Wacken 2009 - Met o.a. Schandmaul, Heaven & Hell, Vreid, Gamma Ray, Nevermore, Hammerfall, In Flames, Bullet For My Valentine, Heaven Shall Burn, Testament, Volbeat, Saxon, Machine Head, Dragonforce, Trouble, Borkangar, Pain, Motorhead, Napalm Death and many more...

Begin augustus begeven we ons traditie getrouw naar Wacken zo’n zeventig kilometer ten noorden van Hamburg om het grootste metalfestival van Europa weer te verslaan. Eugene zorgde voor de plaatjes en de teksten worden geschreven door Talitha, Martina, Eugene, Kick, Majelle, Anton en Jaco.

Ruim 80.000 mensen kwamen begin augustus weer bijeen om te genieten van, waar metal nou allemaal om draait: live muziek, er kan dan ook wel gesteld worden dat Wacken het metal-mekka is van Europa. De locatie was zoals altijd het gezellige dorpje Wacken, waar slechts enkele duizenden mensen wonen, maar waar gedurende een kleine week in de zomer zo’n 80.000 mensen bivakkeren in tentjes en campers. Naast de vele Duitsers stroomt ook de rest van headbangend Europa leeg maar was het aantal Nederlanders minder groot dan de jaren daarvoor. Misschien was dit het gevolg van het steeds groter wordende festival waardoor vooral de afstanden op het campingterrein bijna niet meer normaal te overbruggen zijn of was het door de wat mindere line-up in vergelijking met de voorgaande jaren. Wie zal het zeggen. Dit neemt echter niet weg dat het festival al voor het einde van 2008 volledig was uitverkocht en op dat moment de kaarten op diverse websites voor zeer hoge prijzen van de hand gingen. Wie echter geduldig was kon enkele weken voor het festival kaarten bemachtigen voor zeer voordelige prijzen van mensen die op het laatste moment toch af moesten haken.

Donderdag - 30/07/2009

Bij aankomst op het enorme terrein viel niet veel te merken van een recessie want het campingterrein was op donderdag ochtend compleet vol en ook om op de backstage camping nog een vrij plekje te vinden viel niet mee. Deze alweer twintigste editie van Wacken Open Air barste dan ook met zo’n 80.000 bezoekers compleet uit zijn voegen. Nadat we onze tenten hebben opgezet beginnen we aan een weekend vol muziek, feest en bier en ondanks de wat tegenvallende line-up hebben we er weer erg veel zin in. Net als alle voorgaande jaren is het de hele dag voordat de poorten naar het echte festivalterrein opengaan een drukte van jewelste op het voorterrein. Iedereen wacht geduldig op wat komen gaat tot de hekken van het enorme festival opengaan. Gelukkig wordt het wachten dit jaar wat dragelijker gemaakt door de enorme metalmarkt waar menig fan zijn hard verdiende geld op een verantwoorde manier kan uitgeven. Verder is het prima toeven in een heus middeleeuws dorp dat de naam “Die Wackinger“ heeft meegekregen en vlak voor het hoofdterrein is verrezen. Hier vind je onder meer een authentiek piratenschip dat dienst doet als bar en worden er middeleeuwse gevechten zoals boogschieten, zwaardvechten en bijlgooien gehouden. Ook is hier een enorme markt opgezet waar naast het gebruikelijk voedsel als brood en vlees ook menig souvenir zoals drinkhoornen, bijlen en zwaarden gekocht kunnen worden. Ook dit gedeelte van het festival is voorzien van een podium waar acts als Ragnaroek, Swashbuckle, Fejd en Ingrimm te zien zijn. Wat hier verder opvalt, is de gemoedelijke sfeer.

