Zondag - 23. Mei

Omdat er vandaag een speciale show, compleet met orkest op stapel stond van het Duitse Rage was de aanvang van het programma al om twaalf uur in de middag. Dit in verband met de lange ombouwpauze, maar daarover later meer. Als we rond de klok van kwart over twaalf het amfitheater betreden blijkt wel dat wij net zoals vele anderen nog bezig zijn met wakker worden. Van de opener van vandaag, het Duitse Sacred Steel hebben we dus weinig meegekregen. Het klonk allemaal aardig en ondanks het vroege tijdstip was de band zeer levendig, maar een duidelijk verslag kan ik verder over de band niet geven. De epische power metal die Sacred Steel bracht kon nog wel enige waardering opbrengen bij een enkeling vooraan het podium. Echter, echt warm liep het publiek nog niet bij deze band en ik moet toegeven dat de meeste nummers nogal eenvoudig overkwamen. Dus, omdat er natuurlijk ook even geshopt moest worden en er bijgepraat moest worden met de vele ‘oude’ bekenden laten we de band voor wat het is en maken we ons klaar voor een van de bands die we vandaag erg graag aan het werk willen zien. (Martina Schouten) 

Als tweede band op de bill vandaag krijgen we de Noren van Keep Of Kalessin aan het werk te zien. Dit is een van mijn favoriete bands en ik kan dan ook volop gaan genieten. De technische black metal met thrashy gitaarwerk kan misschien niet door iedereen gewaardeerd worden maar er moet gezegd worden dat de mannen een knap staaltje werk laten zien. De band opent met “Dragon Iconography”, afkomstig van het net verschenen nieuwe album ’Reptilian’. Op het moment dat de song begint zien we slechts drummer Vyl op het podium, en als snel al snel herkennen we Obsidian C's kenmerkende gitaarwerk en komt hij het podium opgerend. Na enkele momenten volgt de rest van de band en neemt het geweld, voorzien van snelle blastbeats, vette gitaarriffs en zware grunts verder toe. De set van de Noren bestaat verder onder meer uit wat ouder werk zoals “Ascendant“ en “Crown of the Kings“ en van het nieuwe album krijgen we onder meer uitstekende uitvoering van onder meer “Judgement” en “The Awakening” te verwerken. De band speelt of hun leven er vanaf hangt en de hoofden gaan constant op en neer, zelfs drummer Vyl bangt de halve show door terwijl hij het ene na het ander salvo op ons afvuurt. Natuurlijk wordt ook het nummer “Dragontower” gespeeld, waarmee deze heren in hun thuisland derde zijn geworden tijdens de voorronden van het Eurovisiesongfestival. De band levert gewoon een prima show af waarbij de concurrentie in klap werd weggeblazen met een zeer technische en energieke set. Veertig minuten was ook veel te weinig voor deze band en wat mij betreft stonden deze mannen veel te vroeg op de bühne, en hadden ze beter wat later op de dag mogen spelen. Gelukkig hebben we daardoor wel een keer de tijd gehad om eens flink bij te kletsen en te drinken met onze favorieten Noren, ha ha. (Talitha Martijn)

Op het moment dat de Zweedse glamrockers van Crashdiet het podium betreden is het pas twee uur in de middag, wat mij betreft ook veel te vroeg voor deze band die mij wel kan bekoren. De band werd in 2000 opgericht en de muziek bevat voornamelijk invloeden van bands als Guns N' Roses, Mötley Crüe, Skid Row en Hanoi Rocks. In 2005 zag het debuutalbum ‘Rest in Sleaze’ het levenslicht waarop de band op uitstekende kritieken kon rekenen, echter in 2006 pleegde toenmalige zanger Dave Lepard op vijfentwintig jarige leeftijd zelfmoord. Heel tragisch maar de band heeft het hier gelukkig niet bij laten zitten en bracht in 2007 het album ‘The Unattractive Revolution’ uit gevolgd door het onlangs verschenen album ‘Generation Wild’.  De band neemt je mee op reis naar de goede jaren tachtig, de glamrockers zien er fantastisch uit en spelen als de jongere versie van Motley Crue en Hanoi Rocks! De gasten van  Crashdiet trappen af met de nummers “So Alive” en “Queen Obscene” en deze jonkies weten een deel van het publiek aardig te vermaken. De band rockt verder met het nieuwe “Bound To Fall” en “In The Raw”. Ook de nodige mannen in het publiek hebben hun best gedaan om er zo eighties mogelijk uit te zien, het is aan de ene kant echt fantastisch maar soms ook ernstig lachwekkend. De band heeft mij compleet weten in te pakken met hun catchy nummers en hun heerlijke podium presentatie. Ook zie ik dat er tijdens deze show verdacht veel meisjes vooraan staan. Tja, het oog wil ook wat want Zweedse mannen zijn over het algemeen wel mooie mannen. Enkele nummers die ik vervolgens kan onderscheiden zijn onder meer “Like a Sin” en “Breakin' The Chainz”. Dan is het tijd voor nog een nieuwe nummer, afkomstig van het ‘Generation Wild’ album, te weten “Generation Wild” wat door vooral de meiden flink meegezongen word. Kortom een zeer geslaagd optreden van deze jonge glamrockers die goed de jaren tachtig bestudeerd hebben en dit doen voortleven in hun muziek. Ik kan niet wachten op enkele clubshows van deze band! (Talitha Martijn)

