De zesde editie van het Arrow Rock Festival heeft dit jaar als nieuwe thuisbasis het Goffertpark in Nijmegen. Na de eerste vier edities die plaatsvonden in Lichtenvoorde verhuisde het festival afgelopen jaar naar Biddinghuizen, echter de editie van 2007 verliep wat minder soepel als men had verwacht en daarmee bedoelen we dan met name de verkeersproblemen voor aanvang van het festival in 2007. De festivalorganisatie beslot hierop het festival in 2008 naar Nijmegen te verhuizen, het Gofferpark is dan ook inmiddels de derde locatie waar het festival plaatsvindt.

Wat het Arrow Rock Festival naast de uitstekende bands ook al een aantal jaren zo uniek maakt is de bijzondere, gemoedelijke sfeer die het elk jaar weer uitstraalt. Met een uitstekende, gevarieerde line-up en een onverwacht mooie dag wisten dit jaar dan ook ruim 26.000 bezoekers de weg naar festival te vinden. De enige smet up de line-up is eigenlijk het afzeggen van 3 Doors Down die enkele weken voor aanvang van het festival hun gehele tournee hadden afgeblazen. De organisatie kon daardoor geen vervangende band vinden en zo werd het tijdschema enigszins omgegooid. Helaas, maar aan de andere kant stond er nog steeds genoeg kwaliteit en kregen de bezoekers toch nog waar voor hun geld. Ook voor deze zesde editie waren er weer de speciale VIP kaarten die op voorhand al uitverkocht, hiermee kreeg men toegang tot de speciale VIP Tribune nabij de Rock Garden met uitzicht op het hoofdpodium en een gegarandeerde plek in het voorste vak voor de mainstage. Verder bleven de fileproblemen op de weg naar het festival van afgelopen jaar achterwege, het leek er dan ook wel op of iedereen extra vroeg op pad was gegaan om de drukte te vermijden. Echter als we bij het terrein aankomen, blijkt dat de file naar het Goffertpark zelf verplaatst is, voor de ingang van het terrein staan enige duizenden mensen geduldig te wachten om toegelaten te worden tot het terrein dat rond de klok van 11.30 geopend zou worden.

De editie van 2008 was dan ook de herkansing van afgelopen jaar, eenmaal op het terrein aangekomen zien we recht voor ons een enorm podium en aan de linkerkant het wat kleinere Open Arrow Rock stage, verder is het terrein voorzien van voldoende drank en eetgelegenheden en is er voor ieder wat wils te vinden.

De weersvoorspelling waren op voorhand wat minder maar de zon kwam rond het middaguur toch al voorzichtig even kijken waardoor we op ons gemak zittend in het gras kunnen genieten van een drankje wachtend op de opener van het festival, te weten REO Speedwagon. Rond de klok van kwart voor één in de middag worden we dan opgeschrikt door Manuela Kemp, die het inleidende praatje mocht opvoeren voor één van de betere edoch sterk ondergewaardeerde melodieuze rockbands. Echter meteen al vanaf het eerste nummer blijkt dat de heren er geen enkele moeite mee hebben om het festival officieel te openen. Het publiek stroomt massaal binnen via de ingang en moet eerst zijn weg nog vinden via de munten automaten naar de bar en zo met een eerste biertje in de hand naar het hoofdpodium. Maar al snel is het dan toch behoorlijk druk voor de mainstage en weten de heren eigenlijk al vanaf het eerste nummer de aanwezige mensen te boeien en zetten een solide strakke show neer. Vanaf de eerste rijen voor het podium worden hitsongs zoals “Don't Let Him Go”, “Keep Pushin”, “Can't Fight This Feeling” en “Take It On The Run” dan ook uitbundig meegezongen. Natuurlijk wordt ook de klassieker “Keep On Loving You” niet vergeten, het publiek geniet en de band heeft er ook erg veel zin in en weet ons prima te entertainen. Zanger Kevin Cronin is overigens wonderbaarlijk goed bij stem, maar ook de muzikale ondersteuning van de rest van de band prima. Tijdens de song “Back On The Road Again “ worden de zangpartijen vertolkt door bassist Bruce Hall, die dit niet geheel onverdienstelijk op zich neemt. Verder wordt ook het laatste album 'Find Your Own Way Home' van de band niet overgeslagen waarvan we het nummer “Smilin' At the End” voorgeschoteld kregen, al met al wist REO Speedwagon het festival op een zeer degelijk en professionele manier te openen, klasse.

