Vrijdag, 03/08/2007

Terwijl er rustig backstage wordt begonnen aan het eerste biertje, zien we in de richting van de podia ineens een fikse witte rookwolk opstijgen. Kennelijk is de brand gegaan in de grote hoeveelheden stro die zijn neer gestrooid om het terrein nog enigszins begaanbaar te maken. Door dit probleem werd het schema wat omgegooid en stond ineens Napalm Death in plaats van Amorphis al te spelen op de Black Stage voordat iemand het door had omdat voor het andere deel van het podium de brandweer de nodige nablus werkzaam heden aan het uitvoeren was.

Napalm Death's laatste album 'Smear Campaign' is een cd die nog altijd vele rondjes draait in de cd speler, dus met opener “Weltschmerz/Sink Fast, Let Go” begonnen ze al goed. Nog altijd is de band vol energie op het podium te vinden, niet in de laatste plaats door Barney, die als een op hol geslagen gnoe met spastische problemen over het podium draaft. Vol vuur worden zowel nieuwe als oude nummers gespeeld. Barney zegt na elk nummer weer in keurig Duits een dankwoord, en de publieksrespons is vrij goed. Zo vroeg, zo'n bak herrie, maar toch al zoveel applaus. Kennelijk deed de band het erg goed voor iedereen. “Scum” werd nog opgedragen aan de 'The fat German bastard who is smoking a cigarette over there' en ook het ultra-korte “You Suffer” werd niet vergeten. Verder konden we van het nieuwe album nog genieten van “Fatalist”, “When All Is Said And Done” en “Persona Non Grata”, maar ook oud werk zoals “Suffer The Children”, “Breed To Breathe“, “The Kill” en “Fascist Control” werd niet overgeslagen. Het optreden werd afgesloten met “Nazi Punks Fuck Off”, en zo wist Napalm Death zeker een van de betere optredens van dit festival neer te zetten.

Door het brandje voor het True Metal Stage is het programma door bluswerkzaamheden enigszins omgegooid en zo kunnen we na een vertraging van een uur dan toch uiteindelijk het Finse Amorphis aan het werk zien. De band bracht met het uit 1994 stammende ‘ Tales From The Thousand Lakes’ een klassieker uit. In de zeventien jaar dat de band bestaat veranderde de muziek dan ook van deathmetal naar melodieuze metal. De komst van zanger Pasi Koskinen in 1996 luidde deze omslagin en sindsdien ben ik de band dan ook uit het oog verloren. Echter in 2004 vetrok Koskinen en maakte plaats voor Tomi Joutsen die ik voor het eerst aan het werk hoorde op het ‘Eclipse’ album in 2006 en waarbij hij bij mij behoorlijk wist te overtuigen. De combinatie van grunt en cleane zang deed de oude glorie enigszins herstellen en binnen enkele weken zal dan tevens het nieuwe album ‘Silent Waters’ uitkomen. Het gespeelde materiaal bestond dan ook voornamelijk van deze albums en werd aangevuld met nummers zoals “Black Winter Day” en “My Kantele”. Maar het zijn dan toch vooral de oudere songs zoals “House Of Sleep“ uit de beginperiode van de band dat het publiek het hardst meezingt en uit zijn dak gaat. De band is vandaag in prima doen en ook zanger Tomi weet te overtuigen, ondanks de moeilijke start heeft Amorphis hier toch weer wat zieltjes weten te winnen.

In de W.E.T. Stage stond Torture Squad, de afvaardiging uit Brazilië voor de Metal Battle. Helemaal eerlijk voor de andere bands is het niet, want deze jongens hebben al vier cd's, een live plaat en DVD uit. De professionaliteit was dan ook af te zien aan de band, die als hun razende tekeer ging met hun simpele, doch doeltreffende thrash. Veel Braziliaanse vlaggen werden gehesen, en voor het podium was het behoorlijk druk. Kennelijk hadden ook meer mensen gehoord dat dit een meer dan aardig thrash bandje is, want veel volk kwam kijken naar wat deze Brazilianen in hun mars hadden. De nummers werden in sneltreinvaart afgevuurd op het publiek. Niet heel vreemd, aangezien elke Metal Battle-band maar 25 minuten was toebedeeld in het toch al volle rooster. Maar niet verwonderlijk dat Torture Squad dan ook de Metal Battle op Wacken zou winnen. De jongens zijn goed, de muziek is bijzonder pakkend en na al deze jaren is het een goed geoliede machine geworden.

