Zaterdag 04/08/2007

De derde dag van het festival begint voor ons vroeg, zo zal het Zweedse Sonic Syndicate op het Black Stage rond de klok van 12 uur openen. De nog jonge band won een platencontract met Nuclear Blast en versloeg daarbij vijftienhonderd andere band. De promotie rondom de band is inmiddels van start gegaan en zo staat de band dan ook op het grote podium van Wacken. Dat de promotie zijn vruchten begint af te werpen is wel duidelijk als het veld voor het podium al voordat de band begint behoorlijk volloopt. De muziek van de band is een beetje een mix van In Flames en Killswitch Engage en tevens maakt de band gebruik van Twee zangers die elkaar afwisselen met cleane zangpartijen en brute screams. De gespeelde songs die vandaag ten gehore gebracht werden kwamen natuurlijk van het onlangs verschenen debuutalbum ‘Only Inhuman’ waarop de band laat horen wel degelijk te kunnen spelen. Ook vandaag bewijst de band wel degelijk kwaliteiten te bezitten en speelt een zeer solide set en de band geniet zichtbaar van alle aandacht. Ondanks dat de songs hier en daar wel wat bekend voorkomen, ja er is duidelijk wat gespiekt bij collega’s vind het publiek het allemaal prachtig en zingt zowaar een aantal songs volledig mee. Sonic Syndicate heeft in ieder geval een uitstekend visite kaartje afgegeven en we zullen waarschijnlijk nog veel horen van de band in de nabije toekomst.

Opener op het True Metal Stage is het Amerikaanse Sacred Reich dat speciaal voor het optreden op Wacken weer bij elkaar is, de band is ook gegrepen door het reünievirus en speelde in de aanloop naar deze show van vandaag een drietal clubshow waaronder een in het legendarische Dynamo te Eindhoven. Dat de band na ruim tien jaar niet meer gespeeld te hebben nog steeds mateloos populair is blijkt wel uit het feit dat het veld om half een in de middag ramvol staat. Als de band het podium betreedt stijgt er een luid gejuich op vanuit het publiek, de band opent met de klassieker “The American Way”, het titelnummer van het tweede album van de band dat in 1990 uitkwam. Na deze sterke opener vervolgt de band zijn tocht met songs zoals “One Nation”, “Love .. Hate” en “Crimes Against Humanity”. Sacred Reich kondigde voor deze reünie shows al aan dat de band alleen materiaal zou spelen van het debuutalbum ‘Ignorance’ de EP ‘Surf Nicaragua’ en opvolger ‘The American Way’. De band had hiermee dan ook meteen hun beste werk te pakken en het publiek genoot dan ook met volle teugen van songs zoals “Who’s to Blame” en het sterke “Love…Hate”. Als de band dan nog de Black Sabbath cover “War Pigs” inzet gaat het publiek volledig los en word de song grotendeels door het uitzinnige publiek meegezongen en is het feest voor het True Metal Stage. De band geniet zichtbaar van alle aandacht en de sympathieke zanger Phil Rind, die wel een paar kilootjes zwaarder is geworden door de jaren heen, bedankt het publiek dan ook veelvuldig tussen de songs door. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met de nummers “Independent”, “Death Squad” en publieksfavoriet “Surf Nicaragua“. Of er nog een nieuw album komt is nog niet duidelijk maar dat de band nog lang niet is uitgeblust dat werd hier vandaag wel duidelijk, voor mij zeker een van de betere bands van vandaag, klasse.

Omdat we Moonspell nog geen maand geleden al op het Friese Waldrock festival aan het werk zagen en we rond de tijd dat deze band op het podium stond ook nog een interview met Overkill bassist DD. Verni op het programma hadden staan zijn we slecht de eerste twintig minuten van het optreden het van de Portugese band. De band begon hun set met vrolijk brandende zon waardoor de duistere sfeer van de muziek wat verloren ging, maar de band laat het hier niet bij zetten en schotelt ons een uitstekende show voor. Ondanks dat zanger Fernando Ribeiro niet al te best bij stem is weet hij toch de aandacht te trekken met zijn aparte verschijning. De set van vandaag bestaat vooral uit een aantal klassiekers van de albums ‘Wolfheart’ en ‘Irreligious’. Natuurlijk word er ook vandaag ook stilgestaan bij het afgelopen jaar verschenen album ‘Memorial’, zo kregen we o.a. de songs “In Memoriam”, en “Memento Mori” te horen. Het publiek lijkt de band op handen te dragen en tussen de nummers door wordt er luid geapplaudisseerd, echter zoals al eerder vermeld moesten we helaas vroegtijdig afhaken om de heer D.D. Verni is grondig te ondervragen.

