Op voorhand beloofde het Sonisphere festival met bands zoals Metallica, Slipknot, Down en Mastodon een mooie dag te worden, echter al enkele weken voordat het festival plaats zou vinden werd bekend dat The Sword niet zou spelen. Maar als we dan rond de klok van half elf bij het festival terrein arriveren, vernemen we dat ook Mastodon wegens logistieke problemen niet op tijd kon komen, (of lag het aan de ondankbare taak om al om 11 uur het festival te openen). Op dat moment zijn wij en een groot deel van de bezoekers toch wel ernstig teleurgesteld en blijven er slechts een handjevol bands over om te gaan bekijken. Het voor de organisatie zeker niet zo moeilijk geweest om voor The Sword een vervangende band te regelen en als organisatie heb je meestal toch wel een redelijke band achter de hand als invaller. Zeker omdat je weet dat dit festival in andere landen veel grootser van opzet is, met onder andere meer en betere bands. Mede omdat we dus nog zo’n anderhalf uur moesten wachten voordat de eerste band het podium zou betreden hebben we in de tussentijd het festival terrein eens goed verkend en de diversen merchandische standjes afgestruind.

Verder blijft het feit dat door de economische crisis en dat veel bands eigenlijk op meerdere festivals wel te bewonderen zijn, samen met de vrij hoge toegangsprijzen ervoor zorgen dat het bezoekers aantal blijft steken op dik onder de 25.000 mensen. Dit terwijl het Goffertpark plaats zou kunnen bieden aan ruim 40.000 mensen. De prijzen voor een muntje waarmee je eten en drinken kon halen hielpen ook niet echt mee en waren dan ook aan de hoge kant. Het eten dat je kon krijgen is wel altijd heel goed geregeld in het Goffertpark. Gezond eten, buitenlandse gerechten en uitstekende broodjes maken natuurlijk een hoop goed. Het terrein is ook altijd dik in orde (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Graspop, waar wel veel dezelfde bands spelen, maar waar het altijd of veel te stoffig of veel te blubberig is). Ook de organisatie was redelijk goed te noemen, alleen de brommer- en motorstunts die achteraan het terrein te zien waren, horen wat mij betreft thuis bij het Zwarte Cross festival, en niet hier. Wat ik wel erg jammer vind is dat al de gehele dag het “Guitar Hero” spel met Metallica nummers gespeeld werd op een klein podiumpje, zodat we diverse nummers al vier keer gehoord hebben vandaag in de meest vreselijke uitvoering, gedaan door mensen uit het publiek die daarna tot overmaat van ramp ook nog eens tussen de bands door op het hoofdpodium aan het werk te zien waren. Dat was werkelijk niet om aan te horen, het leken de voorrondes van Idols wel. En als je “Seek and Destroy” al vier keer in een waardeloze en lachwekkende versie gehoord hebt, zit je zelfs bijna niet meer te wachten op de enige echte goede versie van Metallica zelf, dat is zonde.

De eerste band was zoals eerder vermeld dus niet het Amerikaanse Mastodon, maar de Australische/ Britse electric rock drum and bass act Pendulum. Tja, wat zal ik zeggen, de band was bij mij geheel onbekend, maar echt onder de indruk van de band was ik niet. Als ik naar Awakenings of Mysteryland wilde gaan, had ik daar wel een kaartje voor gekocht. Deze band met drum ’n bass en techno invloeden doet keihard zijn best, maar hoort op Sonisphere gewoon niet echt thuis, deze band zou het op een festival als Lowlands best goed doen, maar niet op en metal festival. Er staat dan ook letterlijk maar een handje vol mensen uit hun dak te gaan. Een paar van de nummers die we hebben kunnen onderscheiden waren onder meer “Fasten Your Seatbelts” en “Propane Nightmares”. Het enige nummer wat ik al eens eerder gehoord had was het nummer “Voodoo People”, een cover van de The Prodigy. Zanger Rob Swire probeert iedereen maar wakker te schreeuwen met de briljante tekst ”Wakey, Wakey”, maar het lukt de band niet om meer zieltjes te winnen. Als het laatste nummer “Blood Sugar” gespeeld is, is dit gelukkig voorbij.  Sterker nog, na de tegenvallers van de bands die niet op de bill stonden en de bands die niet op kwamen dagen, is dit echt wel het dieptepunt! We hopen maar dat we nog wat van de dag kunnen maken.

