De laatste keer dat we op het gezellige Bospop festival aanwezig waren was enkele jaren terug, om precies te zijn in 2005 toen Iron Maiden het festival in stijl afsloot. Omdat de jaren daarop het programma minder rock en metal georiënteerd was hebben we een aantal jaar overgeslagen. Echter met het bekendmaken van het programma enkele maanden voor de 28ste editie van het festival werd het al duidelijk, dit jaar zouden de vonken er weer afspringen en zouden de gitaren weer ronken.

Het Bospop festival is inmiddels uitgegroeid tot een driedaags evenement. Zo staan er niet minder dan 32 bands in drie dagen tijd op de twee podia van Bospop, echter zoals in het verleden werden de stevige bands tot de laatste dag bewaard. Zodoende was het voor ons dan ook niet echt interessant om de eerste twee dagen aanwezig te zijn, maar zo was de derde dag dat wel met namen als Thin Lizzy, Apocalyptica, Ted Nugent, Europe en ZZ Top op het hoofdpodium en Anathema, Riverside en Opeth in de tent des te interessanter. Het waren op de zondag dan ook zo’n kleine 10.000 bezoekers die de weg naar het festival wisten te vinden dat daarmee net niet uitverkocht was.

De eerste twee dagen van het festival laten wij dus voor wat het is en rijden we zondagmorgen vroeg richting Weert. Als we rond de klok van twaalven bij het festival terrein aankomen schijnt de zon inmiddels volop en belooft het een mooie dag te worden. Na een kleine wandeling vanaf de parkeerplaats naar het terrein van nog geen tien minuten kunnen wij zonder problemen onze passen ophalen en snellen we naar binnen. We zijn echter net te laat om het Nederlandse Leaf op het hoofdpodium nog te zien.

Inmiddels is Wide Open, de eerste band in tent ook al begonnen en omdat het nog erg vroeg op de dag is besluiten we de band van een afstandje te beluisteren om ondertussen het festivalterrein te verkennen en hierbij de diversen standjes met cd’s, dvd’s en t-shirts af te struinen.

De eerste band die we eigenlijk echt aan het werk zien vandaag is Subway to Sally. Dit Duitse zevental weet folk met metal op een zeer eigenzinnige manier te mixen. Naast de standaard instrumenten zoals gitaar, drums en bass maakt de band tevens gebruik van onder andere viool en diversen andere klassieke instrumenten. Verder worden de meeste teksten in het Duits gezongen, maar zoals al snel blijkt is de beste man niet zo goed bij stem vandaag. Omdat ik niet echt bekend ben met de band heb ik de titels van het gespeelde materiaal ook niet echt in mij opgenomen. Verder wist de band wel een degelijke show neer te zetten, vooral de uitstekende vuurspuug-act zag er erg goed uit op het grote podium.

Een van de bands die we vandaag willen zien is Thin Lizzy. Het is alweer een jaar geleden dat we de band in ons land aan het werk zagen. Dit was op het Arrow Rock fesitval in Biddinghuizen, deze show was te gek dus mijn verwachtingen voor vandaag zijn dan ook erg hoog. De band trapt af met de songs “Jailbreak”, “Waiting For An Alibi” en “Don’t Believe”, na enkele minuten is het mij dan al duidelijk, de band heeft er zin in vandaag. De set vandaag is echter niet veel anders dan voorgaande shows, Thin Lizzy bezit dan ook zo veel klasse songs dat ons de ene na de andere klassieker wordt voorgeschoteld zoals “Are You Ready”, “Emerald” en “Dancing In The Moonlight”om vervolgens door te gaan met het schitterende “Still In Love With You” waar de aanwezigen wel heel snel kippenvel en romantische gevoelens bij krijgen. Grote klasse! Natuurlijk is het optreden niet hetzelfde zonder Phil Lynott maar zanger John Sykes weet zich alleraardigst staande te houden. Als we bij de song “Bad Reputation” zijn aanbeland krijgen we de drumsolo van drummer Tommy Aldridge voorgeschoteld die hiermee laat zien dat je geen drumstokken nodig hebt om je drumkit er eens flink van langs te geven zodat de vonken er vanaf vlogen. Echter dit kunstje kennen we onderhand wel en ik zou dan ook liever een extra song in de setlist verwerkt zien. Verder worden nog onder meer de songs “Suicide”, “Cowboy Song” en als laatste publieksfavoriet “Boys Are Back In Town” gespeeld. Ondanks dat het alweer meer dan twintig jaar geleden is staat de band nog steeds tijdens iedere show even stil bij het overlijden van Phill Lynott en iedere keer weer als ze dat doen krijgen ik toch weer kippenvel! Mensen blijven altijd (voort) bestaan in de herinnering en natuurlijk in hun muziek. Supervet optreden dat ook zeer gewaardeerd werd door het publiek want het was behoorlijk druk vooraan het hoofdpodium!

