Elsrock vond dit jaar voor de derde keer plaats in het rustieke plaatsje Rijssen. Het gemoedelijke en gezellige festival heeft het nieuws de afgelopen jaren een aantal keren weten te halen door de regionale ophef over al dan niet godslasterende zaken van optredende bands. Dit mag de pret echter niet drukken en met een mooie line-up kost het ons dan ook niet veel moeite om richting Rijssen te vertrekken. De volgende namen passeerden op 25 augustus de revue: Nevermore, Scar Symmetry, Dream Evil, Hatesphere, Autumn, Chiraw, Non Divine, Thessera, Demia, One Bullet Left en Dialogue. Keuze genoeg en voor ieder wat wils dus.

Eenmaal aangekomen op het sportterrein van de plaatselijke voetbalclub R.K.S.V is het eerste wat opvalt dat het niet echt snel volstroomt met mensen. Ik verwacht met deze line-up een flink aantal bezoekers maar ze laten tijdens de eerste paar bands nog even op zich wachten. De mensen komen dan ook langzaam aan stuk voor stuk naar binnen gewandeld. Verder detail is dat het terrein zeer netjes is opgesteld, het podium ziet er prima uit en zo zijn er ook voldoende drank en eetgelegenheden en een kleine niet al te grote festivalmarkt.

Als de eerste band Dialogue begint is het veld nog niet erg bevolkt. Dit is wel een beetje jammer voor deze heren. Ondanks dat spelen ze gewoon goed hun rocknummers en probeert de band de sfeer er toch in te brengen met songs zoals “Run Today”. Ook het nummer “Drunk at 10 AM” rockt en funkt stevig. Verder werd de bands dan nog bijgestaan door een gastzangeres waarvan mij de naam is ontschoten. Deze heren doen het zeker niet slecht live en hadden dus terecht een plekje op het podium verdient.

One Bullet Left is de tweede band van vandaag. Deze broekies doen het goed bij jong en oud en inmiddels staat er dan ook redelijk wat publiek voor het podium. Deze sympathieke gastjes spelen menig stevig death/thrash nummer en is leuk om naar te kijken. Het eerste nummer wat uit de speakers knalt, is een cover van Cataract “Denial Of Life”. Wat meteen opvalt, is vooral het strakke spel van drummer Yorick Woltjer die vandaag een strakke pot speelt en ook bassist Rik Overmars laat horen wat hij waard is. Dat de mannen echt leuk kunnen spelen en al zo jong into metal zijn komt ook deels door de ouders die ook wel van een stevig potje vette muziek houden. Zij helpen en begeleiden de jonge gasten die ondertussen al niet meer onderdoen voor menig grote en volwassen metal band. Deze heren hebben al met grote namen gespeeld zoals Kreator en Megadeth. Vandaar dat ik denk dat we nog heel veel van One Bullet Left gaan horen. Als de Bullets dan klaar zijn vermaken ze zich de hele dag op het festival en zo jong als ze zijn krijgen ze veel aandacht van je jonge meiden en volwassenen en poseren ze gewillig voor de foto.

Dan is het de buurt aan het Amsterdamse Demia. Deze heren gingen eerder door het leven onder de naam Cancelled. Deze naam zorgde af en toe voor problemen en werd enige tijd geleden omgedoopt in Demia. Op 24 september is het nieuwe album ‘Insidious’ van de band via Scarlet Records uitgekomen waarvan we onder meer de songs “Gutterfly”, “Phantom Limbs” en “Evolutional Regression” voorgeschoteld kregen. De strakke metalcore van de band werd uitstekend gebracht, alleen jammer van de podiumpresentatie van zanger Yaov die niet echt met het publiek weet te communiceren. Verder werden nog de songs “Sweet Salvation” en “Flaw The Immaculate” hard het publiek ingeslingerd. Echter weet Demia ondanks de enthousiaste podiumpresentatie van de rest van de band het publiek niet echt te overtuigen, jammer.

