Met deze derde editie van Fields of Rock kent het festival een nieuwe start op het Evenemententerrein Walibi World te Biddinghuizen, na de eerste twee edities in het Goffert Park te Nijmegen vond de organisatie het tijd worden voor een meerdaags festival inclusief camping. Het festival krijgt daarom dan ook de bijnaam “Camping Out Loud” mee. Deze nieuwe locatie kennen we natuurlijk al van het Lowlands festival dat hier al een aantal jaren plaatsvindt. Met grote namen zoals Iron Maiden, Ozzy Osbourne, Velvet Revolver, Slayer, Dream Theater, Motörhead, Korn, Megadeth en Heaven And Hell wist de organisatie al snel een zeer complete en gevarieerde line-up neer te zetten, echter dit mocht niet leiden tot grotere bezoekers aantallen. Zo waren er volgens horen zeggen zo rond de 15.000 bezoekers op beide dagen, dit in tegenstelling van de vorige editie in Nijmegen waar Rammstein af mocht sluiten voor iets meer dan 40.000 mensen.  

Net als voorgaande edities was het aanbod verdeeld over drie podia waardoor het soms moeilijk kiezen was welke band te gaan bekijken. Zo stonden er een aantal uitstekende band op het zelfde tijdstip geprogrammeerd, zo moest er bijvoorbeeld gekozen worden tussen Volbeat op het Ragestage en Black Label Society op het hoofdpodium. Verder kwam daar nog bij dat op de zaterdag het programma nogal eens werd omgegooid, zo wisselde After Forever met Pappa Roach, moest Machinehead afzeggen omdat de band met pech in Duitsland stond waardoor ineens Dublin Death Patrol op het hoofdpodium speelde en wisselde Pain Of Salvation van plek met Kamelot, waardoor vele bezoekers vaak op de verkeerde plek stonden te wachten. De presentatie van het festival lag in handen van Evan Seinfeld en zijn vrouw, de beroemde pornoster Tera Patrick.

Vrijdag 15 juni

Rond de klok van 18.00 uur ging de camping voor het Fields Of Rock festival open, ondanks dat er vandaag nog geen bands zouden spelen was het al een drukte van belang rond het festival terrein. Op deze eerste dag van het festival hebben sommigen van ons (Martina, Talitha, Tjerk en Eus) dan ook al een voorproefje genomen op het festivalterrein door de Temple Of Rock maar eens te gaan bezoeken. Hier kon je alvast bekenden opzoeken en een biertje drinken en kijken naar de Metal Disco met koptelefoons…. In eerste instantie dacht ik dat dit echt heel saai zou zijn maar het tegendeel werd al snel bewezen. Met een paar drankjes in je kraag en een heleboel vrienden en bekenden kijken naar een stel dansende en headbangende mensen met koptelefoons is al leuk maar nog leuker is het als zij met zijn allen in een keer een refrein meeschreeuwen. Wij hoorden de muziek niet en dan hoor je in een keer al die lui “Highway to hell” schreeuwen bijvoorbeeld. Hilarisch!! Goeie grap!! (Talitha)

Zaterdag 16 juni

Dan is het al snel zaterdag, normaliter begint een festival altijd gezellig met een kopje koffie, echter nu was dat dit keer nog niet op het festival terrein maar gewoon thuis. De organisatie was namelijk zo vriendelijk geweest om ook dagkaarten in de verkoop te doen waar dan ook gretig gebruik van gemaakt werd. Na de auto kwijtgeraakt te zijn in een of ander grasveld en na een hoosbui konden we dan toch spoedig onze weg vervolgen het festival terrein op. (Koos en Thomas)

Om alvast een beetje van de sfeer te proeven, mochten we nog de laatste paar nummers van Lauren Harris aanschouwen. De dochter van Iron Maiden chef Steve Harris heeft gelukkig niet de schitterende looks van haar vader geërfd, maar ook de muzikaliteit was hier ver te zoeken. Gewoon rechttoe rechtaan rock, die waarschijnlijk alleen op dit festival stond omdat paplief hier ook optrad. Niet goed, niet slecht, maar ook niet boeiend. Lauren had er kennelijk wel in zin, gezien de vele uitroepen dat het publiek toch echt wel 'fucking brilliant' was. Ook de rest van de band stond wel met plezier op het podium. De muziek was alleen niet briljant genoeg om je op de vroege ochtend al te laten verleiden tot uitbundigheid. (Koos en Thomas)