De volgende band die op het grote podium zijn kunsten mag vertonen is het Amerikaanse Kamelot, de band doet het de laatste jaren erg goed in ons land. Zo stond de band afgelopen jaar al in het voorprogramma van Iron Maiden en stond de band enige maanden geleden in een uitverkocht 013. De band toert dan ook al sinds het uitkomen van het achtste album, getiteld ‘Ghost Opera’ in juni 2007 aan een stuk door. Zanger Roy Khan weet dan ook te melden dat dit de laatste show zal zijn ter promotie van ‘Ghost Opera’ en dat de band deze zomer de studio in zal duiken om een nieuw album op te nemen. Kamelot weet ook vandaag, net als enkele maanden geleden een zeer degelijke show neer te zetten en er is een groot deel van het publiek erg enthousiast! Echter het geluid verwaait nogal eens daar de harde wind, dit is ook het geval met de vuurfonteinen op het podium waarvan dan ook weinig overblijft. De band doet echter goed zijn best en de muzikale prestatie is dan ook prima zoals blijkt als de band ons de nummers “Rule The World”, When The Lights Are Down” en het titel nummer van het meest recente album voorschotelt. Tijdens “The Haunting” mag Epica-zangeres Simone Simons nog een stukje meezingen, het optreden van Kamelot wordt afgesloten door “March Of Mephisto” dat inmiddels tot een live klassieker behoort waarbij nog wat pyro werd ontstoken.

Hierna is het de beurt aan de ijzersterke metal-core band Lamb of God. Deze band uit Virginia is erg populair aan het worden en zette al vaker goede en strakke shows neer. Vol verwachting sta ik dan ook klaar om het eerste nummer aan te horen. Zoals je van goede metal-core kan verwachten is ook dit een pot stevige goed gearrangeerde herrie met scheurende gitaren en flink strak drumwerk gecombineerd met vette brullen. Het klinkt eigenlijk gelijk fantastisch en de heren stoten een vreselijke berg energie en enthousiasme het publiek in. Zanger Randy Blythe is goed bij stem en schreeuwt echt de vellen van zijn stembanden. Vrijwel direct ontstaat er een vette pit die tot het laatste nummer stand houdt. Je ziet nog net geen losse lichaamsdelen in het rond vliegen. Wat een energie en power komt er vanaf, zowel bij de band als de moshende metal heads. Hoewel het geluid niet supergoed te noemen was, heb ik toch redelijk kunnen genieten van de band. Af en toe bespeurde ik een vleugje Pantera invloeden en ondanks dat ik zeker niet weg ben van metal-core, moet ik zeggen dat deze band een zeer goede en brute indruk bij mij achter weet te laten. De band trapt af met opener “The Passing”, gevolgd door “In Your Words“ en “Set to Fail”. Falen deden deze heren vandaag zeker niet! De band beukte aan één stuk door met “Ruin”, “Now You've Got Something To Die For” en het brute “Dead Seeds”. Tijdens “Walk With Me In Hell” is de pit op zijn grootst en zie ik dat er ontzettend veel jongeren en ook een aardig stel oudere metal heads flink op elkaar aan het beuken zijn. Dat is nou eens een dikke stevige moshpit, ik ben toch ook blij dat ik er niet tussen sta! Verder hoor ik de nummers “Omerta”, “Redneck” en “Laid to Rest” voorbijkomen. Als laatste wordt er afgesloten met “Black Label” waarbij de band om een Wall of Death vraagt en die ook krijgt. Alles bij elkaar was het, ondanks het mindere geluid, een indrukwekkend optreden van de heren uit Richmond, Virginia. Ze hebben de potentie om nog een aardig stuk te groeien.

Het uit New Orleans afkomstige Down, bestaande uit onder andere zanger Phil Anselmo (Ex-Pantera, Superjoint Ritual), Pepper Keenan (Corrosion of Conformity) en Rex Brown (Ex-Pantera, Rebel Meets Rebel) is de volgende act die zijn opwachting maakt op het grote podium en waarvan ik op voorhand hoge verwachtingen van had. Maar zou zoals na afloop van de show van deze allstarband zou blijken toch wat tegenviel, niet zo zeer door de prestaties van de band zelf, maar door het slechte geluid. Na op diverse plekken te hebben gestaan, kan ik alleen maar concluderen dat het toch vooral aan de geluidstechnici lag. Erg jammer want het optreden was hierdoor absoluut niet interessant genoeg om van deze uitstekende band te kunnen genieten. Volgens mij hadden ook de bandleden zelf wel in de gaten dat het niet de beste show was, natuurlijk heb ik nog wel genoten van de supergoede nummers zoals “Funeral Procession” en “New Orleans Is A Dying Whore”. De mannen doen dan ook wel hun best en na een aantal songs lijkt het geluid hier en daar een beetje te verbeteren maar om nu tijdens de eerste nummers gewoon de achtergrond muziek van het festival door te laten lopen is wel erg dom van de geluidsman. Vervolgens krijgen we dan nog het groovende “Lifer” voorgeschoteld om verder te gaan met “Temptation's Wings” en “N.O.D.”. De voormalige Pantera frontman is vandaag goed bij stem, zijn podiumpresentatie en met name de interactie met het publiek was verder uitstekend. Ook de gitaarmuur die beide gitaristen Kirk Weinstein en Pepper Keenan neer wisten te zetten was indrukwekkend, maar over het algemeen heb ik alle bandleden wel eens in betere doen gezien. Mijn humeur schiet vervolgens wel weer wat omhoog als de heren me gelukkig nog trakteren op “Stone The Crow”, “Eyes Of The South” en de scheurende afsluiter “Bury Me In Smoke”. Al met al wist down dan toch een redelijk optreden neer te zetten, alleen jammer van het slechte geluid.

