Net als vorig jaar zijn de weersvoorspellingen voor het Pinksterweekend ook dit jaar weer uitstekend, dit in tegenstelling tot de week voorafgaand van het festival waarbij de temperaturen nauwelijks boven de tien a vijftien graden uitkwamen. We vertrekken dit jaar redelijk op tijd naar het Duitse Gelsenkirchen. Het ritje van zo’n twee uur verliep ook nog eens voorspoedig en zonder files waardoor we ruim op tijd in ons hotel arriveren. Snel nog even wat opfrissen waarna de taxi, die ons naar het Amfitheater moet brengen snel ter plekke is. Na het afhalen van de foto- en backstage-passen kunnen we ons opmaken voor de inmiddels achtste editie van het Rockhard festival. Dit jaar is het festival ook weer bijna uitverkocht, het is dan ook niet zo verwonderlijk dat met het mooie weer in het vooruitzicht de dagkaarten binnen niet al te lange tijd waren uitverkocht. Hierdoor was het festival officieel de eerste dag al uitverkocht. Ook dit jaar heeft de organisatie een gevarieerd programma weten neer te zetten met als grootse publiekstrekkers Sabaton, Bloodbath, Keep of Kalessin, Kreator, Accept, Nevermore, Sonata Artica, Rage en in wat mindere mate het Nederlandse The Devil’s Blood. Verder is dit jaar alles weer keurig geregeld en als we het festivalterrein betreden loopt de tribune inmiddels langzaam vol met metalheads. De sfeer is supergoed en het weer is ronduit fantastisch. Dit belooft net zoals voorgaande edities opnieuw een mooi festival te worden.

 Vrijdag - 21. Mei

De bands die vandaag op het programma staan, zijn niet wereldschokkend maar het zal een leuke dag worden. Wij zijn goed en wel binnen rond 3 uur waardoor we meteen de opener van het festival kunnen zien. Echter voordat het zover is worden we door een goedgemutste Götz Kühnemund (hoofdredacteur van Rockhard en festivalorganisator) toegesproken en wordt ons een mooi weekend toegewenst. De eer om het festival te openen is deze keer toebedeeld aan de jonge Duitse band Ketzer. De band opent met “I Am Your Unholy God”, en ik moet toegeven de band heeft wel wat en doet het erg leuk. Als de band vervolgens tijdens het twee of derde nummer in de set de mist ingaan, stoppen ze er even mee en worden er wat grappen tegen elkaar gemaakt. De drummer moest het hierbij ontgelden, maar na enkele ogenblikken wordt de song gewoon opnieuw ingezet. Dat hebben de mannen leuk opgelost. De set wordt vervolgens voortgezet met voornamelijk nummers van het in 2009 verschenen debuut ‘Satan's Boundaries Unchained’ zoals “My Triumph”, “The Fire To Conquer The World” en  het afsluitende “Crushing The Holy”. Ondanks dat ik de band zelf niet kende moet ik toegeven dat de heren een heerlijke mix van blackened thrash brachten. De songs lagen goed in het gehoor en de band wist ook de nodig fans op de been te brengen die de band de nodige feedback gaven. (Eugene Straver)

Gedurende de ombouw pauze zijn het vervolgens slechts songs van de onlangs overleden Ronnie James Dio  en Peter Steele die we te horen krijgen. Dit natuurlijk als eerbetoon aan de kleine man met de grootse stem en de grote man met de grote…. basgitaar. Voor aanvang van de tweede band spreekt Götz opnieuw het publiek toe om ons mede te delen dat gedurende het festival de pauze muziek van zowel Dio als ook van de onlangs, en overigens veels te vroeg overleden Type O Negative frontman Peter Steele afkomstig zal zijn. Dit tot groot genoegen van het publiek dat hierop hard applaudisseert. De tweede band van vandaag, te weten het uit Berlijn afkomstige Necros Christos staat inmiddels klaar en de band opent hun show met “Red Wine Runs Out Of The White Skull Of Jesus“ maar omdat ik verder niet echt bekend ben met de band zijn de meeste titels me ontschoten. Wat betreft de muziek, de traditionele deathmetal die de band ons breng klinkt nogal eentonig en ook de podiumpresentatie is niet heel bijzonder, of het moet de kledij van de diversen bandleden zijn. We besluiten de band dan ook verder vanaf een afstand te gaan bekijken en nummers die ik nog wel voorbij heb horen komen waren onder meer “Curse Of The Necromantical Sabbath”, “Black Mass Desecration” en het afsluitende “Impure Burials Prevail”. (Eugene Straver)

