Vrijdag 26/05/2007

Vanwege privé omstandigheden kunnen wij niet zo vroeg als gepland naar het Duitse Gelsenkirchen vertrekken als we wilden. Het ritje van normaal 2 uur duurde natuurlijk ook nog eens 3,5 uur door alle files op die fijne Nederlandse wegen. Als we bij het hotel aankomen is de taxi die ons naar het Amfitheater moet brengen snel ter plekke. Dan kunnen we beginnen aan de vijfde editie van het Rockhard festival, deze duurt maarliefst 3 hele dagen. Ook dit jaar is het weer aardig bevolkt maar opnieuw weer net niet uitverkocht, en dat ondanks de steengoede programmering met bands zoals Thin Lizzy, Axel Rudi Pell, Death Angel, Amon Amarth, Hammerfall enz.

We hebben jammer genoeg op vrijdag wat bands gemist door alle vertragingen in het verkeer. Dat is jammer want bijvoorbeeld Crusified Barbara hadden we graag gezien, ook opener Bullet en Cataract hebben we moeten missen.

De eerste band die we vandaag aan het werk zien is het Duitse Heaven Shall Burn, de band bracht afgelopen jaar het uitstekende album ‘Deaf To Our Prayers’ uit. De band speelt de agressieve metalcore met zware op dubbele bass salvo`s geschoeide songs met de nodige deathmetal invloeden met volle overtuiging, de band heeft er vandaag ook echt zin in en dat slaat natuurlijk over op het publiek waardoor er al snel een flinke moshpit ontstaat. De band brengt ons dan ook een set van zowel oud als nieuw materiaal zoals “Trespassing The Shores Of The World“, “Counterweight” en “The Weapon They Fear” afkomstig van het voorlaatste album van de band. Verder krijgen we dan nog de songs “The Only Truth “ en “Behind The Wall Of Silence” van het uit 2002 afkomstige album ‘Whatever It May Take’ te horen. Van het meest recente album krijgen we onder meer de songs “Mybestfriends.com“ en afsluiter “Of No Avail” voorgeschoteld. Verder worden de zangpartijen van Marcus Bischoff gebracht met duidelijke melodielijnen en een brullende zangstijl, met teksten waar de honden geen brood van lusten en waarin flink van leer getrokken wordt tegen de huidige maatschappij en samenleving. Het is dan ook de oprechtheid van Marcus die de donkere sound van de band versterkt. Heaven Shall Burn kan terugkijken op een geslaagd optreden en wist dan ook live zeer te overtuigen, verder was het geluid zeer redelijk, klasse!  

Na een ombouwpauze van een kleine 30 minuten was het dan de beurt aan Grave Digger om het publiek nog wat op te warmen. De Duitsers van Grave Digger bestaan inmiddels ook alweer meer dan twintig jaar en brengen regelmatig nieuw materiaal uit, zo werd vanavond natuurlijk het laatst verschenen album ‘Liberty Or Death’ gepromoot. Dat onze Duitse vrienden behoorlijk populair in hun thuisland blijkt wel uit het feit dat het behoorlijk druk is voor het podium. De show van Grave Digger wordt voorafgegaan door het intro “The Brave”, dat direct gevolgd wordt door de songs “Scotland United” en “In The Dark Of The Sun”. De setlist van vanavond betstond naast het nodige nieuwe materiaal zoals “Silent Revolution” en het stevige “Liberty Or Death”, het titelnummer van het laatste album natuurlijk ook uit het oudere werk. De band weet ons mee te nemen op een tijdreis naar de jaren tachtig, zo krijgen we onder meer de klassiekers “Excalibur” van het gelijknamige uit 1999 stammende album te verwerken en werden ook songs zoals “Knights Of The Cross”, “The Grave Digger”, “Headbanging Man” en “Rebellion” niet vergeten. Wat verder opviel was dat de band het publiek in tegenstelling tot de show enkele maanden geleden in 013 perfect wist te vermaken, de inzet van gitarist Manni Schmidt was dit keer zeer redelijk en ook het enthousiasme van zanger Chris Boltendahl deed het goed bij het publiek. Het optreden werd afgesloten met de uit 1984 klassieker “Heavy Metal Breakdown” afkomstig van het gelijknamige debuutalbum van de band, waarmee de band nog eenmaal op een uitbundige reactie van het publiek kon rekenen.

