Het Oostenrijkse The Sorrow heeft vandaag de ondankbare taak et festival te openen, het is dan ook nog niet heel erg druk maar dat komt denk ik omdat veel mensen hun feestroes nog een beetje aan het uitslapen zijn. Verder is deze band ons ook niet echt bekend maar metal-core van de band klinkt lang niet slecht. Het geluid is niet slecht te noemen waardoor de band lijkt te knallen en het goed merkbaar dat de band de laatste maanden veel live gespeeld heeft waardoor het geheel behoorlijk strak overkomt. De setlist bestaat onder meer uit de songs “Thrust”, “Far Beyond The Days Of Grace”, “From This Life”. Het publiek begint inmiddels wat op gang te komen en zo vormt zich de eerste moshpit voor het podium en op het moment dat de band dan oproept om een circle pit te vormen doet het publiek gretig mee. Tegen het einde van het optreden krijgen we dan nog de songs “Death From A Lovers Hand” en “Knights Of Doom” te horen en wordt het optreden afgesloten met “Her Ghost Never Fades” waarop de band nog een maal terugkomt voor een korte toegift. De band wist in ieder geval te overtuigen en we hadden ons geen sterkere opener van het festival kunnen wensen.

De muziek van Moonsorrow ligt in het straatje van bands zoals Finntroll en Korpiklaani die de afgelopen jaren al te gast waren in Gelsenkirschen. De band is net zoals eerder genoemde soortgenoten ongekend populair bij het jongere publiek, waardoor het op dit vroege tijdstip al redelijk druk was voor het podium. De mannen zijn zoals we van ze gewend zijn flink ondergedompeld in een bloedbadje, want het oog wil natuurlijk ook wat. Er wordt een goede show neergezet en het geluid is ook redelijk te noemen. Behoorlijk wat mensen vinden nu al weer de kracht om met dit warme weer uit hun dak te gaan en is het redelijk druk vlak voor het podium waardoor er enkele flinke moshpits ontstaan, echter het grootste deel van het Amfitheater laat de band gelaten over zich heen komen en regeert nog wat tam (het zal wel door de steeds warmer wordende zon komen). De folk metal gemixt met de nodige black metal invloeden, voorzien van onuitspreekbare teksten in het Fins kan ons ook niet echt bekoren, echter de paar nummers die ik heb kunnen onderscheiden zijn onder andere: “Tulimyrsky”, “Kylän Pääsää” en “Unohduksen Lapsi (von Kivenkantaja)”. Al met al wist Moonsorrow zonder al te veel hoogtepunten een degelijk optreden neer te zetten.

Het optreden van het uit Amerika afkomstige Helstar belooft een groot feest te worden. De band treedt vandaag aan in de 'Remnants Of War' line up, echter zonder drummer Rene Luna. Maar James Rivera, de kleine frontman met de grote stem maakt een hoop goed. James staat dan ook hoog genoteerd in mijn lijstje van graag geziene gasten van vandaag. Vanaf het moment dat de band aftrapt met “The King Is Dead” spat de energie ervan af. James zingt vol overgave en weet zeer snel de aandacht te trekken van het volgelopen Amfitheater. De hoge uithalen zijn toch wel zijn specialiteit te noemen, en dat bewijst hij vandaag weer. Deze kleine Texaanse held blinkt weer uit en zorgt bij menig fan voor een glimlach op het gezicht, maar ook het solowerk van beide gitaristen mocht er zijn. De set bestaat verder uit songs zoals “Harker's Tale”, “Run With The Pack” afkomstig van het uit 1984 stammende debuutalbum ‘Burning Star’ en “Baptized In Blood”. Van het befaamde tweede Helstar album ‘Remnants Of War’ hoorden we echter slechts het nummer “Suicidal Nightmare” voorbijkomen.

Verder kregen we nog twee songs van het meest recente ‘Sins Of The Past‘ voorgeschoteld in de vorm van “Tormentor“ en “Caress Of The Dead”. Enige minpuntje was dat het geluid niet al te best was waardoor de band wel heel erg old-school over kwam al werd het naarmate het optreden vorderde wel wat beter. Verder kwam de band energiek en overtuigend over, aan de inzet lag het dan ook niet al was het optreden wel wat aan de korte kant en dus ook zeker voor herhaling vatbaar.