Omdat het geplande interview wat is uitgelopen komen we pas halverwege de set van Stratovarius weer bij het True Metal Stage aan. Ondanks de brandende zon is het opnieuw zeer druk voor het grote podium, de band is zo te horen in goeden doen en zo krijgen we enkele klassiekers in de vorm van “Distant Skies” en “Father Time” voorgeschoteld. Vervolgens worden we aangenaam verast met het tien jaar oude “Visions (Southern Cross)“ om vervolgens het nieuwe “The Last Night On Earth“ aan het publiek voor te stellen. De song zal op het aanstaande album van de band verschijnen en de fans kunnen gerust zijn, de song is een op en top Stratovaruis nummer. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met  het up-tempo “Eagleheart” en de klassieker “Black Diamond“, hierna kunnen we zeer tevreden de backstage area opzoeken.

Nederlandse verdedigers van de Metal Battle eren waren de heren van Myhtlorian. Omdat we de toch wel graag onze eigen Nederlandse bands willen steunen, togen we naar de W.E.T. Stage alwaar de band zijn opwachting maakte. Zodra het kon schoten de heren uit de startblokken om het ene nummer na het andere af te vuren op het begerige voornamelijk Nederlandse publiek. In den beginne leek de tent wat leeg, maar dat werd gecompenseerd door het enthousiasme van zowel band als wel aanwezig publiek. In rap tempo volgde “In True Form”, “1000 Words”, “Land Of The Insane”, “Oblivion” en “Cross The Scar” elkaar op. Zelfs gitaarproblemen voor Mark Bogert konden de pret niet drukken. De lol van het spelen op Wacken was duidelijk van ze af te lezen, en ik vermoed dat ze wel degelijk een goede indruk hebben gemaakt met de melodische death metal die de band maakt.

Hierna begeven we ons naar het Black Stage om de ons onbekende band Dir En Grey aan het werk te zien, zoals later blijkt is de band afkomstig uit Japan, de teksten zijn in het Engels en Japans en de band is in thuisland dan ook mateloos populair. Na een veel te lang techno intro begint de te spelen en al snel vragen we ons wat een emo band als deze op Wacken doet. Tijdens een van de eerste song bijt zanger Kyo een bloedcapsule stuk, het bloed dat daarbij uit zijn mond stroomt wordt vervolgens over zijn hele lijf uitgesmeerd en dat levert voorde fotograven mooie plaatjes op. Omdat de muziek van Dir En Grey ons totaal niet kon boeien hebben we de tijd dat de band speelde gebruikt om wat te eten en te drinken. Dat een groot deel van de bezoekers hier net zo over dacht was dan ook goed merkbaar door de drukte bij de eet en drinkgelegenheden.

Veel kende ik niet van deze Duitse band, maar aan de verhalen van vele mensen zou dit het waard zijn om te gaan. Kennelijk dachten daar meer mensen zo over, want de tent stond bijna afgeladen. Secrets of the Moon maakt zoiets als black metal, alleen dan met nummers die geregeld over de zes minuten uitgaan. Lange, uitgesponnen sfeerstukken zitten zo zij aan zij met gewoon snoeihard raggen. Maar wel van hoge kwaliteit. En dat werd getoond. Het publiek zong goed mee tijdens afsluiter “Lucifer Speaks” waarna men nog lang schreeuwde om meer. Echter na zo'n twee a drie nummers was de koek al op, want dat krijg je met lange nummers. Niettemin ben ik door het optreden erg benieuwd naar hoe deze band op cd is.