Met Hammerfall zijn we inmiddels aanbeland bij de headliner van de eerste avond, de band is nog altijd zeer populair in Duistland en zo te zien is het publiek nog lang niet moe en zo trapt de band hun ruim anderhalf uur durende show af met de songs “Threshold”, “Templars Of Steel” en “Riders Of The Storm”. Vanaf de eerste songs worden we tevens verast met het nodige vuurwerk en wat verder opvalt, is de hele rij bassdrums waarop met grote letters de naam “Hammerfall” is te lezen. Ondanks dat het geluid tijdens de eerst nummers nog niet geheel optimaal is en de band enthousiast staat te spelen staat menig bezoeker uit volle borst mee te brullen. De Zweden gaan verder met de nummers “Fury of the Wild”, “Rebel Inside” en “Bloodbound”. Verder is het podium zoals we wel vaker bij deze band gezoen hebben voorzien van de nodige loopbruggen, steigers en trappen en zo wordt dan ook iedere centimeter van het podium gebruikt. Zanger Joacim Cans, die nog steeds beschikt over een goede stem maakt hier ook ijverig gebruik van en zingt al klimmend de nummers “Reign Of The Hammer”, “Renegade Warrior” en “Glory To The Brave”. De band is vandaag opnieuw goed op dreef, allen jammer van de eindeloze drumsolo die altijd maar weer in de set verwerkt zit. Naarmate de setlist is gevorderd is ook het geluid inmiddels zeer goed en over de podiumpresentatie valt verder ook niks aan te merken, tevens heeft de band met oud gediende Fredrik Larson die al te horen was op het debuutalbum ‘Glory To The Brave’ opnieuw een uitstekende bassist in de gelederen. Inmiddels is het ook volledig donker geworden en kan de lichtshow dan ook optimaal gebruikt worden, die verder dik in orde is, zo krijgen we verder nog de klassiekers “The Fire Burns Forever”, “Let The Hammer Fall” en “Crimson Thunder” voorgeschoteld. Met het lijflied “Hammerfall” wordt dan uiteindelijk set dan beëindigd, waarop de band nog eenmaal terugkomt voor de toegiften in de vorm van “Natural High”, “Heeding The Call” en “Hearts On Fire”.

De eerste dag van het festival was ook voor ons weer echt een feest der herkenning, natuurlijk zijn we voor de bands en de muziek gekomen maar we kwamen natuurlijk ook weer alle vrienden en bekenden tegen die we op meerdere festivals per jaar tegenkomen. Natuurlijk vloeit de alcohol rijkelijk en zit de sfeer er al snel goed in. De heren van Death Angel, die inmiddels goede vrienden zijn geworden zijn ook al op vrijdag ter plaatse om het hele weekend mee te kunnen feesten! Dit belooft wat voor de rest van het weekend.

Zaterdag 26/05/2007

Na de eerste dag met als headliner Hammerfall begeven we ons rond een uurtje of 1 richting het prachtige gelegen festival terrein in Gelsenkichen. Omdat we vandaag enigszins verlaat zijn hebben we Metal Inquisitor helaas moeten missen. De band was voor ons dan ook de grote onbekende van de dag, ik geloof dat we hier niet veel aan hebben hoeven missen

.

De volgende band op het programma is het Duitse Maroon, de band wist mij afgelopen jaar al behoorlijk te overtuigen met het album ‘When Worlds Collide’ en ook zag ik de band afgelopen jaar in het voorprogramma van Strapping Young Lad een sterke show weggeven. Dit band brengt ons stevige thrash/death metal gemixt met hardcore invloeden voorzien van snelle blastbeats en hakkende gitaren en een zanger die zij teksten uit brult waardoor het geheel lekker agressief overkomt. Als de band dan hun optreden begint blijkt al snel dat het geluid loeihard staat en als iedereen op de camping zal nu ook wel wakker geschud zijn, de band speelt hun beste songs zoals “The Worlds Havoc“, “Annular Eclipse“, “Shadow Of The Vengeance“ maar ook de thrashgranaat zoals “Wake Up In Hell” wordt niet vergeten waarbij het publiek een massale pit voor het podium vormt. De band staat verder enthousiast te spelen, en zo wordt de set van Maroon afgesloten met Sodom’s “Ausgebombt”. Maroon speelde hier vandaag een pot degelijke metalcore met veel up-tempo riffjes en opzwepende zangpartijen en heeft hier vandaag dan ook een redelijke show neergezet.

Na al het geweld van Maroon is het de beurt aan Turisas om het podium in te nemen, ik zag de band nog nooit eerder aan het werk en wist dan ook niet wat te verwachten. Deze Finse band speelt volgens eigenen zeggen Battle Metal en betreed de arena dan ook gekleed in dierenvellen en de huid besmeurt met bloed. Naast de standaard instrumenten zoals gitaar en bas maakt de band verder gebruik van instrumenten zoals viool en accordeon. Later deze maand zal het nieuwe album ‘The Varangian Way’ via Century Media uitkomen, natuurlijk gebruikte de band de show van vandaag om ons al met het album kennis te laten maken. Zoals voorgaande jaren met bands zoals Finntroll en Ensiferum vermaakt het publiek zich best met de folkmetal van deze Finnen. De band komt met hum muziek erg overtuigend over, dat slaat dan ook al snel over naar een groot deel van het publiek.

