot groot genoegen van het publiek met een Warlock song “Für Immer” en als dat nog niet genoeg is volgen er gelijk nog twee heerlijke Warlock nummers in de vorm van “I Rule the Ruins” en “Burning The Witches”. Is het nu een Doro show of een Warlock show, begin ik te denken als ook “True As Steel” voorbij komt. Maar ondanks dat, is het een lekkere show en heeft Doro toch weer een dijk van een stem. Ook de band doet het goed met in de gelederen onder andere gitarist Bas Maas (After Forever). Ze knallen “The Night Of The Warlock” en vervolgens “Fight” door de speakers. Dan volgen “Above The Ashes” en “Burn It Up”. Het publiek smult ervan maar het leukste moet nog komen. Bij de laatste drie nummers maken gaat het publiek compleet uit zijn dak, Sabina Classen (Holy Moses) doet lekker mee met “Celebrate” en dan volgen er nog een Judas Priest cover “Breaking The Law” en als laatste het mega bekende Warlock nummer “All We Are” dat luidkeels door duizenden kelen word meegezongen. Kortom, deze dame die al ruim vijfentwintig jaar in het vak zit wist met haar band een zeer degelijke rock show neer te zetten waarbij Duistland beste rockzangeres het publiek met het grootste gemak wist op te zwepen.

Om twee uur in de nacht is het aan Amon Amarth om de vrijdag af te sluiten met een show van ruim en uur, wat mij opvalt is dat het massaal aanwezige publiek nog lang niet moegestreden is. Amon Amarth weet dan ook een zeer degelijke en grootste show neer te zetten, er lag zelfs een heus Vikingschip op het podium. De band begint met “Twilight of the Thunder God” en gaat gelijk door met “Free Will Sacrifice”. De band is door het vele touren lekker op elkaar ingespeeld, wat betreft de performance van Amon Amarth, daar viel vandaag niet veel op aan te merken. Verder zorgde de setlist niet echt voor verassingen. Songs die de revue passeren zijn onder meer “Guardians of Asgaard”, “Runes To My Memory” en “Live for the Kill”. Ook het volop aanwezige vuurwerk trekt de nodige aandacht. De band zet gewoonweg een solide show neer, zoals we van deze band altijd wel kunnen verwachten. De nummers die we luidkeels meebrullen volgen elkaar nu snel op en na “Victorious March” en  “The Pursuit of Vikings” weten we dan ook dat het ongetwijfeld bijna voorbij is. Gelukkig krijgen we “Cry of the Black Birds” nog te horen waarop de band vervolgens dit fijne viking optreden afsluit met niets minder dan “Death in Fire” waarbij de band het puibliek nog eenmaal tot het kookpunt brengt. Al met al wist Amon Amarth opnieuw behoorlijk te overtuigen, dit is dan ook een band die zeer goed past in de programmering op dit nog late uur.

Na de late show van Amon Amarth besluiten we om snel onze tenten op te zoeken, want de laatste dag van het festival hebben we nog een uitgebreid programma voor de boeg. Verder wil ik hier nog even kwijt dat we mede door de enorme drukte op het immense terrein en de meerder podia bands zoals Napalm Death, Coheed & Cambria, Dragonforce en Epica die op het Patystage speelden volledig gemist hebben en ook de bands op het Wet stage als Bring Me The Horizon, Whiplash, Sarke en Pentagram moesten we door tijdsgebrek helaas overslaan.