Als het de beurt is aan de Zwitserse hardrockers van Gotthard staan er inmiddels al heel wat mensen op het veld voor het Open Arrow Rock stage. Deze heren hebben er ook zichtbaar zin in en stralen dit ook uit en zo werd er afgetrapt met “Master Of Illusion” en “Gone Too Far” van het laatste album 'The Domino Effect'. Echter het eerste wat opvalt, is dat het geluid hier en daar wat te wensen overlaat op de plek waar wij ons bevinden. Vooral de tonen van de keyboards hoorden we niet altijd even goed, echter dit mocht de pret niet drukken als de band verder gaat met de bescheiden hits zoals “Let It Be”, “Top Of The World“, “Mountain Mama”, “Sister Moon” en “I Wonder”. Verder kregen we nog een uitstekende versie van Deep Purple “Hush” te verwerken en werd ook prachtige “Anytime, Anywhere” niet vergeten. De band, die eigenlijk het minst paste in de line-up van het festival gaf vandaag alles en tevens barste Gotthard van de nodige energie, dit ging dan ook niet onopgemerkt aan het enthousiaste Hollandse publiek dat zichtbaar genoot van een zeer sterk spelende band waarbij de wisselwerking tussen zanger Steve Lee en leadgitarist een dikke pluim verdient. De band en dan vooral zanger Steve Lee wist dan ook moeiteloos het publiek naar zijn hand te zetten, echter door de gitaar- en drumsolo’s, die in de beperkte tijd van zestig minuten toch wel wat veel tijd innemen werd de snelheid enigszins uit het optreden gehaald, maar met voldoende hitmateriaal uit het complete oeuvre van de band wist ook Gotthard hier vandaag toch zeer zeker te overtuigen.

Tegen de tijd dat Journey het podium van de Rock Garden betrad begon het een klein beetje te regenen, echter het grootse deel van het publiek liet zich niet uit het veld slaan en het was inmiddels dan ook behoorlijk druk voor het podium. Natuurlijk zijn er een hoop fans van de band benieuwd hoe de nieuwe zanger Arnel Pineda het er vanaf zal brengen. Arnel werd door bandleider Neil Schon via You Tube ontdekt, vervolgens werd de kleine uit de Filippijnen afkomstige zanger overgevlogen naar San Fransisco voor een auditie en daar werd hij meteen aangenomen. Journey stond twee jaar terug ook al op Arrow (daarvoor was de band al meer dan 28 jaar niet meer in Nederland live te zien geweest) waar zij waardig afsloten in de grote tent, dit maal was het de band echter gegund om als tweede band van de dag het hoofdpodium te betreden. Journey, ontstaan in 1973 heeft door de jaren heen een aantal wisselingen in de line-up gekend. Zo werd onder meer zanger Steve Perry ingeruild voor Steve Augeri (die we in 2006 nog aan het werk konden zien), echter door problemen met zijn stembanden heeft deze af moeten haken. Hierop ging de band op zoek naar een vervanger die werd gevonden in de vorm van Jeff Scott Soto die we onder meer kennen van Yngwie Malmsteen, echter na een jaar werd deze aan de kant gezet en niet veel later vervangen door de heer Pineda. De band trapt af met het nummer “Never Walk Away” afkomstig van het nieuwe album 'Revelation' die vergezeld wordt van een extra CD met daarop een handvol klassiekers met Pineda op zang. Al snel blijkt dat Arnel Pineda een waardige vervanger is van voorgaande zangers van de band en at hij ook nog eens dijk van een stem heef die akelig dicht in de buurt komt van Steve Perry. De heren laten geen minuut ongemoeid en spelen zoveel mogelijk nummers in het uur dat ze op het podium mogen doorbrengen, zo krijgen we onder meer de songs “Faithfully”, “Separate Ways”, “Lights” en “Who’s Crying Now” voorgeschoteld. Pineda rent over het podium heen en weer alsof zijn leven ervan afhangt en weet het podium volledig te benutten, de energie die de kleine man uitstraalt werkt ook flink door in de andere bandleden die er echt plezier in lijken te hebben op het enorme podium. Natuurlijk werden klassiekers zoals “Wheel In The Sky” en “Any Way You Want It” niet vergeten en hoorden we onder andere de nummers “Open Arms”, “Edge Of The Blade” en het nieuwe “Change For The Better” voorbijkomen. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met het mooie en tevens publieksfavoriet “Don't Stop Believing” en ondanks dat we nog niet eens op de helft van het programma zijn was dit optreden voor mij nu al een van de betere bands van de dag! In 2006 stonden ze er en in 2008 ook, maar vervelen doen ze nog lang niet!

