Vrijdag 01/08/2008

Op de vroege vrijdagochtend mag Grave de spits afbijten en het eerste optreden op de Black Stage inluiden van die dag. Als we om elf uur al de hangende en ronkende gitaren horen van 'A World In Darkness' staat de gehele pers nog backstage vast achter het hek met toegang tot de backstage-area en de loopbrug naar het veld. Halverwege het nummer hebben we eindelijk toegang en kunnen we dan ook gaan kijken. Hoewel het verdomd vroeg is, zijn er al veel mensen op de been voor de Zweedse deathmetalgigant. Meteen wordt er doorgerost met nog een nummer van de laatste plaat, 'Fallen Angel Son', om daarna enthousiast door het publiek begroet te worden. De band heeft er zin in, het is dan ook niet de show voor het meeste publiek ooit. Daarom worden we getrakteerd op oud materiaal zoals “Turning Black” en “You'll Never See”. Van het laatste album komt de song “Deathstorm” langs en de hoeveelheid polka-beats doen het goed. Als dank aan de mensen van Century Media wordt “Deformed” aan hun opgedragen voor de vele jaren werk die ze hebben verricht voor de band. Na “Soulless” en “Burn” zijn we alweer bij het laatste nummertje aangekomen en met “Into The Grave” komt er een einde aan een goed optreden van de Zweden. Het geluid was goed, de band strak en enthousiast en ook het publiek was al lekker aanwezig. (Thomas van Golen)

Om 11 uur op de vrijdag had Primordial de eer om de aftrap te geven van de Party stage. Ik vraag me af hoe de organisatoren van WOA denken dat ik aan mijn slaap moet komen, met bands die al om 11 uur beginnen, maar dat is een bijzaak. Feit is wel dat ik pas om 10 over elf het veld op kan, en dus de eerste twee nummers mis van deze band. Een aardig aantal mensen had dit ongemak echter niet, en het is voor deze vroege ochtend dan ook vrij druk. Waar deze band een jaar geleden nog diep in de underground zat hebben ze toch aardig naam gemaakt met een prima laatste album, ‘To The Nameless Dead’, getuige de bevolking van het veld. De band speelt dan een gevarieerde set, met “Gods To The Godless”, “Rome Burns” en “Empire Falls”. De zanger heeft er zin in, en laat het publiek ook meermalen meezingen. Soms rekt hij het te lang, maar een enthousiaste podiumpresentatie heeft hij zeker. Goed begin van de ochtend! (Koos van Marle)

Stond Mortal Sin vorig jaar nog de tent plat te spelen, deze keer mag de Australische thrashformatie de True Metal stage laten vlammen. En potverdorie, dat doen ze. Na intro “The Curse” gaan er meteen met “Blood, Fire, Death” al flink wat hoofdjes op en neer. Tenslotte is het met de eenvoudige ritmes en polka's ook niet mogelijk om stil te staan. Daarna is het tijd voor nieuw werk. Tenslotte ligt de nieuwe plaat al even in de schappen. “Dead Man Walking”, “Out Of The Darkness” en “Tears Of Redemption (Lebanon pt.2)” laten horen dat ook nu Mortal Sin nog meetelt. Zanger Mat Maurer is erg blij met de hordes toeschouwers en probeert waar mogelijk om 'Wacken' in de songteksten te stoppen. Ook hij doet mee aan de rage om in geluidstorens te klimmen en vanuit daar te zingen. De band staat strak te spelen en dat resulteert in het feit dat sommige nummers sneller voorbij gekomen dan ze ooit lang geleden zijn vastgelegd. De laatste drie nummers komen allemaal van hun eerste twee platen af en na “Lebanon”, “I Am Immortal” (wat volgens Mat Maurer iedereen in Europa kende, had iemand hem op de mouw gespeld) en het heersende “Mayhemic Destruction” is het afgelopen. Na afloop ook maar meteen de laatste plaat van het vijftal aangeschaft. (Thomas van Golen)