Speciaal voor Wacken kwam Possessed bij elkaar. Of althans, het enige overgebleven bandlid was Jeff Beccara in een rolstoel. De rest van de band werd gevormd door de leden van Sadistic Intent. Ondanks het feit dat Jeff in een rolstoel zat en zo een stuk minder mobiel was, headbangde hij alsof hij hierdoor na het optreden genoeg energie zou hebben om weer te lopen. Ondertussen schreeuwde hij met rauwe stem de verscheidene Possessed-nummers. En in de tussenposen kon hij zijn verbazing over hoeveel mensen er op het optreden waren afgekomen niet onder stoelen of banken steken. Veel 'wow's en 'thank you's' maar met een duidelijk blij gezicht waaraan te zien viel dat hij het meende. Wat de muziek betreft: Het klonk zo mogelijk nog slechter dan op de cd. Maar niettemin is dit iets dat je gezien moet hebben, het is zo kult als het maar kan. Door de goede presentatie van de band was het probleem van de matige audio kwaliteit echter al snel vergeten en stonden vele mensen te genieten op nummers zoals “Confesions“, “My Belief”, “Pentagram”, “Holy Hell”, “Tribulation”, “Heretic” en natuurlijk de klassieker “Death Metal”. Zeker een bijzonder optreden, vooral omdat je dit vermoedelijk nooit meer zal zien. En tenslotte blijft Possessed een van de grondleggers (samen met Death) van het hele death-metal genre.

Als op deze vrijdagmiddag Possessed en Volbeat tegelijkertijd geprogrammeerd staan wordt het lastig kiezen, ondanks dat Possessed een eenmalige show op Wacken speelt besluiten we toch maar de sympathieke Denen te gaan bekijken. Aangekomen bij de Party Stage blijkt al snel dat we niet de enige zijn en het veld met zo’n vijf a zeven duizend man afgeladen vol staat. De band is momenteel dan ook ongekend populair en wist afgelopen zomer al te overtuigen op grote festivals zoals Graspop en Fields Of Rock. Nadat de band een half uur te laat van start gaat, zit de sfeer er meteen goed in, zo krijgen we onder meer de songs “The Gardens Tale“ en “Soulweeper” te verwerken en worden ook de nummers “Radio Girl“ en “Violate” niet vergeten. De Denen hebben er duidelijk zin in en weten op dit relatief vroege uur het publiek zeer goed met zich mee te krijgen terwijl ze vol overgave hun nummers ten gehore brengen. Het meest opvallende is het mooie gevarieerde stemgeluid van zanger Michael Poulsen. De Denen hebben er duidelijk zin in en weten op dit relatief vroege uur het publiek met een nummer zoals “Devil And The Blue Cat Song” goed op te zwepen welke dan ook vol overgave door het publiek worden meegezongen. De heren sluiten hun set af met de eigenzinnig uitgevoerde Dusty Springfield cover “I Only Wanna Be With You”. Volbeat wist hier vandaag opnieuw een zeer overtuigend optreden neer te zetten, deze jongens weten wat feesten is op hoogstaand muzikaal niveau en dat werkt aanstekelijk. De band zette dan ook een rete strakke set neer en als de band dit niveau vast weet te houden ligt er een gouden toekomst in het verschiet.

Doordat de optredens gedurende de hele middag nog steeds afwijken van het geplande speelschema door de brand eerder op de dag komen we enigszins verlaat aan bij het  W.E.T. Stage om het Nederlandse Mennen aan het werkt te kunnen zien. De band is inmiddels halverwege hun set en de tent is nog angstvallig leeg, geen wonder natuurlijk als er op de andere twee podia Volbeat en Possessed staan te spelen. De band weet zich echter enthousiast staande te houden en het is vooral zanger Jos Mennen die de aandacht weet te trekken met zijn energieke performance. Zo krijgen onder meer het stevige “Power To The Bone” en het wat funky “On Fire” van het aanstaande album ‘Planet Black’ te horen. Het nieuwe album, dat de band opnam in Amerika onder leiding van producer Erwin Musper zal ergens in oktober of november van dit jaar uitkomen. Tussen de songs door weet Josh het publiek goed te bespelen met diversen opmerkingen en ook de rest van de band zet zijn beste beentje voor. De stevige hardrock songs van de band worden live dan ook zeer degelijk uitgevoerd, zo krijgen we verder nog de songs “Feel Put Aside” en het afsluitende “Mr. Father” te verwerken. Na een klein half uur zit het optreden van Mennen er alweer op en zo denkt de organisatie e rook ver want de laatste song van de band wordt voordat de song ten einde is abrupt afgebroken. Mennen wist hier vandaag dan ook zeker te overtuigen, het aanwezige publiek genoot en de band kon zelfs op een klein applausje rekenen, alleen jammer date er niet veel mensen de weg naar de W.E.T. Stage wisten te vinden.

