Het is alweer twee jaar geleden dat we een van de gezelligste festivals van Nederland bezochten. De line-up, van de alweer dertigste editie van het Bospop festival was dit jaar echter zeer aantrekkelijk waardoor de keus snel gemaakt was. De eerste dag, waarbij de nadruk van de bands wat meer op het pop / rock genre gericht was hebben we echter over moeten slaan. Maar de tweede dag met bands als Twisted Sister, Status Quo, Billy Idol, Uriah Heep, Anvil en de Michael Schenker Group was voor de echte rock en metal fan op voorhand al een feest waar de vonken er weer af zouden springen. Verder is het met deze line-up duidelijk dat de Bospop organisatie het gat, dat door het wegvallen van het Arrow Rock Festival is ontstaan behoorlijk weet op te vangen. Het is dan ook niet voor niets dat het festival dit jaar is uitgeweken, na 16 jaar gebivakkeerd te hebben op sportpark Boshoven, naar een veel groter terrein aan de rand van Weert. In totaal wisten dan ook zo’n 28.000 bezoekers die de weg naar het festival wisten te vinden, en tel daar nog eens ruim 1400 vrijwilligers bij op en het feest is compleet.

De eerste dag (en de vooravond op het campingterrein) van het festival laten wij dus voor wat het is en zo rijden we zondagmorgen vroeg richting Weert. Als we rond de klok van elf uur bij het festival aankomen, schijnt de zon inmiddels volop en belooft het een mooie, zeer warme dag te worden. Na een kleine wandeling vanaf de parkeerplaats naar het terrein van nog geen tien minuten kunnen wij zonder problemen onze passen ophalen en snellen we naar binnen, want door de voetbal finale is het programma enigszins omgegooid en zijn de aanvangstijden van een aantal bands behoorlijk vervroegd.

De eer is aan The 1.90’s om het hoofdpodium te openen op het vroege tijdstip van 11.00 uur in de morgen. We pikken nog net de laatste tonen mee en wat opvalt is dat de band hun uiterste best om de nog slapende mensen wakker te maken met hun stonerrock muziek. Het is nog akelig leeg op het veld, maar toch staat er vlak voor het podium een clubje met wakkere mensen, die deze muziek wel kunnen waarderen.

De opener in de tent hebben we helaas gemist, omdat we uiteraard het terrein ook even moeten bekijken en checken. Het was overigens Nicole Fermie die in de tent aan de slag was gegaan. Persoonlijk heb ik nog nooit van deze zangeres gehoord, maar ze zingt en begeleid zichzelf op gitaar en wordt daarbij ondersteund door een bassist en drummer. Op een afstand klinkt het aardig, maar deze muzikale stroming is niet zo mijn ding.

De eerst act die we vandaag echt willen zien is het Amerikaanse metalcombo Texas Hippie Coalition. Deze Rednecks staan al om 12.15 op het hoofdpodium in plaats van de oorspronkelijke tijd van 13.15. We zijn echter gelukkig op tijd om de Texanen aan het werk te zien, want dit was een band die we zeker wilden aanschouwen. Deze brute kerels spelen een mix van Pantera-achtige metal. De behoorlijk stevige zanger heeft een mooie, lage stem en de band is een leuk en apart stel mannen die het duidelijk naar hun zin hebben. Terwijl wij compleet wegbranden in de zon, maken zij er een waar feest van. Ze zijn blij dat ze in Nederland zijn en dat laat zanger Big Dad Rich meerdere malen merken aan het publiek. Natuurlijk niet alleen vanwege de softdrugs, maar ook vanwege de uitbundige publieksrespons. De weet dan ook een gedegen set neer te zetten en rockt er stevig op los. Al met al laten de Texanen een goede indruk achter, ondanks dat ik totaal bekend was met het gespeelde materiaal.

Om kwart voor één is het de beurt aan de Canadezen van Anvil om de tent te doen schudden, en deze is ook goed gevuld als deze heren hun kunnen tonen. Anvil bestaat al sinds de jaren zeventig en met hun looks en muziek kan je deze band dan ook een ‘cult’ band noemen. De band is ten dele van invloed geweest op het geluid van bands als Metallica, Slayer en Guns N’ Roses maar Anvil kende niet de roem die deze bands wel gegund was. De band trapt af met opener “666”, afkomstig van het uit 1982 stammende album ‘Metal on Metal’ en gevolgd door de klassieker “School Love” afkomstig van het debuut uit 1981. Deze band heeft zijn sporen al aardig verdiend maar wist nooit echt door te breken bij het grote publiek. De meeste aanwezigen weten echter dat er enige tijd geleden een zeer aangrijpende DVD over het wel en wee van de band is uitgebracht, de documentaire 'Anvil! The Story of Anvil'. Deze DVD is dan ook zeker een aanrader voor de liefhebber van klassieke heavy metal. De muziek en zang klinken lekker en de mannen persen er flink wat nummers doorheen gedurende hun set, die onder mee bestaat uit nummers zoals “Winged Assassins”, het meest recente album “This Is Thirteen”, “Flying Blind“ en “Thumb Hang“. Na een carrière van meer dan dertig jaar kan de band geprezen worden voor hun doorzettingsvermogen en na de klassieker “Metal On Metal” verlaat de band met opgeheven hoofd onder luid applaus van het publiek het podium.