De Braziliaanse progmetalband Thessera is de volgende band die op het programma staat, de band debuteerde met het album ‘Fooled Eyes’ waarover ze een dik jaar hebben gedaan om het op te nemen. De kritieken waren echter lovend en dat resulteerde dus op een plaatsje op het Elsrock festival en zal de band tevens te zien zijn op het Progpower festival. De band begint wat onwennig aan hun optreden met een instrumentale song. Het geluid is echter op dat moment nog niet al te best omdat de band ook niet echt bekend is bij het publiek van Elsrock blijft het erg leeg voor het podium. Technisch is het overigens allemaal dik in orde en ook zanger Marcelo Quina beschikt over een uitstekende stem. Gedurende het optreden wist de band nog wel te overtuigen en was ook het geluid wat beter afgesteld, echter omdat wij ook verder ook niet bekend waren met het gespeelde materiaal besluiten we maar om de festival markt van een bezoekje te vereren.

De in witte uitrusting geklede heren van Non-Divine hebben ondertussen heel wat leuke shows met grote namen gedaan en je kunt zien dat ze zich helemaal thuis voelen op het podium. Het Arnhemse gezelschap won in 2005 de prestigieuze Aardschok Metal Bash en schopte het eerder dit jaar met hun debuutalbum ‘Asylum 45 ’tot cd van de maand in de Aardschok. De teksten en titel van ‘Asylum 45’ komen overeen met de kleding die zo uit een gesloten inrichting zijn gehaald waarop ook de podiumpresentatie is gebaseerd die weer samenvalt met de songs en de teksten. De band weet wat er moet gebeuren en doet dit goed, ondanks de wat slechte geluidskwaliteit. Enkele nummers die we te horen kregen zijn onder meer “One Life, One Soul”, “In Shame” en “Breathe”. Natuurlijk bestaat de set voor een groot gedeelte van songs van het debuutalbum maar we krijgen ook nog een enkele nieuwe song te horen die geheel in het straatje van het debuutalbum liggen. Het publiek reageert op een enkeling na nogal mat op muziek van de band, de Machine Head cover die de band normaal gesproken te gehore brengt werd vandaag echter niet van stal gehaald, dit zou echter wel goed bijgedragen hebben om het nogal tamme publiek een goed wakker te schudden. Zanger Ivor gaf mij van te voren al aan dat hij niet echt bij stem was door een verkoudheid / keelontsteking maar daar was vandaag niet veel van te horen, de band wist dan ook vandaag een zeer redelijk optreden neer te zetten.

Hierna is het de beurt aan de Overijsselse metalcore formatie Chiraw en ondanks dat het Elsrock pas voor de derde keer plaatsvindt, staat de band, die begin 2006 werd opgericht al voor de twee maal op de bill van het festival. Net als Non-Divine is Chiraw een voormalig winnaar van Aardschok’s Metalbash en kreeg hun EP ‘Resurrection’ uitstekende recensies en ligt het debuutalbum ‘Dark Frequencies‘ sinds enkele weken klaar is en was vandaag voor het eerst te koop bij de merchandise stand op het festival terrein. Ondanks dat ik de muziek van de band verder niet echt ken maakt de band toch een zeer degelijke, energieke en enthousiaste indruk. Het geluid is goed en ook het publiek lijkt het allemaal wel ok te vinden en na enig aandringen, ontstaat er dan ook nog een redelijke circlepit voor het podium. De band speelde vandaag natuurlijk veel materiaal van het nieuwe album waaronder het titelnummer “Dark Frequencies“. De stevige songs die ergens tussen Chimaira en Devildriver in liggen worden goed gebracht en mede door de interactie met het publiek van zanger Robin de Groot kan de band dan ook een redelijke respons van het publiek rekenen.