Door de brand eerder op de dag was het programma enigszins omgegooid en ze begon het optreden van het Zweedse Therion zo’n veertig minuten later dan gepland. Eerder dit jaar zag in Therion al aan het werk in de Tilburgse 013, hier had de band het voordeel van een grootse lichtshow en prachtig uitziende stageshow, vandaag zou de band echter al vroeg in de middag te zien zijn. Therion moet het natuurlijk hebben van een grootse show en ik vroeg mij dan ook af of de band zich vandaag staande zou kunnen houden, spelend in de volle zon. Eerder dit jaar kwam het album getiteld 'Gothic Kabbalah' uit en dat moest hier vandaag natuurlijk gepromoot worden waarvan we onder meer “Der Mitternachtlöwe”, “Tuna 1613” en “Son Of The Staves Of Time” te horen kregen. Verder bestond de setlist uit een prima combinatie van de laatste vier albums van de band aangevuld met enkele klassiekers zoals “Muspelheim”, “Seven Secrets Of The Sphinx”en “Rise Of Sodom And Gomorrah”. Tevens werd the toptreden op Wacken aangegrepen om zanger Thomas Vikström voor te stellen, Thomas die vandaag, niet geheel onverdienstelijk enkele songs voor zijn rekening nam is de vervanger van Mats Levan die de band zal verlaten. Therion had dit maal geen orkest of koor meegenomen waardoor het bombastische geluid van de band wat in het water dreigde te vallen, dit werd echter vakkundig aangevuld door een tape mee te laten lopen. De zangpartijen werden echter wel uitstekend aangevuld door de twee zangeressen Katarina Lilja en Lori Lewis. Het geluid over de gehele show van Therion genomen zeer redelijk, de instrumenten, zangpartijen en de hier en daar toegevoegde orkestrale keyboardstukken en achtergrond koren kwamen zeer goed uit de verf, de band maakte vandaag dan ook een zeer sterke indruk. Het optreden werd afgesloten met de klassieker “To Mega Therion” afkomstig van het uit 1996 stammende album ‘Theli’, klasse!!!

De grote onbekende voor mij was de Noorse band Turbonegro, natuurlijk had ik weel vaker de naam horen vallen, echter ik had de band nog nooit live gezien en ik moet bekennen dat ik verder de band ook nog nooit op cd gehoord had. Al ruim voordat de band het podium betreedt is het erg druk voor het podium van de Black Stage, waarom deze act op dit podium staat geprogrammeerd is mij eigenlijk ook een raadsel. De band speelt vuige, vunzige rock voorzien van Rock-'n'-Roll en punk invloeden en de hele band gaat verkleed als een stel malloten met make-up. De omvangrijke schare fans van de band “Turbojugend” genoemd vinden het allemaal prachtig en deze zingen dan ook het grootste deel van de songs mee, de teksten van de band zijn zo over de top. Ik vraag me dan ook af of de band zichzelf dan ook wel serieus neemt. Zo krijgen we onder meer de song “All My Friends Are Dead“, “Back To Dungaree High”, “Fuck The World” en het nieuwe “Do You Dig Destruction” te horen. Voor mij is deze band echter niet weggelegd en na een klein half uur hou ik het dan ook voor gezien om de uitgebreide festival markt een flink af te struinen.

In de W.E.T. Stage stond Sabbat geprogrammeerd. Persoonlijk kende ik de hele band niet, maar gezien de hoeveelheid mensen die de tent binnenstroomde ben ik dus een beetje achtergebleven. Niettemin belemmerde dat de boel niet, en werd de tent zo ongeveer afgebroken tijdens het optreden. En zelf heb ik ook staan te genieten. Zowaar een thrash-band uit Engeland, ik had het niet verwacht. Niettemin was ik verkocht en stond ook ik vrolijk mee te headbangen op “Hosanna In Excelsis”, “Behind The Crooked Cross” en “The Clerical Conspiracy”. Er was ergens een legioen crowdsurfers opgedoken want het regende mensen, tot grote vreugde bij de band en zeker bij frontman Martin Walkyier, die er zichtbaar stond te genieten en ook nog eens de teksten goed bracht. Met het aanbreken van het nummer “The Church Bizarre“ was de band alweer aan het einde van haar set, al veel te snel naar ieders zin was dit optreden dan alweer snel voorbij. Dus wij hopen maar dat deze band snel weer gaat touren en zich laat zien in de lage landen.