Het Engelse Anathema staat vandaag al vroeg geprogrammeerd op het tentpodium. De band heeft een roemrijk metal verleden maar is de laatste jaren steeds meer de progressieve kant opgegaan waardoor de band met gemak tussen het rijtje van bands zoals Opeth en Riverside past. Aan het begin van de set heeft de band nog enige technische problemen, maar als deze zijn opgelost weet Anathema ons vandaag te vermaken met een uitgebalanceerde set met zowel nieuw als oud materiaal. Zo krijgen we onder andere de nummers “Fragile Dreams”, “Flying Far Away”, “Closer” en van het uit 1999 stammende ‘Judgement’ album afkomstige “One Last Goodbye” te verwerken. Tijdens het nummer “A Natural Disaster” mocht zangeres Lee Douglas opdraven en was er was vandaag ook plaats voor enkele nieuwe songs in de vorm van “Angels Walk Among Us”. Deze song zal op het aanstaande album ‘Horizons’ komen te staan, het optreden werd overigens afgesloten met een mij onbekend instrumentaal nummer dat waarschijnlijk ook op dit album zal verschijnen. Wat mij betreft was Anathema hier vandaag de verassing van de dag, de band straalde van spelplezier en ook het geluid was nog eens uitstekend.

Op het hoofdpodium is het inmiddels alweer tijd voor Danko Jones om het publiek een uur lang te vermaken. De band was hier vandaag om het laatste werkje, getiteld ‘Never Too Loud’ te promoten. De Canadese band wist hier vandaag te overtuigen en zanger Danko Jones weet als geen ander het publiek te entertainen en kletst de songs gemakkelijk aan elkaar. Omdat ik echter niet echt bekend ben met de songs van de beste man heb ik niet echt op de songtitels gelet, maar al met al wist de band hier vandaag een strak optreden neer te zetten en wist de band tevens moeiteloos de aandacht van et publiek vast te houden.

Het Poolse Riverside mag aantreden op het tentpodium, ondanks de deze band nog redelijk onbekend is, begint de tent toch aardig vol te stromen. Voor vele bezoekers was dit dan ook de eerste kennismaking met de band, de band wist in november 2005 het echter met hun tweede album ‘Second Life Syndrome’ tot cd van de maand in de Aardschok te schoppen. De band bedient zich van door Pink Floyd, Opeth en Porcupine Tree geďnspireerde muzikale stukken met donkere passages en emotionele stemmingswisselingen en is inmiddels behoorlijk populair in progressieve scene. De band bracht inmiddels drie albums uit waardoor we vandaag een bloemlezing uit het repertoire van deze band voorgeschoteld kregen zoals de songs “Voices In My Head”, “Conceiving You”, “02 Panic Room”. De Polen brachten een uur lang hoogstaande symfonische progrock, met als hoogtepunt het gitaarwerk van Piotr Grudziński. Het publiek, dat waarschijnlijk ook voor Opeth was gekomen, wist het allemaal wel te waarderen, het bleef dan ook behoorlijk druk in de tent gedurende het optreden. Echter als je niet bekend bent met het materiaal van de band zoals ik, kennen de nummers onderling weinig variatie waardoor het moeilijk wordt om de aandacht gedurende het hele optreden vast te houden.

Apocalyptica mag met hun strijkersmetal proberen het veld meer in beweging te krijgen. De band opent met “Refuse/Resist” van Sepultura. Aan de reacties op het veld te zien, is dit geen band waar het gros van de mensen voor is gekomen. De reactie is over het algemeen genomen erg lauwtjes. De band laat zich hierdoor niet uit het veld slaan en knalt er een eigen song “Grace” achteraan. Ook hier wordt door het grootste gedeelte van het publiek lauw op gereageerd. Gelukkig bestaat het voorste kwart van het veld wel uit fans want anders was dit wel een heel zwaar uurtje voor de band geweest. Normaal gesproken slaat de sfeer altijd wel om wanneer de band Metallica songs gaat spelen maar het luidkeels meebrullen blijft nagenoeg uit. De band reageert hierop door furieuze versies van "Fight Fire With Fire" en "Creeping Death" te spelen. Ik begin me af te vragen of het merendeel van het publiek deze songs herkent als zijnde metal klassiekers. Perttu irriteert zich behoorlijk aan de tamme houding van het overgrote deel van het publiek want hij is vooral erg veel bezig om de delen in de muziek die wel aan zouden kunnen spreken, op te 'leuken' met wat gestrijk over de kam waardoor er krakerige en jankerige klanken tussen de andere partijen door gieren. De term: kattengejank is hier zeker op zijn plaats. De andere twee leden blijven onverminderd enthousiast bezig om het publiek mee te krijgen en gelukkig maar want het voorste kwart geniet zichtbaar. Persoonlijke hoogtepunten zijn er voor ondergetekende voldoende: het aan de vrouwen opgedragen “Bittersweet”, “Betrayal” en natuurlijk Grieg’s “Hall Of The Mountain King”. De muziek van deze band is goed te gebruiken bij een diner bij kaarslicht maar valt op dit festival voor de meeste bezoekers meer onder de noemer ‘een moeilijk verteerbare festivalhap bij zonlicht’, in de tent was de band dan ook beter op haar plek geweest.

