Zondag 11/05/2008

Omdat de bill van de derde dag van het festival vandaag behoorlijk vol is begint het festival dan ook een uur eerder dan op zaterdag, het is dan ook rond de klok van twaalf uur dat Enemy Of The Sun het podium betreed. De band bestaat naast producent en ex-Grip Inc. gitarist Waldemar Sorychta uit bassiste Alla Fedynitch (ex-Pain) en Misery Inc zanger Jules Näveri en de line-up wordt aangevuld door drummer Daniel Zeman. Het begin dit jaar verschenen debuutalbum ‘Shadows’ schopte het tot album van de maand in het rockhard magazine, niet zo heel verwonderlijk dat de band dan ook hier vandaag het festival in een zon overgoten Amfitheater het festival mag openen. Echter door het vroege tijdstip en de nodige alcoholische versnaperingen afgelopen avond in de backstage bar arriveren we pas tijdens een van de laatste songs van de band. De licht verteerbare thrash met snelle drums en gitaar riffs met worden afgewisseld met cleane zang en brute grunts en zo is het nog net mogelijk om de nummers “Weak”, “Satisfied By Ego Purposes“, “Twenty Three Feet” en het afsluitende “Lost In Time” mee te pakken. De band wist mij met een redelijk geluid en enkele sterke songs in slechts vijftien minuten behoorlijk te overtuigen, hopelijk kan ik deze uitstekende band deze zomer nog eens vaker aan het werk zien.

Als tweede band van vandaag staat het Duitse Sieges Even geprogrammeerd, deze progressieve rock/metal band kent inmiddels een lange geschiedenis. De band werd immers begin jaren tachtig opgericht en bracht enkele klassieke album uit, echter einde jaren negentig ging de band uit elkaar en werd er nog wel het een en ander uitgebracht onder een nadere noemer maar het moest tot 2005 duren voordat de band nieuw plaatwerk uitbracht. Maar het uit 2005 stammende “The Art Of Navigating By The Stars” mag gerust tot één van de opmerkelijkste comebackplaten van dat jaar gerekend worden met als grootste verrassing zanger: Arno Menses uit Rotterdam. De band opent met de eerste twee songs van het meest recente album ‘Paramount’ te weten “When Alpha And Omega Collide” en “Tidal”. Hierna is het tijd voor een oudje in de vorm van “The Waking Hours” afkomstig van het uit 1991 stammende ‘A Sense Of Change’. De band is dit festival de enige progressieve band en het valt voor een groot deel van het publiek dan ook niet mee om de aandacht erbij te houden waardoor het publiek nogal tam reageert. Echter de band laat zich niet uit het veld slaan en zet een uitstekende show neer en wat verder opvalt is dat het geluid bijzonder goed te noemen is. De set wordt vervolgd met het eveneens nieuwe “Duende” en het van het gelijknamige afkomstige ‘Life Cycles’. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met het sterke “The Weight” afkomstig van het comebackalbum ‘The Art Of Navigating By The Stars’. Ook Sieges Even wist vandaag te overtuigen, echter het was dit keer het publiek dat het een beetje liet afweten waardoor de arena voor een groot deel leeg bleef, jammer want dit is toch een van de betere progressieve bands van dit moment.

