Zondag 31 Mei

De derde en tevens laatste dag van het festival wordt geopend door het zeer jonge Tracedawn. Als de Finnen het podium betreden wordt mijn aandacht direct getrokken door het stel leuke en frisse jonge gastjes die vandaag de dag mogen openen. De muziek van de band ligt een beetje in het straatje van de afsluiter van de zaterdagavond Children of Bodom maar ook van bands zoals Scar Symmetry en Wintersun. De band bedient zich verder veelal van heldere, cleane vocalen maar ook worden de grunts niet geschuwd. De band staat bij aanvang van hun show nog wat onwennig op het podium en komen ze een beetje zenuwachtig over. Zanger Antti Lappalainen laat tijdens het optreden dan ook weten dat zij nog nooit buiten de grenzen van hun thuisbasis Finland hebben opgetreden. En dan moet het dus wel heel indrukwekkend zijn voor deze jonkies om voor een groot publiek op te treden. De eerste paar minuten is het nog redelijk leeg voor et podium, maar het valt me op dat zodra de band is begonnen, veel bezoekers als vliegen op stroop naar het podium van het Amphitheater komen aangelopen. Na een aantal nummers zijn de zenuwen echter aardig verdwenen en zetten de gasten een leuke show neer. Hier en daar valt er natuurlijk wel wat te verbeteren, maar toch ben ik onder de indruk. De songs die de band speelde waren voornamelijk afkomstig van het gelijknamige debuutalbum maar volgens mij werden ook enkele nieuwe songs aan het publiek gepresenteerd. De band speelde verder behoorlijk strak en de podium presentatie was gewoon leuk, dus al met al een leuke opener van de zondag, klasse.

Hierna is het de beurt aan het Griekse Firewind, de band bestaat uit een vijftal muzikanten dat al een heel rijtje eerdere bands en projecten op zijn naam heeft staan. Bekendste naam uit de band is toch wel die van gitarist Gus G, die we onder andere kennen van Dream Evil en Mystic Prophecy. De band bracht in 2008 het uitstekende album ‘The Premonition’ op de markt voorzien van snelle gitaarriffs, snerpende keyboardklanken, pompende bas en ritmische dubbele basdrums. Als de band het podium betreedt blijkt dat de band in Duitsland ook behoorlijk populair is want er staat al een groot aantal fans voor het podium als de band hun set aftrapt met het nummers “Head Up High”, afkomstig van het laatste wapenfeit van de band. De set wordt vervolgens voortgezet met de nummers “Destination Forever”, “Angels Forgive Me”, “Mercenary Man” en “Days Of No Trust”. De band is vandaag in topvorm en ook zanger Apollo Papathanasio blijkt vandaag in zeer gedoe doen, zo weet hij met zijn stevige strot de nummers een behoorlijke dosis volume en melodie mee te geven. Ook de band is duidelijk hoorbaar op elkaar ingespeeld, maar de hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor gitarist Gus G die de ene na de andere prachtige solo uit zijn gitaar weet te toveren. Na het nummer “I Am The Anger” zit het optreden er alweer bijna op maar niet voordat de band nog de Flashdance klassieker van Michael Sembello, te weten ‘Maniac’ ten gehore brengt waarna dit uitstekende optreden van de Grieken wordt afgesloten met de song “Falling To Pieces”.

Het Zweedse Bullet was twee jaar geleden ook al te gast op het Rockhard festival, toen was de band de opener van het festival en misten we de band volledig. Vandaag konden we wel genieten van de simpele maar aanstekelijke rock van deze band. Bullet bracht aflopen jaar het album ‘Bite The Bullet’ uit en dat de band bij het schrijven van het album afgekeken heeft bij bands zoals AC/DC en Accept kan niemand ontkennen. Zo kregen we van het meest recente album onder meer de nummers “Pay the Price”, “Rock Us Tonight”, “Dusk Til Dawn“ en het catchy “Bite The Bullet” te horen. De band straalt op het podium veel enthousiasme uit en dit slaat al snel over op het fanatieke publiek, ik zie zelfs Rockhard hoofdredacteur Götz Kühnemund zichtbaar genieten en alle nummers luidkeels meezingen. Verder worden we dan nog vermaakt met onder meer “Heading For The Top”, “One Deal With The Devil” en “Turn It Up Loud” en lijkt het erop alsof de tijd een jaar of 25 is teruggezet. De songs van Bullet klinken niet alleen ouderwets, maar ook de podiumpresentatie en de outfits van de bandleden zijn dat. De originaliteitprijs verdient de band dan ook niet maar ondanks dit alles wist de band toch te overtuigen en een degelijk show neer te zetten. Na een kleine vijfendertig minuten zit het optreden er echter alweer, maar de band komt nog eenmaal terug voor twee toegiften in de vorm van de nummer “Roadking” en “Bang Your Head”.