Dan is de beurt aan Katatonia en ondanks dat het niet heel erg druk is voor het podium krijgt het publiek dat waar zij voor zijn gekomen. De band, die vandaag aantreed met live gastmuzikanten Per Eriksson (gitaar) en Niklas Sandin (bass), gaat dan ook heerlijk van start en beukt er direct lekker in. Natuurlijk bestaat de set voor een groot gedeelte uit materiaal van het afgelopen jaar verschenen ‘Night is the New Day’, waarvan we onder meer de nummers “Forsaker”, “Liberation” en “The Longest Year” voorgeschoteld krijgen. Maar ook songs van het ‘The Great Cold Distance’ uit 2006 (“My Twin”) en ‘Viva Emptiness’, 2003 (“Ghost Of The Sun” en “Evidence”) worden niet vergeten. De band klinkt prima, maar wat ik dan toch wel mis een mooie lichtshow die deze band wel nodig heeft. Want de sfeer die de band zo hard nodig heeft missen we compleet. Dit is echter bijna onmogelijk als het buiten nog helemaal licht is en verder is er niet heel veel communicatie met het publiek is. En daar komt dan nog eens bij dat de band nogal statisch staat te spelen. Jonas Renkse zingt bijvoorbeeld voornamelijk met haar voor z’n ogen en is net zoals de muziek behoorlijk introvert, maar als het publiek aangesproken wordt is het wel “most excellent” en stelt de band zich dankbaar op. De set bestaat verder uit nummers als “July”, “Day & Then The Shade” en het optreden wordt afgesloten met het van het ‘The Great Cold Distance’ album afkomstige “Leaders”. Met een afwisselende setlist en degelijke optreden onderstreept Katatonia nog eens dat deze band tot de top van het genre behoort. (Eugene Straver)

Een van de betere bands van vandaag is Sabaton. De band heeft inmiddels een uitstekende live reputatie weten op te bouwen en voor deze sympathieke zweden is het dan ook alweer de tweede keer dat de band het festival aandoet. De band gaat na het ” Art of War“ intro energiek en krachtig van start met de song “Ghost Divison” en “Panzer Pattalion” en het nieuwe “Coat Of Arms“. De nummers klinken lekker vet en de mannen kunnen geen seconde stilstaan op het podium. Het plezier straalt ervan af bij zowel de band als het publiek! Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de vangploeg voor het podium hard moet werken om de vele crowdsurfers op te vangen. De set wordt voorgezet met de nummers “Cliffs of Gallipoli”, “Attero Dominatus” en “The Price of a Mile”. Naarmate de show vordert word het optreden dan ook steeds energieker en professioneler. Over originaliteit hoeven we het niet te hebben, de bandleden doen gewoon waar ze goed in zijn, namelijk het maken van vermakelijke power metal met teksten over de Tweede Wereldoorlog. Zanger Broden weet met zijn vertouwde stemgeluid de aanwezige metalheads overigens prima te bewerken en houdt de vaart er lekker in. Wat verder opvalt is dat bassist Pär Sundström gedurende de hele show met een grote glimlach op zijn gezicht over het podium huppelt. De band doet dan ook zijn ding uitstekend, sterke riffs worden afgewisseld met epische melodieën en de jonge gasten beheersen hun instrumenten prima. De band gaat vervolgens verder met twee songs van het net verschenen ’Coat Of Arms’ , te weten “Saboteurs” en “Uprising”. Na het nummer “40:1” dat uitbundig wordt meegezongen voor publieksfavoriet “Primo Victoria”, dat volgens mij zo op het songfestival zou kunnen passen. Ter afsluiting krijgen we dan nog een medley van de songs “Metal Machine” en “Metal Crűe” voorgeschoteld. De podiumprestatie van de band was dik in orde en ook op het geluid viel niet veel op aan te merken. De Zweden wisten dan ook een strakke show neer te zetten en zowel de band als het publiek kon met een tevreden blik terugkijken op deze show. (Talitha Martijn)