Al ruim voor aanvang van het optreden van het Duitse Rage is het een drukte van belang op het grote True Metal Stage, de zal dan ook samen met het Lingua Mortis Orchestra optreden en dat vraagt natuurlijk om de nodige voorbereiding. Geopend wordt er met de song “From The Cradle To The Grave” waarmee de toon gezet is, dit wordt een show die menig bezoeker niet snel zal vergeten. Verder krijgen we onder meer de songs “Sent By The Devil”, “Turn The Page”, “Alive But Dead” en de “Lingua Mortis Orchester Medley” te horen. De band en met name frontman Peavy geniet zichtbaar van alle aandacht, wat verder vooral opvalt, is dat de song een stuk voller klinken waardoor het orkest ook echt van toegevoegde waarde is. Het publiek geniet zichtbaar en zing de songs uit volle borst mee, als de dirigent op een gegeven moment dan nog het publiek aanspoort is het feest compleet. Met het spel en het geluid van het orkest zit het overigens wel goed en met deze show heeft Rage hier vandaag voor een aangename verassing gezorgd. Het zeer degelijke optreden wordt afgesloten met “Higher Than The Sky” dat door de vele fans uitbundig wordt meegezongen, klasse!

Destruction behoeft eigenlijk geen verdere introductie. De Duitse thrashmachine heeft zich al meer dan eens bewezen, zo was de band de laatste jaren veelvuldig te zien geweest op de diversen podia in binnen en buitenland en afgelopen juli viel de band op het laatste moment nog in voor WASP op het Friese Waldrock festival. Echter op Wacken weten de band altijd weer iets speciaals op poten te zetten, zo maakt de band vandaag gebruik van enkel gasten zoals Communic frontman Oddleif, als ook Peavy van Rage en maakt ook en Bobby Blitz (Overkill) zijn opwachting. De band nam eerder dit jaar enkele klassiekers opnieuw op. De ons vandaag voorgeschotelde set was dan ook slechts gevuld met klassiekers zoals “The Butcher Strikes Back“, “Curse The Gods”, “Nailed To The Cross” en “Mad Butcher”. Verder zijn ook Bobby "Blitz" (Overkill), Peavey (Rage), Oddleif Stensland (Communic) van de partij om de song “The Alliance Of Hellhoundz” samen met zanger Schmier te vertolken waarop even later ook Tom Angelripper van Sodom aan het feest deelneemt, dit tot groot genoegen van het uitzinnige publiek. Het feest is dan uiteindelijk compleet als de voormalige drummers Oliver "Olly" Kaiser en Thomas Sandmann het nummer “The Antichrist” mee drummen met de huidige trommelaar Marc Reign. Verder komt de tijdens een aantal songs de Mad Butcher nog even het podium op om het nodige bloed te vergieten en zo is de show, die gepaard gaat met veel vuurwerk en metershoge vuurzuilen compleet. De Duitse thrashers weten dan ook hoe er een feestje moet worden gebouwd en de band heeft het massaal aanwezige publiek dan ook volledig in zijn greep. Vervolgens wordt het nummer “Total Disaster” samen met ex-drummer Sven Vormann samen met frontman Schmier voorgedragen. De band had er vandaag duidelijk zin in en zo kregen we onder meer uitstekende versies te horen van onder andere “Thrash Till Death”, “Life Without Sense”, “Eternal Ban” en “Bestial Invasion“. Destruction wist hier vandaag een zeer gedreven, vermakelijk en gedenkwaardig optreden neer te zetten, het geluid was goed en de band wist gedurende de hele show te boeien, ja dit was zeker dik orde en met dit optreden wist de band dan ook een hoop fans te bekoren.

Op het moment dat we naar de tent liepen om Turisas te bekijken, bleek dat deze band duidelijk verkeerd neergezet was. De tent puilde uit zijn voegen, en van binnenkomen was geen sprake meer van. Natuurlijk werd hier vandaag het nieuwe album ‘The Varangian Way’ gepromoot, zo werden we getrakteerd op veel nummers van dit album, zoals “To Holmgard And Beyond”. Vooral vanwege het feit dat je buiten de tent veel te hard de Black Stage hoort dan de muziek uit de tent, is er nog even een stukje Destruction gekeken met een gastrol voor onder andere Bobby Blitz, Tom Angelripper, Peter Wagner en Oddleif Stensland tijdens het nummer “Alliance Of Hellhoundz” maar ook dat werd snel verruild voor schaduw en een biertje.