Na de folk van Turisas is het feest nog niet voorbij en is het de beurt aan Korpiklaani, de feestband bij uitstek. De specialiteit van de band is het vermengen van traditionele Finse folkmuziek met metal, hoewel de nadruk niet alleen op metal wordt gelegd, zoals bij de meeste andere folkmetalbands. De band opent met de song “Journey Man” waarop het publiek al meteen wild wordt, deze song wordt gevolgd door het lijflied “Korpiklaani”, verder krijgen we dan nog songs zoals “Tuli Kokko”, “Orbina” en “Pellonpekko” te verwerken. De band heeft het erg naar zijn zin op het podium en de spelvreugde straalt er dan ook vanaf, bij Korpiklaani draait niet om de strijd, maar om de drinkliederen en feestjes met grote pinten bier verscholen in het bos. Het publiek wordt volledig gecontroleerd door de band, al feestend, drinkend en hossend gaat het publiek dan ook massaal uit zijn dak als de band songs zoals “Let's Drink”, “Wooden Pints”, “Hunting Song” en afsluiter “Beer Beer” aan ons voorschotelt, proost!

Na al deze vrolijkheid is het de beurt aan Ross the Boss, voormalig gitarist bij Manowar die na zes officiële albums Manowar de rug toekeerde, de rest van de band bestaat uit leden van de Duitse band Ivory Night. Deze heren zijn in Duitsland natuurlijk goed bekend bij de echte true metallers die hier rondlopen. De band had van te voren al aangekondigd hier vandaag een speciale set te spelen die geheel uit Manowar klassiekers zou bestaan. Niet geheel onverwacht begint de show dan ook met het nummer "Manowar" om vervolgens rap door te gaan met "Shell Shock". Al snel blijkt dat de songs door zanger Patrick Fuchs op geheel eigen wijze gebracht worden, zeer zeker niet slecht maar het is toch net anders dan dat we gewend zijn. Maar het zijn dan toch wel de klassiekers zoals “Gloves Of Metal“, “Hail And Kill“ en natuurlijk “Fighting The World“ waar het publiek op zit te wachten en dan ook de songs volledig meezingt. Ook is Rhino (de oude drummer van Manowar) is vandaag aanwezig en hij mag dan ook een nummertje mee drummen in plaats van de vaste drummer Matze. Zodra Rhino de eerst slagen op het drumstel maakt barst “Kill With Power“ dan ook werkelijk los. Ik dacht even dat hij alle vellen eraf zou slaan, zoveel power kwam eraf! Als afsluiter krijgen we dan nog de song “Hail To England” te verwerken waarna met de medly “Gates Of Valhalla / Defender” het jaren tachtig heavy metal uurtje er weer op zit voor vandaag.

Hierna is het de beurt aan de Poolse deathmetal band Vader, de vervanger van het oorspronkelijk geplande Kataklysm dat al enkele maanden voor het festival moest afhaken. Van Vader kan je altijd gewoon een degelijke show verwachten, strakke old school deathmetal zonder al te veel fratsen. Eigenlijk zou ik alleen hoeven zeggen: “Dit is Vader!!” De songs die we te horen kregen zijn onder meer "Xeper", "Sothis", "Epitaph" en natuurlijk "Helleluja (God Is Dead)". Het publiek wordt eens flink wakker geschut en met songs zoals “Kingdom“, “Silent Empire“, “This Is The War“ en “Back To The Blind” ontstaat er een stevige en zeer hevige pit voor het podium. De band weet ook vandaag weer zeer te overtuigen, de klasse en ervaring straalt er dan ook vanaf. De show van Vader wordt afgesloten met een uitstekende versie van Slayers “Reign In Blood” waardoor de hele meute voor het podium volledig uit zijn dak gaat, klasse.