Na al het geweld van voorgaande bands is het tijd voor wat rustigers, het Friese Autumn staat vandaag redelijk hoog op de bill van het festival. Deze uitstekende band aangevoerd door frontvrouw Nienke de Jong bracht dan ook enkele maanden geleden het uitstekende album ‘My New Time’ uit waarop de band een nieuw en fris geluid liet horen. Net zoals enkele maanden geleden op het Waldrock festival trapt de band af met de songs “State Of Mind” en “Blue Wine”, beide afkomstig van ‘My New Time, waarvan we later in de set tevens de songs “Satellites”, “Closest Friends Conspire” en het titelnummer te horen krijgen. Wat betreft deze nieuwe songs, deze klinken veel frisser dan het oudere werk van de band en ook de grunts behoren tot het verleden. Natuurlijk krijgen we ook enkele oudere songs te verwerken zoals “The Silent Madness” en “Premeditated Dying”, afkomstig van de “Gallery of Reality” single uit 2005. Ondanks dat de band normaal gesproken over een redelijke fanatieke aanhang beschikt werd de band vandaag nogal lauwtjes ontvangen. Overigens was de band vandaag dan ook eigenlijk de vreemde eend in de bijt. De band probeert er dan ook nog wel wat van te maken, de band staat enthousiast en strak te spelen en ook Nienke die vandaag opnieuw erg goed bij stem is maant het publiek nog wel naar voren, dit mag echter niet baten. Het toch zeer degelijke optreden wordt vervolgens afgesloten met de song “Summer’s End” waarop we kunnen concluderen dat de band geen enkele song van het debuut “When Lust Evokes The Curse” heeft gespeeld.

Eigenlijk zou na Autumn het Deense Mnemic aan moeten treden, echter het optreden van de Denen werd slechts een week voor aanvang van het festival afgezegd door de band. Omdat in deze korte periode geen vervanger geregeld kon worden besloot de organisatie om alle band wat meer speeltijd te geven en de pauzes tussen de bands door zo’n 5 minuten langer te alten duren.

Omdat het optreden van Mnemic niet door ging was het eveneens uit Denemarken afkomstige Hatesphere de volgende band op het Elsrock podium die het publiek mocht proberen wakker te schudden. De band wist de laatste jaren door het vele touren een grote fanbase op te bouwen, dit resulteerde echter wel dat de band eerder dit jaar hun bassist en drummer zag vertrekken en was het optreden op Elsrock tevens het laatste optreden van gitarist Henrik "Heinz" Jacobsen. Zoals enkele weken later na het festival zou blijken was dit tevens de laatste Nederlandse show met zanger Jacob Bredahl die na het beëindigen van de Poolse tour de band ook zou verlaten. Vanaf dat de band het podium betreedt gaat het dak eraf, het enthousiasme waar deze band keer op keer mee weet te overtuigen slaat als snel over naar het publiek en ontstaat er binnen de kortste keren een stevige moshpit. Ook het geluid is vanaf het eerste moment prima in orde. Natuurlijk staat dit optreden in het teken van het eerder dit jaar uitgebrachte album ‘Serpent Smiles And Killer Eyes’ en zo kregen we onder meer de songs “Drinking With The King Of The Dead” en “Lies & Deceit” voorgeschoteld maar natuurlijk werd ook het oudere werk zoals “The Sickness Within” en “The Coming Of Chaos” niet vergeten. Hatesphere wist hier vandaag een zeer sterke indruk achter te laten en trapt het gaspedaal nog eens flink in waarop het publiek nog eenmaal uit zijn gaat, klasse! Het enige minpunt is dat zanger Jacob Bredahl hier vandaag voor de laatste keer op Nederlandse bodem te zien was, ho het verder moet met deze uitstekende band zal de toekomst uitwijzen.

Met het contracteren van het Zweedse Dream Evil heeft de organisatie van Elsrock een prima band in huis weten te halen, de band wist met het uitbrengen van het album ‘The Book Of Heavy Metal’ in 2004 immers een prima heavy/power metal album uit te brengen en de band was sinds het uitkomen van het debuut ‘Dragonslayer’ in 2002 nog niet vaak live te zien geweest in de lage landen. De band begint hun set vervolgens met de songs “United”, “Blind Evil” en “Fire! Battle! In Metal!”. Ondanks dat zanger Niklas Isfeldt zo hier en dar nog wel wat moeite heeft met de hogere uithalen vindt het publiek het allemaal prachtig en weet de band met de songs “In Flames You Burn”, “Made Of Metal” en “Children Of The Night” een sterke indruk achter te laten. Het hoogtepunt van het optreden is natuurlijk het afsluitende “The Book Of Heavy Metal” dat uitbundig wordt meegezongen door de voorste rijen van het publiek, klasse.