Bloodbath behoeft geen verdere introductie, de band bestaat uit immers uit grootheden zoals zanger Mikael Åkerfeldt (Opeth), gitarist Anders Nyström (Katatonia), bassist Jonas Renkse (Katatonia) en drummer Martin Axenrot (Witchery, Opeth). Omdat deze band bijna nooit optreed is deze show van vandaag enigszins uniek, want dit is pas de vierde show in de geschiedenis van de band. Verder zal de band dit jaar slechts vijf shows verzorgen, waarvan er maar 1 in Duitland plaatsvindt en dat is deze in Gelsenkirchen. Voor aanvang van de show wordt vervolgens door Rockhard hoofdredacteur Götz Kühnemund duidelijk gemaakt waarom Bloodbath niet de headliner van de avond is. De reden hiervan is namelijk dat de band zelf ook fans zijn van The Devil’s Blood, die vanavond zullen afsluiten en ze het optreden graag zouden willen zien. Bloodbath had dan ook van te voren gevraagd om voor de formatie uit Eindhoven op te mogen treden. Bloodbath gaat na een kort intro keihard van start met het beukende “Ways To The Grave“. Mede omdat de band niet vaak optreed en de band een behoorlijks schare fans heeft zit het Amfitheater dan ook tot de nok gevuld met metalheads. Het is overigens een mooi en sfeervol gezicht als het Amfitheater vol zit met mensen. De band gaat verder met de nummers “Soul Evisceration”, “Process Of Disillumination” en ”Lesous”. Ondanks dat de heren van de band niet heel veel energie uitstralen weet zanger Mikael Åkerfeldt, voorzien van jaren tachtig pornozonnebril het publiek toch voor zich te winnen. De opmerkingen en droge humor zoals we van Mikael wel gewend zijn variëren vandaag van “Wie fuckin geht’s?” en “Is it okay or is it shit?“. Songs die verder voorbijkomen zijn onder meer “Breeding Death” en “Mouth Of Empty Prayer”. Nadat Mikael vervolgens de band heeft voorgesteld gaat hij verder met “And my Name is Lars“, waarop hij het publiek aankijkt en opnieuw roept “I Said my Name is Lars – can you say Lars with a death metal voice?“, waarop het publiek massaal met een lage stem antwoord met “Lars“. Het volgende ““Mass Strangulation” word vervolgens door Åkerfeldt aangekondigd als “Stupid Song” , waarop de band verder gaat met “Mock The Cross” , het groovende “Like Fire”, “Blood Vortex” en “Outnumbering The Day“. De band is in goeden doen, maar dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dan een deel van de line-up al eerder op het podium te zien was tijdens het optreden van Katatonia waardoor de band al goed was warmgedraaid. Na net iets meer dan een uur zit de show er alweer bijna op en wordt dit uitstekende optreden afgesloten met de nummers “Outnumbering The Day”, “Hades Rising” en publieksfavoriet “Eaten”. Deze laatste wordt luidkeels meegebruld dor het publiek en tevens ontstaat er voor de laatste maal een enorme pit voor het podium. Bloodbath wist hier vandaag te overtuigen en zowel de band als ook het publiek kan dan ook terugkijken op  een degelijke en zeer goede show. (Talitha Martijn)