De heren van Korn zorgen vaak voor een zeer degelijke show en het gebeurt dan ook maar zelden dat ik ontevreden ben over hun performance. Ook deze keer mag ik weer genieten van de ultieme live band. Er is al snel duidelijk dat ze heel veel oud werk spelen, dit tot groot genoegen van de vele aanwezige fans. Zanger Jonathan Davis staat als vanouds flink met zijn microfoon standaard (die special door H.R. Giger werd ontworpen) te zwaaien en de rest van de band doet gewoonweg zijn ding. Ook de setlist is ook goed te noemen, de band trapt af met “Right Now” en wordt vervolgd word met de nummers “Chi”, “Did My Time” en het heerlijke “Falling Away From Me”. Als het tijd is voor een echt bindingsmoment met het publiek wordt “Coming Undone” uit de kast gehaald waarin de band een stuk van Queen’s “We Will Rock You” verwerkt dit to groot genoegen van het publiek. De band scoort eigenlijk met ieder nummer punten bij mij en weet de festivalweide met gemak om te toveren tot een kolkende menigte. Vooral de zangprestaties van Jonathan Davis zijn prima te noemen, deze lijkt de energie dan ook ver vanuit zijn tenen te halen en ook de overige bandleden spelen superstrak De interactie met het publiek is echter verder ver te zoeken, de band houdt het vooral bij de muziek en doet dat dan ook niet onverdienstelijk waarbij we worden vermaakt met nummers zoals “Here To Stay”. De set wordt vervolgens vervolgd met de klassieker “Freak On A Leash” en “Y'All Want A Single”. De nummers worden fanatiek door het publiek meegezongen en ook ik ben dan helemaal in mijn sas en bevalt het optreden mij prima, zo hoort een festivaldag aan te voelen! Jonathan Davis en z'n mannen zet een vette show neer waarbij het geluid voor het eerst van de dag wel goed is en waarbij het publiek flink meezingt en beweegt. Als de heren “Somebody Someone”, “Got The Life” en het afsluitende “Blind” gespeeld hebben, zit het uitstekende optreden van de band er al weer op waarbij het genieten van de vele krakers en waarbij de band de verrassing van de dag genoemd mag worden.

Hierna is het aan Slipknot om het inmiddels opgewarmde publiek nog wat te vermaken voordat headliner Metallica het podium zal bestijgen. Slipknot was nog niet zo lange geleden te zien in een uitverkochte Heineken Music Hall en de band doet het dan ook niet slecht in ons land. Met nieuwe maskers en een overdosis energie bespringen de heren uit Iowa het podium. Na het intro trapt de band af met de nummers “(sic)”, “Eyeless” en het van het debuut afkomstige “Wait And Bleed”. Al vanaf de eerst paar seconden knalt er een golf van snoeiharde muziek het publiek in, ook deze band is een goed live band bij uitstek. Het negen koppige Slipknot maakt er ook deze keer een leuk en spectaculair geheel van door veel theater en gekkigheid te vertonen. De band is erg strak en weten het publiek op te zwepen tot extreme hoogten met nummers als “Sulfur”, “Disasterpiece”, “The Blister Exists”, “Dead Memories” en “Psychosocial”. De band weet een zeer energieke show neer te zetten, waarbij zanger Corey Taylor uitgebreid de tijd nam om met zijn fans te communiceren. Naast het nieuwe werk van het meest recente album ‘All Hope Is Gone’ bestaat de setlist uit een groot aantal klassiekers zoals “Duality” en publieksfavoriet “People = Shit”. De set wordt vervolgens vervolgd met “Surfacing“ om daarna de volgende klassieker aan het publiek te presenteren in de vorm van “Spit It Out”. Halverwege de song wordt het publiek vervolgens gevraagd om te gaan zitten om hierna op commando van zanger Corey Taylor op te springen en een grote pit te vormen. Een groot gedeelte van het publiek geeft hier tot groot genoegen van de band gehoor aan en dit alles is dan ook geweldig om naar te kijken. Het uitstekende optreden van de mannen uit Iowa wordt vervolgens afgesloten met de song “'Til We Die” waarna we ons op kunnen maken voor de headliner van de avond.