Cynic speelt als tweede op het kleine podium, waarbij mij de eerste verschillen met het grote podium op beginnen te vallen. Waar voor de hoofdpodia het geluid knoerthard staat, staat het hier volgens sommige mensen te zacht. Ik vind het allemaal prima, en hou mijn gehoor liever nog wat langer intact. Het vernieuwde Cynic, met twee Nederlanders in de gelederen op gitaar en bas, speelt een strakke technische death metal set. Of het nu ligt aan het weer (drukkend) of aan deze stijl muziek, het lijkt niet echt te pakken. Ondertussen wel gesteund door een goed geluid horen we na het intro van tape, “Veil of Maya” van het debuutalbum. Hierna gaan de hemelsluizen goed open, en ik zie de band dan nog van een afstandje vanuit de CD tent lang de zijkant van het veld. Ik hoor nog stukken van “Celestial Voyage” en “Im But A Wave To...” en een nieuw nummer van hun 2008 promo. Een strak optreden, maar door het weer en de muziek komt het publiek niet echt mee. (Koos van Marle)

Door behoefte om te eten en drinken en interview verplichtingen hebben we helaas de optredens van Job For A Cowboy , Unearth en Ensiferum helaas moeten missen, dus snel door naar Headhunter.

Ik ben erg nieuwsgierig naar Headhunter, het hobbyproject van Destruction zanger/bassist Schmier, gitarist Schmudel en drummer Jörg Michael. Ik heb hoge verwachtingen van het optreden van dit trio en ik wordt dan ook aangenaam verrast als de heren hun knallende heavy metal en rock n' roll met een flink vleugje thrash op het publiek los laten. Het staat eigenlijk vanaf het eerste moment als een huis! Enkele nummers die ik kan onderscheiden zijn onder meer “Armies Of The Blind”, “Doomsday For The Prayer” en “Parody Of Live”. Dat de mannen er plezier in hebben is goed te zien en horen, er worden wat grappen en grollen uitgehaald naar elkaar en zoals we allemaal weten is dat niet altijd zo met Schmier. Hij kan ook nogal eens flink uit zijn slof schieten als iets niet naar zijn zin gaat. Het publiek vindt het allemaal prachtig en het is dan ook behoorlijk druk voor het podium als bij sommige bezoekers ineens het lampje gaat branden en ze ontdekken dat Schmier op het podium staat. De nummers verder voorbij komen volgen elkaar in snel tempo op en vallen redelijk in de smaak bij het publiek, zoals onder andere “Too Late For A Change”, “Read My Lips” en “Caught In A Spiders Web”. Er wordt vervolgens heerlijk doorgerockt met “Payback Time”en “Signs Of Insanity” waarna dit onderhoudende optreden van de Duitsers er alweer opzit. Leuke band, prima optreden! (Talitha Martijn)

Kamelot trapt hun optreden af met de songs “Rule The World” en “When The Lights Are Down”. De stevige powermetal van de band bevat veel melodieuze stukken, bombastische passages, voorzien van zeer sterke zangpartijen van zanger Kahn en alles eromheen wat we van Kamelot gewend zijn. De band doet lekker zijn best maar ik moet zeggen dat het geluid niet echt goed te noemen is. Het is veel te hard waardoor het een beetje een brei wordt en het geheel vervormd. Dit laatste kan natuurlijk ook altijd aan de wind liggen, maar het feit blijft dat het voor het podium weer bomvol met mensen staat. Kamelot heeft een redelijk meezing gehalte en dat merken we, het publiek zingt vol, overgave mee met songs zoals “Soul Society” en “The Human Stain”. Het publiek vindt alles wat de band doet dan ook prachtig en de Kamelot gaat vervolgens door met “EdenEcho”, “Center Of The Universe”, “Karma” en “The Haunting”. Meestal worden de beste nummers tot het laatst bewaard en dat is hier vandaag niet anders, de afsluiting van dit zeer degelijke optreden komt in de vorm van het mooie “Ghost Opera” gevolgd door “Forever” waarna er met “March Of Mephisto” echt een einde aan dit uitstekende optreden is gekomen. (Talitha Martijn)

In de tent, “WET stage/Headbangers ballroom”, speelt op de middag The Rotted. Ik ben benieuwd, want ik ben bekend met hun oudere werk, maar ze zijn een nieuwe weg ingeslagen met hun nieuwe plaat “Get Dead Or Die Trying”. De sound is ok, maar het geluid wel hard. In noodtempo volgen inderdaad meer technische nummers dan van de goregrind achtige nummers van de eerste twee platen. “Nothing But A Nosebleed”, “The Haunting” en “Kissing You With My Fist” zijn leuke nummers, alleen jammer dat de zanger erbij loopt als een soort veredelde hiphopper. Ook jammer is dat er geen bekende nummers meer bij zijn voor mij, wanneer ik het optreden dan ook licht teleurgesteld halverwege verlaat. (Koos van Marle)