Na het geweld van Texas Hippie Coalition gaat het er bij de rockers het Engelse Uriah Heep heel wat rustiger aan toe. Als de band het podium betreedt wordt er luid gejuich door het publiek, de band draait dan ook niet voor niets al meer dan veertig jaar mee. De band opent met “Wake The Sleeper”, “Return To Fantasy” en “Book Of Lies”. De band staat zichtbaar met veel plezier op het podium, en zo krijgen we onder meer prima uitvoeringen van onder meer “Bird Of Prey“,”Sunrise” en “Free 'n' Easy”voorgezet. Het publiek vindt het allemaal prachtig, ondanks de hitte blijft het dan ook behoorlijk vol voor het podium. Natuurlijk ontbreken ook de hits niet zoals “Free Me”, “Gypsy” en de mega uitsmijter “Easy Livin'“. Wat verder vooral opviel aan dit optreden was het grote spelplezier van de band en als je het ons vraagt kan de band met gemak nog jaren mee.

Na de laatste tonen van Uriah Heep staat de volgende act alweer klaar in de tent. Het is de Michael Schenker Group, het gezelschap rond de befaamde en in het verleden vergruisde gitarist Michael Schenker. De band trapt af met “Armed And Ready”, “Cry For The Nations” en “Let Sleeping Dogs Lie”. Wat volgt is een bloemlezing uit het complete oeuvre van de heer Schenker waarbij de set traditiegetrouw voor het overgrote deel uit de bekende klassiekers bestaat. Zo kunnen we onder meer genieten van nummers als “Are Ready To Rock”, “Lost Horizons“, het instrumentale “Into The Arena” en “On & On”, dat hard wordt meegezongen door een deel van het publiek. Zanger Gary Barden is vandaag echter niet zo goed bij stem en laat de hoge noten voor wat het is, hij is dan ook de zwakste schakel in de band. Gelukkig maakt het strakke gitaarwerk van Michael een hoop goed, de beste man weet de ene na de andere schitterende riff uit zijn zwart-witte Flying V te toveren. Ook wordt het ouder werk van de her Schenker niet vergeten en zo krijgen we nog de UFO covers “Rock Bottom” en “Doctor Doctor” voorgeschoteld en kunnen we concluderen dat de band een gevarieerde setlist heeft afgewerkt zonder al te veel verassingen. Dat de nuchtere Michael Schenker en band prima op elkaar ingespeeld zijn is duidelijk, op deze manier kan de Michael Schenker Group er dan ook nog met gemak een aantal jaren tegen aan.

Twisted Sister mag om half vier het hoofdpodium betreden. Deze mannen onder leiding van Dee Snider staan altijd garant voor stevige, meezingbare rock. Dee zijn make up was schijnbaar op, wat wel even wennen was. De band beleefde zijn hoogtijdagen in de jaren 80, maar de band weet anno 2010 nog steeds stevig te rocken. Twisted Sister hakt er meteen lekker in met “Under the Blade”, gevolgd door “The Kids are Back” en de “Stay Hungry”. De band gaat vervolgens verder met “Captain Howdy”, afkomstig van de door Dee Snider geschreven film die je echt eens moet gaan kijken! Ieder nummer staan we uit volle borst mee te zingen en dat we nog een tandje harder moeten gaan zingen, blijkt uit klassieker en meezing nummer “We're Not Gonna Take It”. Dit nummer werd speciaal opgedragen aan het Nederlandse team voor het voetbal. De mannen hebben het zichtbaar naar hun zin en dat heeft zijn uitwerking op het aanwezige publiek. Verder horen we onder meer “Shoot 'em Down” voorbijkomen, waarbij Dee het nummer opdraagt aan ‘All the assholes in the wold’. Na de songs “You Can't Stop Rock 'n' Roll” en “The Price”, is het tijd voor twee van hun beste nummers. Zo krijgen we de nummers “Burn In Hell” en afsluiter “I Wanna Rock” voorgeschoteld waarbij Dee tijdens de laatste song nog even een oranje shirt aantrekt en zegt dat hij deze van zijn neefje Wesley Sneijder heeft gekregen. De heren van Twisted Sister wiste een zeer sterke show neer te zetten en het optreden was voor mij dan ook meer dan geslaagd. Ik heb nog steeds geen genoeg van deze mannen die ook alweer flink wat jaren meedraaien.