Stond afgelopen jaar het beruchte Carnivore op het hoofdpodium, dit jaar was het de beurt aan het eveneens door Peter Steel aangevoerde Type O Negative om het publiek omver te beuken. Met een band als Type O Negative is er eigenlijk altijd wel enige vorm van onrust, is het niet om de gewaagde teksten of de controversiële uitspraken van Peter Steele dan is het wel de droge, spottende humor van frontman Peter Steel. Echter vandaag toont de boomlange aanvoerder van de band totaal geen interesse, zo wordt er inspiratieloos afgetrapt met de song “We Hate Everyone” waarmee de band meteen een statement zet. De band en met name de zatte clown Steele worstelt zich een weg door de set die bestaat uit songs zoals “Anesthesia” en “The Profits Of Doom“ waarvan de laatste afkomstig is van het eerder dit jaar verschenen album ‘Dead Again‘ en is volgens mijn daarmee dan ook het enige nummer dat er vandaag van dit album gespeeld werd. Maar het zijn dan toch de nummers “Christian Woman” en “Love You To Death” waar het publiek op zit te wachten en die ut volle borst worden meegebruld. Met het nummer “Black no.1” wordt het optreden zo’n tien minuten te vroeg beëindigd, maar niet voordat de heer Steele zijn snaren met zijn tanden van zijn basgitaar rukt en vervolgens een flinke duikeling op het podium maakt hierop besluit de rest van de band het podium te ontruimen. Wat betreft de show van vandaag, deze was zeer vermakelijk als je van de melancholische humor van Steel houd en verder was de rest van de band dik in orde, maar het is toch wel de desinteresse van Peter Steel die ons met een gemixt gevoel achterlaat.

Immortal was persoonlijk een van de trekpleisters voor mij voor dit festival. De band heeft een aantal fantastische releases op hun naam staan, en ik kon dan ook niet wachten om dit live mee te maken. Maar ik moet zeggen, het viel me een klein beetje tegen. Tuurlijk, het is werkelijk heerlijk om prachtnummers zoals “At The Heart Of Winter”, “Sons Of Northern Darkness” of “Battles In The North” live te horen. Maar iets deed het niet voor mij. Het zou kunnen dat het gebrek aan tweede gitaar was, waardoor sommige stukken net niet zo mooi uit de verf kwamen als op plaat. Niettemin geheadbanged alsof Wacken hierna zou worden verzwolgen door een vuurzee. Het optreden is toch mooi geweest achteraf, met ook een mooie lezing uit het werk van Immortal. Misschien had een nummer van ‘SonD’ geruild kunnen worden voor iets van ‘Blizzard Beasts’ bijvoorbeeld, maar dat is zeuren na het eten. Verder speelde de band opvallend veel oud werk, ging het publiek massaal uit zijn dak, eigenlijk net zoals bij Emperor vorig jaar en maakte de pyro en de uitgebalanceerde lichtshow het geheel af. Immortal is weer helemaal terug, al met al, een waardige afsluiter van het Blackstage!

In Flames is nooit mijn band geweest, maar niettemin heb ik het optreden bekeken. Kon je in tegenstelling tot de vroegere optredens makkelijk nog goed vooraan komen, hier werd je al gestopt halverwege het festivalterrein zo vol was het veld. Volgens mij was werkelijk bijna iedereen toegestroomd om de Zweden aan het werk te zien. Zanger Anders Friden beloofde dat dit optreden vanaf nu zou worden beschouwd als het beste optreden van In Flames ooit. En men deed daar aardige moeite voor. De band ging los op songs zoals “Crawl Through Knives”, “Dead Alone” en “The Quiet Place”, het vuurwerk knalde er lustig op los en ook het grote scherm achter de band bleef maar 'In Flames' schreeuwen in foute neon kleuren. Tijdens de song “Come Clarity”gingen er duizenden mobieltjes en aanstekers inde lucht dat een aardig aanzien opleverde. Ook voor de oudere fan van In Flames was er genoeg te beleven, met onder andere “Graveland” van ‘The Jester Race’. Verder kregen we dan nog uitstekende versies van de songs “Only For The Weak” en “My Sweet Shadow”voorgeschoteld. Echter vanwege verzuurde benen van het vele lopen en staan het hele weekend zijn we daarna weggegaan. Ondanks dat het geluid prima in orde was en er niets aan het toeval werd overgelaten kwam het geheel nogal statig en ingestudeerd over, echter het scheen voor iedereen een groot feest te zijn geweest.