De uit Zweden afkomstige heren van Sabaton doen waar ze goed in zijn. Ze vermaken het publiek met hun show en muziek wat aardig lukt. Als het nummer “Panzer Battalion” gespeeld word zien we dan ook heel wat mensen die mee staan te brulen. De stevige nummers die iedereen duidelijk kan waarderen worden met veel plezier door de band gespeeld. Zo horen we onder andere “Nuclear Attack”, “Primo Victoria” en “Metal Crüe”. De Zweden zetten een strakke show neer en hierdoor kan het publiek er met een tevreden blik op terugkijken. (Talitha Martijn)

De heren van Soilwork draaien toch al een tijdje mee maar als deze mannen aan de slag gaan op het podium, blijkt dat de muziek eigenlijk gewoon bijna te hard staat. Soilwork heeft echter een aardige reputatie opgebouwd wat betreft de live shows en het is dan ook inmiddels behoorlijk druk voor het podium. De nummers die mij vandaag het meest opvielen waren onder andere “One With The Flesh” en “Rejectable”. Dat er veel crowdsurfers in de rondte vliegen spreekt bijna voor zich, maar als er dan een flinke regenbui over komt waaien is dit voor mij toch een teken om snel een droog plekje te gaan zoeken en de band te laten voor wat het is. (Martina Schouten)

Als toefje slagroom op de taart speelden daarna de Cleveland-helden Destructor nog in de tent. Ondanks het feit dat de speed/thrash-combo al jaren bestaat, was er veel jong publiek vooraan te zien dat helemaal out hun dak ging op zowel oud als nieuw werk van de band. De heren waren allen flink in de lederen pakken met spikes gehuld en zanger Dave Overkill perste er nog steeds de hoge gilletjes uit. Oude nummers zoals “Pounding Evil”, “Sonic Bullet” en “Storm Of Steel” waren heerlijk om te horen, maar ook de nieuwe nummers zoals “Tear Down The Heavens” en “World Of War” vielen goed in de smaak. Kleine smet was het nogal irritante basgeluid van Jamie Boulder waar je het idee had dat je oren af en toe door elektriciteit werden geraakt, zo voelde het. Niettemin gaaf, ouderwets en thrashy. (Thomas van Golen)

Tussen al dit geweld in staat vandaag ook het Finse Sonata Arctica geprogrammeerd op het True metal stage. De band is de laatste jaren behoorlijk populair geworden en als de band hun optreden aftrapt met nummers als “In Black And White”, “Paid In Full” en “Kingdom For A Heart” wordt het publiek meteen wild. Het geluid is verder best in orde vanuit het punt waar wij ons begeven en ook de lichtshow ziet er best redelijk uit zo aan het begin van de avond. De setlist bestond verder uit de nummers “Replica”, “Fullmoon”, “It Won’t Fade”,  “Gravenimage” en “Black Sheep”. De set werd vervolgnes afgesloten met de nummers “Don't Say A Word” en “The Cage”. (Eus)

Death metal helden Massacre kwamen ook langs voor een optreden. Nu is er niet meer de legendarische ex-Death line-up van weleer over (alleen Kam Lee en Terry Butler zijn nog over), maar de band weet wel nog steeds de simpele recht-toe-recht-aan old school death te genereren die alle fans wilden horen. Als er dan ook nog eens gestart wordt met het geniale “Dawn of Eternity” barst het feest echt los. Zelfs het apenpakje van Kam Lee, evenals zijn droge speeches verpesten het feestje niet en iedereen wordt blij van gouden oudjes zoals “Cryptic Realms”, “From Beyond” en “Corpse Grinder”. De 'Kam Lee begeleidingsband' (naast Butler bestaande uit Six Feet Under gitarist Steve Swanson, Denial Fiend gitarist Sam Williams en Nasty Savage drummer Curtis Beeson) speelt strak als een tiet en binnen no time staat zelfs de grootste scepticus van reünies te headbangen alsof het een lieve lust is. Meneer Lee kreeg zelfs nog een paar borsten te zien (waarna hij uitlegde dat hij het meisje wel even zou opzoeken, neer zou slaan, ogen eruit zou halen en skullfucken) en was in zo'n opperbeste stemming dat hij vooral vooraan in de gul bij het hek zong en veelvuldig handen schudden. Bijzonder leuk optreden en als Kam Lee woord houdt ook het allerlaatste. Maar gezien het speelplezier zou het me niet verbazen als ze nog even door blijven gaan. (Thomas van Golen)