Na het vaste intro van Ennio Morricone is vervolgende de tijd aangebroken waarop headliners Metallica het podium onder luid gejuich betreden voor een ruim twee uur durend spektakel. Zoals ik stiekem al hoopte, komen de mannen op een normaal podium veel beter tot hun recht dan op dat ronde geval in Ahoy enkele maanden geleden. De show in Ahoy was werkelijk dramatisch slecht in alle opzichten, op het ene moment stond je tegen de snuit van James Hetfield aan te kijken terwijl de rest van de band niet te zien was. Ik heb dus hoge verwachtingen van de show van vandaag op een normaal podium en gelukkig blijken mijn verwachtingen uit te komen. Metallica trapt hun show af met de song “Blackened” om meteen door te stoten met de ultieme klassieker “Creeping Death”, “Holier Than Thou” en “Harvester Of Sorrow”. De heren zetten een degelijke show neer en al heel snel knallen de eerste vuurpijlen de lucht in als het nummer “One” ingezet wordt! Wat wel jammer is, is dat het nog licht is buiten waardoor het effect van de vuurpijlen wat afneemt, maar de rest van alle pyro is uiteindelijk toch nog goed te zien. De show gaat lekker, maar wel lijkt de band op de automatische piloot te spelen. Natuurlijk wordt het meest recente album ‘Death Magnetic’ niet overgeslagen waarvan we vervolgens de songs “Broken, Beat And Scarred” en “Cyanide” te horen krijgen. Het volgende hoogtepunt tijdens het optreden van Metallica vormt zich echter als de band de klassieker “Sad But True” ten gehore brengt om vervolgens verder te gaan met “Welcome Home (Sanitarium)”. Hierop passeerde vervolgens nog twee nieuwe song de revue, te weten “The Judas Kiss” en het sterke “The Day That Never Comes”. Maar het publiek gaat pas echt uit zijn dak als de band publieksfavoriet “Master Of Puppets” ten gehore brengt. De song wordt dan ook woord voor woord meegezongen door het publiek en als de band daarna het snelle “Dyers Eve” inzet kan bij veel fans het optreden niet meer stuk. Vervolgens kunnen we even bijkomen van de semiballad “Nothing Else Matters” waarna de band de reguliere set afluit met “Enter Sandman” waarbij de band opnieuw op veel bijval kan rekenen van het publiek. Hierop wordt nog een degelijk vuurwerk ontstoken en als de kruitdampen zijn weggetrokken komt de band nog eenmaal terug om ons te verblijden met de Queen-cover “Stone Cold Crazy”, het stokoude “Phantom Lord” en de vaste afsluiter van de laatste jaren “Seek & Destroy” waarmee het festival op gepaste wijze werd afgesloten. Al met al wist Metallica een zeer degelijke show neer te zetten met niet al te veel verassingen in de set, maar wel met een zeer groot aantal sterke songs, met slechts vier songs van het ‘Death Magnetic’ album. Tevens had de band er vandaag behoorlijk zin in, we werden dan ook meerdere malen toegesproken door frontman James Hetfield maar om ons nou te vragen of we genoten hadden van Mastodon is dan wel weer een beetje jammer. Echter na deze uitstekende show die ons van de eerste tot de laatste seconde wist te boeien kon de band niet veel meer verkeerd doen en het is de heer Hetfield dan ook vergeven. We kunnen dan ook concluderen dat de magie op plaat enigszins is verdreven, maar dat de band live nog steeds weet te knallen.

Wat betreft de eerste editie van het Sonisphere festival, deze kan de boeken in als redelijk geslaagd, echter wat betreft de bezoekers aantallen had de organisatie op een hoger aantal gerekend en waren er natuurlijk de reeds eerder besproken afzeggingen van The Sword en Mastodon. Verder waren er eigenlijk nergens lange wachtrijen bij de diversen eet en drinkgelegenheden, behalve bij de toiletten dan. De keuze van het eten was behoorlijk, al was dit wel wat aan de prijzige kant. Wat ons betreft komt het Sonisphere volgend jaar dan ook gewoon weer terug naar Nederland, maar dan wel met een tweede podium en een wat stevigere line-up, wij noemen namen zoals Machine Head, Mastodon (in de herkansing), Slayer, Megadeth en Testament. See you at Sonisphere 2010! (Talitha Martijn, Eugene Straver)
 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!