Doordat Pappa Roach niet op tijd kon zijn door problemen met de tourbus stond ineens After Forever op het hoofdpodium geprogrammeerd. After Forever is een band die eigenlijk iedere show een muzikaal hoogstandje neerzet. De band moet het momenteel zonder gitarist/grunter Sander Gommans doen, daarom maakt de band momenteel gebruik van voormalig Orphanage zanger George Oosthoek om de grunts voor zijn rekening te nemen. De band trapt hun show af met twee songs van het inmiddels vijfde album ‘After Forever’ dat op 17 april uitkwam. Het publiek reageert nogal lauw bij het horen van deze songs. De band moet het dan ook hebben van de bekendere songs zoals “The Pledge Of Alliance #1” en “Monolith Of Doubt”. Verder werden dan nog de songs “Discord” en “Digital Deceit” gespeeld en sloot de band af met de klassieker “Follow In The Cry” waarbij het publiek dan ook uitbundig stond mee te klappen. Verder valt er bijna nooit veel op de shows van AF aan te merken, zangers Floor blijft een uitstekende frontvrouw en heeft het publiek dan ook volledig in de hand. Ook dit keer gaf de band een goede show, zonder al te veel foutjes. (Talitha)

Nadat op het hoofdpodium aangekondigd werd dat Machine Head voorlopig nog met een kapotte tourbus in Duitsland stond, begon het gegoochel met speeltijden en podia, waardoor we moesten rennen naar Dublin Death Patrol, die ineens een uur vroeger op het hoofdpodium stonden. De allstar band rondom (voormalige) kopstukken uit de Bay-Area Thrash-scene, zoals Chuck Billy (Testament) en Steve Zetro Souza (ex Exodus) speelt muziek zoals die daar in de begin jaren tachtig gemaakt werd. Ouderwetse thrash dus. En dat beviel ons goed. Gespeeld werden veel nummers van hun eerste cd, ‘DDP 4 Life’, zoals: “RIP”, “Pigs In The Hollow”, en “Sid Vicious” afgewisseld met covers van UFO (Lights Out) dat voor de gelegenheid werd omgedoopt tot “Lights Out In Dublin”, Thin Lizzy (Cold Sweat, Thunder And Lightning) en Motörhead (Iron Fist). Speciaal te vermelden hierbij is “Alone In The Dark”, dat oorspronkelijk van Testament is. Leuk, ouderwets optreden, met op het eind tijdens de afsluiter “Unnatural Causes” bijna 10 man op het podium, die er allemaal zichtbaar zin in hadden. Waar koop je dat nog tegenwoordig. (Koos en Thomas)

De volgende band die we mochten aanschouwen was Heaven & Hell op het hoofdpodium. De band die misschien niet onder de naam Black Sabbath toert, maakt echter wel de meeste aanspraak op deze naam, zoals dit optreden ook bewees. Dio heeft nog steeds een formidabele stem ondanks zijn leeftijd en de muzikale fundering van de heren Iommi, Butler en Appice stond als een huis. Hoewel de speeltijd aan de korte kant was, 50 minuten, was deze bloemlezing uit 3 platen Sabbath al een van de hoogtepuntjes van FOR. Nummers die langskwamen waren onder meer “Heaven and Hell” (met lange uitgesponnen stukken solo van Iommi en Appice), “Children Of The Sea”, “Die Young”, “Voodoo”, “The Sign Of The Southern Cross”, “The Mob Rules”, “I“ en afsluiter “Neon Knights”. Hopelijk komt deze samenstelling nog een keer voor een clubtour naar Nederland, want dit optreden was eigenlijk niks meer dan een teaser. Om deze band twee uur te mogen aanschouwen moet fantastisch zijn. (Koos en Thomas)

Op het kleinste podium, het “Rage Stage” genaamd speelde daarna Mastodon, tussen de oudjes op het hoofdpodium een welkome afwisseling. Met een show waarbij de nadruk vooral op de laatst verschenen CD, ‘Blood Mountain’ lag, maar ook genoeg oudere nummers werden gespeeld, werden we omver geblazen door een orkaan van drums, bas, gitaar en geschreeuw. Een band die alleen kwam om te spelen en niet om met het publiek te lullen las voor uit eigen werk met: “Naked Burn”, “Where Strides The Behemoth”, en van de nieuwe: “The Wolf Is Loose”, “Capillarian Quest”, “Crystal Skull” en “Colony Of Birchmen”. Om daarna af te sluiten met “Blood & Thunder”. Mastodon wist hier vandaag een overdonderend optreden neer te zetten waarbij het volume ook eindelijk op een acceptabel niveau kwam, wat de rest van het festival nog wel eens te wensen over liet. (Koos en Thomas)
 