De band J.B.O. is weer zo’n typisch Duits verschijnsel, we zagen de band enkele weken geleden op het Earthshaker festival al aan het werk en het blijft mij ieder keer weer verbazen waarom de band zoveel publiek weet te trekken. De band betreedt het podium geheel gekleed in het roze en ook de instrumenten zoals gitaren en drumstel zijn in het roze en trapt af met een omgebouwde cover in de vorm van “Rock Muzik”, een eind jaren zeventig disco hit en het massaal aanwezige publiek weet meteen een feestje voor het podium te bouwen. Verder krijgen we veel Duitstalige songs zoals “Verteidiger Des Blödsinns”, “Faulheit Siegt” en de Udo Jürgens kraker “Griechischer Wein”die omgebouwd is tot “Fränkisches Bier” te horen. Hier en daar komt er dan nog een bekend rifje van een oude klassieker voorbij en bedeind de band zich van flauwe grappen. Het publiek gaat volledig los en de crowdsurfers vliegen constant over de hekken, een aantal fans zijn zelfs verkleed voor het feest van J.B.O. Verder bestaat de setlist uit songs zoals ” Melodien Für Melonen“, “Mei Alde Is' Im Playboy Drin”, “Ejaculatio Praecox“, “Schlaf Kindlein, Schlaf” en “Wir Ham 'ne Party“. Het optreden wordt afgesloten met de song “Ein Fest” dat uitbundig wordt meegezongen. Het publiek vond het allemaal prachtig, echter dit soort bands met hun flauwe grappen is niet besteed aan ons Hollanders.

Zo staat ook het Italiaanse Lacuna Coil op het Black Stage geprogrammeerd, de muziek van Lacuna Coil kan nu niet echt onder black metal geschaard worden maar de band s moeten toch ergens spelen en de diverse podia moeten toch een naam hebben. De band heeft in Amerika inmiddels de status van supersterren, maar bij aanvang van de show van de Italianen blijkt dat de band ook in Duistland behoorlijk populair is, het veld voor het podium staat dan ook goed vol als de band van start gaat met songs zoals “Fragments Of Faith”, “Fragile”, “Our Truth” alle afkomstig van het sterke, uit 2006 afkomstige ‘Karmacode’ album. De variatie van de prachtige dubbele vocalen van zangeres Cristina Scabbia en zanger Andrea Ferro zijn inmiddels het handelsmerk van de band geworden. Beide zetten dan ook een zeer sterke performance neer gedurende de hele show, Cristina en Andrea weten dan ook elkaar op een perfecte manier in evenwicht te houden. Verder krijgen we dan nog de Depeche Mode-cover “Enjoy The Silence” te horen en word ook “Heaven's A Lie.” niet vergeten. Tussen de songs door wordt het publiek en de Wacken organisatie nog uitbundig bedankt, waarop het publiek spontaan reageert en het optreden van Lacuna Coil niet meer stuk kan. De band heeft dan ook hier vandaag met hun Wacken debuut een zeer goede performance weten neer te zetten!

Een van mijn favoriete bands is op dit moment Enslaved. De laatste twee albums ‘Isa’ en ‘Ruun’ zijn meester werkjes zowel gedrenkt in black metal als experimentele sfeervolle uitstapjes. En ook op Wacken werd een verpletterend optreden weggegeven. Voornamelijk materiaal van ‘Isa’ zoals het titelnummer, “Bounded By Allegiance” en “Return To Yggdrassil” en van ‘Ruun’ kregen we onder meer “Path To Vanir”, “Fusion Of Sense and Earth” en “Ruun” te horen, maar ook “Jotunblod” van ‘Frost’ en natuurlijk afsluiter en episch nummer “Slaget I Skogen Bortenfor” kwamen voorbij. Heerlijk om alle nummers langs horen te komen alsof er bijna van een cd gespeeld zou worden, zo goed beheerst deze band inmiddels al hun materiaal. Ook de cleane zangpartijen van zanger Herbrand Larssen waren uitstekend, hij was dan ook bijzonder goed bij stem, dus alle sferische passages met zijn stukken tekst kwamen goed over. Voor mij een van de hoogtepunten van Wacken.