De heren van D-A-D draaien al een aantal decennia mee en zijn hun carrière ooit begonnen onder de noemer Disneyland After Dark en ik heb eigenlijk nog nooit van deze band gehoord. Shame on me!! Maar ik ben blij dat ik ze nu eindelijk eens aan het werk kan zien. Ik begrijp al snel dat dit een optreden is die ik niet snel zal vergeten. De oudjes zien er niet alleen apart uit met hun outfits maar ze doen ook absoluut niet onder voor alle jonkies vandaag al gespeeld hebben. Het klinkt allemaal lekker en de heren halen vreemde kapriolen uit. Ook alle verschillende basgitaren die de revue passeren zijn fantastisch, zo zien we bassist Stig Pedersen per nummer van basgitaar verwisselen, zo wordt er op een gegeven moment zelfs met een basgitaar in de vorm van een raket opgetreden, echt te gek allemaal. Verder worden er op het podium behoorlijk vuurzuilen ontstoken en weet de band de aandacht goed vast te houden met deze heerlijke vrolijke show. Enkele nummers die ik meekrijg zijn “Riskin' It All”, “Beautiful Together”, “Jihad” en “Rim Of Hell”. Tot nu toe kan de show voor mij al niet meer stuk. Alles is luchtig en grappig en de mannen zetten een show neer die misschien later op de dag nog beter tot zijn recht had gekomen. Als er doorgespeeld wordt met “Everything Glows”, “Reconstrucdead” en “Bad Craziness” zit het amfitheater flink vol en hebben de aanwezige metal heads zichtbaar plezier van deze show. De laatste nummers die we te horen krijgen zijn de hit “Sleeping My Day Away”, afkomstig van het uit 1989 stammende album ‘No Fuel Left For The Pilgrims’ en het titelnummer van het in 2008 verschenen ‘Monster Philosophy’. Kortom een heel leuk en luchtig optreden met veel humor en gezelligheid.

Het is voor mij een heerlijke dag. Met veel van mijn favoriete bands op een rijtje, zo ook het eveneens uit San Francisco afkomstige Heathen bevalt mij altijd goed. Deze band bestaat ook al een behoorlijk lange tijd en zoals veel bands uit de befaamde Bay Area komt ook deze formatie binnenkort met een nieuwe album op de proppen, dit tot mijn grote genoegen. Deze heren, met super aardige zanger David White, trappen af met het nummer “Mercy Is No Virtue” om vervolgens door te gaan met de klassieker “Goblin’s Blade”. Van het aanstaande album krijgen we vervolgens het nummer “Dying Season” te horen. Alles klinkt lekker, het geluid is ook prima van waar ik sta. Ook gitarist Lee Altus (Exodus) slingert de ene na de andere uitstekende solo het publiek in. Deze band is duidelijk van plan om de draad weer flink op te pakken en speelt vol enthousiasme, de set wordt vervolgens voortgezet met songs zoals “Hypnotized” en “Opiate Of The Masses”. Echte Bay Area thrash zoals ik het graag hoor. Gelukkig mogen de mannen nog twee nummers spelen voordat dit leuke showtje alweer voorbij is. Zo krijgen we nog “Open The Grave”en “Death By Hanging” voorgeschoteld, waarna het jammer genoeg alweer voorbij is.

Hierna is het de beurt aan het legendarische UFO. De band kende zijn hoogtepunt midden jaren zeventig waarbij de gitaarpartijen werden verzorgd door niemand minder dan Michael Schenker. De laatste jaren worden deze echter verzorgd door gitaarvirtuoos Vinnie Moore. Naast Vinne bestaat de band onder meer uit vaste frontman Phil Mogg, drummer Andy Parker en toetsenist Paul Raymond. De band begint hun optreden sterk met de songs “Mother Mary”, “Long Gone”. De typische Amerikaanse hardrock met een behoorlijke dosis blues en veel gitaar en keyboard gepingel en gepriegel zoals tijdens het volgende “Daylight Goes To Town” kan mijn aandacht echter niet voldoende vasthouden. De band is ondanks dat goed bezig, maar mij boeit het jammer genoeg niet voldoende en al snel schiet de vaart een beetje uit het optreden en verwatert het contact met het publiek. En dat ondanks dat de heer Mogg een veelzijdig zanger blijkt te zijn voorzien van een mooie stem. Wat verder opvalt zijn de heerlijke gitaarstukken van Vinnie Moore zoals tijdens de uitstekende solo in het nummer “Saving Me”, welke de band vandaag voor het eerst live ten gehore bracht. Halverwege de show besluiten we om maar eens rondje over het terrein te gaan lopen, de nummers die we nog voorbij horen komen zijn onder meer “Ain't No Baby”, “Too Hot To Handle” en “Cherry”. Als we daarna, met een lekker vers en koud drankje in onze handen hebben de band nog wat gade slaan van een wat grotere afstand krijgen we onder meer nog de liedjes “Only You Can Rock Me” en “Love To Love “ te horen. De set wordt vervolgens afgesloten met een zeer lange versie van bijna twintig minuten van het nummer “Rock Bottom” dat daarmee behoorlijk werd uitgemolken. Dit was vrij onnodig in mijn ogen, en oren en liever had ik hiervoor in de plaats bijvoorbeeld de klassiekers “Lights Out” en “Doctor Doctor” gehoord.

