Vrijdag 29 Mei

Omdat de weersvoorspellingen ook dit jaar weer uitstekend zijn voor het Pinksterweekend vertrekken we dit jaar redelijk op tijd naar het Duitse Gelsenkirchen. Het ritje van zo’n twee uur verliep ook nog eens voorspoedig en zonder files waardoor we rond de klok van twee uur in ons hotel arriveren. Snel nog even wat opfrissen waarna de taxi, die ons naar het Amfitheater moet brengen snel ter plekke is, en kunnen we beginnen aan de inmiddels zevende editie van het Rockhard festival. Ook dit jaar is festival weer net niet uitverkocht, maar mede door de uitstekende weersvoorspellingen zal dit geen probleem opleveren en zullen de laatste dagkaarten snel verkocht zijn. De vrijdag en de zaterdag lukt dit echter niet maar zondag wordt er toch in de loop van de middag bekend gemaakt dat het festival ook dit jaar weer uitverkocht is. Ook dit jaar heeft de organisatie een gevarieerd programma weten neer te zetten met als grootse publiekstrekkers Opeth, Forbidden, Jon Oliva´s Pain, Children Of Bodom, Sacred Reich en afsluiter van de zondag Saxon. Verder is dit jaar alles weer keurig geregeld en als we het festivalterrein betreden loopt de tribune inmiddels langzaam vol met metalheads. De sfeer is supergoed en het weer is ronduit fantastisch. Dit belooft een mooi festival te worden.

Het is aan de Duitse thrashers van Witchburner om het festival te openen. Deze heren krijgen de moeilijke taak om alle metalheads met hun muziek ook daadwerkelijk naar het podium te lokken. Natuurlijk wil iedereen die komt, eerst de diverse tenten en markten afstruinen om de beste koopjes te zoeken. Andere metalheads vinden gelukkig wel de weg naar de tribune en het podium om daar onder het genot van een lekker drankje en het heerlijke zonnetje, de eerste band te aanschouwen. De songs waarmee het aanwezige publiek opgewarmd worden zijn onder andere “Sign Of Evil 666”, “Hexenhammer”, “Final Detonation” en “Demonic War Machine”. Ondertussen druppelen langzaam wat meer mensen binnen en begint het publiek een beetje mee te doen. De band krijgt gelukkig waardering en speelt vol overgave verder met “Invisible Violence” gevolgd door “Blood Of Witches” en “Possessed By Hellfire”. Dan komt het lijflied van de band de revue gepasseerd in de vorm van, hoe kan het ook anders, “Witchburner”. Eigenlijk zit de show er nu op maar de heren hebben het toch goed naar hun zin gehad want ze komen nog een keertje terug voor een toegift in de vorm van “German Thrashing War”. Dit was voor velen een prettig begin van dit festival weekend.

Dat de Britse heren van Angel Witch al zo vroeg op de dag op de bühne verschijnen komt mij een beetje vreemd over. Dit viertal kan je toch wel legendarisch noemen. Deze New Wave of British Heavy Metal band heeft een paar leuke klassiekers op de setlist staan en we weten wat er te gebeuren staat. Het valt me op dat het geluid gewoonweg goed is en dat het gitaarwerk fantastisch klinkt, zeker voor zo op de vroege middag. Als het publiek niet al opgewarmd was door het heerlijke zonnetje, dan is het deze band wel die het publiek met gemakt verder opwarmt met nummers als “Sweet Danger”, een van de klassiekers “Confused” en “Gorgon”. De Britten genieten duidelijk van het vragende publiek. Tja, de vooral Duitse metal heads zijn gewoon heel vaak, echte die-hard fans en dat laten ze goed horen en zien. Het moet voor de bands heerlijk zijn om zo aanbeden te worden. De band speelt er dan ook stevig op los met vervolgens “Sorceress”, “White Witch” en “Atlantis”. Ook voor mij is dit een heerlijk begin van een goed weekend. De Britten zijn vermakelijk en weten mij in een goede stemming te krijgen voor wat er verder nog komen gaat. Natuurlijk verwacht ik nog twee klassiekers en die komen dan gelukkig ook nog. Na “Dr. Phibes” komt het lekkere “Angel Of Death” en na “Baphomet” komt als laatste nummer natuurlijk, de klassieker aller tijden voorbij. Dit is ook mijn persoonlijke favoriet van deze band, “Angel Witch”. Wat een prettige manier om je festival weekend in te luiden.