Hierna was het tijd om een van Duitsland grootste powermetal band Blind Guardian aan het werk te zien, de band bracht immers enkele klassiekers zoals het uit 1998 stammende ‘Nightfall In Middle Earth’ uit. Blind Guardian werd eind jaren 80 werd opgericht door Hansi Kürsch (leadvocals), gitaristen André Olbrich en Marcus Siepen en Thomen Stauch (drums). De band heeft inmiddels een zeer grote en hechte aanhang waardoor het al ruim voor aanvang van het optreden van de band zo vol is op het grote veld voor het podium dat er dan ook geen doorkomen meer aan is. Het optreden wordt afgetrapt met “Into The Storm” gevolgd door de songs “Born In A Mourning Hall”, “Nightfall” en “The Cript For My Requim”. Het massaal aanwezige publiek vindt het allemaal prachtig en brult alle songs luidkeels mee. Omdat de band nog vroeg op de avond begon was de lichtshow aan het begin van het optreden nog niet optimaal, echter de bombastische muziek van de band maakte een hoop goed, zo kregen we onder meer de oudjes “Valhalla”, “Otherland” en “Welcome To Dying” voorgeschoteld en warden we verrast met “Traveler in Time”. De band was vandaag in goeden doen en wist het publiek zo’n twee uur te vermaken, echter het enthousiasme leek op sommige momenten ver te zoeken bij de bandleden, echter de band en met name zanger Hansi Kürsch heeft totaal geen probleem om het uitzinnige publiek volledig in te pakken. Tijdens de song “Bright Eyes“ gaan er duizenden aanstekers in de lucht en wordt het eerste deel van de show afgesloten met “Time Stands Still”. De eerste toegift bestaat dan uit “Imaginations From The Other Side“ gevolgd door “Punishment Divine”en het akoestische “Lord Of The Rings” waarop het publiek enthousiaste meezingt. Na een kleine twee uur is er zit met de songs “This Will Never End” erop, waarna de band nog eenmaal terugkomt voor de song “Mirror Mirror”. Met deze show bewijst Blind Guardian opnieuw dat de band gerekend kan worden tot de absolute top van de heavy Metal, klasse.

Na een flinke opstopping bij de uitgang van het Party Stage-gedeelte kwamen we halverwege de set binnenvallen bij The Answer die in de W.E.T. Stage stonden. Misschien een wat vreemde eend in de bijt, aangezien ze rock 'n roll spelen in de stijl van een harde Led Zeppelin (Cormac Neeson vertoond in ieder geval nogal wat vergelijkingen met Robert Plant). Maar ook acts zoals AC/DC en Deep Purple zijn in de muziek van deze jonge Ieren te horen. Toen we aankwamen werd net de hit “Under The Sky” ingezet en hard meegezongen door aanwezigen. De tent was niet heel vol, wat niet heel gek is met Duitser-magneet Blind Guardian op de True Stage, maar het publiek was wel enthousiast. Hierna werden we nog onder andere bediend met “Under The Gutter” en “Be What You Want”. Vol vuur bracht de band de nummers (kennelijk een stuk ruiger en vuiger dan op plaat) en vooral gitarist Paul Mahon soleerde er heerlijk op los. Een fijne afwisseling van al het metaalgeweld, en een band die goed op dreef was en gewoon keihard rockte. Wat wil je nog meer?

Omdat er niet veel beters te doen was, toch even de trap afgedaald om zo van de linkerkant het optreden van Dimmu Borgir te bekijken. De band hoeft geen introductie meer, gezien hun status als grootste exportproduct van Noorwegen. Ook bij mij konden vroeger de Noren nog wel een potje breken maar die tijden zijn ook voorbij. Bovendien was het optreden op Dynamo 2005 nou niet echt van hoge kwaliteit, dus enorm naar uitkijken deed ik niet. Tel daarbij op dat de band begon met drie nummers van ‘Death Cult Armageddon’ (te weten “Progenies Of The Great Apocalypse”, “Vredesbyrd” en “Cataclysm Children”) en ik was in de juiste stemming om af te haken. Niettemin zijn we toch blijven staan, onderwijl wat geinen en zo half het optreden volgen. Het meezingen in de stijl van Obituary's John Tardy was erg vermakelijk. Maar hoe verder het optreden ging, hoe beter en leuker het eigenlijk werd. Vooral de opname van drumgod Hellhammer heeft de band veel goed gedaan. De beste man timmert zo hard en snel op z'n drumstel dat het lijkt alsof Dimmu nooit een langzame noot heeft gespeeld. Vooral in afsluiter “The Insight And The Catharsis” was dit het verschil heel erg duidelijk te horen, toen dit nummer in razende vaart langs kwam. En eerlijk is eerlijk, de nieuwe nummers van de onlangs verschenen plaat ‘In Sorte Diaboli’ doen het behoorlijk goed live. Hoewel het werd beperkt tot “The Serpentine Offering” en “The Chosen Legacy” was dit een mooi voorproefje hoe de clubtour voor dit nieuwe album gaat zijn. En dat klinkt erg goed, zeer verrassend zo op de late avond, maar wel een prettige.

