Afgelopen 30 augustus vond tegen het einde van het festival seizoen in Eindhoven voor de eerste maal het Loud From The South festival plaats. Het is de bedoeling van de organisatie dat Loud From The South (LFTS) een nieuwe merknaam in de metal wereld wordt. Jaarlijks zullen er meerdere evenementen worden georganiseerd door de partners Loud Noise en Zuid Events, met als hoogtepunt een openluchtfestival "Loud From The South" aan het eind van de zomer. Dit jaar vond het festival echter binnen plaats in het Klokgebouw (voorheen van Philips) omdat het buiten terrein nog niet klaar was. Het is de bedoeling van de organisatie om tegemoet te komen aan de belangrijkste wensen van de metalliefhebbers; met een koud en betaalbaar biertje in je hand, samen met je vrienden op een relaxte manier naar een goede metal-band kijken. LFTS kiest daarbij voor 2 podia met een om en om programma zodat iedereen alle bands kan zien! Op voorhand zou dit veel mensen moeten aanspreken, niet meer heen en weer hollen om van een band nog net een kwartier te kunnen zien. Dit samen met het gemis van het Dynamo Open Air festival dat jarenlang als thuisbasis Eindhoven had wordt bij deze een beetje opgevuld!

Voorafgaand aan het festival waren er diversen acties en speciale aanbiedingen zoals de early bird kaart met 10 euro korting en de ludieke actie waarbij maar liefst 10 gratis kaarten werden weggegeven aan tien mensen die hun lange wilde manen af zouden laten knippen op het festival terrein. Dit werd overigens uitgevoerd door echte kapsters, hoeveel mensen hiervan gebruik gemaakt hebben weet ik niet, maar er lag wel degelijk een stapeltje haar op de grond. Verder was er aan het einde van het festival nog de mogelijkheid voor de mensen die nog even willen blijven hangen om een biertje te drinken op de afterparty waarbij de muziek verzorgd werd door een heuse metal DJ.

Op het moment dat we bij het Klokgebouw binnenlopen in het klokgebouw zien we dat dit een soort oude fabriekshal is. Het voorste deel van hal staan wat wc’s, stands met kleding en metalspullen, bankjes, een grote bar, festival shirts en een garderobe, er is dus overal aan gedacht! Later zou hier ook de afterparty plaatsvinden. In de tweede hal staan de twee podia die recht tegenover elkaar geplaatst zijn met in het midden een plekje voor de monitortafels en aan beide zijde van de zaal een grote bar, volgens mij de ideale opstelling!! De oude fabriekshal doet me een beetje denken aan sommige zalen in Duitsland. Buiten is er dan nog een kleine ruimte ingericht voor de rokers en kan er het een en ander aan eten worden gekocht. Het is duidelijk dat de juiste en ervaren mensen de handen ineen geslagen hebben en weten hoe je een leuk festival moet neerzetten!

Het enige dat we missen zijn eigenlijk de bezoekers, want in totaal zouden er vandaag slechts zo’n kleine 1500 mensen naar LFTS zijn gekomen, ik denk dat er nog wel een paar duizend metalheads rond moeten lopen in Nederland die er ook bij hadden moeten zijn. Misschien komt het omdat de mensen na een lange zomer van festivals een beetje festivalmoe zijn of ligt het aan het programma, dat overigens niet slecht is. Het kan natuurlijk ook aan de redelijke entree prijs liggen, of is het een combinatie van deze drie, wij weten het niet! Echter met 12 leuke bands voor 55 euro lijkt het ons de prijs toch erg redelijk, dat is dus 4,58 per band en vergeet niet dat veel van de bands die vandaag spelen dit de enige exclusieve show in de hele Benelux is!
 

Wat ons betreft is de opzet uitstekend, het idee is erg leuk en het festival is gemoedelijk, de security is relaxt en de drankprijzen zijn goed betaalbaar in tegenstelling tot de meeste andere grote festivals. Nergens zijn er echte wachtrijen en buiten kan je roken en eten, het enige nadeel vandaag is dan ook eigenlijk de hoge temperaturen en het mooie weer buiten waardoor veel bezoekers gedurende de hele dag heerlijk buiten in het zonnetje zitten en de zaal om sommige momenten voor een groot deel leeg blijft.