Slayer is de laatste jaren niet echt te betrappen op spetterende optredens, zoals mensen uit vroegere tijden zich nog wel voor de geest kunnen halen. De laatste memorabele show voor mij was op Dynamo drie jaar terug, aangezien er ineens veel materiaal van ‘Show No Mercy’ en ‘Hell Awaits’ in de setlist was verschenen. Maar vandaag was het een optreden van net niet. De setlist was net niet interessant genoeg. Hoewel ik uitermate verrast was om het nummer “Show No Mercy” ineens te horen, was bijna de gehele setlist een aaneenschakeling van nummers die ze nu toch echt wel eens te vaak gespeeld hebben. Van het nieuwe album kan “Cult” live nog redelijk overtuigen, maar “Jihad” doet het voor mij in ieder geval niet. Daarnaast leek het alsof Tom Araya net uit het vliegtuig was gestapt en een enorme jetlag had. Na elk nummer werd er ongeveer een nieuw kopje koffie te voorschijn getoverd vanachter de muur van Marshalls. Druk in zijn ogen wrijvend, waggelde hij een beetje rond. Ook het zingen werd voor een aanzienlijk deel overgelaten aan het ietwat matte publiek, wat ook niet heel bevorderlijk was. Niettemin waren de heren wel enthousiast over wat zich er kennelijk voor hun ogen afspeelden. Ik heb zelfs Kerry King kunnen betrappen op een glimlach, wat toch wel een zeldzaamheid is. Hopelijk durven de heren de volgende keer het aan om de setlist eens drastisch om te gooien. Een beetje vernieuwing kan geen kwaad. En dan kan er weer eens, misschien op een gewone concertshow weer ouderwets echt gevlamd worden. (Koos en Thomas)

Uiteraard vind ik Slayer gewoon altijd geweldig en voor mij was het wel weer een van de betere shows, qua geluid en snelheid. Ook was ik erg blij om te zien dat Tom Arraya die verschrikkelijke baard er eindelijk weer afgeschoren had. Hij zag er gelijk weer 10 jaar jonger uit!! (Talitha)

Inmiddels wist niemand meer wie nou waar ging spelen, hoe laat, en of ze dat met broek aan zouden doen. Alleen het hoofdpodium was vrij consistent in tijdschema en programmering (op Dublin Death Patrol na dan). Vandaar dat zich dan ook zo rond de klok van acht iedereen zich richting het hoofdpodium begon te bewegen, op de mensen die Dragonforce uitkeken na. (Koos en Thomas)

Afsluiter in de tent is vandaag het Engelse Dragonforce, mede door de verschillende wijzigingen en verschuivingen van diversen bands begint de show van Dragonforce zo’n 15 minuten te laat. Als de bandleden dan uiteindelijk het podium opspringen vliegt de band uit de startblokken met de songs “Revolution Deathsquad“ en “Fury Of The Storm”. Natuurlijk wordt het laatste album ‘Inhuman Rampage’ van de band ook niet vergeten en zo krijgen we o.a. de song “Operation Ground And Pound” te horen gevolgd door het van het debuutalbum afkomstige “Heart Of A Dragon”. Het dak gaat er bijna af als het nummer “Dawn Over A New World” afkomstig van het uit 2004 stammende album ‘Sonic Firestorm’ wordt ingezet, waaruit blijkt dat de oudere nummers al goed ingeburgerd zijn bij het vooral jonge publiek dat vandaag de grote tent inneemt. Vervolgens krijgen we nog de nummers “My Spirit Will Go On” te horen,  beide gitaristen Herman Li en Sam Totman gaan gedurende de gehele show een prachtig gitaarduel aan en ook van de rest van de band straalt het enthousiasme er vanaf. Dit sloeg natuurlijk over op het overgebleven publiek dat speciaal voor de Engelse band in de tent was blijven staan en zo stond het grootste deel hiervan dan ook met een brede glimlach de capriolen van de band te bewonderen. Vervolgens wordt het optreden afgesloten door het nummer “Through The Fire And Flames”, maar de band zal niet rusten voordat de toegiften “Valley Of The Damned” worden gespeeld. Het geluid vanavond was zeer goed te noemen, de lichtshow was uitstekend en ook op show van de band viel niets aan te merken. Verder laat Dragonforce maar vaak genoeg blijken dat er met veel plezier wordt gespeeld, echter zanger ZP Theart laat wel wat blijken dat hij lichtelijk geïrriteerd is omdat de tent naarmate het optreden verstrijkt leger en leger wordt omdat het overgrote deel van het publiek toch een plekje opzocht voor het hoofdpodium om Iron Maiden te kunnen zien. (Eus)