De uit Eindhoven afkomstige satanische rockers van de The Devil´s Blood mogen de vrijdag afsluiten. Sinds de release van de EP ‘Come Reap’ eind 2008 is het hard gegaan met Nederlands meest demonische rockband. Op 11 september 2009 verscheen het album ‘The Time of No Time Evermore’ dat op lovende kritieken kon rekenen van heel de Europese pers waardoor de band de komende zomer op zowat alle grote metalfestivals te zien zal zijn zoals Wacken Open Air, het Franse Hellfest en Metal Camp  in Slovenië. Dit ia natuurlijk ook mede de geruchtmakende live-shows, “rituelen”  zoals de band ze noemt waarbij de bandleden besmeurd met varkensbloed het podium betreden achter een muur van wierookstokjes en kaarsen.  Echter voordat het zover is wordt er door de heer Kühnemund eerst een minuut stilte gevraagd voor de onlangs overleden Ronnie James Dio en Peter Steele, omdat beide zangers op hen geheel eigen wijze iconen waren is het ook niet zo verwonderlijk dat gedurende deze minuut het Amfitheater daarop dan ook muisstil is. Vervolgens betreden de Nederlanders het podium en wordt er afgetrapt met “Come Reap“, “River Of Gold“ en “  I’ll Be Your Ghost“. Wat opvalt aan het begin van de show is dat het behoorlijk druk is voor het podium en op de tribune, de band heeft toch heel wat nieuwsgierigen metalheads op de been gebracht die de band met eigen ogen wel eens aan het werk willen zien. Dit misschien wel tot grote teleurstelling van een hoop sceptici die de band liever zouden zien falen, echter niets is minder waar. De band gaat vervolgens verder met “The Yonder Backons“, “The Graveyard Shuffle“, “Evermore, “Rake Your Nails Across The Firmament“ en “A Waxing Moon Over Babylon“. De band weet met deze show, die vandaag speciaal voorzien is van een zeer mooie videopresentatie een donkere sfeer neer te zetten ondanks dat het buiten nog niet helemaal donker is maar de lichtshow komt toch bijzonder goed uit de verf. Omdat de band nog niet eens zo veel nummers heeft om een set van negentig minuten te vullen worden veel nummers voorzien van uitgesponnen gitaarpartijen en wordt er gedeeltelijk gejammed op het podium, zo wordt bijvoorbeeld het nummer “The Heaven's Cry Out For The Devil's Blood” uitgerekt tot meer dan twintig minuten. De band wist tijdens deze song een zeer sterke gitaarmuur neer te zetten, en in combinatie met felle, aanhoudende stroboscopen werkte dit zeer hypnotiserend. Na deze langgerekte song is het voor een deel van de bezoekers genoeg geweest en besluiten deze verder te drinken op de camping of op het achterliggende terrein. De band laat zich echter niet uit het veld slaan en gaat verder met onder meer “Angels Prayer“, het onheilspelende “House Of 10.000 Voices“ en “The Anti Kosmik Magick“. Wat betreft het geluid van deze show zit het allemaal wel goed en ook weten de drie achtergrond zangeressen het optreden een extra dimensie mee te geven. Het optreden wordt na een kleine anderhalf uur vervolgens afgesloten met “Voodoo Dust“ en “Christ Or Cocaine“ waarop de band het podium verlaat. De band en ook het publiek kan in ieder geval terugkijken op een zeer geslaagde show, echter wat betreft de op voorhand beloofde speciale show viel voor een deel bezoekers wat verkeerd. Misschien hadden deze wat meer vuurwerk, ontploffingen en vuurzuilen ofzo verwacht, maar The Devil’s Blood hield het bij een prachtige lichtshow en mooie videobeelden. Hierdoor kwam de show wel wat ingetogen over, maar dit paste dan weer wel bij de duistere, donkere sfeer die de band zo hard zo speciaal maakt. (Eugene Straver) 

Op zich kunnen we terugkijken op een geslaagde eerste dag. Echter of de headliner van vandaag de terechte winnaar was valt te betwijfelen want zowel Sabaton als ook Bloodbath konden op de grootste publieksrespons rekenen. Maar of de show van The Devils Blood om zeven uur ’s avonds wel aan zou slaan is ook iets wat ik ten twijfel trek. Dus al met al was dit een prima dag met een aantal mooie momenten. 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!