Omdat de deuren slechts enkele minuten voor aanvang van het optreden van het Nederlandse The Lucifer Principle opengaan is het nog rustig in de zaal als de band aftrapt op het Jägermeister podium. Dit is overigens de enige Nederlanders band van vandaag op de bill. Het is altijd lastig om als eerste het podium te bestijgen maar de band heeft er zin in en speelt een leuke show ondanks dat de meeste mensen nog bezig waren met binnen komen en muntjes te kopen. De band speelt brute deathmetal, maar het opmerkelijke is dat de bassist gebruikt maakt van een enorme contrabas, laat ik van dit instrument nu een groot fan zijn, dus ik werd hiermee op mijn wenken bediend. Het geeft een bepaalde charme aan de metal en heeft voor mij een grote toegevoegde waarde. De songs die we onder meer te horen kregen waren “Soul Savior Throat Cut”, “The Pitch Black Dawn”, “Into Decay” en het afsluitende “Burn” dat gedeeltelijk de mist in ging door een defecte gitaar. Kortom een goede show en een goed begin van de dag.

Een van mijn favorieten van vandaag is toch het Engelse Evile die vandaag op het Dommelsch Stage mogen openen. Deze enthousiaste heren maken muziek alsof hun leven ervan afhangt, ze hebben humor en uitstraling. De band trapt af met de nummers “First Blood”, “Man Against Machine” en “We Who Are About To Die”, afkomstig van hun debuutalbum dat afgelopen jaar uitkwam. De pittige en keiharde thrash vliegt je om de oren, het geluid van de band doet me nog het meest denken aan Slayer. De muziek beukt en raast als een wervelwind door de grote hal en ook het geluid is erg goed te noemen. De nummers die verder de revue passeerden waren onder andere de kraker “Thrasher”, “Armoured Assault”, “Bathe In Blood” en het afsluitende “Enter The Grave”. Verder laat de goedlachse zanger blijken dat ze zelf ook fan zijn van Carcass. Kortom een erg sympathieke band die het verdient om nog veel groter te groeien. Het publiek laat ook duidelijk blijken dat ze deze band waarderen en beantwoorde de show met groot enthousiasme. Ik hoop Evile dan ook snel weer ergens terug te zien.

Het Duitse Motorjesus is de tweede band op het Jägermeister Stage. Deze heren gingen voorheen door het leven als de Shitheadz, maar met het uitbrengen van het debuutalbum ‘Dirty Pounding Gasoline’ in 2004 werd de bandnaam omgedoopt tot X-Headz. Echter met het uitbrengen van de opvolger ‘Deathrider’ besloot de band de naam opnieuw te wijzigen, dit maal naar Motorjesus. Omdat de band ons niet echt bekend is zijn de songs niet echt blijven hangen, enkele titels die ik wel heb weten op te vangen waren onder meer “The Howling” en “Eye For An Eye”. Al met al wist Motorjesus mij best te overtuigen, maar omdat een groot deel van het publiek de bar opzocht of naar buiten trok om van de zon te genieten bleef het behoorlijk leeg voor het podium.

Als de tijd aangebroken is voor de heren van het Zweedse Darkane op de Dommelsch Stage haast ik me naar binnen. De band speelt altijd vol overgave, zo ook vandaag en de heren weten ons dan ook een leuke set voor te schotelen en de band heeft er zichtbaar zin in. De death/thrash gaat er ook goed in bij het aanwezige publiek. Verder wist nieuwkomer Jens Broman (Construcdead, The Defaced), die de afgelopen jaar opgestapte zanger Andreas Sydow na acht jaar trouwe dienst vervangt de songs met overtuiging en voldoende kracht te brengen. Wel moet ik zeggen dat het geluid een stuk minder is dan bij bijvoorbeeld Evile. Dat is erg jammer want dat ontrekt toch wat kracht en details uit de nummers.

De heren van Pilgrimz zijn voor deze show uit Denemarken gekomen om het Jägermeister Stage te bestijgen. Omdat de band ook bij de rest van het aanwezige publiek niet echt bekend was de band dan ook net als eerder Motorjesus voor een gedeeltelijk lege zaal te spelen. De hardcore gemixt met wat Rock ’n Roll invloeden die normaal gesproken reden zijn voor een feestje deden het vandaag minder goed. Zanger Max Vegas probeerde de boel nog wel te redden door enkele malen het publiek te bespelen met wat grappen zoals “We’re always play this bad”, maar dit mocht niet baten. Verder hebben we voor het grootste gedeelte deze show moeten missen want er waren zoveel vrienden, kennissen en onbekenden waarmee ik natuurlijk even bij moest kletsen. Echter de songs die we uiteindelijk nog opvingen op de achtergrond hoorden waren niet onaardig.