De enigszins wat aparte thrash van Sacred Reich, voorzien van een was sociaal bewuste inslag vind ik al jaren fantastisch. De heren draaien, net zoals ik, al een aardig tijdje mee. Twee jaar geleden op Wacken vond ik de show van deze band een beetje tegenvallen maar ik heb zeer veel zin in de show van vandaag. Dit is een stuk intiemer en de mannen zijn als het goed is een stuk beter in vorm. Samen met wat heren van Forbidden staan we klaar voor het podium om een uurtje te gaan genieten. De band trapt af met “One Nation” en dat belooft gelijk veel goeds. De band is zichtbaar goed gehumeurd en erg blij met de overweldigende reacties van het publiek. De mannen beuken door met het nummer “Independent”. Het geluid is vrij goed en de band ziet er energiek en gezond uit. Ze bewegen veel en zanger Phil Rind is duidelijk in goede vorm en ook lekker bij stem. Als de heren klaar zijn met het nummer “Administrative Decisions” komen er flink wat krakers aan. Om te beginnen met “Love...Hate” en “Sacred Reich”. De mannen beuken en gieren met vette riffs en een baggervet geluid door de nummers heen. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak, crowdsurfers vliegen constant door de lucht en schreeuwt het publiek aan een stuk door de naam van de band. De heren op het podium kunnen het niet geloven en genieten er zichtbaar van. Er wordt in vol tempo verder gespeeld, “Crimes Against Humanity”, het schitterende “Whose to Blame” zijn enkele hoogtepunten van de set. Werkelijk alles kan ik meezingen en dat doe ik dan ook samen met duizenden andere metal heads. Wat een heerlijk gevoel. De mannen gaan door met “Ignorance” en “Victim of Demise”. Natuurlijk kunnen we wel gokken wat er nog moet komen en als het Black Sabbath nummer “War Pigs” aangekondigd is, gaat het publiek massaal uit zijn dak. Dit is voor mij (en velen) het concert van het hele festival!! Bijna niks kan dit nog toppen. Als de heren dan ook nog “The American Way” en als laatste “Death Squad” spelen, is een hoogtepunt nabij. Als de band van het podium verdwijnt, zegt Craig van Forbidden tegen mij dat hij ze nog even terug het podium op gaat sturen omdat ze natuurlijk niet weg mogen zonder “Surf Nicaragua” te spelen. En uiteraard was Sacred Reich dit nog van plan, want na een paar seconde op adem komen, verschijnen deze mannen weer om ons omver te blazen met het allerbekendste nummer “Surf Nicaragua” waarop opnieuw tientallen crowdsurfers over de hekken vlogen! Dit was een ontzettende goede en memorabele show. Ik heb werkelijk genoten. Ik vraag me dan ook af of er nog een band is die deze show kan overtreffen. Voor mij zijn deze mannen de grote winnaar van Rockhard 2009.

Hierna vind er nog een korte karaoke plaats op het podium om de tijd te vullen totdat de headliner van vanavond het podium zal bestijgen. Tja, wat we hiervan moeten vinden, weet ik niet. Er is ook al een keer een soort All-star jam geweest en nu dit. Het blijkt dat de deelnemers niet echt kunnen zingen wat resulteert in een heleboel mensen die met hun vingers in de oren zitten. De begeleidingsband Rokken is zeker wel goed maar het is verder een niet om aan te horen tijdverspilling. Erg jammer en we hopen dat dit soort dingen volgend jaar gewoon achterwege gelaten worden.

