Tweede paasdag, je kunt natuurlijk paaseieren gaan zoeken bij je schoonmoeder op het balkon, of een of ander familiebezoekje afleggen. Maar voor ons stond dit jaar weer eens No Mercy op de rol, de tour is vandaag dan ook geland in 013 te Tilburg. Na het falen van het X-mass festival en de matige line-up’s van afgelopen jaren, eindelijk weer eens een interessante bill om je 2e paasdag te verdoen. Metal-Experience was natuurlijk ook aanwezig, Talitha, Martina, Koos en Thomas zagen diversen bands, tussendoor werd Barney van Napalm Death door Koos en Thomas aan een vragenvuur onderworpen en Eus zorgde voor de plaatjes.

Na nog een lekker kopje koffie thuis vertrokken naar 013, alwaar bij binnenkomst Dew-Scented al op het podium stond en het valt eigenlijk meteen op dat het dit jaar behoorlijk druk is in 013. Uit heel Nederland zijn de mensen gekomen om hier een lekker Paasfeestje te bouwen. De Duitse thrashmetal kreeg zo op de vroege middag al aardig wat handjes op elkaar, wat niet verwonderlijk is, want het is uitermate pakkende muziek en met “Acts Of Rage” hebben ze ook een aardige afsluiter in huis. Degelijk optreden.

Hierna is het de beurt aan het Franse Scarve op het podium in de grote zaal, de thrash/deathmetal van deze band is muzikaal gezien zeker niet slecht, maar de show van deze heren heeft te kampen met een slecht geluid, vooral de zangpartijen en gitaren stonden veel te zacht in de mix en de drumpartijen en bass overheerste. In de loop der jaren heeft de band een eigen sound ontwikkeld, de songs hebben verschillende tempo’s en ze bezitten elementen van zowel klassieke als moderne metal. Verder zit de lichtshow bij Scarve erg goed in elkaar en gaf de band een knallend optreden weg ondanks het gemis van de tweede zangstem en het niet al te beste geluid.

Tegen het einde van het optreden van Scarve bezoeken we nog even snel de kleine zaal om een stukje van Heidevolk mee te pakken. De band brengt een unieke folkmetalstijl ten gehore die onder andere voortkomt uit een mengeling van gedragen zanglijnen in de Nederlandse taal, invloeden uit de Nederlandse en Noord-Europese volksmuziek, lompe meedeinritmes afgewisseld door mokerharde en melodieuze stukken en als laatste een tekstuele blijk van de Nederlands-Germaanse mythologie en hun voorliefde voor de natuur. Heidevolk geeft een show met een rijkelijke aankleding van vroegmiddeleeuwse kledij, hoorns, zwaarden en schilden waardoor de band vandaag niet helemaal tussen al het geweld van de andere bands past, maar wat opvalt, is dat de kleine zaal toch zeer goed gevuld is. De band staat immers toch altijd garant voor een feestje en dat was vandaag niet anders.

Na het wachten op het interview met Barney van Napalm Death dat je hier kunt lezen, nog een aantal nummers van Behemoth geluisterd. Het blijft toch samen met Vader één van de belangrijkste extreme en beste bands uit de Poolse death metal scene. Met hun nogal occulte teksten en beukende brute black/deathmetal hebben zij hun naam aardig gevestigd, in 2004 brak de band uiteindelijk door bij het grotere publiek met het album 'Demigod' waarop brute, technische deathmetal een extra input krijgt van het magnifieke drumwerk van drummer Inferno en is voorzien van Oosterse invloeden. De band blijft overtuigen met nummers als “Conquer All”, “As Above So Below” en het afsluitende “Chant For Eschaton 2000”. Goede live band, alleen was het jammer dat zanger gitarist Nergal pas in het laatste nummer goed door de PA kwam. Wat verder wel opviel dat de lichtshow uitstekend verzorgd was.

Hierna even bij The Monolith Deathcult binnen gewandeld. Ik weet niet of het aan mij lag, of aan het geluid, of dat ik niet echt bekend ben met het materiaal maar binnen 5 minuten had ik dit echt wel gezien. Jammer, je blijft toch altijd benieuwd wat de bands van eigen bodem klaar spelen. Niet veel dus vandaag. Deze band hebben we immers vaker aan het werk gezien en ze kunnen dan ook veel beter.

De uitvinders van grindcore, Napalm Death zijn meer dan twintig jaar na geboorte nog steeds overrompelend en geïnspireerd, Mark 'Barney' Greenway schreeuwt nog steeds alsof zijn leven ervan af hangt en ook het laatste album ‘Smear Campaign' van de band liegt er niet om. Misschien een vreemde eend in de bijt, maar het gaat er bij velen goed in en zeker een welkome afwisseling tussen het death metal geweld, de oer-grind van Napalm Death. Na het intro van de laatste plaat, “Weltschmerz”, worden we omver geblazen door het aansluitende “Sink Fast, Let Go”. Napalm Death heeft er zin in en dat zullen we weten ook. Een goede show met oprecht enthousiasme gebracht door Barney, waarin de band zich in hoog tempo door veel bekende nummers heen werkt. Een kleine greep uit de setlist “Next On The List”, “Suffer The Children”, “Breed To Breathe”, “Narcoleptic”, het nieuwe “Fatalist” en het kortste nummer ooit “You Suffer”. Napalm weet nog steeds een sterke show neer te zetten, respectabel voor de heren die toch ook niet meer de jongsten zijn.