Het is inmiddels half een in de nacht als het Amerikaanse power metal gezelschap Iced Earth klaar staat op het True Metal Stage. De band bedient zich van strakke ritmes en stuwende gitaren met daarboven een harmonische stem aangevuld met luide "screams" van huidige zanger Tim Owens. Echter de verantwoordelijke man achter deze sound is sinds de oprichting in 1984 gitarist en songschrijver Jon Schaffer. Wat de meeste fans het meeste betreuren, is het feit dat voormalig zanger Matthew Barlow de groep enkele jaren verliet, Barlow was een uitmuntend zanger die zowel agressiviteit, hoge helderheid als gevoeligheid en melancholie in zijn stem kon leggen. Barlow werd vervangen door voormalig Judas Priest zanger Tim “Ripper” Owens. Met Owens nam de band het album ‘The Glorious Burden’ op, echter deze plaat werd maar lauw ontvangen door de fans van de band. Nu drie jaar later staat de band uiteindelijk weer op het hoofdpodium van Wacken en ligt er binnen enkele maanden het nieuwe album ‘Framing Armageddon (Something Wicked Part 1)’ in de schappen. Deze release zal begin volgend jaar gevolgd worden door ‘Revelation Abomination (Something Wicked Part 2)’. Net als bij Blind Guardian is het ruim voor aanvang van de show al zeer vol op het grote veld voor het podium, vooraan komen is dan ook niet meer bij waardoor we besluiten de band vanaf een afstandje te bekijken. Iced Earth trapt af met de song “Burning Times” dat gevold wordt door “Declaration Day” en “Violate”. Ondanks dat het geluid gedurende de eerste songs wat minder is trekt het al snel bij, de zangpartijen van Tim klinken meer dan redelijk en ook het gitaarwerk van de heer Shaffer klonk als vanouds en superstrak. Wat betreft de setlist viel er niet veel te klagen zo kregen we verder enkele nieuwere songs te horen maar was er ook tijd voor wat oudere songs zoals “Vengeance Is Mine“ of het door Scheafer zelf gezongen “Stormrider”. Met “Ten Thousand Strong“ en “A Charge To Keep” werden we dan weer verrast met enkel nieuwe songs afkomstig van het aanstaande album. Het show element was natuurlijk ook aanwezig en de lichtshow en het vele vuurwerk kwam in het donker dan ook zeer goed uit de verf. Wat verder opviel dat de band weer als herboren klonk en zeer gedreven speelde met een groot enthousiasme. Dat zal mede veroorzaakt zijn door de drie nieuwe leden waaronder de op het oude nest teruggekeerde drummer Brent Smedley. Vervolgens krijgen we van het uit 1998 stammende album ‘Something Wicked This Way Comes’ de song “My Own Savior“ te horen waarna de band de “Something Wicked” trilogie in zijn nieuwe vorm ten gehore brengt in de vorm van de songs “Prophecy”, “Birth Of The Wicked” en “The Coming Curse”. Deze drie song vormen een overzicht van het sciencefiction verhaal dat 12.000 jaar terug in de tijd gaat en ons naar de dag van vandaag leidt. Het complete verhaal zal tijdens de  twee eerder genoemde geplande albums tot in de kleinste details uit de doeken worden gedaan. Het optreden wordt daarna, (zo’n tien minuten te vroeg) afgesloten met de klassieker “Iced Earth”, al met al wist de band hier vandaag een zeer sterk optreden neer te zetten ik ben dan ook erg benieuwd naar het nieuwe album en de aanstaande tour in november.

Hierna besluiten we om moe maar voldaan onze tenten op te zoeken om ons op te maken voor de laatste dag van het festival. Het naprogramma met bands zoals Die Apokalyptischen Reiter, Samael, Kampfar en de metal karaoke laten we dan ook links liggen, het is immers morgen weer vroeg dag