Tegen de tijd dat Kansas het podium op kwam bij de Open Airrow Rockstage waren wij benieuwd of zij Journey nog konden overtreffen. Jammer genoeg was dit niet helemaal het geval, de energie die eerdere bands vandaag wel uitstraalde misten we hier een beetje. De band bestaat ook al gauw zo’n 30 jaar maar is een beetje in de vergetelheid geraakt. Hun progressieve rock valt net een klein beetje uit buiten de boot bij alle ander bands die we hier vandaag aan het werk kunnen zien maar deze uit zeer getalenteerde muziekanten bestaande band beheersen hun instrumenten tot in de puntjes waarbij een hoofdrol is weggelegd voor het vioolwerk van David Ragsdale. Het optreden van de band komt dan ook wat moeizaam op gang en echt dynamisch was het allemaal niet. Dit werd mede veroorzaakt door doordat zanger Steve Walsh achter zijn keyboards op een verhoging achterop het podium stond maar uiteindelijk konden we toch genieten van nummers zoals “Carry On My Wayward Son” en het meest bekende nummer “Dust In The Wind” dat luidkeels werd meegezongen. Kansas wist hier vandaag een degelijk optreden neer te zetten maar de band kreeg het net niet voor elkaar om het niveau van voorgaande collega’s te bereiken.

Wederom haasten we ons naar de Rock Garden als we de eerste klanken van Def Leppard horen. Deze Engelse band timmert ondertussen alweer meer dan 25 jaar aan de weg en heeft in die periode vele hoogte punten gekend maar is ook vaak door diepe dalen gegaan. De band scoorde vooral met albums zoals ‘Pyromania’ (1983) en vooral ‘Hysteria’ (1987) die vol stonden met grote hits als ‘Love Bites’ en ‘Animal’ en verkocht van laatst genoemd album maar liefst elf miljoen exemplaren. De band stond in die jaren aan de absolute top, maar kreeg gelijktijdig veel leed te verwerken. Het auto ongeluk waarbij drummer Rick Allen zijn arm kwijtraakte viel samen met de aanloop naar het grote succes van ‘Hysteria’, en tijdens de opname van opvolger ‘Adrenalize’ (1992) overleed gitarist Steve Clark als gevolg van zijn verslavingen. Def Leppard bleef echter met wisselend succes onvermoeibaar platen maken en de laatste jaren gaat het opnieuw weer wat beter met de band uit Sheffield en brachten zij onlangs hun inmiddels tiende studio album ‘The Sparkle Lounge’ uit. De band trapt hun optreden af met de songs “Rocket”, het van het onlangs verschenen album ‘The Sparkle Lounge’ afkomstige “C'mon c'mon”, en “Make Love Like A Man”. Wat we allemaal weten maar wat ik zeker nog wil benadrukken is dat drummer Rick Allen met één arm absoluut niet onderdoet voor menig drummer, dit verdient nog steeds het nodige respect. Def Leppard zet een redelijke show neer die natuurlijk gevuld is met de grootse hits van de band zoals “Armageddon It”, “Hysteria”, “Animal”, “Photograph” en de meezinger “Pour Some Sugar On Me”. Hier en daar liet het geluid wat te wensen over maar de band weet niet echt te overtuigen, het is dan ook met name frontman Joe Elliot die het publiek nog enigszins weet te bespelen waardoor de handjes bij de voorste rijen van het publiek uiteindelijk toch nog op elkaar gaan maar echt veel beweging zat er uiteindelijk niet in. Het ontbrak de band dan ook een beetje aan energie en bleef de act van wereldformaat een beetje achter bij de voorgaande bands. Ook bleef de opvallende bas solo van Rick Savage niet onopgemerkt. Na een klein uurtje zit het optreden van deze Britten erop en word de set beëindigd met een uitstekende uitvoering van “Let’s Get Rocked”. Al met al was het optreden van Def Leppard niet echt een hoogtepunt van de dag, de band deed hun ding en speelde bijna op de automatische piloot waardoor het geheel wat ongeïnspireerd overkwam. Dit lag overigens niet aan de songkeuze van de band want we werden vandaag toch echt wel overgoten met alle grote hits die de band rijk is. Het was voor de heren van Def Leppard dan ook een gemiste kans om vandaag eens goed uit te pakken in Nijmegen.