Met Armored Saint zijn we dan aanbeland bij de wat meer melodieuze bands van de dag en ondanks dat enkele leden zoals John Bush (met Anthrax) en bassist Joey Vera (met Fates Warning) al eerder in het Amfitheater te gast waren is het de eerste maal voor de band dat zij hier te zien zijn. De band bestaat al sinds begin jaren tachtig en bracht inmiddels een aantal echte klassiekers uit zoals het uit 1984 stammende ‘March Of The Saint’. Armored Saint is dan ook een van de vetste metalbands met een van de beste zangers uit die tijd, gewoon metal recht in je smoel. Na een kort intro trapt de band af met de songs “Can U Deliver”, “The Pillar” en “Glory Hunter”. Nu Anthrax zanger John Bush definitief de deur heeft uitgezet kan hij zich weer ten volle concentreren op Armored Saint, John is dan ook in opperbeste doen vandaag, zo krijgen we verder onder meer de songs “Last Train Home”, “For The Sake Of Heaviness”, “Symbol Of Salvation” en “Raising Fear” voorgezet. Na zo’n uur verslapt de aandacht echter toch wel wat bij sommige stukken in het optreden van de band, echter het enthousiasme en de power van vooral bassist Joey Vera en gitarist Phil Sandoval maken veel goed. De songs worden uitermate strak gespeelt, de band kan dan ook putten uit een lange geschiedenis. Zo heeft Armored Saint dan ook het beste tot het laatste moment bewaard en zo krijgen we een spetterende uitvoering te horen van “March Of The Saint” en zit het met “Reign Of Fire” er alweer op. De toegift krijgen we voorgeschoteld in de vorm van de song “Lesson Well Learned“, hulde!

Voor de organisatie van het Rockhard festival was het na vijf jaar eindelijk gelukt om de thrash legende Death Angel naar het Amfitheater te halen. Hiermee heeft men dan ook een grote primeur in huis gehaald want tot dusver is dit de enige show die de band dit jaar in Europa zal geven. De band bracht zo’n twintig jaar geleden op zeer jonge leeftijd het fabuleuze debuutalbum ‘The Ultra Violence’ uit, drummer Andy Galeon was op dat moment slechts veertien jaar oud. Door de jaren heen heeft de band een moeilijke periode gekend en is ook enige tijd uit elkaar geweest, echter de band was professioneel genoeg om ter gelegenheid van het Thrash Of The Titans festival weer bij elkaar te komen, waarop de band in 2004 zelf een nieuw album opnam. Inmiddels heeft de band de laatste drie jaar veel getoerd, op diverse grote festivals gespleed en zodoende is de band ook hier vandaag aanwezig. Als het tijd is voor Death Angel pakken donkere en onheilspellende wolken zich samen boven het schitterende Amfitheater. Halverwege de show barst het noodweer dan ook los, de regen komt met bakken uit de hemel en de bliksemflitsen vliegen om je oren. Maar dat weerhoud het publiek er niet van om de show te blijven volgen. Sommigen kleden zich uit en staan half naakt in de regen gewoon mee te bangen, een mooi gezicht. De spetters (en dan bedoel ik niet de regen) vliegen ervan af. De thrashers uit San Fransisco zijn altijd zo gemotiveerd en geven zich 200%. De show begon met het nummer “Seemingly Endless Time” om vervolgens door te knallen met "Voracious Souls" en "Mistress Of Pain". Gelukkig werden mijn favorieten "Thicker Than Blood", afkomstig van het laatste wapenfeit van de band, het uit 2004 stammende ‘The Art Of Dying’ en werd "The Devil Incarnate" ook niet vergeten, voor mij kan deze dag dan ook niet meer stuk. De band presenteert ons vandaag natuurlijk de nodige klassiekers in de vorm van “3rd Floor”, “Disturbing The Peace” en “Veil Of Deception” en krijgen we met “Thrown To The Wolves” en “5 Steps Of Freedom” ook de nieuwere songs voorgeschoteld. Het geluid is zeer goed te noemen en ondanks de regen en het half leeggelopen Amfitheater weet de band aangevoerd door de charismatische frontman Mark Osegueda een zeer degelijke show neer te zetten voorzien van zoveel spelvreugde en enthousiasme dat het resterende publiek zich dan ook prima vermaakt. Hierna krijgen we als afsluiter nog de song “Bored” te horen waarna de set wordt afgesloten door het nummer ”Kill As One” dat luidkeels door het massaal aanwezige publiek wordt meegezongen waarmee een einde komt aan het optreden van Death Angel. Wetende dat we morgen samen met die gasten gaan feesten bij Thin Lizzy, is het gelukkig nog niet helemaal over met de pret!