Terechte afsluiter deze dag was Iron Maiden. Van tevoren was redelijk iedereen op de hoogte dat de show een mix zou zijn tussen nummers van het nieuwe album ‘A Matter Of Life And Death’ en nummers van ‘The Number Of The Beast’, gezien het feit dat dit album 25 jaar geleden uit kwam. Hierdoor was de set een afwisseling tussen oud en nieuw werk. En ik moet eerlijk zeggen, het nieuwe album kan live een stuk beter overtuigen dan op plaat. Nummers als “Different World”, “Brighter Than A Thousand Suns” en “The Reincarnation Of Benjamin Breeg” hebben duidelijk ineens veel meer power als het door zes mannen live gespeeld wordt. Een klein minpunt wat ik vond was dat de nummers van het 25-jarige album wel nummers waren die over het algemeen altijd al gespeeld werden zoals “Run To The Hills”, “The Number Of The Beast”. Alleen “Children Of The Damned” was eigenlijk een welkome verrassing. Maar verder dan deze kniesoor was het een geweldig optreden. Bruce was goed bij stem, en had er zin in. Door middel van een flauw grapje hier en daar probeerde hij alle zittende mensen aan de zijkanten nog over te halen om mee te doen. Maar dat was gedeeltelijk aan dovemansoren besteed. Er werd volop gebruik gemaakt van het podium en het daarop opgestelde decor. Ook kwam er nog een levensgrote Eddie-robot langslopen en als klap op de vuurpijl stond er op een gegeven moment zo ongeveer een tank op het podium. Geweldig. Na een kleine pauze kwamen de heren nog terug voor de toegift die bestond uit “2 Minutes To Midnight”, “The Evil That Men Do” en “Hallowed Be Thy Name” wat uit volle borst werd meegezongen door iedereen. Tevens werden we door Bruce lekker gemaakt voor de volgende zomertour, waarin we een heuse podiumpiramide kunnen verwachten, evenals dat “Rime Of The Ancient Mariner” live gespeeld zal worden. Feest! (Koos en Thomas)

Zondag 17 juni

Na een zeer geslaagde eerste dag is al snel de zondag aangebroken. De programmering van vandaag is gelijk vanaf de eerste bands al zeer vet te noemen, we begeven ons dan ook al ruim op tijd naar het festivalterrein.

Terwijl vele mensen al een uur in de rij staan voor de ingang loop ik op mijn gemak naar de mainstage voor mijn held, Zakk Wylde met Black Label Society. Als ik de eerste tonen te horen krijg begint het al te kriebelen. Tja dan maar snel nog een stuk verder naar voren toe. De band is erg op elkaar ingespeeld en ondanks het nog vroege tijdstip hebben ze er allemaal erg veel zin in. Zakk zijn stem en gitaarwerk bezorgen mij kippenvel, maar dat kan niet zonder de rest van deze geoliede machine! Nummers die voorbij kwamen waren onder andere “New Religion”, “Been A Long Time”, “Suffering Overdue” en de krakers “Bleed For You” en “Suicide Messiah”. Uiteraard horen en zien we de nodige spetterende solo’s en kan ik alleen maar aan de grond genageld blijven staan. Dan volgen nog de songs “Fire It Up”, “Black Mass”, “Reverends” en “Concrete Jungle” om vervolgens met het laatste mooie nummer “Stillborn” afscheid te nemen van BLS, wetende dat Zakk in ieder geval straks weer op het podium zal staan ;-) (Talitha)

Als op zondag Black Label Society en Volbeat allebei moeten beginnen is het lastig kiezen…. Volbeat is echt een goede band maar ik moet toch voor het grootste gedeelte kiezen voor Black Label Society. Hierbij wel mijn indruk van Volbeat. De mensen die al naar binnen zijn schijnen Volbeat te redelijk goed te kennen, vol overtuiging staan ze al voor het podium te wachten. De band speelt hun stevige Deense Rock ’n Roll vol overgave en wat knap is, het klinkt net zo goed en strak als op de CD’s. Dat kan je lang niet van alle bands zeggen. Een paar nummer die voorbij gekomen zijn onder meer “Another Day, Another Way” en het wat zwaardere “Mr. & Ms. Ness”. Het meest opvallende is het mooie gevarieerde stemgeluid van zanger Michael Poulsen. De Denen hebben er duidelijk zin in en weten op dit relatief vroege uur het publiek met songs zoals “The Gardens Tale“ en “Soulweeper” zeer goed met zich mee te krijgen terwijl ze vol overgave hun nummers ten gehore brengen. Verder krijgen we dan nog het aan de legendarische Johnny Cash opgedragen nummer “Sad Mans Tongue” te verwerken. De sympathieke heren sluiten hun set af met de eigenzinnig uitgevoerde Dusty Springfield cover “I Only Wanna Be With You” van . Zanger Michael laat zich nog even letterlijk op handen dragen als hij tijdens de laatste tonen het publiek in duikt. Deze jongens weten wat feesten is op hoogstaand muzikaal niveau en tevens is de muzikale mix van Metallica, Life of Agony, Johhny Cash en Elvis enorm aanstekelijk. Volbeat wist dan ook een retestrakke set neer te zetten en als de band dit niveau vast weet te houden ligt er een gouden toekomst in het verschiet. (Talitha)