Maar genoeg over het randgebeuren, laten we snel overgaan naar de muziek, want dat is toch wel waar het allemaal om draait dit weekend. Als rond de klok van vier uur de poorten naar het festivalterrein opengaan is het dan ook binnen de kortste keren een drukte van belang voor de twee enorme podia. Opener van het festival is de Duitse band Skyline. De band speelde ook op de allereerste editie van Wacken Open Air in 1990, maar dit is niet zo gek want dit is de band van Wacken organisator Thomas Jensen. Vandaag treed de band echter aan met enkele special guests waaronder Tom Angelripper en de Duitse schone Doro. Skyline weet het publiek op met nummers als “Harder, Faster, Louder” en “W.O.A” gemakkelijk op te warmen, of kwam dit door de schaars geklede dames die op het podium dansten. Daarna is het aan Doro om de special voor de jubileum geschreven nummer “We Are The Metalheads” ten gehore te brengen. Na het eerste hoogtepunt van de dag volgen nog enkele covers die heerlijk meegebruld kunnen worden zoals de Iron Maiden song “Fear Of The Dark” waarop de heren overschakelen naar op een AC/DC´s “It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” en “Whiskey In A Jar” van Thin Lizzy. Hierna is het tijd voor uber Duitser Tom om een nummertje mee te doen, de eerste song die ten gehore wordt gebracht is “Auf Nach Wacken”. Tom Angelripper is natuurlijk in Duitsland een bekend persoon en mag daarom gelijk nog een nummertje meespelen waarop de Onkel Tom hitsingle “Es gibt kein Bier auf Hawaii” wordt gespeeld, dit tot groot genoegen van het voornamelijk Duitse publiek dat voor het podium staat. Al met al een leuk begin van het festival, maar ik moet toegeven zonder alle gast optredens was dit niet echt een boeiende act geweest.  

Hierna besluiten we een bezoekje aan het Partystage te brengen voor het optreden van de Deense rockgroep D-A-D. Deze band zagen we dit jaar al eerder aan het werk tijdens het Rockhard festival en was toen een van de verassingen van de dag. De heren van D-A-D draaien al een aantal decennia mee en zijn hun carrière ooit begonnen onder de noemer Disneyland After Dark. Wat betreft het optreden, de show is behoorlijk over de top en op sommige momenten hilarisch, ze stelen de show met hun rare outfits en veel vuurwerk. Wat vooral opvalt zijn de verschillende basgitaren van Stig Pedersen waarmee de onuitputtelijke basgitarist steeds op het podium verschijnt. Zo wordt er op een gegeven moment zelfs met een basgitaar in de vorm van een raket opgetreden en natuurlijk komt er dan ook echt vuur uit, zoals bij een echte lancering van een raket. Verder worden er op het podium behoorlijk vuurzuilen ontstoken en weet de band de aandacht goed vast te houden met deze heerlijke vrolijke show. Enkele nummers die ik meekrijg zijn “Riskin' It All”, “Beautiful Together”, “Jihad” en “Rim Of Hell”. Tot nu toe kan de show voor mij al niet meer stuk. Alles is luchtig en grappig en de mannen zetten een prima show neer die misschien later op de dag nog beter tot zijn recht was gekomen. De laatste nummers die we te horen krijgen zijn onder meer “Bad Craziness”, de megahit “Sleeping My Day Away”, afkomstig van het uit 1989 stammende album ‘No Fuel Left For The Pilgrims’ en het titelnummer van het in 2008 verschenen ‘Monster Philosophy’. Kortom een heel leuk en luchtig optreden met veel humor en gezelligheid waarbij het spelplezier er vanaf spatte en dat had natuurlijk een positieve uitwerking op het publiek. De mannen van D-A-D wisten dan ook een onderhoudende show neer te zetten met veel actie en spektakel.

Ook zien we nog een stukje van het optreden van het Duitse Schandmaul, deze band zegt mij weinig, maar ik toch ga een stukje kijken. De band is typisch Duits en was ook al in 2007 te zien op het Wacken festival. Nummers die ik onder meer voorbij hoor komen zijn “Sturmnacht”, “Kein Weg Zu Weit” en “Vogelfrei”. Hierop besluit ik dat wel genoeg heb gezien en als ik mij bij het podium vandaan begeef hoor ik op de achtergrond nog de nummers “Dein Anblick” en “Der letzte Tanz” voorbijkomen maar deze band is niet voor mij bestemd.