Na al het thrash geweld wacht ons nog een band, de vikingen van het Zweedse Amon Amarth. De band speelt een mix van deathmetal gemixt met de nodige melodie, de songs zijn gebaseerd op de sombere Noorse mythologie, het laatste album ‘With Oden On Our Side’ stamt 2006. De onverschrokken krijgers van Amon Amarth laten inmiddels alweer bijna twintig jaar de wapens kletteren en de gitaren ronken, en veroveren daarbij langzaam maar zeker steeds meer terrein met hun songs over wrede goden, bloederige slachtpartijen en heldhaftige zee- en veldslagen. Vrouwen en kinderen opgepast; de noormannen komen! De show wordt geopend door twee Noorse zwaardvechters, die even lekker op elkaar inhakken op het podium. Dit is altijd een schitterend schouwspel. Dat die gasten niet gewond raakten is mij een raadsel. De stukken werden van de dikke houten schilden afgeslagen. Hierna betreed de band zelf het podium en trapt Amon Amarth af met de songs “Valhall Awaits Me”, “Runes To My Memory en “Death In Fire”. Wat verder opvalt ondanks dat een groot deel van het publiek door de aanhoudende regen is afgedropen is het enthousiasme en de kracht waarmee de band de songs weet te brengen, zo krijgen we achtereenvolgens de songs “With Oden On Our Side“, het krachtige “Cry Of The Black Birds“ en “And Soon The World Will Cease“ te verwerken. De lichtshow van de band is verder prima in orde en wordt aangevuld met het nodige vuurwerk. Ondanks het late uur en de regen is het voor het podium nog behoorlijk druk en zo ontstaat er dan toch nog een behoorlijke moshpit. Als de band dan het strakke “Fate Of Norns” heeft afgesloten en de song “Asator” voorzien van het nodige vuurwerk  inzet besluiten we om moe maar voldaan het Amfitheater te laten voor wat het is!

Vanwege de regenval hebben we niet het hele optreden van Amon Amarth kunnen volgen, het is erg jammer dat de buien roet in het eten gooien maar gezien de weersvoorspellingen valt het allemaal nog wel mee. Het is de hele dag droog geweest tot de laatste twee bands, halverwege de show van Amon Amarth besluiten we dan ook om doorweekt ons hotel op te zoeken, morgen hebben we immers nog een lange dag voor de boeg.

Zondag 27/05/2007

Na een stevig ontbijt in ons hotel begeven we ons op deze regenachtige dag opnieuw naar het prachtige terrein van het amfitheater waar we de afgelopen twee dagen hebben doorgebracht. De zondag begint echter zeer regenachtig, het waait behoorlijk en ook de temperatuur is niet al te best.

Doordat onze taxi nogal laat was moeten we ons nog haasten om de opener Sabaton aan het werk te zien, als we dan de arena betreden blijkt de band er dan ook al zo’n vijftien minuten op te hebben zitten. In 2005 bracht de band het album ‘Primo Victoria’ via het Zweedse Black Lodge Records uit gevolgd in 2006 door de prima ontvangen opvolger ‘Attero Dominatus’ uit waarmee de band klaar is om met hun stoere pompeuze, up-tempo Teutoonse heavy metal de wereld te veroveren. De band is inmiddels halverwege “Into The Fire“ en het is inmiddels al een drukte van belang voor het podium. De band gaat vervolgens verder met “Attero Dominatus” en de song “Rise Of Evil”. Als de band dan de volgende song “Primo Victoria” inzet is het eerste dat opvalt, dat de nummers voor het grootste gedeelte compleet worden meegezongen. Ter afsluiting krijgen we dan nog de “Metal Medley” voorgeschoteld, de tekst van dit laatste nummer is opgebouwd uit namen van rock/metalbands die verwerkt zijn in volzinnen in de trend van “When the Priest killed the Maiden in the Metal Church” en “To Kiss the Queen of Crimson Glory”, klasse!!! Hierop wordt de band dan nog teruggeroepen en krijgen we nog de song “Metal Machine“ te verwerken. De podiumprestatie van de band was verder dik in orde en ook op het geluid viel niet veel op aan te merken.

Hierna is het de beurt aan de ons totaal onbekende band, de uit Zweden afkomstige band Hardcore Superstars. Echter al snel blijkt dat deze band helemaal in mijn straatje past. De band si afkomstig uit Zweden. De shock/glamrockers speelden een leuke set met stevige nummers met een dikke knipoog naar het glamrock genre van de jaren tachtig. Met hun zwartgeverfde wilde kapsels en bijpassende kleding zijn ze een leuke verschijning op het podium. Zelf had ik er nooit van gehoord maar ik was wel onder de indruk. Liedjes met de volgende titels kwamen voorbij: "Last Forever", "Bag On Your Head", "Bastard" en het mooie "She's Offbeat". De nummers zijn pittig met een flink rockgehalte, zo kregen we verder de song "Hateful" en "Medicate Me" voorgeschoteld en zoals de titel van het volgende nummer wil ik deze band ook in twee woorden beschrijven, namelijk "Wild Boys “!! Als laatste nummer horen we "We Don't Celebrate Sundays". Gelukkig komen de heren nog snel even terug voor een kleine toegift in de vorm van "Kick On The Upperclass". Al met al een heel leuk optreden dat ik niet had willen missen en aan het al massaal toegestroomde publiek valt ook af te lezen dat ze het zo vroeg in de middag al goed naar hun zin hebben.