Dan is het de beurt aan een band die voor mij niet echt interessant is, namelijk de Israëlische band  Orphaned Land. Begin dit jaar verscheen het inmiddels vierde album ‘The Never Ending Way Of ORWarriOR’. Orphaned Land werd in 1991 door vier Israëlische studenten opgericht en in 1994 kwam uiteindelijk het debuutalbum ‘Sahara’ uit dat voorzien is van stevige death metal gemixt met oosterse invloeden. Mede door de moeilijke positie van Israel en omdat het land natuurlijk ook niet een van de makkelijkst toegankelijke gebieden is toert de band maar mondjesmaat. Het moge dus duidelijk zijn dat de organisatie van het Rockhard festival een unieke band heeft weten te boeken. Als de band met veel bombarie het podium betreed blijkt echter dat de band bij een groot deel van het publiek nog behoorlijk onbekend is want echt druk is het niet voor het podium. Dit houd de band echter niet tegen en de bandleden staan dan ook te stralen en lopen over van vriendelijkheid en enthousiasme. Als zanger Kobi Farhi  vervolgens grapt “We’re Orphaned Land from Israel, and No I am Not Jesus Christ" is het ijs gebroken en wordt het langzamerhand wat voller voor het podium. De band brengt ons zo’n vijfenveertig minuten lang een stevige set met songs die variëren van melodieuze death metal tot progressieve passages en natuurlijk worden ook de oosterse invloeden niet geschuwd. Tevens zijn de nummers voorzien van vele lagen en zangstijlen die wisselen tussen cleane zang, grunts, growls waarbij zowel in het Engels als ook in Hebreeuwse en Arabisch word gezongen. Omdat ik verder niet echt bekend ben met de band heb ik slechts de songs “Norra el Norra“,”Sapari” waarbij de band werd bijgestaan door een buikdanseres en “Ocean Land” kunnen onderscheiden, maar dat neemt niet weg dat de band een prima set wist neer te zetten. De nummers zaten vol afwisseling en elk detail was wel uitgewerkt. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de band binnenkort in thuisland Israel het voorprogramma van Metallica zal verzorgen. Al met al wisten de Israëliërs hier vanmiddag dan ook te overtuigen. (Martina Schouten) 

De volgende band op de bill van vandaag is Virgin Steele, de Amerikaanse heavy metal band die sinds 1981 aan de weg timmert onder aanvoering van frontman David Defeis. De band opent met het vrij lange en epische “Immortal I Stand (The Birth Of Adam)”, afkomstig van het meest recente album van de band, het uit 2006 stammende ‘Visions of Eden‘ album. De show wordt vervolgens voortgezet met nummers als “The Wine Of Violence”, “Through Blood And Fire” en “Crown Of Glory”. Wat betreft de sound van Virgin Steele, op de stem van zanger David Defeis valt niet veel aan te merken, maar bij het instrumentale gedeelte moet ik toch wel zo nu en dan aan een band als Manowar denken. Omdat we verder niet zoveel hebben met deze band besluiten we om nog een rondje over het festival terrein te maken waarbij we onder meer nog de nummers “Symphony Of Steel”, “Noble Savage”en het afsluitende “Kingdom Of The Fearless” voorbij horen komen. (Martina Schouten)