Hierna was het aan de heren van Twisted Sister op het Open Airrow Rock Stage om de meute eens flink op te zwepen met hun aanstekelijke muziek met een hoog meezing gehalte. Echter voordat het zover was moest er nog heel wat gebeuren, bandleider en zanger Dee Snider zat namelijk nog vast op het vliegveld in New York en was zodoende te laat in Amsterdam geland om nog op tijd te zijn voor hun show in Nijmegen, echter door het direct invliegen vanaf Schiphol met een helikopter kon de show uiteindelijk toch gered worden en was de frontman slechts enkele minuten voor aanvang van de show ter plaatse. Zodoende werd er dus opgetreden zonder de welbekende stage outfit van de band en ook de make-up was vandaag achterwege gelaten en zo werd er enigszins verlaat afgetrapt met de song “You Can't Stop Rock ’n Roll” waarmee de stemming er al meteen goed inzat. Twisted Sister bracht in 1984 het klassieke album ‘Stay Hungry’ uit en een jaar later verscheen ‘Come Out And Play’ waarmee de band hoogtijdagen kende. Uit deze periode kregen we onder meer de klassiekers “The Kids Are Back”, “The Beast” en natuurlijk uitstekende versie van “We’re Not Gonna Take It” met veel hulp vanuit het publiek te verwerken. De band was ondanks alles in goeden doen, echter het geluid was tijdens de eerste paar nummers niet al te best en erg was het optreden nogal wat rommelig, maar dat kon het massaal toegestroomde publiek niet echt deren! De aanstekelijke klassiekers werden dan ook luidkeels meegezongen, zo passeerden onder meer de songs “What You Don’t Know”, “Under The Blade” en “Burn In Hell” in korte tijd allemaal de revue. Het enige minpuntje van dit optreden was echter dat Dee Snider wel erg op zijn praatstoel zat en tussen de nummers door heel veel stond te kletsen en het nodig vond ons allerlei anekdotes te vertellen. We hadden in het kleine uur dat de band op het podium stond liever nog een nummer of twee extra gehoord, maar Twisted Sister wist ons vandaag uiteindelijk ook zonder alle make up, uiterlijke fratsen en attributen toch zeer zeker te entertainen. Het publiek vond het echter allemaal prachtig en het veld voor het Open Airrow Rock Stage was dan ook goed gevuld en kon de band op uitbundige reacties van het publiek rekenen dat gedurende de hele show luidkeels meezong. Het optreden wordt vervolgens afgesloten met een behoorlijk lange versie van het slotnummer 'I Wanna Rock' waarbij het publiek tot aan de Mainstage toe de handen in de lucht steekt en volmondig “Rock!” mee staat te roepen, klasse!!!