Omdat Naglfar enkele dagen voor het festival af moest zeggen was het de beurt aan Dew-Scented om de vrijgekomen plaats in te nemen. De band staat garand voor onvervalste thrashmetal met death invloeden dat strak, melodieus en professioneel wordt gebracht door de band. De band opende met de songs “Never To Return”, het pakkende “Cities Of The Dead” en “Turn To Ash” en zo kreeg de band al vroeg op de middag al aardig wat handjes op elkaar, wat niet verwonderlijk is want het is uitermate pakkende muziek die de band weet te maken. De band speelt vandaag en zeer strakke en set en wordt vervolgd met onder meer songs zoals “That's Why I Despise You”, “New Found Pain” en ”Into The Arms Of Misery”. De death thrash ligt gewoon lekker in het gehoor, dus gewoon verstand op nul en genieten van de muziek, het publiek lijkt het dan ook allemaal prachtig te vinden. Met huis “Acts Of Rage” heeft de band een waardige afsluiter in huis, waarna het strakke optreden van deze sympathieke band er alweer op zit.

Na de death/thrash van onze Duitse vrienden zijn we aanbeland bij de enige blackmetalband van het festival, Dark Funeral. Het allereerste en vooral grappige feit is dat op het moment dat de band het podium nog niet op was de zon zo hard ging schijnen dat we onze zonnebrillen hard nodig hadden. Bij zo'n duistere en satanistische band zou je toch de donderwolken verwachten die gister bij Death Angel tevoorschijn kwamen, maar nee hoor, zon, zon en nog eens zon! Natuurlijk hebben heel wat fans zich speciaal voor deze gelegenheid maar even opgemaakt in de stijl van Dark Funeral, en ik vraag me dan ook af onder welke steen ze vandaan zijn gekropen en of ze wel tegen die overdosis zonlicht kunnen. Volgens de kenners hoort het uit 2001 stammende album 'Diabolis Interium' van Dark Funeral thuis tussen de beste werken in het afschuwwekkende subgenre echter ook op het meest recente werk 'Attera Totus Sanctus' vliegen er 300 beats per minuut door een krijsende en malende stemkanon langs een wand uit agressief gitaargeweld. Het optreden was zoals we van Dark Funeral gewend zijn redelijk te noemen. Met songs zoals “An Apprentice of Satan”, “The Arrival of Satan’s Empire” en “Vobiscum Satanas” probeerde de band vol overgave de zon weg te spelen met hun donker getinte songs. De van warpaint voorzien gezichten en de prachtige leren pakken van de band zien er wel wat raar uit zo in de volle zon, de band lijkt zich hiervan echter niets aan te trekken en zo krijgen we verder onder meer de nummers “Diabolis Interium”, “Diabolis Interium” en “Attera Totus Sanctus” te horen. Verder heeft de band in Nils Fjällström (In Battle, Aeon, Sanctification) een nieuwe drummer gevonden, die vandaag de pannen van het dak slaat. Het drumgeluid is dan ook redelijk goed te noemen tijdens de show van Dark Funeral, dit in tegenstelling tot het basgeluid dat uitermate slecht te horen was en ook de gitaarpartijen stonden behoorlijk op de achtergrond gemixt. Het optreden van Dark Funeral kan dan ook als die met het slechtste geluid van het hele festival in de boeken en wordt afgesloten met de klassieker “My Dark Desires” waarop het publiek nog een maal een redelijke pit vormt.

Het is inmiddels een uur of vijf als de Duitse bierkoningen van Tankard aanstalten maken het podium in te nemen. De band viert inmiddels hun vijfentwintigste jubileum en tja, wat moet ik zeggen. Het is hier voor Tankard vandaag natuurlijk een thuiswedstrijd. De grappige teksten en de dikke buik zanger van Gerre zanger op het podium die zich niet echt schaamt om zijn enorme bierbuik te laten zien is natuurlijk iets waar onze Duitse vrienden niet genoeg van kunnen krijgen. Je zou er bijna blind van worden, en iedere keer als hij zijn buik tevoorschijn tovert dan hoor je de nodige oeh"s en ahh's en natuurlijk bah's. Charmant is anders. Maar het gaat om de speelse muziek met luchtige komische teksten die we van Tankard gewend zijn. Zo passeren natuurlijk de volgende songs de revue zoals opener "We Still Drink", "Zombie Attack", "Slipping From Reality " en het grappige "Beermuda". De band is dan ook vooral bekend om de gezellige feesten die zij iedere keer weten te bouwen tijdens hun uitzinnige live shows. Doordat het overgrote deel van het publiek al drie dagen massaal aan het bier hebben gezeten en gedurende het hele festival niet meer zijn gestopt gaat de simpele thrash van de band er dan ook goed in. Verder worden we nog getrakteerd op de klassiekers “The Beauty And The Beer”, “Need Money For Beer”, Chemical Invasion” en “Die With A Beer”. Het publiek vindt het allemaal prachtig en er ontstaat een flinke pit voor het podium. De band is op dreef en vooral zanger Gerre heeft de nodige praatjes en staat geen moment stil. In tegenstelling tot vele andere bands die al een tijdje meedraaien is de stem van zanger Gerre dan ook nog steeds net zo lekker rouw als vroeger. Ook het geluid is zeer redelijk te noemen en zo krijgen we ter afsluiting van de set van Tankard nog de songs “Rectifier” en “Freibier” waar op de band de publieksfavoriet “(Empty) Tankard” inzet en het publiek nog een keer volledig uit zijn dak gaat.