Op deze warme Moederdag is het moment aangebroken waarop de mannen van het Hollandse Asphyx het publiek mogen vermaken met een klein uurtje deathmetal van de bovenste plank. De band treedt vandaag in de hernieuwde bezetting waar afgelopen jaar een frisse doorstart mee werd gemaakt met oudgedienden Bob Baghus op drums en frontman Martin Van Drunen op zang, bassist Wannes Gubbels van Pentacle en Thanatos gitarist Paul Baayens. Het Amfitheater zit dan ook aardig vol als de band het podium bestormt en Asphyx knalt dan ook gelijk vanaf het eerste nummer “Vermin” het publiek omver. De band straalt dan ook een enorme hoeveelheid energie af en frontman Martin van Drunen brult er lustig op los. De songs die we achtereenvolgens over ons heen gestort krijgen zijn vooral afkomstig van de eerste twee Asphyx albums ‘The Rack’ en ‘Last One On Earth’ zoals “Food For The Ignorant”, “M.S. Bismarck” en “The Sickening Dwell”. Deze oldschool death metal met krachtige drums en gierende gitaren zorgt ervoor dat de paar mensen die nog niet wakker waren, nu wakker zijn en als een gek naar het podium komen. Het publiek begint ook flink the beuken en reageert enthousiast en als zanger Martin vervolgens in vloeiend Duits de volgende song “Os Abysmi Vel Daath” een cover van Celtic Frost aankondig kan de dag voor Asphyx niet meer stuk. Vervolgens passeren nog enkele klassiekers de revue zoals “Wasteland Of Terror” en “Asphyx (The Forgotten War” en wordt dit uitstekende optreden afgesloten met de klassieker “The Rack”. Eigenlijk zouden de heren best wel wat langer mogen spelen want ik moet zeggen dat het publiek er nog geen genoeg van had toen ze weer van het podium af liepen, al met al dus een zeer geslaagde show.

Voordat voormalig Masterplan frontman Jorn het podium betreedt wordt de beste man door Rockhard chef Götz aangekondigd als de beste hardrock zanger van de laatste twintig jaar. Dit is enigszins overdreven lijkt mij maar slecht is hij natuurlijk zeker niet maar wat is er met bijvoorbeeld David Coverdale en Ronnie James Dio gebeurt. Jorn verdiende zijn sporen bij Masterplan, de band die hij enkele jaren heeft verlaten maar Jorn heeft inmiddels een aantal ervaren muzikanten om zich heen verzameld zoals Pagan's Mind gitarist Jorn Viggo Lofstad, bassist Sid Ringsby, ex-Arcturus gitarist Tore Moren en drummer Willy Bendiksen. Het optreden wordt afgetrapt met enkele songs van Jorn’s eerste soloalbum ‘The Duke’ zoals opener “”We Brought The Angels Down”en het hierop volgende “Blacksong”. Zanger Jorn geniet zichtbaar van de lofbetuiging van Götz en zo wordt de show vervolgd met het nieuwe “Lonely Are The Brave”van het binnenkort te verschijnen gelijknamige album waarvan we later in de set ook nog het epische “War Of The World” voorgeschoteld krijgen. De band zet hier een sterke set neer, echter wat mij altijd blijft verbazen dat er op festivals waar de speeltijden al niet echt lang zijn er oervervelende drumsolo’s gepeeld moeten worden, dit zin in mijn ogen wel wat minpunten. Met “Stone Crow” en de Thin Lizzy cover “Are You Ready To Rock” is er een einde gekomen aan de set, en ik moet toegeven van de twee enige echte hardrockbands tijdens deze editie van het Rockhard festival kwam Y&T toch als winnaar uit de bus.

Na de rustige rock van Jorn mag het Engelse Napalm Death het publiek nog eens flink wakker schudden met een flinke pot grindcore. Misschien was dit vandaag wel de vreemde eend in de bijt en samen met Asphyx de hardste band van de dag, maar het publiek was bij aanvang van de show toch in groten getale aanwezig. De oudgedienden staan na meer dan twintig jaar nog steeds aan de top wat betreft het grindcore genre en dat werd vandaag maar weer eens bewezen. De band speelde voornamelijk materiaal van de eerste twee albums ‘Scum’ en ‘From Enslavement To Obliteration’ zoals “Instinct Of Survival”, het extreem korte “You Suffer”, “Deceiver” en “Mentally Murdered”. Maar ook het nieuwere werk werd niet vergeten zoals “Sink Fast Let Go”, “Well All Is Said And Done” en “Fatalist”afkomstig van het in 2006 verschenen album ‘Smear Campaign’. Frontman Mark 'Barney' Greenway is ook vandaag weer zeer bewegelijk, het is eigenlijk net een hooligan op het podium, de bewegingen die hij maakt en de energie die hij uitstraalt tijdens de show lijkt oneindig. Wat betreft de rest van de band viel er niet zoveel aan te merken, het geluid was in orde maar stond wel behoorlijk hard. De gevarieerde setlist bestond verder uit klassiekers zoals “Suffer The Children”, “Silence Is Deafening”, “Scum”, “Siege Of Power” en de Dead Kennedys Cover “Nazi Punks Fuck Off”. Het publiek genoot, de moshpit was dan ook groter dan normaal en het ging er zo vanaf de tribune gezien hard aan toe, echter na zo’n drie kwartier zat het optreden van de Britten er alweer op. Napalm Death wist een goede show met oprecht enthousiasme van Barney neer te zetten, waarin de band zich in hoog tempo door veel bekende nummers heen wist te werken, al met al een zeer respectabel optreden voor de heren die toch ook niet meer de jongste zijn.

