Wacken 2008 - Met o.a. Girlschool, Airbourne, Avenged Sevenfold, Kamelot, Cynic, Nashville Pussy, The Haunted, Massacre, Leaves Eyes, Job for a Cowboy, Unearth, Opeth, Soilwork, 3 Inches of Blood, Mercenary, Exodus, Nifelheim, Lordi, Ensiferum, Grave, Corvus Corax, Gorerotted, Nightwish, Primordial, Gorgoroth, Killswitch Engage, At the Gates, Avantasia, Carcass, Children Of Bodom, Hatebreed, Iron Maiden, Kreator.

Begin augustus begeven we ons traditie getrouw naar Wacken zo’n zeventig kilometer ten noorden van Hamburg om het grootste metalfestival van Europa te verslaan. Eugene Straver zorgde voor de plaatjes en de teksten worden geschreven door Talitha Martijn, Martina Schouten, Thomas van Golen, Koos van Marle en Alwin Heeres.

Sinds het uitkomen van de documentaire “Metal: A Headbanger’s Journey” enkele jaren geleden kan er waarschijnlijk wel terecht gezegd worden dat Wacken het metal-mekka is van Europa is. Ruim 80.000 mensen kwamen begin augustus weer bijeen om te genieten van waar metal nou allemaal om draait: live muziek. Locatie was zoals altijd het gezellige dorpje Wacken, waar slecht enkele duizenden mensen wonen, maar waar gedurende een kleine week in de zomer bijna zo’n 80.000 mensen bivakkeren in tentjes en campers. Naast de vele Duitsers stroomt ook de rest van headbangend Europa leeg en zo was volgens mij het aantal Nederlanders ook groter dan ooit.

Dit is alweer de negentiende editie van Wacken Open Air en ook dit jaar zag de organisatie de kans om nog meer kaarten te verkopen dan voorgaande edities, volgens de officiële cijfers waren er zo’n tachtigduizend kaarten verkocht en was het festival reeds enkele maanden voor het festival totaal uitverkocht. Dit was natuurlijk mogelijk door de ruimere opzet van het festivalterrein, waarbij de organisatie ook dit jaar weer enkele punten van afgelopen jaar wist te verbeteren.

Laten we snel beginnen met de muziek!!!!

Donderdag 31/07/2008

Zo vlak voordat de poorten naar het echte festivalterrein opengaan is het een drukte van jewelste op het voorterrein. Iedereen wacht geduldig op wat komen gaat tot de hekken van het enorme festival opengaan. Er wordt wat rondgeneusd op het kleding gedeelte van de metal-market of er wordt wat gevoetbald of gewoon meer bier gedronken in de Beergarten met hier en daar een streaker of zwaffelaar. De gemoedelijke sfeer is direct herkenbaar en zo zijn al vroeg op de dag de eerste dronken mensen te bespeuren. Nog even voor de duidelijkheid. Wij kunnen nooit alle bands bespreken dus we hebben een selectie moeten maken. Het zal voor veel mensen voor zich spreken dat we rare en iedere jaar terugkerende nietszeggende bands zoals Mambo Kurt en soortgelijken, links laten liggen! Echt metal is dat al helemaal niet! (Eus)

Het is aan het Engelse Girlschool om het festival officieel te openen op de Black Stage. Deze dames, die ondertussen ook al aardig op leeftijd zijn, weten wat rocken is. Ze bewijzen eigenlijk direct dat niet alleen mannen de baas zijn van de metal, er zijn namelijk zat vrouwelijke muzikanten die niet onder doen voor een beetje vent. De stevige rock van Girlschool weet dan ook een groot aantal mensen naar het hoofdpodium te trekken, dit zou overigens gedurende het hele festival geen probleem zijn want het was vrijwel bij elke band erg druk voor het podium. Girlschool bestaat inmiddels zo’n dertig jaar en wat we vandaag voorgeschoteld kregen was een overzicht van het hel oeuvre van de band maar het waren toch wel de klassiekers waar het publiek voor kwam. Zo kregen we van het uit 1980 stammende debuutalbum ‘Demolition’ onder meer de songs “Race With The Devil” en “Demolition Boys” te horen. Al met al was Girlschool dan ook een leuke opener van de dag. (Talitha Martijn)