Voor de derde dag heeft de Rockhard organisatie de levende legende, Ex-Iron Maiden zanger Paul DiAnno weten te strikken. Nadat gisteren Ross the Boss zijn Manowar klassiekers van het eerste uur mocht vertolken was het vandaag dus aan Paul DiAnno om ons een uur met een aantal oude Maiden klassiekers te vermaken. Het optreden van Paul Dianno wordt ingeluid door het intro “Ides Of March” waarop de begeleidingsband “The Phantoms Of The Opera”, die normaal gesproken onder de noemer Re-Vision opereren uit de startblokken schiet met “Wrathchild” en “Prowler”. Het eerste wat me opvalt aan deze band is dat de zanger Paul DiAnno na het eerste nummer al meteen een knalrode kop heeft en zich rot zweet. De set wordt vervolgens vervolgd met “Murders In The Rue Morgue”, “Remember Tomorrow” en “The Faith Healer”, een cover van de Alex Harvey Band. De vandaag gespeelde song worden op een geheel eigen wijze gebracht door de heer DiAnno, de hoge uithalen worden voor het gemak geheel vergeten en verder worden de song op een rauwe, punkachtige manier gezongen, wel blijkt dat de beste man nog een behoorlijk gevoel voor humor heeft en tussen de songs door wordt er dan ook heel wat afgepraat. De set bestaat verder uit klassiekers zoals “Killers”, “Phantom Of The Opera” en “Running Free” waarop het complete podium volstaat met bands die de song staan mee te schreeuwen, inclusief Rockhard hoofdredacteur Götz Kühnemund. Verder moeten we toch toegeven dat het spelen van de oude Maiden klassiekers enige vraagtekens bij ons oproept, Paul is inmiddels toch meer dan vijfentwintig jaar geleden uit de band gezet. Na de extra inzet van het achtergrond koor worden we dan nog vermaakt met de nummers “Transylvania” en de Ramosnes cover “Blitzkrieg Bop” waarop het dan toch weer een drukte van belang is voor het podium alvorens de set word afgesloten met het nummer “Sanctuary”.

Door interview verplichtingen hebben we helaas het grootste deel van de set van de progressieve metal band Spock’s Beard moeten missen. Als we dan de arena weer betreden is de band al bijna halverwege hun set. Zo zien we onder meer de band nog de songs “Skeletons At The Feast”, “Rearranged” en “The Water” vertolken. De songs worden vol overgave en klasse gepeeld door de zeer kundige bandleden die Spock’s Beard rijk is, alleen anderhalf uur is voor een festival als dit veel te lang. Ook als de band een sterke songs zoals “Go The Way You Go” ten gehore brengt is het publiek hier niet echt van onder de indruk. De band maakt vandaag gebruik van twee drumsets, een voor tourdrummer Jimmy Keegan en een voor frontman Nick D'Virgilio. Deze verruilt dan ook tijdens de laatste song zijn plek voor op het podium om vervolgens plaats te nemen achter de tweede drumkit waarop de band vervolgens afsluit met een zeer degelijke cover versie van Led Zepelin’s “Whole Lotta Love”, welke subliem gezongen wordt door drummer Jimmy Keegan, klasse!!!

Hierop is het de beurt aan de in Duitsland zeer gewaardeerde gitarist Axel Rudi Pell, die voormalig in dienst was bij Steeler. De band doet het natuurlijk goed voor een thuis publiek en zo krijgen we onder meer de songs “Tear Down The Walls”, “Fly To The Moon” en “Mystica” te horen. Axel Rudi Pell en de rest van de band zijn vandaag in goeden doen en vooral de sympathieke zanger Johnny Gioeli mag genoemd worden, hij rent en springt over het podium en zingt ondertussen ook nog eens geweldig. Halverwege de set worden we dan nog vermaakt met een drumsolo van drummer Mike Terrana, die we enkele maanden geleden nog aan het werk zagen met Masterplan in de Amsterdamse Paradiso. De gitaarwizard maakt zijn reputatie meer dan waar en zo krijgen we verder nog uitstekende versies van klassiekers “Cashbah” en “The Masquerade Ball” voorgeschoteld, waarop het publiek behoorlijk wild wordt. Axel Rudi Pell weet samen met zijn band dan ook een zeer degelijk optreden neer te zetten, tegen het einde van de set brengt krijgen we dan verder nog de nummers “Rock The Nation” en “Temple Of The King” te verwerken.