Cannibal Corpse op het Black Stage hebben we helaas niet meer gezien en zo hebben we ook Subway To Sally moeten missen, na drie dagen bier en bands waren we weer totaal kapot en ook de derde dag hebben we de bands op het Party stage een beetje links laten liggen. De bands waren er niet minder om maar de tijd ontbrak gewoonweg om met een handje vol mensen alle podiums te verslaan.

Ook dit jaar kan de organisatie van Wacken terugkijken op een zeer geslaagd festival, ondanks alle problemen met het weer vooraf wist de festival organisatie enkele dagen voorafgaand aan het festival het veld zo op te knappen dat het toch nog enigszins begaanbaar was geworden. Natuurlijk was het niet overal zo en moesten veel festivalgangers hun auto op de parkeerterreinen buiten de campings laten staan maar de sfeer was er niet minder om en de meeste bands waren gewoon aanwezig om het publiek te vermaken, volgens mij heeft dan ook alleen Vital Remains hun optreden afgezegd. Verder was het deze editie nog drukker dan de voorgaande jaren, dit was dan ook vooral te merken bij de eet en drink gelegenheden en waren de wachtrijen bij de wc er ook niet minder om, zo stonden daar dan ook op een bepaald moment wachtrijen van een klein half uur. Overigens waren op de campings, zowel backstage als ook op de normale camping wel voldoende wc’s aanwezig en deze werden ook nog eens een aantal maal geheel gereinigd. De keuze aan eetgelegenheden op Wacken is een groot pluspunt, de keuze is enorm zo zijn er enorme vleesspiezen verkrijgbaar, maar ook pannenkoeken, pizza’s, hotdogs, vislekkernijen en diverse andere broodjes waren verkrijgbaar op het enorme terrein en om over de beergaten dan nog maar te zwijgen.

Omdat het ieder jaar weer drukker wordt worden ook de verkeersproblemen ieder jaar groter, zo stonden al ruim voor aanvang van het festival grote files en wachttijden van meer dan 6 uur om een plekje te bemachtigen op de camping waren dan ook geen uitzondering. Wat betreft de indeling van het terrein en met name het verplaatsen van het Party Stage zodat er geen geluidsoverlapping meer plaatsvond was in eerste instantie een goed idee, echter door de veels te kleine festival weide voor dit podium en de nauwe doorgang naar het grote terrein ontstonden hier veel opstoppingen van mensen die naar het Party stage toe wilden en mensen die ervandaan kwamen. Dit is echter simpel op te lossen door een aparte in- en uitgang te creëren. De organisatie moet er dan ook goed aan denken dat als men nog meer bezoekers toe gaat laten dan de 70.000 die er dit jaar al waren dat het festival wel eens uit zijn voegen kan groeien waardoor het ineens compleet mis kan gaan en het festival ten dode opgeschreven zal zijn. Kijk maar eens wat er met het ooit zo immens grote Dynamo Open Air gebeurde toen er ruim 100.000 mensen op af kwamen, daar is nu ook helaas niets meer van over. Verder was het weer, dit in tegenstelling tot de week voorafgaand van het festival zeer goed te doen, zo hadden we dan ook uiteindelijk drie dagen zon en stegen de temperaturen boven de 25 graden uit.

Dat de organisatie een traditie heeft hoog te houden staat als een paal boven water en nog voordat het festival ten einde is heeft men al de eerste bands voor 2008 al bekend gemaakt, volgend jaar kunnen we in ieder geval genieten van headliner Iron Maiden die in 2008 eenmalig te zien zal zijn in heel Duitsland, de line-up zal verder bestaan uit onder meer Avantasia, Children Of Bodom, Kreator en Sonata Artica.

Natuurlijk zijn wij volgend jaar ook weer van de partij. Rain Or Shine, see you at Wacken 2008.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!