Net zoals Journey en Def Leppard stond Whitesnake ook in 2006 op affiche van het Arrow Rock Festival. Whitesnake bestaat inmiddels maar liefst dertig jaar en ondanks dat de band jarenlang te boek stond als de band van die vroegere zanger van Deep Purple’ is Whitesnake en dan met name zanger David Coverdale uitgegroeid tot een begrip op zich. De band bracht onlangs een zeer sterk album uit in de vorm van 'Good To Be Bad' en gesterkt door een prima selectie muzikanten met o.a. gitaristen Doug Aldrich (ex Dio) en Reb Beach (ex-Winger, ex-Alice Cooper) kregen we hiervan onder meer de songs zoals opener “Best Years”, “Can You Hear The Wind Blow” en “Lay Down Your Love” te horen. De set werd verder aangevuld met enkele klassieker van het ‘1987’ album zoals “Is This Love”, “Give Me All Your Love“ en “Still Of The Night” en ook de songs zoals “Fool For Your Loving” en “Love Ain´t No Stranger” zijn natuurlijk een feest der herkenning. De band had er zichtbaar zin in, de nummers die gespeeld werden stonden als een huis en vooral beide gitaristen waren fenomenaal en zo kregen we onder meer een fraaie gitaarsolo van de heer Doug Aldrich te verwerken. Enige kanttekening van deze show was eigenlijk dat zanger David Coverdale de hoge uithalen nog maar moeilijk kan halen wat zich vooral ten toon spreiden tijdens de wat meer stevigere nummers. Verder was de verassing, het gastoptreden van voormalig gitarist Adje van den Berg getooid met een oranje cowboyhoed tijdens het afsluitende “Here I Go Again” er bij de meeste bezoekers er al een beetje vanaf omdat dit kunstje twee jaar eerder in Lichtenvoorde ook werd vertoond. Echter Adje liet ons natuurlijk nog wel even horen dat hij het gitaarspel nog niet verleerd was en voor vele fans kan dan de avond dan ook al niet meer stuk.

Motörhead mag dit jaar het Open Airrow Rock Stage afsluiten en uiteraard doen de heren dit graag en op hun alom bekende manier, smerig, hard en het volume vol open. De band van Frontman Lemmy Kilmister behoeft verder geen introductie, binnenkort zal het inmiddels twintigste studio album getiteld ‘Motörizer’ van de band uitkomen. Het motto van Motörhead is dan ook toeren tot we erbij neervallen en de fervent festival bezoeker heeft de band afgelopen jaar dan ook niet kunnen ontlopen, zo was de band afgelopen jaar onder meer te zien op festivals zoals Fields Of Rock en Lowlands. Lemmy trapt het optreden af met de gebruikelijke kreet, “We are Motörhead and we play rock 'n roll” waarop de band ons een uur lang voorziet van een set vol klassiekers zoals “Overkill”, “Ace Of Spades”, “Going To Brazil“, “Stay Clean” en “Metropolis”. Motörhead doet vervolgens precies wat er van hen verwacht wordt, niets meer en niets minder, geen spectaculaire show of iets vernieuwend, nee het optreden van Lemmy en zijn mannen was niet bijzonder daar was het de band dan ook niet om te doen. Verder werden we nog vermaakt met songs zoals “Dr. Rock”,  de Thin Lizzy cover “Rosalie” en het niet zo vaak gespeelde “In The Name Of Tragedy”. Veel mensen verkassen tijdens Motörhead al maar het andere podium om het beste plekje voor Kiss te bemachtigen. Echter heeft Motörhead zo’n grote vaste schare fans (mede door het grote aantal live optredens) dat het uiteindelijk toch nog wel goed vol blijft staan voor het podium. Het optreden van Motörhead wordt traditie getouw afgesloten door een snoeiharde versie van de kraker “Killed By Death” waarbij de hoofdrol was weggelegd voor Twisted Sister frontman Dee Snider die vandaag fungeerde als gastzanger. Ondanks het geluid wat af en toe wat te wensen overliet wist Motörhead ons vandaag opnieuw van een heerlijke partij Rock ’n Roll te voorzien.
 