Dave Mustaine, de roodharige frontman van Megadeth ziet er vandaag gezond uit en is zeer goed bij stem, misschien komt dit wel omdat de band op een zeer vroeg tijdstip al op het hoofdpodium geprogrammeerd staat. Ons hoor je echter niet klagen want Megadeth heeft er zichtbaar zin in en dat merken we ook aan de kwaliteit van de muziek. Naast Megadave vinden we op gitaar en drums respectievelijk de gebroeders Glen en Shawn Drover en op bas wordt de band zeer verdienstelijk bijgestaan door James LoMenzo die we nog kennen van o.a. Black Label Society. De eerste paar nummers die de revue passeren zijn: “Sleepwalker”, “Take No Prisoners”, “Wake Up Dead” en “Set The World Afire”. Natuurlijk heeft Dave weer de nodige politieke songs geschreven voor zijn laatste album ‘United Abominations’ waarvan we dan ook het sublieme “Washington Is Next!” te horen krijgen. Tussen de nummers door worden korte aankondigingen gedaan en Dave walst met zijn band weer verder naar “Hangar 18”, “Kick The Chair” en “Tornado Of Souls”. Hierna volgen nog wat favorieten en oudjes in de volgorde van “Peace Sells”, “Symphony Of Destruction” en sluit de band de set af met de openingstrack “Holy Wars... The Punishment Due" van het uit 1990 stammende album ‘Rust in Peace’. Megadeth wist mij vandaag zeer te overtuigen, de set bestond naast het nodige nieuwe werk ook uit voldoende klassiekers, een geslaagd maar iets te kort optreden!! (Talitha)

De volgende band op het hoofdpodium is Motörhead. Tja, wat moet je hier nog over vertellen? Ik denk dat bijna iedere bezoeker van FoR deze band de laatste jaren al een keer of tien heeft kunnen zien en bewonderen. De heren komen het podium op en doen waar ze goed in zijn. Ze spelen een leuke maar niet echt verrassende set. Zo krijgen we onder meer de songs “Snaggletooth”, “Stay Clean” en “Be My Baby” voorgeschoteld. Vervolgens knalt het trio “Killers”, “Metropolis”, “Over The Top” en “One Night Stand” door de speakers. Dit keer word er niet met flessen wijn over de PA gegooid zoals de laatste keer dat ik de band aan het werk zag en waren de heren in een redelijk goed humeur. De band was is laatste jaren weer zeer actief en bracht ons enkele uitstekende albums zoals ‘Inferno’ en het afgelopen jaar verschenen album ‘Kiss Of Death’. De gelikte show gaat verder met “In The Name Of Tragedy”, “I Got Mine” en “Sacrifice” met een knallende drumsolo van Mickey Dee, “Going To Brazil” om vervolgens af te sluiten met de klassiekers “Killed By Death”, “Ace Of Spades”. Het zijn nog altijd de klassiekers waarmee de band het al jaren doet, vanaf de opener tot de laatste noten van “Overkill” is het vandaag opnieuw een feest der herkenning die dan ook door bijna alle bezoekers luidkeels meegezongen wordt. Uiteraard was het volume ook zoals we van Motörhead gewend zijn en dat is oorverdovend hard. But hey, we are Motörhead and we play Rock ’n Roll!! (Talitha)

Korn aankondigen is overbodig. Met de muur van geluid die losbarst als de band de eerste noten begint te spelen is er geen ontkomen aan. De knalharde bassklanken zijn met gemak te horen op het hele terrein, en waarschijnlijk ook op de camping!! Juist door die harde bass krijgt Korn zijn eigen unieke geluid, echter de band is momenteel behoorlijk uitgedund want na het vertrek van gitarist Brian 'Head' Welch heeft ook drummer David Silveria een tijdelijke rustpauze ingelast. De drumpartijen worden echter moeiteloos overgenomen door Slipknot-drummer Joey Jordison die wordt bijgestaan door een tweede drummer en een percussionist, het doel hiervan is mij echter een raadsel want Joey Jordison beukt er lekker op los en heeft totaal geen hulp nodig. Verder wordt de band dan nog bijgestaan door een toetsenist die verder ook niet echt een grote toevoeging is aan de band. In totaal staan er dan ook vijf extra bandleden op het podium en nog slechts drie originele bandleden. Het geluid is verder in orde en zo weet de band zich door een set te worstelen die vooral bestaat uit de nodige klassiekers zoals “Falling Away From Me”, “Here To Stay” en “Got The Life”. Zanger Jonathan Davis heeft er duidelijk zin in die vervolgens nog zijn doedelzak tevoorschijn om een aardig stukje te spelen op dit zo moeilijk bespeelbare instrument. Het degelijke optreden wordt vervolgens afgesloten met de uitsmijter “Freak On A Leash”. Deze band weet dan toch nog een energieke set neer te zetten en ik krijg dan ook na afloop van een aantal mensen te horen die eigenlijk helemaal geen Korn fan zijn dat het optreden van vandaag toch stond als een huis. (Talitha)