Hierna is het de beurt aan het Noorse Enslaved, de band uit Noorwegen heeft in de loop der jaren een grote fanbase weten op te bouwen en is tevens gegroeid van blackmetal band tot een meer progressieve vikingmetal band. Zo wist de band op elk nieuw album een grote stap voorwaarts te maken met als hoogtepunten de laatste twee schijven ‘Isa’ uit 2004 en ‘Ruun’ uit 2006. Het optreden gaat van start met de songs “Path To Vanir” en “Fusion Of Sense And Earth, “beide afkomstig van het ‘Ruun’ album. Het optreden wordt vervolgens voorgezet met “Bounded By Allegiance”, “Violet Dawning” en “As Fire Swept Clean”. Ondanks de steeds warmer wordende zon is het inmiddels behoorlijk druk voor het podium en op de tribunes en de band geniet zichtbaar van alle aandacht. Verder werd er veel materiaal gespeeld van het ‘Isa’ album zoals het titelnummer en het epische “Return To Yggdrassil”, wat verder opvalt is dat de cleane zangpartijen van toetsenist Herbrand Larssen uitstekend overkomen, hij was dan ook bijzonder goed bij stem waardoor alle sferische passages zeer goed over kwamen. Het geluid is overigens glashelder, echter de progressieve songstructuren zijn voor de mensen die de band niet goed kennen wel even wennen en mede door het vroege tijdstip dat de band staat te spelen lijkt een groot deel van het publiek de songs wat gelaten over zich heen te laten komen. Echter mij kan het allemaal wel bekoren en dit uitstekende optreden van de sympathieke Noren werd afgesloten met het slepende ‘Ruun’ van het gelijknamige album. Enige kanttekening bij dit optreden is echter wel dat de band de oudere songs geheel links laat liggen maar dat zal ongetwijfeld met de korte speeltijd van de band te maken hebben.

Het heeft even geduurd maar na een hiatus van 8 jaar heeft het Canadese Exciter onlangs nieuw plaatwerk uitgebracht in de vorm van het ‘Thrash, Speed, Burn’ album. Sinds het voorlaatste album ‘Blood Of Tyrants’ dat alweer uit 2000 stamt zijn bassist Rob Cohen en de uit Brooklyn afkomstige zanger Kenny Winter aan de line-up toegevoegd. Met enig origineel bandlid John Ricci heeft klinkt de band allesbehalve modern, nieuw of experimenteel, maar gezien de drukte voor het podium voordat de band het podium betreed kan men na meer dan twintig jaar nog steeds op een grote publieke belangstelling rekenen en het is immers ook nog een zo dat de band al en aantal jaar niet meer live te zien is geweest in Europa. Exciter trapt af met het oude “I Am The Beast”, meteen gevolgd door “Thrash, Speed, Burn” van het onlangs verschenen gelijknamige album. De no-nonsense, old school thrash en speedmetal gaat er goed in bij het massaal aanwezige publiek en er zo wordt er flink geheadbanged en ontstaat er tevens een redelijke pit voor het podium. Verder krijgen we onder meer de songs “Violator”, het eveneens nieuwe “In Mortal Fear” en “Rising Of The Dead” voorgeschoteld. Zanger Kenny Winter is vandaag goed bij stem en maakt tussen de songs door de nodige grappen en ook worden we veelvuldig getrakteerd op snerpende solo's van gitarist John Ricci. Tegen het einde van de set krijgen we dan nog enkele klassiekers te verwerken in de vorm van “Violence & Force” en “Heavy Metal Maniac”. Wat Exciter hier vandaag liet zien was geen hoogstaand technisch optreden, maar de band en publiek genoten en om na 25 jaar een klassieker zoals het afsluitende “Long Live The Loud” nog een live te horen was voor vele bezoekers dan ook een geweldige finale van de Canadese cult band, die wat ons betreft nog jaren door mag gaan.

Na de degelijke thrash van Exciter is het de beurt aan het Finse Amorphis. De band werd opgericht in 1990 en speelde in die tijd uitstekende deathmetal en bracht met het uit 1994 stammende ‘Tales From The Thousand Lakes’ een klassieker uit. De komst van zanger Pasi Koskinen in 1996 luidde echter een omslag in en was de band het spoor een beetje bijster, sindsdien ben ik de band dan ook uit het oog verloren. Echter op de laatste twee albums ‘Eclipse’ en het afgelopen jaar verschenen ‘Silent Waters’ heeft Koskinen plaats gemaakt voor Tomi Joutsen waarmee de band met de combinatie van grunt en cleane zang de oude glorie enigszins wist te herstellen. De band opent met enkele nieuwe songs in de vorm van “I Of Crimson Blood” en “Towards And Against” afkomstig van het ‘Silent Waters’ album, de set bestaat overigens verder uit veel materiaal van dit album zoals het titelnummer en het slepende “Her Alone” en wordt aangevuld met enkele songs van het ‘eclipse’ album zoals “House Of Sleep” en “The Smoke”. De band blijkt verder prima op elkaar ingespeeld te zijn en ook zanger Tomi is vandaag zoals altijd in zeer goede doen en weet een groot deel van het publiek te overtuigen, vooral de grunts van Tomi zijn verwoestend. Wat betreft de fans van het oudere werk, deze worden niet vergeten en zo krijgen we van het debuutalbum het nummer “Vulgar Necrolatry” te horen en ook het ‘Tales From The Thousand Lakes’ album komt middels “Black Winter Day”, “Drowned Maid” en “The Castaway” ook ruimschoots aan bod, klasse. Amorphis wist mij en met mij een groot deel van het publiek uitstekend te vermaken waarmee de band een van de betere acts van de dag was.