Als hierna Volbeat aan de beurt is, weten we dat er een feestje aan zit te komen, de tribunes zitten dan ook inmiddels overvol. Het is de laatste twee jaar dan ook erg hard gegaan met de band. Nog geen twee jaar geleden speelde de band hier in Gelsenkirschen nog als een van de eerste bands van de dag, waar de band een uitstekende show wist neer te zetten voor een half lege arena, nu staat de band in een compleet afgeladen Amfitheater. De band trapt af met de nummers “The Human Instrument”, “Mr. & Mrs. Ness” en de hitsingle “Radio Girl” en vanaf het eerste moment weten de heren uit Denemarken dan ook in no-time het publiek aan het dansen en springen te krijgen. Dan is het tijd voor mijn grote favoriet “Sad Man's Tongue” en zoals altijd opgedragen aan Johnny Cash gevolgd door “Caroline Leaving” en “Danny & Lucy”.  Vervolgens krijgen we dan nog een nieuw nummer te verwerken van aanstaande nieuwe album ’Guitar Gangsters And Caddilac Blood’ dat later dit jaar zal verschijnen. De set wordt vervolgd met de aanstekelijke Dusty Springfield cover “I Only Wanna Be With You” die door een groot deel van het publiek enthousiast werd meegezongen. De aanstekelijke deuntjes en mooie stem van de frontman maken dit optreden tot een vrolijk hoogtepunt van de dag. De Denen hebben er vandaag duidelijk zin in en weten het publiek makkelijk voor zich te winnen terwijl de band vol overgave hun nummers ten gehore brengt. Zanger Michael Poulsen weet het publiek gedurende de hele show dan ook flink aan te sporen en eet dan ook uit zijn hand en we kunnen dan ook wel zeggen dat Volbeat een festival band bij uitstek is. Voor het podium is het dan ook inmiddels een grote kolkende massa en het publiek zing zo hard mee dat zanger Michael zo nu en dan in volume zelfs wordt overtroffen. De gespeelde nummers van vandaag passeerden in een rap tempo de revue, zo werden we vervolgens nog getrakteerd op “Pool Of Booze”, het mooie “The Garden’s Tale”. Als je denkt dat je nu alles gehad hebt kregen we nog het nummer “Rebel Monster” en een nog een nieuw nummer te horen waarna er werd geëindigd met “River Queen”. Wederom hebben de mannen van Volbeat hun reputatie van feestband meer dan waar gemaakt. Ook in Duitsland hebben de Deense mannen weer een hoop nieuwe aanhang verworven en lijkt de populariteit van de band alsmaar stijgende en de band wist hier vandaag opnieuw een zeer overtuigend optreden neer te zetten, deze jongens weten dan ook wat feesten is op hoogstaand muzikaal niveau en dat werkt aanstekelijk, klasse.