Op de heren van Saxon heb ik weer met smart gewacht. Natuurlijk heb ik al wat behoorlijk fijne bands gezien maar deze oude rockers weten mij altijd blij te maken met hun show! Als de eerste klanken van “Battalions Of Steel” uit de boxen knallen, haast ik mij naar een heel mooi plekje voor het podium. De oude rotten weten hoe het moet en beginnen gelijk te knallen. Het is dan ook bomvol als ik eens om me heen kijk. Alle roodverbrande en totaal verhitte metalheads rapen hun laatste beetje energie bij elkaar om nog een uurtje flink te rocken voordat dit festival weer voorbij is. De mannen van Saxon gaan als een stoomtrein door met “Heavy Metal Thunder” en hebben er veel plezier in. Biff kletst aardig met het publiek en is duidelijk van plan om ons flink te laten genieten. Als het stevige, uptempo “Demon Sweeney Todd” is gespeeld, is het tijd voor enkele klassiekers zoals het oudje “Strong Arm Of The Law”. Het valt me op dat bijna iedereen uit volle borst mee staat te zingen. Dan is het tijd voor een van mijn favorieten in de vorm van “Motorcycle Man”. De band is goed in vorm, alles klinkt lekker en de set bevalt me tot nu toe goed. Als “Power And The Glory” ingezet wordt, zie ik nog steeds alleen maar blije gezichten. Dat de heren hier in Duitsland heel wat harten veroverd hebben is duidelijk ondanks dat deze oude knarren bijna ieder jaar wel op een Duits festival spelen. De set gaat verder met “Dallas 1 PM” en “The Letter”. Dan is het tijd voor wat rustigers, namelijk het mooie “Valley Of The Kings”. Als alle bezoekers en de band weer op adem zijn, krijgen we “20,000 Ft” voorgeschoteld. Dan is het nu tijd voor de kraker waar het allemaal om gaat, waarvoor de ijzeren arend weer uit het stof herrezen is, “The Eagle Has Landed”. Subliem allemaal. Maar aan al het goede komt een eind. Zo krijgen we nog de nummers “And The Bands Played On” en het sublieme “Wheels Of Steel” te horen. De heren verdwijnen van het podium om vervolgens toch nog even terug te komen voor nog een drietal toegiften. We beginnen met “Live To Rock” om ons nog even gek te maken met het volgende nummer “Denim And Leather” en als allerlaatste (mijn grootste favoriet) “Princess Of The Night”. En dat was het dan, de heren verdwijnen in het duister van de nacht. Het was weer een geweldige show en Saxon wist deze editie van het Rockhard festival dan ook op een waardige manier af te sluiten. Maar wat wel erg jammer is, is de band de nummers “24-7, Strangers In The Night” en “Crusader” niet speelde, maar ja wat wil als je al zoveel klassiekers op je naam hebt staan.

Met Saxon had de Rockhard organisatie een topper in huis weten te halen dat daarmee een fantastisch weekend afsloot. Net als voorgaande jaren hebben wij het weer vreselijk naar ons zin gehad! De sfeer was dit jaar werkelijk uitstekend, de mensen allemaal aardig en gezellig en ook de security was zeer aangenaam en behulpzaam met het opvangen van de vele crowd surfers. Niet te vergeten, de weergoden die ons een ideaal weekend hebben bezorgd met veel warmte en zonneschijn. Zo wil ik het weer tijdens alle festivals wel graag bestellen. De line-up dit jaar was ook behoorlijk interessant en zo konden we genieten van toppers zoals Sacred Reich, Forbidden, Children Of Bodom, Heathen, Hail of Bullets, Dragonforce en Opeth. Verder was alles zoals voorgaande jaren keurig geregeld, dus petje af voor de organisatie. Wat betreft de klachten van voorgaande jaren, zoals het tekort aan toiletten, dit was eindelijk opgelost en deze werden dan ook nog eens keurig schoongehouden. Verder was ook het geluid gedurende het gehele festival zeer aangenaam en dit is toch best een lastige opgave.

Zoals elk jaar worden we aan het einde van het festival nog bedankt door Rockhard hoofdredacteur Götz Kühnemund voor de gezelligheid en de inzet van de vele vrijwilligers. Hij had het ook zichtbaar naar zijn zin gehad. Natuurlijk hopen we dat er volgend jaar weer een nieuwe editie van het Rockhard festival plaatsvindt. Vanaf deze plek willen wij dan ook opnieuw iedereen van de organisatie bedanken en alle mensen die dit mogelijk maakten ook weer van harte en bedankt voor de gastvrijheid. Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien tijdens Rockhard 2010! (Talitha Martijn, Eugene Straver, Martina Schouten)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!