Hierna is het de beurt is aan de nog jonge Finse heren van Norther op de Dommelsch Stage. Deze gasten staan bekend om hun potje flinke melodieuze death metal en dat de band vaak uitstekende en spetterende shows weten neer te zetten is een van hun kenmerken! Je weet dat je waar voor je geld krijgt. Met Norther’s laatste album ´N´ laat de band blijken dat het tot de top van de melodieuze death metal hoort, hoewel er op deze plaat soms ook normale zang te horen is. Alleen jammer dat het publiek nog een beetje lauwtjes reageert en dit slaat ook weer op de band, ze doen wel vreselijk hun best, maar ik heb ze wel eens overtuigender zien spelen. Verder was het geluid gedurende het optreden van Norther ook niet al te best en dat is iets dat dan ook tegen je werkt als band, vooral het geluid van toetsenist Tuomas Planman liet nogal te wensen over, jammer een gemiste kans.

Als de heren van Only Living Witness het podium betreden is het nog steeds behoorlijk leeg in de zaal. Opvallend detail is dat de band van hun optreden van vandaag meteen hun enige Europese show en tevens gelijk de laatste maakt. De band kondigde enige tijd geleden al aan dat na deze show men ermee zou stoppen. Best jammer want als de heren hun werk doen op de Jägermeister Stage ontdekken we dat dit een leuke en fanatieke band is. De band is voor ons vandaag de grote onbekende, ondanks dat band in 1989 werd opgericht kwam het slechts tot twee volwaardige albums die in 1993 en 1995 het levenslicht zagen. De band was verder nooit eerder in Europa te zien waardoor de hardcore getinte metal die in het straatje licht van Life Of Agony en Leeway waardoor de band ons nooit eerder was opgevallen. Het geluid was ook bij Only Living Witness niet al te best, het duurde dan ook even voordat de hele band via de PA duidelijk te horen was. Desondanks de beperkte opkomst en het mindere geluid speelden de Amerikanen zich een slag in de rondte en hadden wat mij betreft nog wat meer reactie van het publiek mogen krijgen.

De Gothenburgers van Dark Tranquillity op de Dommelsch Stage zijn zeker geen onbekenden in ons metal landje. Hier komt dan ook een vet potje brute deathmetal uit de speakers knallen als de mannen hun instrumenten beroeren. Zanger Mikael Stanne doet zijn best om het aanwezige volk mee te krijgen en slaagt hier ook zeker in. Deze professionele heren weten hoe het moet, vol overgave en energie rammen ze de songs van de setlist erdoorheen. Ik zeg het nogmaals, Dark Tanquillity draait inmiddels alweer ruim 16 jaar mee en kan terugkijken op een glansrijke carrière, de band behoord samen met At The Gates en In Flames tot de uitvinders van de beruchte Gotheburg-sound, een gedoseerde mix van agressie, melodie en energie. Dark Tranquillity had duidelijk al wat meer aandacht van het publiek dat dan ook behoorlijk enthousiast regeerde, de setlist besloeg dan ook vrijwel de discografie van de band. Al met al zette de band ook strakke en vermakelijke show neer.

Na zeventien jaar van afwezigheid waren de heren van het Engelse Sabbat eindelijk weer eens in Nederland te zien. Sabbat staat op de Jägermeister Stage en de wat oudere metalfans, staan vol verwachting voor het podium om een uur lang te genieten van een heerlijke partij flinke ouderwetse thrash. In 1988 stond de band op het prestigieuze Dynamo Open Air festival, maar nu bijna twintig jaar zijn de heren terug. Ouder en misschien wijzer maar Engelse thrash metal maken ze nog steeds. Jammer genoeg hebben zij net als andere oudere rockers wel last van de leeftijd. Het kost de heren wat moeite om een goede show neer te zetten. Toch mag dit de pret niet drukken want volgens mij gaat het er bij de fans nog steeds in als koek. Gelijk moet ik even terugdenken aan hun beukende en scheurende optreden op Wacken van afgelopen jaar waar het letterlijk mensen regende. Daar waren zoveel crowd surfers dat het gewoon eng was om vooraan te staan. Helaas is het enthousiasme van het publiek vandaag wat minder. De band met in de gelederen onder andere Andy Sneap, die inmiddels een zeer befaamde producer is en Martin Walkyier maakt het gelukkig niet uit of ze voor een groot publiek als bij Wacken of voor een wat kleiner publiek spelen. Ze doen net zo hard hun best, zo kregen we onder meer de songs “For Those Who Died” en “Behind The Crooked Cross”, beide afkomstig van het uit 1988 stammende debuutalbum ‘History of a Time to Come’, klasse!!