Na het uitstekende optreden van Volbeat mocht het Engelse Paradise Lost in een heerlijke avondzon het publiek een klein uurtje vermaken. De band kende hoogtijdagen met het uitbrengen van de albums ‘Shades Of God’ (1992), ‘Icon’ (1993) en ‘Draconian Times’ (1995) echter met het uitbrengen van het album ‘Host’ in 1999 was de band het spoor volledig bijster en haakte een groot aantal fans van de eens zo grote band af. Met het uitbrengen van het zelfgetitelde album in 2005 had Paradise Lost zich echter hervonden en kon de band rekenen op positieve kritieken van zowel de pers als ook de fans. De laatste keer dat ik Paradise Lost zag (en dat was zo’n tien jaar geleden), was ik compleet afgeknapt, de band maakt op zich mooie muziek, echter op het podium stonden ze doodstil even snel een setlist af te werken en ze verdwenen weer van het podium. Sindsdien was ik er klaar mee. Ik ben dan ook benieuwd wat me vandaag te wachten staat. Als ze het podium opkomen ben ik al blij om te zien dat de zanger er een stuk beter uitziet en zijn haar weer heeft laten groeien. Tijdens de opener “The Enemy”, afkomstig van het laatste album ‘In Requiem‘ blijkt dat de band er weer zin in heeft en dat ze vandaag wel erg hun best doen. Er zowaar wat bewogen op het podium en ook zanger Nick Holmes weet het publiek te entertainen. Dit is een hele opluchting dus ik besluit om te blijven kijken, zo wordt de set vervolgd met het eveneens nieuwe “Ash And Debris”, “No Celebration” en de klassieker “As I Die”. Ik merk echter al snel dat de vocalen van zanger Nick niet al te best zijn, hier en daar zijn duidelijk wat valse uithalen te horen. Jammer maar het is nog steeds beter dan de show die in mijn geheugen staat. De songs die verder op het publiek losgelaten worden zijn onder meer “Pity The Sadness”, “Enchantment”, “Requim” en “Unreachable” om vervolgens het publiek blij te maken met het geweldige “Gothic” waarbij zanger Nick Holmes weet te melden dat de song uit 1991 stamt, of was het nu 1992. Dit wordt echter opgelost met de woorden “Well it was Fucking Years away” De band gaat vervolgens verder met enkele oudjes in de vorm van de knallers “Embers Fire” en “One Second”. Tot nu toe is het optreden hier een daar wat vals en rommelig maar toch valt het zeker niet zo tegen. Zo zie je maar als je weinig verwachtingen hebt, het best leuk kan zijn. Verder kregen we nog de nummers “Never For The Damned” en “Say Just Words” van het uit 1997 stammende ‘One Second’ album te verwerken die redelijk de moeite waard waren. Kortom, als je de kleine foutjes door de vingers ziet was dit nog een aardig optreden met voldoende aandacht het oudere werk van de band. Kortom een zeer degelijk optreden van de grondleggers van het hele gothic genre dat vandaag tevens werd vastgelegd voor een aanstaande live DVD.

Alvorens de headliner van vandaag het podium zou innemen was er nog een karaoke-allstar-jam gepland met een aantal prominenten uit de metalwereld. Onder begeleiding van de cover band Rokken werden er een aantal metalklassiekers gespeeld. Gedurende het festival werden er op het podium bij de biergaten een aantal wedstrijden gehouden en de winnaars mochten vandaag op het hoofdpodium hun kunsten vertonen. Als eerste was Tanja aan de buurt die het nummer “Holy Diver”van Dio onder handen nam waarop de tweede winner Dennis op een zeer degelijke manier “Highway to Hell” van AC/DC om zeep wist te helpen. Hierna was het gitarist Tore Moren (Jorn) die “Enter Sandman” van Metallica ten gehore bracht, echter het meest opvallendste duet was dat van Destruction frontman Schmier en zanger Jorn Lande die samen de song “Breaking The Law” van Judas Priest onder handen namen. Hierop waren het Exciter zanger Kenny Winters en zanger James Riviera van Helstar die zich samen vergrepen aan Judas Priest’s Painkiller die op zich geen slechte prestatie neer wisten te zetten, alleen kende de heer Winters zijn teksten niet helemaal. Ondanks dat de organisatie nog enkele artiesten gestrikt had zoals de heer Martin van Drunen werd de jam plotseling afgekapt. Later bleek dat de crew van Iced Earth langer de tijd nodig had om het podium om te bouwen. Wat betreft de karaoke was het idee op zich best in orde, maar om dit nu op het hoofdpodium uit te voeren was mijn inziens wel wat jammer, deze tijd had beter benut kunnen worden door Volbeat of Paradise Lost wat langer te laten spelen en het geheel kwam nogal ongeorganiseerd over.