Overlappend met Apocalyptica staan de heren van Opeth geprogrammeerd in de tent. Net op tijd kom ik aan in een redelijk gevulde tent. Om mij heen kijkend, zie ik allerlei soorten geďnteresseerde mensen: heel jong, heel oud en alles wat er tussen zit. Na een stemmig intro dondert de band erin met "Demon Of The Fall". Een aantal oudere mensen naast mij waren blijkbaar door de tekst van het programmaboekje gelokt en hadden op iets meer progressief gehoopt want die trekken haast wit weg en/of kijken vol ongeloof naar het podium en fronsen de blik bij het horen van de grunt. Deze mensen maken na een halve minuut muziek al rechtsomkeert en haasten zich naar de uitgang van de tent. Het daarop volgende "The Baying Of The Hounds" zorgt ervoor dat er nog wat meer mensen in mijn omgeving vertrekken maar voor de Opeth fan is dit: genieten! De aankondigingen van Mikael zijn als vanouds: "I wanted to write a song about squeezing tities but it turned out as always to be a song about satan and death" en "We're Opeth and we've made a bunch of records. This is from our latest record. I hope you like it and if you don't? Fuck off'. Het nummer dat gespeeld wordt van ‘Watershed’ is “Heir Apprentice”. Deze eerste kennismaking met het nieuwe materiaal vraagt naar meer nieuw werk maar dat blijft uit. Tijdens de rustige gedeelten van de song kun je een speld horen vallen. Er mag dan wat minder publiek aanwezig zijn. Het publiek dat er is, is met de volle aandacht bij het optreden en gebruikt de rustige passages niet voor hun achtergrondgelul zoals dat tegenwoordig schijnt te 'horen'. Drummer Martin leeft zich helemaal uit achter zijn drumstel. Nieuwkomer Frederik heeft hier en daar wat moeite met sommige cleane tokkelpassages maar speelt de verdere gitaarpartijen alsof hij nooit anders heeft gedaan. Na "The Drapery Falls" is het afgelopen en kan Opeth deze beproeving voor toch heel wat nieuwe gezichten als geslaagd in het boekje bijschrijven.

De volgende act op het hoofdpodium is de madman Ted Nugent, de beste man was tot voor kort al heel wat jaren niet meer in Nederland te zien geweest maar sinds het optreden twee jaar terug op het Arrow rock festival is Ted weer wat vaker in ons land te zien geweest. Het was dus dringen geblazen voor het podium om een van de grote legendes uit de Amerikaanse rock Ted Nugent aan het werkt te zien. De grootste successen scoorde Ted in de tweede helft van de jaren zeventig en de jaren tachtig met de albums ‘Ted Nugent’, ‘Free For All’, ‘Cat Scratch Fever’, ‘Double Live Gonzo!’ en ‘Weekend Warriors’. Begin jaren negentig smaakte hij opnieuw het grote succes met de supergroep Damn Yankees. Sinds 1995 legt hij zich vooral toe op toeren in Amerika waar hij naast reguliere shows, ook veel optreedt voor oorlogsveteranen en militairen, maar ook voor liefdadige doelen. Ted is verder een verwoede jager en een controversiële figuur met zijn door en door Amerikaanse levensfilosofie, dit wordt dan ook vaak geuit in gewaagde uitspaken tijdens zijn shows. Echter deze blijven vandaag veelal achterwege, het optreden van vandaag bestaat onder meer uit de klassiekers “Wang Dang Sweet Poontang" en de publieksfavoriet "Cat Scratch Fever”. De gierende solo’s en de stevige rock & roll van ome Ted klinkt zuiver en hard, het volume is aardig open geschroefd en de P.A. wordt hierdoor aardig op de proef gesteld. Wat betreft de ex-Dokken ritmesectie met Mick Brown en Barry Spikes valt er weinig op aan te merken, deze twee heren wisten een solide basis neer te zetten. Als na een klein uur afsluiter “Great White Buffalo” wordt ingezet lijkt de test geslaagd. Het optreden van Ted Nugent zit erop en iedereen die de beste man aan het werk zag kan vandaag terugkijken op een zeer geslaagd optreden.