Vol spanning haasten de aanwezige (vooral) dames zich naar de Temple Of Rock om de heren van Type O Negative te bewonderen. Frontman Peter Steele staat weer op het podium zoals we gewend zijn. Voor sommigen lijkt dit ongeïnteresseerd en voor anderen is het zijn doomy nonchalante image. Hoe dan ook, een bijzondere verschijning. De band staat er en de tent is behoorlijk vol. En het is er echt bloedverziekend heet. Doordat het geluid wat aan de harde kant is en nog niet helemaal lekker klinkt zijn de eerste paar nummers iets minder van kwaliteit. Er werd begonnen met een cover: “Magical Mystery Tour” van de Beatles om vervolgens gelijk hun statement krachtig uit de speakers te laten knallen met “We Hate Everyone”. Vervolgens krijgen we “The Profits Of Doom” te verwerken van het onlangs verschenen album ‘Dead Again‘. De doomy en slepende muziek, gecombineerd met de loodzware stem en de looks van Peter Steele doet toch menig vrouwenhart sneller kloppen. Wel valt me op dat ook de gitarist een aardig stuk zang voor zijn rekening neemt. We vervolgen de set met “Anesthesia”, “These Three Things”, “Hey Pete” en “Kill You Tonight”. Dan is het afgelopen….. Dat kan bijna niet, we hebben nog bijna geen krakers gehoord. En gelukkig had ik gelijk. De 2 toegiften bestaan uit mijn favoriete nummers van de heer Steele en consorten, namelijk: “Kill All The White People”, “Love You To Death”, “Christian Woman” en hun grootste succesnummer ooit: “Black No 1”. Gelukkig maar want ik vond de setlist voor de toegiften wel een beetje tegenvallen, maar met deze laatste songs kwam het toch nog allemaal goed. (Talitha)

Op het rage podium staan ondertussen de heren van Suicidal Tendencies te popelen om te beginnen, de band trapt af met enkele klassiekers in de vorm van “You Can’t Bring Me Down”, “Trip At The Brain” en “War Inside My Head” waarmee meteen de toon van de show is gezet. Het publiek weet dit ook te waarderen en gaat vanaf de eerste tonen dan ook als een razende tekeer, klasse. Zanger Mike Muir heeft een moeilijke periode met een aantal operaties achter de rug, die volgens eigen zeggen nog steeds niet echt beter is. Mike maakt ons dat duidelijk met de woorden “The doctors told me I shouldn't be here, but that's exactly why I'm here”, maar gezien de manier waarop hij constant over het podium rent en geen moment stil staat lijkt hij weer helemaal de oude. Ook de rest van de band waarvan we eigenlijk alleen gitarist Mike Clark nog kennen is in goede doen en zo krijgen we onder meer de songs “Send Me Your Money”, “We Are Family” en “Possessed To Skate” voorgeschoteld. Het publiek vond het allemaal prachtig en ondanks dat de band de laatste jaren niet echt vaak live te zien was en al een behoorlijke periode al geen nieuw materiaal heeft uitgebracht was het veld voor de Ragestage dan toch redelijk goed gevuld. Zo konden we verder nog genieten van de songs “I Saw Your Mommy”, “How Will I Laugh Tomorrow … “ en afsluiter “Pledge Your Allegiance” waarbij Mike het publiek uitnodigde om op het podium te komen dat dan ook binnen de kortste keren compleet vol met fans stond. Suicidal Tendencies wist hier vandaag dan ook een van de betere shows van de dag neer te zetten, klasse!!! (Eus)