Na een vertraging in het speelschema en een ontzettend lange ombouwpauze waar de stage crew een paar behoorlijk blunders begaat. Zo lijkt het aansluiten van twee versterkers toch een zeer moeilijke job die zo’n twintig minuten in beslag neemt waardoor de show van headliner Thin Lizzy meer dan een half uur te laat begint. Ja, dit is het dan, waar we zo lang op gewacht hebben, de oude rockers van Thin Lizzy!!!! Natuurlijk is het niet hetzelfde zonder Phil Lynott maar zanger John Sykes en bassist Marco Mendoza weten het alleraardigst over te nemen. De heren hebben er zin in en dat laten ze blijken, alle klassiekers komen voorbij in willekeurige volgorde. Toch is de setlist ook wel een beetje voorspelbaar, om een paar nummers te noemen, "Jailbreak", "Waiting For An Alibi" en het mooie "Don't Believe" om vervolgens verder te gaan met "Cold Sweat" en "Are You Ready". Al na een paar nummers zie ik de bassist even zijn neus “poederen” hierom hebben we hartelijk gelachen. Tja, ze zijn al een dagje ouder, dus een heel uur op het podium valt nu eenmaal niet mee! De set gaat verder met "Bad Reputation" om nu verrast te worden met een gigantisch goede drumsolo van drummer Tommy Aldridge de hiermee laat zien dat je geen drumstokken nodig hebt om je drumkit er eens flink van langs te geven zodat de vonken er vanaf vlogen, hulde! Zo ontdek ik dan ook de "oude knarren" nog heel wat in hun mars hebben. Ook de songs "Emerald" en "Suïcide" worden niet vergeten en voordat er wordt afgesloten met een toegift krijgen we eerst nog even de steengoede "Cowboy Song" en all time favorite "Boys Are Back In Town" te verwerken. Na een klein uurtje zijn we al op en top verwend als de band het podium verlaat, enigen ogenblikken later komt de band dan nog terug voor enkele toegiften. Met "Black Rose" en "Rosalie" wordt de show afgesloten. De band was ook vandaag weer in goeden doen, het enige minpuntje was dan ook er krap een uur gespeeld is, we houden het er maar op dat de mannen ook een dagje ouder zijn!!

We kunnen terugblikken op een gezellig, knus en sfeervol festival met een prachtige, gevarieerde line-up. Het weer was beter dan verwacht en de paar buitjes die vielen van het weekend vielen 's avonds laat of 's morgens vroeg. Ook is er eindelijk wat gedaan aan het tekort van de toiletten. Er waren behoorlijk wat toiletten bij gezet zodat je niet meer zo lang in de rij hoefde te staan. Dit is een prettige verbetering ten opzichte van voorgaande jaren. We zouden bijna in herhaling vallen maar het volgende moet toch weer gezegd worden, petje af voor de security mensen die allen even vriendelijk zijn en alle crowdsurfers stuk voor stuk bedreven en voorzichtig opvingen, er is volgens mij geen crowdsurfer die de grond geraakt heeft!! Het geluid is in het Amfitheater ook dit jaar weer uitstekend te noemen. En dit is toch best een lastige opgave, bedankt technici en geluidsmannen en vrouwen. Er is ook altijd veel om naar te kijken op Rockhard, dit jaar hadden we weer de nodige mensen die fanatiek mee stonden te spelen op hun opblaasbare gitaren, er liep een man in een tijgerprint string-bikini en er liepen een stel groene monsters rond die zo uit een Lord Of The Ring film leken te zijn gestapt. Verder nog wat andere bizar opgedofte personen, ik denk dat dit typisch Duits is of zo. Leuk om eens om je heen in het publiek te kijken in ieder geval.

Vanaf deze plek willen wij opnieuw in 2007 de gehele Rockhard crew en natuurlijk festival directeur Götz Kühnemund dan ook hartelijk bedanken voor de gastvrijheid en weer een uitermate gezellig festival met een line-up die zeker de moeite waard was, klasse!!! Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien op een van de leukste festivals van Duitsland. Wel hopen we op een nog grotere headliner natuurlijk die ervoor kan zorgen dat het festival bomvol uitverkocht raakt in 2008.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!