De Britten van death / grindcore band Carcass mogen hun potje herrie op het publiek afschieten op de Dommelsch Stage. Het is heel duidelijk dat zij de publiekstrekker zijn van vandaag. Er is bijna niemand meer in de hal of buiten te vinden, iedereen staat in de zaal. Het is een reünie maar niet alle leden zijn origineel. Drummer en mede oprichter Ken Owen was vandaag wel aanwezig en mocht tijdens de show nog heel even het publiek toespreken, maar door een hersenbloeding eind jaren negentig waardoor hij tien maanden in het ziekenhuis belande is hij niet meer in staat met de band op te treden. Na een wat te lang intro wordt het optreden afgetrapt met de songs “Inpropagation”, “Buried Dreams”, “Corporal Jigsore”, “Carnal Forge” en “Incarnate Solvent Abuse”. Het geluid is goed in orde en de band weet zowel oud als nieuwer werk door elkaar te brengen en zette zo een afwisselende set neer. De Britse deathgrinders zorgen er dan ook voor dat de temperatuur binnen, inde buurt van de moshpit naar een kookpunt wordt gebracht en dat kreeg de stralende zon die dag niet eens voor elkaar! Entertainment ten top, de setlist van Carcass was wederom indrukwekkend en bestond verder uit de volgende nummers “No Love Lost”, “Edge Of Darkness”, “This Mortal Coil” en “Embodiment” om vervolgens, na de zoveelste intro-tape door te gaan met “Reek Of Putrefaction”, “Keep On Rotting”, “Genital Grinder”, “Rotten To The Gore” en “Death Certificate”. Het optreden van Carcass was voor vele bezoekers het optreden van de dag, het publiek is dan ook behoorlijk druk tijdens de show en dat resulteert in een flinke pit. Tegen het einde van de set komen er nog een paar knallers op rij achteraan waarmee de band zijn statement vandaag heeft gemaakt. We hebben het over de songs “Exhume To Consume”, het alom bekende “Heartwork” en “Carneous”.

Laaz Rockit is voor mij de band van vandaag! Wanneer zij de Jägermeister Stage betreden is het echter niet heel druk voor het podium, na het uitstekende optreden van Carcass is de zaal voor een groot deel leeggelopen. Maar dit verandert snel als zanger Michael Coons en Bassist Willy Lange en consorten het eerste nummer in de vorm van “Chasing Charie” gevold door de ultieme Laaz Rockit klassieker “Euroshima”. Het duurt niet lang of er staat al snel weer wat publiek voor het podium als de set vervolgd wordt met songs zoals “Forced To Fight”, “Brainwash” en “Delerium Void”. Van de Bay Area oud gediende Laaz Rockit weet je dat je een vet potje thrash kan verwachten. Het lukt de vrolijke Coons dan ook snel om het publiek flink op te zwepen en er ontstaat al snel een aardige pit. Bassist Willy Lange (met Nederlandse roots) gaat tekeer als een beest op het podium. De songs die verder voorbij kwamen beuken waren onder meer het oudje “Last Breath”, al beukend en thrashend gaan de heren in flink tempo door met de klassieker “Leatherface”, “Turmoil”, “Liar” en “Prelude”. Dan is het eindelijk tijd voor het allerlaatste nummer het sublieme “Fire In The Hole”. Dit was een energiek, verpulverend en vooral boeiend optreden wat voor mij eigenlijk veel te kort was, nu maar wachten tot de heren weer de altijd gezellige Dynamo Club aandoen.