Door het wegvallen van Thin Lizzy enkele weken voor het festival en het op het laatste moment gecancelde optreden van Antrax zijn er enkele gaten gevallen in de programmering op de donderdagavond. De Wacken organisatie had daarom een surprise act voor het publiek in petto op de Partystage op de tijd dat Anthrax daar had moeten staan. Mede door het nieuwsgierige publiek is het dan ook ruim voor de aanvangstijd een drukte van belang. Echter omdat wij redelijk vooraan staan hebben we allang de roze versterkers gezien en weten dan al vroeg op de dag dat de verrassing het Duitse J.B.O. moet zijn. Dit is natuurlijk een goede zet voor alle massaal aanwezige metalheads, maar J.B.O. is weer zo’n typisch Duits verschijnsel met flauwe grappen. De songs van de band zijn verder veelal omgebouwde covers van klassieke hits, veelal gezongen in het Duits, metalfans uit andere landen kunnen hier dan ook niet veel mee. Het voornamelijk Duitse publiek gaat echter volledig los en de crowdsurfers vliegen constant over de hekken. Het blijft mij dan ook ieder keer weer verbazen waarom de band zoveel publiek weet te trekken. Halverwege de show heb ik genoeg gezien en besluit ik het terrein eens verder te verkennen, er was tenslotte genoeg te doen.

Ruim voor aanvang van het festival werd de Duitse band Running Wild al aangekondigd als special act op deze jubileum editie van het festival, verder werd er ook bekend gemaakt dat dit het allerlaatste optreden zou worden van de Duitse piraten onder leiding van Rock ´n Rolf. De band staat verder bekend als de eerste “pirate metal” band dat ingeluid werd met het uit 1987 stammende album ‘Under Jolly Roger’. Sindsdien heeft de band in thuisland Duitsland een behoorlijke fanbase weten op te bouwen. Het is dan ook niet zo gek dat ruim voor de aanvang van de show het enorme veld voor het Black stage behoorlijk vol staat met uitzinnige fans die de laatste show van hun band willen zien. Na een kort toneelstukje van enkele piraten trapt de band af met “Chamber Of Lies” gevold door onder meer de nummers “Port Royal” , “Bad To The Bone “ en de kraker “Riding The Storm”. Omdat Running Wild al aardig wat jaren aan de weg timmert heeft de band een flinke setlist af te werken en daar is het publiek zichtbaar blij mee. Het staat dan ook aardig vol voor het podium en iedereen zingt uit volle borst mee. Ondertussen zijn de mannen lekker warmgedraaid en passeren in rap tempo de nummers “Prisoner Of Our Time”, “Black Hand Inn”, “Purgatory”, “The Battle Of Waterloo” de revue.  Hierop is het tijd voor een flinke drumsolo waardoor de rest van de band even op adem kan komen waarop onder er meer de nummers “Raging Fire”, “The Brotherhood” en “Whirlwind” er doorheen gestampt worden. Mede door het feit dat dit het laatste optreden van de band is geniet het publiek met volle teugen en gaat zowel de band als het massaal aanwezige publiek er voor de volle 200% tegenaan. Tegen het einde van de show worden we dan nog vermaakt met “Tortuga Bay”, “Branded And Exiled”, “Raise Your Fist” en “Conquistadores”. Ondanks dat dit de laatste show was van onze Duitse piraten vrienden maakte de band er een zeer leuke show van. Na een ruim twee uur durend spektakel zit het optreden er echter op maar niet voordat de band ons nog de klassieker “Under Jolly Roger” voorzet waarna het publiek nog enkele minuten de bandnaam scandeert maar de show van Running Wild zit er jammer genoeg voor het publiek alweer op. Voor hen is het dan ook best jammer dat deze ‘piraten’ ermee gaan stoppen, maar niet getreurd er zal binnen niet al te lange tijd nog wel een dvd verschijnen  met daarop het complete optreden van vandaag. Rest In Piece!