Hierna is het de beurt aan de mannen van Deströyer 666, deze Australische black/thrash band zal op 22 juni hun inmiddels vierde langspeler ‘Defiance’ uitbrengen waarvan we vandaag al enkele voorproefjes mochten aanschouwen. De titels heb ik echter niet meegekregen maar de muziek van de heren slaat bij het Duitse publiek behoorlijk aan. De songs die de band ons brengt zijn voorzien van een old-school gevoel, gecombineerd met een duistere sfeer zonder gedateerd te klinken en zijn tevens voorzien pakkende riffs en vele tempowisselingen. Echter als de zanger met wat flauwe politieke uitspraken begint te strooien, zakt mijn broek al snel af. Hou het lekker bij muziek, dan doe je al gek genoeg. Al snel merk ik dan ook dat dit niet helemaal mijn band is. Ik haak dan ook snel af om het terrein eens te verkennen, de festival mark af te struinen en wat met bekenden bij te praten.

Ik ben zeer benieuwd naar de oudgedienden van het Amerikaanse trio Prong, vorig jaar zag ik de band nog aan het werk tijdens een clubshow in Holland en dat beviel me uitstekend. Als eerste is het voor het podium, al ruim voordat de band op moet komen, redelijk goed gevuld. Voor die mensen zal dit waarschijnlijk een hoogtepunt van de dag zijn. De man waar het hier allemaal om draait is natuurlijk de beetje uitzonderlijke Tommy Victor. De heren brengen vandaag een goed gevarieerde set ten gehore met oude en nieuwe nummers. Daar is over nagedacht. We horen onder andere de klassiekers “Lost And Found” en “Beg To Differ” voorbijkomen. Dan bewijzen de mannen zich met “Unconditional” en het welbekende “Whose Fist Is This Anyway”. Ze zijn lekker bezig en de sfeer zit er zowel bij de band als bij het publiek goed in. Dit wordt zelfs nog beter als de band hun set vervolgd met het geweldige nummer “Snap Your Fingers, Snap Your Neck”, deze wordt dan ook volmondig meegezongen door het massaal aanwezige publiek. Dan volgt het titel nummer laatste album “Power of the Damager”. Als het concert er al weer op zit staat het publiek nog lang luidkeels te schreeuwen om een “Zugabe”. Het moge duidelijk zijn dat dit supertrio een hele goede indruk achter gelaten heeft vandaag.

De band Jag Panzer heeft een zeer goede zanger genaamd Harry Conklin binnen zijn gelederen en dat doet de band goed. De band speelt en poseert er flink op los en weet het publiek leuk te bespelen. Persoonlijk ken ik de muziek niet zo goed maar ik vind het wel vermakelijk, moet ik zeggen. De nummers die ik kan onderscheiden zijn onder meer “Chain Of Command”, “Future Shock en “Black”. De heren vervolgen hun set met onder andere de nummers “Fate's Triumph”, “The Mission (1943)” en het aardige “Iron Eagle”. Toch moet ik zeggen dat de heren mijn aandacht niet helemaal weten vast te houden. Na het horen van de liedjes “King At A Price” en “Take To The Sky” houd ik het dan ook voor gezien. Wat ik verder nog meekreeg was dat de band wat eerder was gestopt dan gepland, waarom weet ik niet maar gelukkig zou de headliner van de avond dat ruimschoots goedmaken.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!