Rond de klok van half zes is het tijd voor de tweede Amerikaanse act van vandaag. Voor hun doen ook nog redelijk vroeg is het de beurt aan het uit Seatlle afkomstige Nevermore. De band nam onlangs en nieuw album op, en de verwachtingen zijn voor vandaag dan ook hoog gespannen want op voorhand is het altijd weer afwachten hoe de band zich live staande zal houden. Gelukkig zagen we de band afgelopen week al twee keer aan het werk, en we kunnen dan ook al melden dat de band van Warrel Dane en consorten een nieuwe live gitarist heeft aangetrokken om de shows net wat vetter te laten klinken. Het is een jonge gast genaamd Atilla Voros die er al een samenwerking met Warrel Dane op heeft zitten ter promotie van zijn solo album. Nevermore staat garant voor mooie gevoelige songs en stevig beukwerk, waarbij de band veel werk heeft om uit te kiezen. Er wordt “Beyond Within” gevolgd door “The River Dragon Has Come” en we kunnen na twee songs al concluderen dat de band in topvorm is.  De band lijkt weer compleet te zijn door de bijdrage van Atilla, die niet alleen lekker speelt maar ook een vette podiumpresentatie neerzet. Al vrij vroeg in de set krijgen we vervolgens het nieuwe “Your Poison Throne” voorgeschoteld, en de song vliegt voorbij en word opgevolgd door het snelle “Born” waarbij de crowdsurfers constant over de hekken vliegen, die op hun beurt weer flink aangespoord worden door zanger Warrel Dane. De band heeft er zichtbaar plezier in en het publiek is ook erg enthousiast. Super gitarist Jeff Loomis gaat er weer voor de volle 200% tegenaan en laat ons genieten van fraai gitaarwerk en prachtige solo’s. De songs die verder voorbij komen zijn het nieuwe “Emptiness Unobstructed”, de kraker “Inside Four Walls” en het eveneens nieuwe “The Termination Proclamation”.  Dan is het tijd voor mijn favoriete nummers zoals het schitterende “This Godless Endeavor” gevolgd door het mooie emotionele (vooral voor de dames, volgens Warrel Dane) “Heart Collector”. Bij dit nummer krijgt menig metalhead toch kippenvel volgens mij, ik in ieder geval wel! Dan zijn we bijna aan het einde aangekomen en beuken de mannen er nog het nieuwe “The Obsidian Conspiracy” doorheen. Bij aanvang van het laatste nummer op de setlist kijkt de band eens op de klok en blijkt dat de speeltijd er alweer opzit. Zanger Dane roept vervolgens “Like my Good Friend Chuck Billy says, I want you to come Over The Wall cause we are the Enemies of Reality“ waarop het laatse nummer wordt ingezet. Halverwege de song beginnen de roadies echter al zenuwachtig het podium heen en weer te lopen en wordt de backdrop achter het drumstel al weggehaald. De band laat zich echter niet intimideren en speelt rustig door. Dan is het alweer afgelopen en ik moet toegeven, Nevermore kwam vandaag zeer professioneel over, het geluid was uitstekend en ook de podiumpresentatie was prima. Al met al deed Nevermore hier vandaag dan ook goede zaken en liet ons genieten van een sublieme show, we hebben in ieder geval genoten en de band volgens mij ook. (Talitha Martijn)

De band waar ook veel mensen voor gekomen waren is de populaire powermetalband, Sonata Arctica uit Finland. Echter of de band net zo populair is als Nevermoe is valt nog te bezien, want stond het amfitheater tijdens de show van Nevermore nog compleet vol, nu staat het voor de helft leeg. De heren beginnen met “Flag In The Ground” dat wordt vervolgd word met “Black Sheep”. Als de band ook merkt dat een groot deel van het publiek geen belangstellig heeft voor de Finnen lijkt het erop of de band maar gedeeltelijk weet te overtuigen en is de motivatie bij de diversen bandleden ver te zoeken. Zanger Tony Kakko probeert het publiek nog wel wat op te zwepen, maar dit lukt slechts gedeeltelijk waarop de band doorgaat met “Paid In Full”, “The Last Amazing”, “Juliet” en “Fullmoon”. Het enigszins futloze optreden wordt vervolgens voortgezet met de nummers “Deadskin”, “In Black & White”en “Don't Say A Word”. Dan, zo’n tien a vijftien minuten voordat de officiële speeltijd voorbij is verlaat de band alweer het podium en kunnen we ons opmaken voor de hoofdact van de dag. (Martina Schouten)