Taylor Hawkins & the Coattail Riders in de tent hebben we een klein stukje gekeken, het was zo warm dat je echt op moest letten dat je af en toe even rust en water nam en niet oververhit raakte. Het is dan ook buiten de tent alleen al zeker 35 graden en erbinnen nog een paar graden warmer. We kennen deze band niet goed maar ze zijn gerelateerd aan de Foo Fighters. Bij aanvang van de band staat er niet veel publiek, maar vele nieuwsgierigen trotseren toch de hitte na de eerste tonen. Deze band doet zijn best en weet het binnenkomende publiek toch een beetje op te zwepen. De nummers kennen we niet, maar we horen nog wel de Foo Fighters cover in de vorm van “Cold Day In The Sun” voorbijkomen.

Als het tijd is voor de oudgedienden van Status Quo op het hoofdpodium, staat het veld flink vol. Deze heren hebben zich al eerder bewezen op Bospop en de mannen doen gewoon hun ding. Spelen de setlist netjes en professioneel af, zonder al te gek te doen. Gekleed in de witte blousejes en rustig spelend op hun instrumenten krijgen ze toch een heleboel mensen aan het zingen en dansen. De set bestond onder meer uit nummers zoals opener “Caroline”, “Mean Girl”, “Softer Ride” en de Tom Jones cover “Something 'bout You Baby I Like”. Verder is er dan nog een medley van onder meer de songs “What You're Proposing / Down The Dustpipe / Little Lady / Red Sky / Dear John”. Tegen het einde van de set worden pas de echte grote hits ingezet zoals “In The Army Now”, “Roll Over Lay Down”en “Down Down” die luidkeels worden meegezongen door het publiek. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met de klassiekers “Whatever You Want” en “Rockin' All Over The World”. Kortom Status Quo wist te overtuigen en een goed en professioneel optreden neer te zetten.

Dweezil Zappa, de zoon van grootheid Frank Zappa mag in de tent met zijn band zijn kunnen ten gehore brengen. Dat Zappa groot was, dat weten we. Dat zijn zoons kunnen spelen, weten we ook. De muziek van zijn extravagante vader is zeer lastig te doorgronden maar Dweezil en consorten komen aardig in de buurt van zijn, veel te vroeg gestorven vader. Het klinkt op veel momenten nogal jazzy en eigenlijk begint het al snel op mijn zenuwen te werken. Het is erg knap, wat ze doen, maar het is zeker niet mijn ding. Wel leuk om te vermelden is dat het laatste nummer de “Don't Eat The Yellow Snow” draagt, er is geen grappigere tegenstelling te vinden op deze zeer warme festivaldag.

Nog net voordat de voetbalfinale begint krijgen we de Britse zanger Billy Idol met band te zien op het hoofdpodium. Ook deze mannen weten nog flink te rocken, en de band onder aanvoering van de heer Idol gaan er stevig tegenaan met opener “Ready Steady Go” waarna de band vervolgens “Dancing With Myself” inzet. De band komt vrij energiek over en Billy Idol maakt de nodige complimenten naar mooie dames in het publiek. Dat hij er nog goed uitziet, weet hij zelf ook Billy showt dan ook gedurende het hele optreden met zijn lichaam. De band gaat verder met “Love Is Strange” en “Flesh For Fantasy”. Billy geeft een energieke show weg en maakt behoorlijk indruk op het publiek. Nummers die we vervolgens nog meer mogen aanschouwen zijn onder andere “Scream”, het prachtige “Eyes Without A Face” en “Kings and Queens of the Underground” gevolgd door de cover “L.A. Woman” van de Doors. De set bestaat verder uit nummers als “King Rocker” en “Blue Highway” waarop het optreden wordt afgesloten met Idol’s grootste hits “Rebel Yell” en “White Wedding”. Ondanks dat Billy’s stem niet meer klinkt zoals in de jaren tachtig weet hij samen met een uitstekende band, met daarin onder ander gitarist Steve Stevens een zeer geslaagd optreden neer te zetten, klasse!

Gedurende het optreden van Billy Idol werd het al duidelijk, om half negen zou Nederland de voetbalfinale tegen Spanje spelen waardoor het veld vol stond met in het oranje gehulde fans omdat de finale op de grote schermen naast het podium live uitgezonden zou worden. Om 20.30 is het dan zover en wordt het hele festival stopgezet. Pas daarna zal het tijd zijn voor de headliners van vandaag. Dat er toch een heleboel voetbalfans naar Bospop zijn afgereisd is goed te zien aan het in het oranje uitgedoste publiek. Op zich was het uitzenden van deze finale voor de Bospop organisatie een verplichting aan het publiek en was hier ook niets mis mee. Echter voor mij viel het festival gevoel gelijk helemaal weg. Halverwege de tweede helft is ons geduld dan ook op en besluiten we de rit, van zo’n twee uur naar huis te maken want we moeten de volgende dag ook nog eens vroeg op. Hierdoor missen we wel de twee laatste bands, in de tent Ray Manzarek & Robbie Krieger van de legendarische band The Doors en op het hoofdpodium Toto.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!