Eindelijk is het dan tijd voor mijn favoriet, Bay area thrash voorvaderen Exodus. De band toerde enkele weken geleden nog door Europa ter promotie in het kader van het eind 2007 verschenen ‘The Atrocity Exhibition... Exhibit A‘ en zo stond de band vandaag te boek als special act. De heren van Exodus met Gary Holt en op drums de teruggekeerde Tom Hunting knallen met de eerste tonen van “Bonded By Blood” het aanwezige publiek omver met een muur van geluid en het duurt dan ook niet lang voordat driekwart van het publiek op hol slaat en er een massale moshpit voor het podium ontstaat. De band weet met de volgende nummers “Riot Act”, “Funeral Hymn” het geweldige “A Lession In Violence”, “Children Of A Worthless God”, “And Then There Were None” van het begin tot het einde de aandacht vast te houden van de vele aanwezigen. Bassist Jack Gibson baste er flink op los en de gehele band gaat er voor 200% tegenaan. Ook valt op dat de drums retestrak zijn, Tom slaat zowat de vellen van de drumkit af, erg indrukwekkend om de beste man weer terug op de drumkruk te zien. Vervolgens weet de band de ene klassieker af te wisselen met de andere, en zo krijgen we onder meer de nummers “Deathamphetamine”, het dodelijke “Piranha” en het stokoude “Impaler” te horen. Het publiek in de tent gaat als een waanzinnige tekeer en de bandleden staan te genieten op het podium, zanger Rob Dukes spoort vervolgens het publiek nog een aan tot een massale Wall of Death dat gewillig word uitgevoerd. Als toetje krijgen wij dan nog de songs “War Is My Shepherd” en publieksfavoriet “The Toxic Waltz” te horen. Voor mij had de show nog wel een uur kunnen duren maar met “Strike Of The Beast”, dat halverwege werd afgebroken omdat de tijd van Exodus erop zat was het toch echt gedaan met de pret. Dat was misschien maar goed ook want het in groten getale aanwezige publiek had nu ook eindelijk tijd om een beetje bij te komen. Al met al heeft Exodus hier vandaag een te gekke show weten neer te zetten zoals we van de band ook wel hadden verwacht en dat daarbij zowat alle nummers van het legendarische uit 1985 stammende debuutalbum ‘Bonded By Blood’ voorbijkwamen was dan nog een mooi meegenomen.

Als afsluiter van vandaag is de beurt aan de evil gecorpsepainte mannen van Immortal. Dit drietal staat erom bekend dat ze een flinke bak herrie kunnen afleveren. Na een korte fotoshoot van zo’n 30 seconden bestijgt de band het podium en zoals van te voren al verwacht vormt zich binnen enkele seconden een wal van licht en geluid als de band van start gaat met “The Sun No Longer Rises”, “Withstand The Fall Of Time” en “Solarfall”, het is tijdens de eerste nummers tevens bijna onmogelijk om de bandleden op het podium te onderscheiden door de enorme hoeveelheid rook. De band gaat vervolgens verder met “Son Of The Northern Darkness” gevolgd door “Tyrants”, “One By One” en “Damned In Black”. De band trakteert ons op de nodige poses, gelukkig word het imago door de band niet al te serieus genomen maar met de intredende duisternis is het vuurwerk en de lichtshow dat de band uit Bergen, Noorwegen voor ons in petto heeft wel een spektakel om naar te kijken. Halverwege het optreden ontdekt de zanger wat fans in het publiek met headbangende pluche pandabeertjes. Hij kan de humor daar wel van inzien en roept iets in de trant van: “Nice Pandabears”. Vervolgens gaan de heren Abbath, Horgh en de van Aura Noir afkomstige bassist Apollyon verder met “Wrath From Above”, “Unholy Forces Of Evil” en “Unsilent Storms” waarop het regulier del van set erop zit. Tussendoor worden we dan nog vermaakt met de vuurspuugact van zanger / gitarist Abbath alvorens de band ons nog trakteert op een toegift in de vorm van enkele oudere songs, achtereenvolgens krijgen we dan “At The Heart Of Winter”, het inmiddels klassieke “Battles In The North” en “Blashyrkh (Mighty Ravendark)” te horen. Je zou kunnen zeggen dat met het einde van de show van Immortal er een einde gekomen is aan dag twee van het inmiddels zesde Rockhard festival dat tot nu toe als zeer gelaagd de boeken in kan.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!