Scar Symmetry is naast Dream Evil de tweede Zweedse band op de affiche van het Elsrock festival. De band werd in 2004 opgericht door o.a. Jonas Kjellgren (Carnal Forge) en bracht inmiddels twee uitstekende album uit, te weten ‘Symmetric in Design’ in 2003 waarop de band meteen een deal met het Duitse Nuclear Blast in de wacht weet te slepen waarop in 2006 het album ‘Pitch Black Progress’ wordt uitgebracht. De band weet met de combinatie van extreme en melodieuze passages en de gevarieerde vocalen een sterke indruk op mij achter te laten. Ik had echter de indruk dat een groot deel van het publiek de band niet echt kende of de muziek niet wist te waarderen want de publieksreacties waren nogal aan de matte kant. De oorzaak hiervan zal mede bij de band zelf gezocht moeten worden want de band straalt nu niet echt iets uit op het podium, ze zouden eens een kijkje moeten nemen bij bijvoorbeeld Hateshere of het afsluitende Nevermore. Wat betreft de kwaliteiten van de band, hier was geheel niets op aan te merken, de cleane zangpartijen werden uitstekend vertolkt en ook de brute passages kwamen perfect uit de verf en zo kregen we veel materiaal van het 'Pitch Black Progress' album voorgeschoteld maar werd ook en song zoals “Chaosweaver” niet vergeten. Scar Symmetry zette hier vandaag een prima optreden neer allen jammer dat slechts een handje vol fans hiervan genoten.

Nevermore is vandaag de hoofdact en na een zware tandartsbehandeling (het trekken van twee verstandskiezen en een wortelkanaalbehandeling) twee dagen eerder bij de frontman Warrel Dane, was het afwachten of ze wel konden spelen. De dag ervoor werd de show in Helmond op het laatste moment afgeblazen en even werd er gevreesd voor het optreden op Elsrock. Tot ons grote genoegen gingen de heren toch het podium op en tot mijn grote verbazing werd het zingen van Warrel per nummer beter. Je kon nog wel zien dat hij pijn had maar wilde de fans niet teleurstellen. (Na de show bleek ook dat hij door te zingen de hechtingen in zijn mond allemaal kapot getrokken had) Petje af voor deze professionele instelling!! Het optreden van Nevermore werd afgetrapt met mijn favoriet “I, Voyager” en “The River Dragon Has Come”. Was het geluid aan het begin nogal matig, na enkele songs stond het geluid perfect afgesteld en zo konden we genieten van nummers zoals “Inside Four Walls”, “ My Acid Words” en “Final Product”. Hierna werden we verrast met het niet zo vaak live gespeelde “Deconstruction” en ging de band verder met het snelle “Born” gevolgd door het schitterende “The Heart Collector”. Verder kregen we nog de nummers “Who Decides”, “Narcosynthesis”, “No More Will” te horen. Het optreden werd vervolgens afgesloten met nog twee van mijn toppers, “This Godless Endeavor” en “Enemies Of Reality”. Ondanks dat de setlist gebaseerd was op de laatste drie albums van de band en op een enkele song na geen verassingen bevatte had ik deze show voor geen goud willen missen. Het altijd mooie samenspel van gitaristen Jeff Loomis en Chris Broderick (die live de plaats inneemt van de inmiddels definitief vertrokken Steve Smyth), de donderende bas partijen van Tim (die Jim vervangt wegens ziekte) en de heerlijke drums van Van maken samen met de mooie maar typische stem van Warrel een zeer prettig gevoel in mij los.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!