Zelf ben ik geen groot liefhebber van Lacuna Coil en ondanks de flinke regenbuien besluit ik toch maar om een paar nummers te gaan kijken.  De band heeft in Amerika inmiddels de status van supersterren, maar bij aanvang van de show van de Italianen blijkt dat de band ook in Duistland een flinke schare fans heeft. Het veld voor het podium staat dan ook goed vol. Lacuna Coil trapt de show af met “Fragile”, gevolgd  door “Fragments Of Faith”. Dat velen de stem van de mooie frontvrouw Cristina Scabbia prachtig vinden is logisch. Ik zelf ben echter geen groot fan van vrouwelijke vocalen en vraag mezelf dan ook af wanneer ik er genoeg van krijg. Het duurt dan ook niet lang en na de nummers “Closer” en “I'm Not Afraid” heb ik het eigenlijk al genoeg gehoord. Niet dat de show van de Italianen niet goed is, de muzikanten zijn lekker op elkaar ingespeeld en dat brengen ze ook over op het publiek. De variatie van de prachtige dubbele vocalen van zangeres Cristina Scabbia en zanger Andrea Ferro zijn inmiddels het handelsmerk van de band geworden. Cristina en Andrea weten elkaar op een perfecte manier in evenwicht te houden en beiden zetten dan ook een zeer sterke performance neer. De volgende nummers die ik voorbij hoor komen zijn onder andere “Swamped”, “I Won't Tell You” en “Spellbound”. Dan volgt er een Depeche Mode cover in de vorm van “Enjoy The Silence” die ik wel kan waarderen. Tussen de songs door wordt het publiek uitbundig bedankt, waarop het publiek spontaan reageert. Het optreden van Lacuna Coil kan niet meer stuk en wordt afgesloten met de nummers “Our Truth”, “To The Edge” en “Survive”. Al met al een redelijke show die mij niet eens tegen gevallen is.

Dat de oudjes het nog goed doen, bewijzen de heren van Heaven And Hell want zij sluiten deze dag af.  Een podium opgeleukt met hekken, kruizen en een videoscherm zijn de attributen waarvoor Dio, Geezer, Vinny en Tony staan. Ik heb de band de afgelopen festivals al een aantal keren gezien en dit is de keer waarop ik alle bandleden zie bewegen! Ik heb Tony Iommi nog niet zoveel zien lopen en lachen als vandaag en ook Geezer is wat meer aanwezig. Laatstgenoemde staat wel op zijn tandvlees te spelen getuige de grimas die hij trekt. Dio neemt het hele podium en het publiek voor zich in zoals hij altijd doet. De man is een echte gastheer en zet ook regelmatig publiek in het zonnetje. “Turn the camera’s to the people so I can see them” en meer van deze aardige gebaren. Het mooie is dat het niet overkomt als een trucje om het publiek wat losser te krijgen of aandacht te krijgen van het publiek. Deze man is oprecht aardig!!! “Die Young”, “Bible Black”, “Follow The Tears”, (een wel erg lange versie van) “Heaven And Hell” en natuurlijk “Neon Knights” laten nog eens horen waar Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Wat verder erg opvalt aan deze band is het geluid. Er is geen enkele band die zo’n massief geluid weet neer te zetten. Vooral het gitaargeluid van Tony Iommi is bizar. Verder is het moment waarop Dio zijn fameuze devil horns showt ook redelijk bizar daar er op dat moment een rode lamp op zijn gezicht staat en hij er echt evil uitziet. Geezer Butler en drummer Vinny Appice zorgen er verder voor dat alles zo strak als een huis staat. Er zijn vele bands die reuniëren en nog een graantje proberen mee te pikken van hun oude faam maar als er één band is waarvan men terecht kan zeggen dat ze ook nu nog bestaansrecht hebben, zijn het deze mannen wel: respect!

Deze eerste dag van de jubileum editie bevatte wat ons betreft weinig echte hoogtepunten, natuurlijk ging het publiek uit zijn dak bij bands als Running wild, Lacuna Coil, Der W maar verder waren het voornamelijk middelmatige acts die we voorgaande edities van het festival al meerdere malen aan het werk zagen. De line-up was dan ook niet echt spannend te noemen of het moest het degelijke optreden van Heaven and Hell zijn. Verder hebben we door tijdsgebrek een aantal acts en podia een beetje links laten liggen, zo moesten we onder meer de band op het Wet Stage zoals Drone, Bloodwork en Grand Magus volledig missen, helaas maar volgende keer beter.