Na Ted 'Winnetou' Nugent is het tijd voor Europe. Een band waar, zo lijkt het in ieder geval, heel wat mensen voor zijn gekomen, getuige de hoeveelheid Europe-shirts. De band opent met “Love Is Not The Enemy”. Het geluid is vanaf het begin goed en voor de eerste keer niet zo ontzettend hard en schel maar helder zoals het hoort. De voorste rijen gaan helemaal uit hun dak en narmate het optreden vordert, wint de band steeds meer terrein. Tot zeker op de helft van het veld raken mensen enthousiast van de melodieuze hardrock met pakkende refreinen. Een resultaat waar vooral zanger Joey Tempest verantwoordelijk voor is. Hij bespeelt de menigte als een ervaren frontman en ondanks dat er toch ook aardig, wat de boer niet kent dat vreet hij niet mensen staan, weet Europe de aandacht van het publiek vast te houden. Van ieder album worden songs gespeeld maar de nadruk ligt op de albums ‘Out Of This World’ en het album ‘The Final Countdown’. De hits gaan er in dat opzicht in als koek en naarmate de set vordert, raken meer mensen hongerig naar de muziek van deze Zweden. “Carrie” wordt voor de verandering deels akoestisch en deels met band gespeeld. Na “Rock The Night, Start From The Dark” (ingeluid met de woorden of het publiek wel tegen een heavy song kan), “Cherokee” en natuurlijk “The Final Countdown” is het feestje dat Europe heet helaas voorbij. Om mij heen kijkend zie ik alleen maar blije gezichten en kan ik niet anders concluderen dan dat de band net als vorige keren dat ik ze zag, kwam, zag en overwon. Dat ze niet alleen dat bandje van “The Final Countdown” en nog een paar hits zijn, wordt vandaag weer bewezen. Eigenlijk hadden ze het festival gewoon moeten afsluiten aangezien er na dit optreden een hoop mensen zich naar de uitgang begeven.

Na een lange dag wordt het festival uiteindelijk afgesloten door ZZ Top, de band moest afgelopen jaar hun optreden op het Arrow Rock festvial nog afzeggen wegens ziekte van bassist Dusty Hill. De band trapt af met de songs “Under Pressure” en “Waiting For The Bus” waarop ons meteen en ding duidelijk wordt, gitarist Billy Gibbons heeft er zichtbaar zin in en deze wordt ondersteund door de ritmesectie Dusty Hill op bass en Frank Beard achter de drumkit. De show is een en al entertainment, de lichtshow is uitstekend maar het zijn toch wel de ingestuurde danspasjes die me het meest doen verbazen. Ik zag de band dan ook nog nooit eerder aan het werk, maar de Heren Gibbons en Hill maakte er wel een show van en met krakers zoals “I'm Bad I'm Nation Wide”, “Gimme All Your Lovin” en “La Grange“ en de oudjes “Chevrolet” en “Going down to Mexico” kan er niet veel meer mis gaan. Echter omdat wij nog een lange reis voor de boeg hebben en we ook de volgende dag weer aan het werk moeten besluiten we om na een uurtje het optreden te laten voor wat het was en huiswaarts te keren.

Al met al kan ook deze 28 ste editie van Bospop kan volgens mij als zeer geslaagd de boeken in.Het weer was de hele dag geweldig, de zon scheen volop en ook de temperatuur was zeer aangenaam. Ook de sfeer was erg goed en de line-up was uitstekend. Echter omdat de bands in de tent ons vandaag wat minder goed lagen hebben we helaas Dickey Betts & Great Southern, Little Feat en Dana Fuchs over moeten slaan. Rest mij verder niets dan iedereen van de Bospop organisatie te bedanken voor het organiseren van een erg leuk en vooral gezellig festival. Wat betreft de editie voor volgend jaar hier zijn nog toezeggingen over gedaan, maar wat ons betreft zien we graag in 2009 eenzelfde opzet als in 2008. Hierbij willen we het voor dit jaar erbij laten en hopelijk tot Bospop 2009! (Talitha Martijn, Eugene Straver, Jaco Dekker)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!