Rond de klok van half tien was daar dan eindelijk het moment waar velen op zaten te wachten, het optreden van Iced Earth met de op het oude nest terug gekeerde zanger Matt Barlow. Na een bombastisch intro opent de band met de songs “Dark Saga”, “Vengeance Is Mine” en “Burning Times” en het is dan ook met name frontman Matthew Barlow die vanaf de eerste noot het al goed opgewarmde publiek weet mee te krijgen dat meteen al flink los gaat. Het is echte pas de derde live show met Matt, maar het lijkt er meer op alsof de kort gewiekte zanger nooit is weggeweest, de songs worden dan ook zeer overtuigende gebracht. De set wordt vervolgd met “Declaration Day”, “Violate”, “Pure Evil” en “Watching Over Me”, het publiek smult ervan en vel handen gaan dan ook veelvuldig in de lucht. Het Amfitheater zit dan ook overvol, dit hebben we nog niet meegemaakt in Gelsenkirschen. De setlist bestaat verder uit nummers zoals “10,000 Strong”, de klassieker “Dracula”, “Coming Curse” en “Travel In Stygian”. Het geluid is gedurende de show zeer aangenaam, een beetje aan de harde kant maar zeer helder, muzikaal zit het ook wel goed en de band speelt dan ook vol overgaven. Na het spelen van “Question Of Heaven” zit het regulier deel van de set erop en verlaat de band voor even het podium om vervolgens terug te komen voor nog een toegift van drie songs in de vorm van “Melancholy (Holy Martyr)”, “My Own Savior” en natuurlijk de bandhymne “Iced Earth “. De band wist mij vanavond opnieuw te overtuigen na de laatste uitstekende show die ik afgelopen jaar mocht aanschouwen in het Tilburgse 013 met voormalig zanger Tim Owens. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar het nieuwe album dat binnen enkele maanden zal verschijnen met op zang natuurlijk Matt Barlow en hopelijk doet de band dan een aantal clubshows waarbij we het gehele ‘Something Wicked’ verhaal aan een stuk kunnen beluisteren.

Met Iced Earth had de Rockhard organisatie een topper in huis weten te halen dat daarmee een fantastisch weekend afsloot. Net als voorgaande jaren hebben wij het weer vreselijk naar ons zin gehad! De sfeer was dit jaar werkelijk uitstekend, de mensen allemaal aardig en gezellig en ook de security was zeer aangenaam en behulpzaam met het opvangen van de vele crowd surfers. Niet te vergeten, de weergoden die ons een ideaal weekend hebben bezorgd met veel warmte en zonneschijn. Zo wil ik het weer tijdens alle festivals wel graag bestellen. De line-up dit jaar was ook behoorlijk interessant en zo konden we genieten van toppers zoals Exodus, Immortal, Asphyx, Volbeat en Iced Earth, het enige minpuntje was eigenlijk het veel te slechte geluid bij Testament, maar de setlist van de heren uit San Fransisco maakte dan wel weer veel goed. Verder was alles zoals voorgaande jaren keurig geregeld, dus petje af voor de organisatie. Wat betreft de klachten van voorgaande jaren, zoals het tekort aan toiletten, dit was eindelijk opgelost en deze werden dan ook nog eens keurig schoongehouden. Verder was ook het geluid gedurende het gehele festival zeer aangenaam en dit is toch best een lastige opgave.

Zoals elk jaar worden we aan het einde van het festival nog bedankt door Rockhard hoofdredacteur Götz Kühnemund voor de gezelligheid en de inzet van de vele vrijwilligers. Hij had het ook zichtbaar naar zijn zin gehad. Natuurlijk hopen we dat er volgend jaar weer een nieuwe editie van het Rockhard festival plaatsvindt. Vanaf deze plek willen wij dan ook opnieuw iedereen van de organisatie bedanken en alle mensen die dit mogelijk maakten ook weer van harte en bedankt voor de gastvrijheid. Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien tijdens Rockhard 2009!!

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!