Na het bezichtigen van Napalm Death was het tijd om bij de plaatselijke Egyptenaar de inwendige mens te versterken, want we wilden wel beslagen ten ijs komen bij Anaal Nathrakh. Zouden deze Engelsen werkelijk de hel op aarde neer kunnen zetten die zij zo goed op plaat kunnen krijgen? Het was immers pas hun vierde optreden en misschien zien wij ze zelf helemaal niet meer terug. Dus, hooggespannen verwachtingen. Die werden gedeeltelijk ingelost. Er werd geopend met “Bellum Omnium Contra Omnes”, het eerste nummer van hun nieuwe album ‘Eschaton’. Strak, hard en misantropisch, de sfeer zat er meteen al goed in. Die werd voortgezet met “Between Piss And Shit We Are Born”, “Submission Is For The Weak”, “When Fire Rains Down From The Sky”, “Do Not Speak” en “When The Dragon Devours Both Lion And Child”. Afsluiten met “Pandemonic Hyperblast”, en na een ruim half uur was de koek al weer op. Ik blijf toch een beetje zitten met een klein onbevredigd stemmetje in mijn hoofd die zegt: “Was dit het nou?”. Misschien had ik me er wel te veel bij voorgesteld. Grappig was wel dat zanger V.I.T.R.I.O.L., aka Dave Hunt, wist te vertellen dat iemand bij het optreden daarvoor de setlist gejat had, en omdat de beste man zonder bril weinig tot niets ziet, hij maar wat heeft staan schreeuwen. Gelukkig zou je het verschil niet echt merken.

Imiddels heeft het uit Portugal afkomstige Moonspell het hoofdpodium betreden, de band past het beste in het rijtje gothic bands met uiteraard de nodige metal invloeden. Sinds de release van het legendarische debuut ‘Wolfheart‘ werkt Moonspell de gothicmetalstijl uit tot een volwaardig subgenre waarvan we tegen het einde van de set de songs “Vampiria” en “Alma Mater”te horen krijgen. De combinatie van de juiste belichting en de aparte verschijning van zanger Ribeiro gaf het optreden van Moonspel een zeer goede sfeer mee. Verder werd er natuurlijk veel materiaal van het afgelopen jaar verschenen donkere en zware album ‘Memorial’, zo kregen we o.a. de songs “In Memoriam”, “Finisterra” en “Memento Mori” te verwerken. Het optreden van Moonspell was verder uitstekend verzorgd, de lichtshow was zeer goed en ook de band was in goede vorm waardoor menig bezoeker gewoon niet stil kon blijven staan. Verder kregen we onder meer de songs “Opium”, “Awake!”, “Upon The Blood” en “Invaded”te verwerken. Het optreden werd afgesloten met de klassieker “Full Moon Madness”.

En dan was het alweer tijd voor de afsluiter, Obituary. Tja, wat moeten we daar nog over zeggen. Het gaat er in als koek, de groovende death metal van deze heren uit Florida. Feit blijft dat ik het na een nummer of 6 ook wel weer gehoord had. Het kwam bij mij over als een routine klusje, en als dan ook nog lead gitarist Alan West er niet bij is, (Weet iemand waarom?) wordt het wel een beetje karig wat de solo’s betreft. Het vreemde aan het geheel was dat er verder geheel niet gerept werd waarom hij er niet was, maar zanger John Tardy is nooit echt de meest spraakzame frontman geweest. De band bracht de juiste combinatie tussen oud en nieuw werk, zo kregen we onder meer de songs “Redneck Stomp”, “On The Floor”, “Back Inside” en “Stand Alone” van het in 2005 uitgebrachte comeback album ‘Frozen In Time’ te verwerken. Als afsluiter kregen we natuurlijk het onvermijdelijke “Slowly We Rot” voorgeschoteld. Niettemin gewoon een goed optreden en een terechte headliner, ik heb ze echter wel eens beter gezien.

Uiteraard hebben we niet alle bands persoonlijk kunnen zien. Er moest ook bijgepraat worden met vrienden en goede bekenden die we lang niet gezien hadden. De conclusie van deze dag mag toch wel luiden: Goede bands, goede zaal, goede optredens en bij deze willen we tourmanager Joey nog bedanken voorde goede zorgen. Wat wil je nog meer? (Koos, Thomas, Talitha, Eus en Martina)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!