De headliner van vandaag op de Dommelsch Stage was het Amerikaanse Soulfly, met bandleider Max Cavalera die we natuurlijk kennen van Sepultura en het onlangs opgericht Calvalera Conspiracy. Dit optreden is het enige en exclusieve van dit jaar in Nederland, waarmee de organisatie natuurlijk een topper in huis heeft weten te halen. Echter dacht het publiek hier wat anders over want na de zeer degelijke optredens van Carcass en Laaz Rockit is de zaal bij aanvang van Soulfly een stuk leger dan eerder deze avond. De band maakt vandaag meteen van de gelegenheid gebruik om het onlangs verschenen album ‘Conquer’ te presenteren, zo krijgen we van deze release onder meer opener “Blood Fire War Hate”, “Paranoia” en “Warmageddon” te horen en werd de band tijdens “Unleash” bijgestaan door zanger Dave Peters van Throwdown. Ondanks dat er dus nog maar weinig publiek in de zaal was werkte bandleider Max Cavelera en consorten keihard om een super goede show neer te zetten. Voor mij blijft Max een synoniem voor Sepultura maar ik moet zeggen dat Soulfly er ook wat van kan. Gelukkig werden de Sepultura klassiekers dan ook niet vergeten, zo kregen we onder meer de krakers “Troops Of Doom”, “Beneath The Remains”, “Roots”, “Refuse/Resist” en het altijd geweldige “Arise”voorgeschoteld en ik voel me dan ook ineens weer helemaal thuis met de band. De heren straalde vandaag ook enorm veel energie uit ondanks dat het best moeilijk was om alle andere goede bands van vandaag te overtreffen, maar toch lukt dit Soulfly aardig. De Dynamo veteranen (de band stond immers diversen malen op dit prestigieuze festival) hakken er op los en vermaken het publiek tot de laatste noot. Zo zien we een strakke en vette show de volgende songs uit het complete oeuvre van de band zoals “Prophecy”, “Seek And Strike”, “Living Sacrifice”, “Primitive” en “The Song Remains Insane”. Als afsluiter knalt dan nog het van het uit 1988 stammende debuutalbum afkomstige “Eye For An Eye” door de speakers en beseffen wij dat de dag er alweer op zit! Hierop verlaten we de zaal om nog even een paar biertjes te drinken in het voorste deel van de hal waar de bar nog overuren maakt en de muziek verzorgd wordt door een heuse DJ, op welk festival zie je dat nu nog, klasse!!

De eerste editie van Loud From The South is voor mij een hele goede vervanging voor festivals die al eerder ter ziele gegaan zijn. De organisatie was keurig in orde. Genoeg zitplaatsen en wc’s, merchandische en een rookruimte. Ook voor eten kon je daar terecht al was er niet ontzettend veel keus, maar ja als je over de grens met België gaat kan je vaak alleen maar vette oude hamburgers kopen dus we mogen ook niet al te hard klagen. Persoonlijk vond ik de locatie geweldig. Heerlijk old school net als de muziek. Nu was het toevallig mooi weer en zullen er best wat mensen klagen dat het binnen was, maar ik vond het prima, en zeker omdat het binnen heerlijk koel was (dat gebeurt niet vaak in een zaal) en buiten bloedheet. En je weet in ons kikkerland nooit hoe het weer is, dus als het buiten was en het regende zouden mensen ook weer gaan zeuren. LFTS is een waardig festival die hopelijk volgend jaar weer een goede line-up kan vinden en van mij ook zeker in hetzelfde gebouw mag plaatsvinden. Verder wil ik alle metalheads oproepen die er niet bij waren; Jullie hebben een hele leuke dag gemist en zorg dat je er volgend jaar wel bij bent!! Stiekem kregen we inderdaad wel een beetje dat oude Dynamo gevoel. Over oud gesproken, ik hoor vaak dat de line-up voor oudere mannen is en dat ze het allemaal niet meer aan zouden kunnen in de pit!!! Dat is echt onzin, ten eerste voel je je zo oud als je bent en ten tweede werd er flink tekeer gegaan in de pit. Dat wil ik de jonkies wel eens zien doen tijdens de volgende editie ;-) Bij deze willen we de organisatie dan ook bedanken voor de leuke dag en volgend jaar zijn wij er zeker weer bij!!  Special thanx aan Tjerk!! (Eugene Straver en Talitha Martijn)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!