De band die we hierna aan het werk zien is het uit Atlanta afkomstige Nashville Pussy, wederom met een band met twee stoere metal babes in de gelederen en als dan op dezelfde tijd op de black stage Lauren Harris gaat spelen is de keus voor mij in een seconde gemaakt, Nashville Pussy natuurlijk! De dames van Nashville Pussy spelen de vonken van de party stage. Vooral gitariste Ruyter Suys is toch wel een van de betere vrouwelijke gitaristen die ik ooit gezien heb! Gedurende het hele optreden blaast ze de ene na de andere solo over het Wacken publiek heen, ondertussen rondrennend als Pete Townshend. Nashville Pussy rockt alsof hun leven ervan af hangt, zo krijgen we onder meer de songs “A Goodnight For A Heart Attack” en “Say Something Nasty” voorgeschoteld. De ongepolijste Rock ’n Roll wordt met veel overgave gespeeld en de band is dan ook professioneel en weet de aandacht goed vast te houden. Tijdens de Ike & Tina klassieker “Nutbush City Limits” wordt de band vervolgens door zanger Blaine Cartwright voorgesteld maar voor de rest van het optreden geld het motto, niet lullen maar spelen. Nashville Pussy is een band die je zeker live gezien moet hebben, aan het einde van het optreden klimt Ruyter zelfs tot hoog in de stellage van het podium. Wat een show, klasse!! (Talitha Martijn)

Als we het dan even over Lauren Harris moeten hebben, kan ik het volgende zeggen, ze zingt niet zo best. Daar bedoel ik eigenlijk mee, gewoon vals. Volgens mij is de enige reden dat zij en haar band mogen optreden omdat haar vader speelt in Iron Maiden. Helaas is er echt niets wat me kan boeien aan deze dame en haar band. En ik heb het echt een paar keer geprobeerd hoor, maar ik kan er helemaal niks mee! (Talitha Martijn)

Iron Maiden heeft een aantal voorprogramma`s mee, of zeggen we dat Wacken een aantal voorprogramma`s voor ze geboekt heeft? Airbourne speelt in elk geval voor Maiden op de vrijdag. En alle beloftes worden ingelost. Ik had gehoord dat dit een AC/DC kloon was, en dat was geen woord teveel. Muzikaal, tot en met de half valse zang aan toe, kunnen we dit als een AC/DC tribute bestempelen. Inclusief AC/DC intro “Bad Boys” waarna “Rock `N Roll Till Death” volgt. De band vervolgt zijn show met erg degelijke rocknummers als “Hellfire”, “Diamond In The Rough” en “Girls In Black”, waarbij de gitarist de PA in klimt, en hoog ook! Na een 'cover' van Mariah Carey, “Heartbraker”, is het alweer tijd voor het laatste nummer, “Blackjack”. Na deze band kan ik maar een conclusie trekken, mocht AC/DC stoppen met touren, dan staat de opvolger alvast klaar. (Thomas van Golen)

Ook het Amerikaanse Avenged Sevenfold is een van de vaste voorprogramma’s van Iron Maiden op dit deel van de 'Somewhere Back In Time World Tour'. De band weet op de Black Stage een overtuigende, strakke set neer te zetten die onder meer bestaat uit de nummers “Beast And The Harlot”, “Almost Easy”, “Unholy Confessions” en “Gunslinger”. Het geluid is verder prima in orde en de band weet de aandacht van het publiek gemakkelijk vast te houden. Dit ondanks dat de voormalige metalcoreband niet echt voor een thuispubliek staat te spelen, echter omdat wij niet zo bekend zijn met deze band besluiten we om halverwege de show een mooi plekje te zoeken voor het True Metal Stage waar Iron Maiden om half tien af zal trappen. (Eus)