Vervolgens besluiten we nog een stukje Opeth te gaan kijken, de band geniet de laatste jaren een behoorlijk populariteit en het is dan ook druk voor het podium. Net zoals op het Bospop festival enkele weken geleden opent de band na een stemmig intro met het stevige “Demon Of The Fall”. De set wordt vervolgd met “Baying Of The Hounds” en “Masters Apprentice”. De fans genieten, want op de live kwaliteiten van de band valt verder niks aan te merken. Natuurlijk zijn de aankondigingen van zanger Mikael Åkerfeldt als vanouds, waardoor zoals altijd de interactie met het publiek prima is tijdens de show. “This is from our latest record. I hope you like it and if you don't? Fuck off”. Het nummer dat gespeeld wordt van ‘Watershed’ is “Heir Apprentice”. Deze eerste kennismaking met het nieuwe materiaal vraagt naar meer nieuw werk maar dat blijft uit, waarschijnlijk krijgen we dit pas te horen tijdens de headline toer die de band deze herfst door Europa zal voeren. Na de songs “Wreath” en “The Drapery Falls” zit het optreden er na een zestal songs alweer op. Maar met een gemiddelde lengte van tegen de tien minuten per song mochten we na niet klagen en na een klein uur kan deze show van Opeth dan ook als zeer geslaagd de boeken in. (Eus)

Al ruim voor de aanvangstijd is het al druk voor het podium waar het Finse Children Of Bodom zal spelen. Het podium is net als een paar jaar geleden aangekleed met grote olievaten en wat dan niet meer. Na een lang intro trapt de band af met het sterke “Sixpounder”. Natuurlijk is de band hier vandaag gekomen om het eerder dit jaar verschenen album ‘Blooddrunk’ te promoten waarvan we onder meer de songs “Hellhounds on My Trail”, “One Day You Will Cry” en het titelnummer voorgeschoteld krijgen. Children Of Bodom weet op hun albums death metal te combineren met moderne heavy metal die toch ook snel, melodieus en pakkend is. Wat we vandaag verder te horen krijgen is een selectie uit de complete discografie van de band. Zo krijgen we onder meer de songs “Hate Me”, “Follow The Reaper” en “Living Dead Beat” en te horen maar het zijn toch wel de live klassiekers zoals "Silent Night, Bodom Night", “Needled 24/7”  en "Angels Don't Kill" waar het voornamelijk jonge publiek bij uit zijn dak gaat. Zanger en gitarist Alexis rent en springt als een razende over het podium om de ene na de andere pose aan te nemen en ik moet toegeven Children Of Bodom heeft vandaag een redelijk goed geluid. Het optreden wordt afgesloten met “Hate Crew Deathroll” en het uit 1999 stammende "Downfall". Ik moet toegeven dat de band hier vandaag beter in zijn doen was dan twee jaar geleden in het voorprogramma van Slayer waar de band een uiterst belabberd optreden wist neer te zetten. Verder was ook de lichtshow dit keer dik in orde. (Eus)

Nifelheim was geplaatst in de W.E.T. stage wat door het vele zweten ook haar naam eer aan deed. De black metalband uit Zweden is echter het laatste jaar mateloos populair geworden waardoor de tent ook echt uitpuilde om de zwartomrande ogen van de heren te zien glitteren met zoveel aandacht. De helse thrashy black metal werd ondersteund met een ijskoude blauwe lichtshow en zo viel, tezamen met de overdaad leer en spikes alles op z'n plek. En er werd vooral doorgebeukt met nummers zoals “Storm Of Satans Fire”, “Satanic Sacrifice”, “Gates of Damnation” en “Storm Of The Reaper” massaal een helse bak herrie geproduceerd waar iedereen in de tent gelukkig mee was. Wat dat betreft is de keuze voor de tent wel goed, want in vol daglicht zou de band lang niet zo dreigend overkomen. (Thomas van Golen)