Als het tijd is voor Velvet Revolver zegt mijn brein, kom we gaan ernaar toe en mijn voeten zeggen, nee we zitten zo lekker…. Maar ja we hebben het wel over Velvet Revolver. Dus al schuifelend gaan we wederom op weg naar het hoofdpodium om daar de zeer gewaarde gitarist Slash en co te aanschouwen. Velvet Revolver trekt gelijk de aandacht als “Let It Roll” uit de speakers knalt. De band heeft in Scott Weiland een hele goede frontman gevonden en de hele band is erg lekker op elkaar ingespeeld. Al snel volgen de nummers: “Do It For The Kids”, “Sucker Train Blues”en “She Mine”. Gek genoeg kan het mij nu al iets minder bekoren. Ik denk dat mijn verwachtingen hoger lagen. Het is een leuke band met alleraardige nummers maar ik mis toch nog een klein beetje power. Toch blijf ik staan (uiteraard in de hoop dat er nog wat nummers van Guns ’n Roses voorbij komen). Dan komen de songs “Fall To Pieces” en “Just Sixteen” voorbij om mij vervolgens blij te maken met een Guns ’n Roses nummer in de vorm van “It's So Easy” waarbij het hele publiek weer klaar wakker wordt om hard mee te kunnen zingen. Slash geniet zichtbaar en speelt er dus krachtig en vol overgave op los. Ook zijn Hoed en sigaret ontbreken niet. De band begint met het spelen van “Sex Type Thing” om vervolgens “She Builds Quick Machines”er achter aan te gooien. En na “Set Me Free” en de cover “Psycho Killer” is het tijd voor nog een Guns ’n Roses nummer in de vorm van “Mr. Brownstone”. Wederom is het iets ingezakte publiek nu weer uitbundig mee aan het schreeuwen. Als laatste wordt afgesloten met de van het debuut album afkomstige song “Slither” die ook goed gewaardeerd word door ondergetekende. Kortom een goed optreden met de nodige hoogstandjes van vooral Slash en Scott. (Talitha)

Dan zijn we op deze metalzondag nu aanbeland bij Dream Theater. De symfonische en progressieve muziek van deze heren zit erg goed in elkaar. Muzikaal gezien weten de heren precies wat ze kunnen en willen bereiken. Voor veel mensen een lust, persoonlijk word ik er na een tijdje een beetje zenuwachtig van. De band weet goed wat het publiek van FoR wil horen en de set van vandaag bestaat dan ook uit het hardere, meer metal gerichte materiaal dat dan ook vooral afkomstig is van het Train Of Thought album. Maar ook het materiaal van de meest recente albums werd niet vergeten waarvan we onder meer de songs “Constant Motion”, “The Dark Eternal Night” en “Panic Attack” kregen te horen. Zoals eerder ervaren spelen de heren een rete strakke show waarbij de vonken van de gitaren en het keyboard vliegen. De volgende nummer passeerde vervolgens de revue, “As I Am”, “Honor Thy Father”, “Endless Sacrifice”, waarna ik de draad even kwijt was. Er werd geëindigd met het bekendste nummer van de band in de vorm van “Pull Me Under” dat door het publiek uitbundig wordt meegezongen. Na zoveel gepingel, geriff en gefreak (ruim anderhalf uur) op alle instrumenten moet mijn brein even tot rust komen. (Talitha)

Als Ozzy Osbourne het podium betreedt valt mij als eerste op dat hij erg fit lijkt en dat hij zijn haar heeft laten knippen. (hierdoor ziet hij er een beetje uit als een muzikant uit een EMO band die zijn haar nog moet laten groeien, haha). Dit keer mogen er gelukkig wel gewoon foto’s gemaakt worden, met de vermelding dat er wel met water gespoten zou worden. Dus fotograven moesten goed uitkijken voor hun camera’s. Voordat de band het podium betreedt schreeuwt Ozzy vanachter het podium “I can’t hear you” waarop een luid gejuich uit het publiek losbarst, dit spelletje wordt een aantal keer herhaald en vervolgens betreed de band het podium en komt ook de Madman te voorschijn. Er wordt afgetrapt met de klassieker “Bark At The Moon” om vervolgens de stemming er gelijk goed in te krijgen met “Mr. Crowley”. Ozzy heeft wel eens een stuk slechter gezongen dus ik moet zeggen dat hij redelijk bij stem is op een paar flinke valse uitschieters na. Al heel snel begint hij met zijn waterpistool te spuiten en vooral de security en enkele fotograven moeten het hierbij ontgelden. Zouden de emmers water te zwaar worden of is dit een typisch geval van gemakzucht? Vervolgens krijgen we het nieuwe “Not Going Away” te horen waarna de band vervolgens de Black Sabbath klassieker “War Pigs” inzet. De set van Ozzy bestaat verder naast de nodige krakers zoals “Believer”, “Suicide Solution”,  “I Don’t Know” en “Mama, I’m Coming Home” uit nieuw materiaal van het onlangs verschenen album ‘Black Rain’ zoals de gevoelige ballad “Here For You”. Het beste wordt echter tot het laatste moment bewaard en zo krijgen we dan nog de ultieme Ozzy song “Crazy Train” voorgeschoteld waarop het optreden zo’n vijftien minuten voor de officiële speeltijd verstreken is afgesloten met de Black Sabbath song “Paranoid”. Op zich was het optreden van de band zeer degelijk en hebben we natuurlijk kunnen genieten van het gitaarspel van gitarist Zakk Wyle en klopte drummer Mike Bordin (ex-Faith No More) alle gaatjes keurig dicht. De storende factor in het geheel was dan ook de heer Osbourne zelf die vanaf halverwege de set zijn stem voor een groot deel kwijt was en herhaaldelijk bleef roepen “I can’t hear you”. Nee, neem dan collega Ronnie James Dio die met zijn meer dan zestig jaar nog loopzuiver weet te zingen.