Echter voordat het zover is het eerst nog tijd voor wat opvulling, de altijd overbodige  karaoke-gewinner-jam waarbij een aantal finalisten een nummer mogen vertonen op het hoofdpodium. Met de achtergrond band Rokken mogen hier de winnaars van het karaoke podium hun kunnen vertonen. Het klinkt niet onaardig maar het kan ons ook niet echt boeien, de winnaar was overigens zanger Patrick Sühl. Omdat er voor Rage een heel orkest op het podium geplaatst moest worden, is het vervolgens aan Mambo Kurt  om het publiek nog even te vermaken. Pauzeclown Mambo Kurt  weet op kunstzinnige wijze bekende nummers van verschillende metalbands op professionele wijze om zeep te helpen waarbij hij zichzelf begeleid op een oud orgel. Waarschijnlijk heeft iedereen, die weleens op Wacken is geweest, Mambo Kurt al te vaak gehoord waar hij steevast elke avond garant staat voor een hoop herrie. Vandaag wist hij onder meer nummers van Rage Against The Machine (Killing In The Name Of), Van Halen (Jump), Guns ’n Roses (Paradise City) en Slayer (South Of Heaven) te verkrachten. Ik heb er persoonlijk niet heel veel aandacht aan besteed omdat ik het niet kan waarderen. Echter het publiek lijkt het erg leuk te vinden en zingt de bekende nummers aardig mee en het duurt ook niet lang voordat een deel van het publiek in polonaise door het amfitheater loopt. (Talitha Martijn)

Al snel is het tijd voor de headliner van vandaag en dat is niemand minder dan Rage samen met het uit 31 personen bestaande Lingua Mortis Orchestra. Het trio van het Duitse Rage is onder leiding van bandleider Peavy Wagner alweer heel wat jaren actief, het eerste album “Reign Of Fear” werd dan ook al in 1985 uitgebracht en begin dit jaar verscheen het inmiddels negentiende studio-album van de band, getiteld ‘Strings To A Web’. Bij een band als Rage weten de fans dan ook wat ze kunnen verwachten, uitstekende power metal met de nodige thrashy riffs, voorzien van hoogstaand gitaarspel van Victor Smolski en de karakteristieke stem van frontman Peavy. Rage is wat mij betreft dan ook gewoon een goede band, waar ikzelf niet speciaal fan van ben. Met de professionele aanpak van de band is dit zeker een mooie headliner. De band trapt af met een mooie uitvoering van “Turn The Page“ waarbij de leden van het orkest de band prima vullen die er zo te zien veel zin in hebben. Verder maakt het natuurlijk ook niet zoveel uit, want welke band dan ook die met een orkest speelt, is leuk om naar te luisteren, het geeft de songs dan ook iets extra’s. Zo krijgen we verder een stijlvolle uitvoeringen van het nummer “From The Cradle To The Grave”, waarbij Victor Smolski’s vrouw Jen Majura de vrouwelijke vocalen voor haar rekening neemt, te verwerken. Maar ook nummers als “No Regrets“ en het nieuwe, van het meest recente afkomstige album “Empty Hollow” werden niet vergeten. En ondanks dat ik geen fan ben van de band moet ik toegeven, de nummers klinken voller en hebben door al die extra  instrumenten en arrangementen een extra dimensie meegekregen. Ook het geluid klinkt meer dan goed en het overvolle amfitheater geniet dan ook met volle teugen, er wordt luid meegezongen en geklapt en de band staat zichtbaar te genieten op het podium. Tegen het einde van de set krijgen we vervolgens nog de nummers “Alive But Dead“ en de klassieker “Higher Than The Sky” voorgeschoteld waarna het festival er helaas alweer opzit. (Eugene Straver)

Al met al kunnen we concluderen dat Rage een waardige afsluiter van de dag was, al waren ook de optredens van Keep Of Kalessin en vooral Nevermore de moeite waard. Een ding is ons dan ook duidelijk Nevermore kan zich met gemak tot winnaar van de zondag uitroepen.

Götz Kühnemund en zijn crew heeft het dan ook weer voor elkaar gekregen want ook over deze editie van Rockhard zal nog lang nagepraat worden. Het was weer een te gek weekend met veel goede muziek, mensen in de meest vreemde outfits, erg fout maar lekker. Het eten was weer uitstekend, het weer was ronduit fantastische en het bier stroomde in overvloed. De line-up was wederom erg gevarieerd en alle bands zijn volgens mij weer prima verzorgd. Opperbaas Kühnemund heb ik dan ook drie dagen lang zien stralen van plezier, maar hij was zeker niet de enige! Ook wij en waarschijnlijk alle aanwezigen hebben een heerlijke tijd gehad. We kunnen bijna niet wachten tot de volgende editie van dit leuke intieme festival. Ook al kennen we de line-up nog niet, wij zijn er gewoon weer bij volgend jaar!

Rest ons nog één ding, wie het festival gemist heeft of benieuwd is naar het festival, de Duitse TV (WDR) heeft het hele weekend opnames gemaakt die te zien zullen zijn in de nacht van 25 op 26 juli vanaf 00.00 uur tijdnes een twee uur durende special over het festival. (Talitha Martijn, Eugene Straver en Martina Schouten)

 
Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!