We hebben hoge verwachtingen van de show van Avantasia. Tobias Sammet heeft voor zijn Avantasia een prima band verzameld met onder andere Sascha Paeth op gitaar en een handvol gastzangers zoals voormalig Masterplan frontman Jorn Lande. Tobias heeft zijn eerste en waarschijnlijk laatste show met Avantasia dan ook groots aangepakt. Met een flinke en boeiende setlist die begint met de nummers “Twisted Mind” en “The Scarecrow” wordt zanger Thobias bijgestaan door Jorn Lande, echter door microfoon problemen worden zijn zangpartijen door Thobias overgenomen omdat Jorn enkele minuten onverstaanbaar is. Halverwege het nummer doet alles het gelukkig weer en gaat het optreden verder met de volgende track “Another Angel Down” waarbij de band opnieuw wordt bijgestaan door Jorn. Het geluid is verder zeer prettig en het podium ziet er ook prima uit, eigenlijk alles is klopt aan deze bijzondere show. Vervolgens dendert het optreden door met “Prelude”, “Reach Out for the Light” waarbij de band wordt bijgestaan door André Matos en wordt tijdens de ballad “The Story Ain't Over” de hulp ingeroepen van Bob Catley. Dan is het tijd voor meerdere muzikanten tegelijk in de vorm van Bob Catley en André Matos om “Shelter From the Rain” te vertolken. Als het mooie “Lost in Space” gespeeld wordt, zie ik pas hoe ontzettend druk het nu is, het is bijna beangstigend. Maar dat vergeet je snel weer als “I Don't Believe in Your Love” wordt ingezet. Hierna zijn we klaar voor het nummer genoemd naar de band “Avantasia”, gevolgd door “Serpents in Paradise” met Jorn en  gitarist Uli John Roth. Dan zijn we toch ruim over de helft van de set? Ja, er komen toch nog een vijftal prachtige songs voorbij in de vorm van “Promised Land” wederom met Jorn, “The Toy Master”, “Farewell” met Amanda Summerville. Nu lopen we toch echt tegen het einde van de set en is tijd voor de band om de medley “Sign of the Cross/The Seven Angels” in te zetten waarbij alle extra muzikanten het podium op komen om mee te doen. Zo zien we onder meer Oliver Hartman, André Matos, Jorn Lande, Bob Catley en Amanda Summerville gelijktijdig aan het werk, klasse. We kunnen dit een unieke show noemen waar maar weinig negatiefs over te zeggen is. Gewoon geweldig! (Talitha Martijn)

De show van Gorgoroth op Wacken werd beloofd nog bloediger en kwaadaardiger te zijn dan die van het infameuze concert in Polen in 2004. Resultaat: 20 bebloede schapenkoppen meer. Big deal. Net als toen hingen er naakte jongens en meisjes aan kruisen. Voor de rest was er niet veel meer spectaculair aan. Bovendien werkte het geluid allesbehalve mee, waardoor niet altijd even goed was te horen welke nummers er ten gehore werden gebracht. Afgetrapt werd er met “Bergtrollens Hevn” wat nog goed klonk, maar daarna ging het geluid goed zwabberen. Er werd veel materiaal van de laatste twee albums gespeeld. Sessiedrummer Nick Barker ramde alle hoekjes en gaatjes dicht, maar van gitaristen Teloch en Ice Dale (geleend van Enslaved) was niet veel te horen. Ghaal was wel goed bij stem, maar stond vrij hard in de mix waardoor alles overstemd werd. Natuurlijk mocht ook “Destroyer” niet uitblijven maar de mensen die hoopte op “Possessed” kwamen bedrogen uit. Mede door het gebrek aan degelijk gitaargeluid geen spectaculaire show zoals belooft. (Thomas van Golen)

Ook vandaag was het weer voor het grootste deel van de dag uitstekend te noemen en hebben we opnieuw veel bands gezien. Echter hebben we deze lange dag opnieuw een aantal bands zoals The Haunted, Crematory, Corvus Corax moeten missen omdat wij of deze bands al vaak aan het werk zagen of gewoon omdat deze bands ons niet lagen. Verder hebben we ook het grootste deel van de bands op het WET stage over moeten slaan omdat met een handje vol mensen een heel festival verslaan eenvoudig weg niet moegelijk is. Morgen is er weer een nieuwe dag dus besluiten we om snel onze tenten op te zoeken. (Eus)