Hiermee was dan alweer een einde gekomen aan twee dagen rock en metal in Bidinghuizen, we hebben een aantal zeer degelijk shows gezien van bands zoals Iron Maiden, Heaven And Hell, DDP, Mastodon, op de zaterdag en Megadeth, Volbeat, Dream Theater, In This Moment en Suicidal Tenencies op de zondag. Natuurlijk was het onmogelijk om met slechts drie reporters en een fotograaf alle bands te reviewen en fotograferen, maar wij hebben het toch zeer goed naar onze zin gehad.

Plus en minpunten

Nu toch nog wat punten van opbouwende kritiek, in de hoop dat de organisatie hier wat mee kan en wil doen. Als we dit niet duidelijk maken komen ze dit ook niet te weten en kunnen ze er niks aan veranderen. Dat het 1 muntje kost (die al niet goedkoop over de toonbank gingen) om een lullig klein bekertje water te krijgen is erg duur. Volgende keer gewoon 1 muntje voor een plastic flesje Spa alsjeblieft. En laten we hopen dat de munten automaten het volgend jaar wel goed doen. Ze werkten zeker niet optimaal en dat was ook pas nadat de rolluiken eindelijk open gingen, die wilden eerst half of helemaal niet open.
 

Als er geschoven wordt met het tijdschema, moet dit wel meerdere malen op alle drie de podia en over het hele terrein aangekondigd worden, zodat mensen niet de bands missen waarvoor ze kwamen. Natuurlijk kan de organisatie het niet helpen dat er bands niet op tijd komen, maar de informatie was gewoonweg wat karig. En een elektronisch bord ergens op het midden van het festival terrein zou dan ook uitkomst moeten bieden. Dit was vooral de eerste dag het geval. Graag hadden wij nog gezien dat Machinehead alsnog zondag ergens tussen de line-up geschoven zou zijn zodat we ze toch konden zien spelen….ze waren zondag namelijk gewoon aanwezig!!

Het meest positieve was dan toch wel de wachttijden bij de eet en drink gelegenheden die zeer minimaal waren, als die er al waren en dat de overgebleven drankmunten tot een half uur na de laatste band ingeleverd konden worden om vervolgens je geld terug te krijgen. Ook de kwaliteit van het eten was dik in orde en was er voldoende keuze. Verder was het terrein ondanks de regen zeer goed begaanbaar en zeer ruim van opzet.
 

Er waren echter veel te weinig Wc’s waardoor de wachtrijen steeds langer werden. Dit zouden ze zowat moeten verdubbelen. (en liefst, mannen en vrouwen apart). Hoe dit op de camping was kunnen we verder niet beoordelen omdat we daar niet geweest zijn.

De ingang naar het festivalterrein was ook te klein en ging veel te laat open. Zelfs de pers moest door de gewone ingang waardoor we op de zondag maar net op tijd voor de eerste band aanwezig waren. Dit resulteerde in het feit dat men ruim voor 12 uur al in de rij stond waardoor veel mensen nog in de rij stonden terwijl de eerste bands al het podium afliepen. Dit is echt niet leuk als je favoriete band als eerste op de dag speelt. Veel mensen stonden dan ook te vloeken en te schelden. Dit was dan ook volkomen terecht want als je een band als Black Label Society als eerste band op het hoofdpodium programmeert, zijn er natuurlijk ook veel mensen die deze band graag willen zien! Dus hekken voortaan minimaal een uur eerder open zodat iedereen op zijn gemak naar binnen kan.

Nog een klein aandachtspuntje gericht aan de bezoekers. Dat wil zeggen aan sommigen die eerst zeuren dat alle drank zo duur is maar vervolgens wel met hun cola en bier naar de mensen gaan gooien die voor hun staan. Ik weet niet wat de reden hiervan is en ik kan ook de lol er niet van inzien maar het zou fijn zijn als ze daar eens mee zouden stoppen. (je maakt hiermee niet alleen mensen kwaad en vies maar het komt ook op fototoestellen en andere apparatuur terrecht, je kan toch wel begrijpen dat dit erg vervelend is!?

Bij deze willen we verder iedereen van de organisatie bedanken, en met name Rob en Janis en de gehele Mojo crew voor het organiseren van een zeer leuk opgezet festival met, met een line-up die zeker de moeite waard was, klasse!!! Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug te zien in Biddinghuizen. Wel hopen we dan op een nog grotere headliner die ervoor kan zorgen dat het festival bomvol uitverkocht raakt in 2008, wij willen in ieder geval inzetten op AC/DC, Metallica of Judas Priest om er maar een paar te noemen.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!