Net zoals een maand geleden op Graspop is Iron Maiden natuurlijk een terechte headliner van de eerste dag van het festival. De band doet vandaag het grootste metal festival van Europa aan met hun 'Somewhere Back In Time World Tour'. Iron Maiden maakt tijdens deze tour wederom gebruik van het decor met de piramides van de 'World Slavery Tour' en tot groot genoegen van de fans zal de band zich dan ook nog eens voornamelijk richten op het materiaal uit diezelfde periode. Al ruim voor aanvang van het optreden is het behoorlijk druk voor het grote True Metal Stage waar de fans van de band een mooi plekje proberen te bemachtigen. Vanwege deze drukte heeft de organisatie een aantal grote videoschermen geplaatst op het terrein, zo kon de onder andere band ook worden bekeken in de tent van het Wet Stage. Als het punt is aangebroken waarop de intro’s in de vorm van UFO “Doctor, Doctor” en ”Transylvania“ door de speakers knallen is het veld dan ook tot helemaal achteraan toe gevuld. Als dan uiteindelijk “Churchill’s Speech”over het veld schalmt wordt het publiek wild waarop, net als tijdens de 'World Slavery Tour', de band aftrapt met de songs “Aces High” en “Two Minutes To Midnight”. Hierna is het een komen en gaan van klassiekers, zo krijgen we onder meer de songs “The Trooper”, “Powerslave”, “Revelations”, “Wasted Years” en het meesterwerk “Rime Of The Ancient Mariner” te horen. Vooral zanger Bruce Dickinson is vandaag goed op dreef en weet het publiek uitstekend te bespelen, verder weet hij veelvuldig gebruik te maken van de verhoogde podiumdelen. Ook wordt de cameraman met een enorme kraan, die hem en het publiek het zicht ontneemt, vakkundig uitgescholden. Van het album ‘Seventh Son of a Seventh Son’ krijgen onder meer de song “Can I Play With Madness” te verwerken. De voortdurend wisselende backdrops en de gigantische lichtshow die de band heeft mee genomen maken het een genot om naar nummers als “The Number Of The Beast”, “Run To The Hills”, “Fear Of The Dark” te kijken, te luisteren en vooral mee te zingen tijdens deze klassiekers. Natuurlijk was ook de kreet “Scream For Me Wacken” veelvuldig van Bruce te horen, en schreeuwen deed het publiek dan ook uit volle borst! De reguliere set werd afgesloten met het lijflied “Iron Maiden” waarbij vervolgens een reusachtige Eddie tevoorschijn komt vanuit de achtergrond van het podium, dit tot groot genoegen van het publiek. Maar zoals eerdere shows dit jaar was er nog plaats voor enkele toegiften en het was dan ook duidelijk waar het publiek voor kwam die vervolgens konden genieten van “Moonchild”, “The Clairvoyant” en “Hallowed Be Thy Name”. Al met al heeft Iron Maiden hier vanavond dan ook op overtuigende wijze “A night to remember” afgesloten, het zal ons dan ook benieuwen of de organisatie dit volgend jaar nog gaat overtreffen. Het enige minpuntje van Iron Maiden is echter wel dat de setlist inmiddels zeer voorspelbaar is geworden, de band put voornamelijk uit het verleden, natuurlijk smult het publiek hiervan maar van een band als Iron Maiden mag je eigenlijk toch wel verwachten dat er enige variatie in de verschillende optredens zit omdat veel van hun fans toch meer dan één concert van hun favoriete band bezoeken.

Helaas waren er maar slechts een handjevol fotografen die het optreden van Iron Maiden mochten fotograferen dus, dit keer geen foto's!!!