Na het optreden van Motörhead is eindelijk het moment aangebroken waarop velen hebben gewacht, het was immers zo’n negen jaar geleden dat de grootste rock band van de wereld in ons land te zien was. Gedurende de ombouw pauze wordt het podium afgesloten door een immens Kiss logo dat vrijwel het hele podium afsluit, als vervolgens rond de klok van kwart voor negen uur het intro door de speakers knalt gaat een luid gejuich over het veld. “You wanted the best, you've got the best, the hardest band in the world; KISS!” dit is dan ook de enige juiste manier om een Kiss show te beginnen en met een aantal grote knallen en een oorverdovend lawaai valt het doek en daalt de band op een soort van plateau vanuit de nok van het podium naar beneden. De band knalt er gelijk in met het nummer “Deuce” gevolgd door “Strutter”, “Got To Choose” en “Hotter Than Hell” met bijbehorende vuurspuug act van bassist Gene Simmons. De power en energie die deze oude rockers nog weten te produceren is enorm en de show is heerlijk over de top, de set wordt vervolgens voorgezet met klassiekers als “Nothin' To Lose”, “C'mon And Love Me” en “Parasite”. De heren weten opnieuw een flink spektakel neer te zetten met veel bombast, vuurwerk en rookgordijnen, tijdens het volgende “She” worden we dan vermaakt met een gitaarsolo van Tommy Thayer en gaat tijdens de drumsolo van Eric Singer tijdens “100.000 Years” het complete drumstel enkele meters de lucht in. Tijdens de eerste helft van de set wordt vrijwel het complete ‘Alive’ album uit '75 gespeeld, op drie stuks na werden alle nummers gespeeld dus was het vooral voor de fans een ware traktatie. Zo krijgen we dan nog de songs “Cold Gin”, “Let Me Go, Rock & Roll”, “Black Diamond” en “Rock and Roll All Nite” voorgeschoteld waarop de band het podium voor de eerste maal verlaat. Uiteraard kwam de band nog terug voor enkele toegiften met de echte klassiekers in de vorm van de songs “Shout It Out Loud”, “Lick It Up” en de disco hit “I Was Made For Lovin’ You” waarbij Paul het toch even heel zwaar kreeg met zijn stem. Het is inmiddels donker waardoor de lichtshow nog beter tot zijn recht komt en natuurlijk wordt ook het show element niet vergeten. Tijdens deze toegiften worden de nodige bommen tot ontploffing gebracht, vliegt Paul Stanley in een soort van kabelbaan naar de geluidstoren om daar de song “Love Gun” ten gehore te brengen en worden we tijdens “I Love It Loud” vermaakt met de voor de Kiss-fan welbekende bass solo en bloedspuug en vlieg act van Gene Simmons. Tijdens het afsluitende worden dan nog eens alle registers opengetrokken wordt de show afgesloten met veel bommen, vuurzuilen en een kort en hevig vuurwerk. De rockers wisten hier vandaag dan ook een show neer te zetten die menig bezoeker niet snel zal vergeten. Er werd gespeeld alsof hun leven ervan af hing en waar geen einde aan leek te komen. Echter na zo’n kleine twee uur zat het spektakel erop en ging het nog steeds massaal aanwezige publiek met een dikke glimlach weer naar huis.

Ook voor deze zesde editie van het Arrow Rock Festival festival kunnen we terugblikken op een gezellig en sfeervol festival met een prachtige, gevarieerde line-up en ook het weer was beter dan verwacht (op een klein mild regenbuitje na was het droog). Het karakter van het Arrow Rock Festival was dan ook net als de voorgaande edities; vriendelijk, broederlijk, gezellig en muzikaal zeer bevredigend. Het meest prettige is echter dat alle bands na elkaar speelden, dus geen overlappingen en voldoende speeltijd per band, zo zien we het graag. Liever iets minder bands die we allemaal kunnen zien dan dat je van alles maar een klein beetje kan zien. Dus over de line-up en het terrein niets te klagen. Wel zijn de muntjes waarmee je drank en eten kan halen wat aan de prijzige kant. €2,30 voor een drankje en vaak een meervoud hiervan voor wat eten hakt er wel lekker in. Wel mag er gezegd worden dat de organisatie van Mojo ieder jaar weer een nog mooiere line-up weet neer te zetten. Ook proberen ze serieus aan de minpuntjes van voorgaande jaren te werken en ook dit jaar is er wederom steeds minder reden tot klagen! Petje af.

Het enige puntje van kritiek is dan ook dat bij het verlaten van de parkeerplaats we behoorlijk in de file stonden en dat de politie daar niet echt veel aan deed behalve ons de verkeerde kant opsturen waardoor we getrakteerd werden op een wachttijd van bijna een uur voordat we op een snelweg aankwamen! Maar als we terugdenken aan vorig jaar was dit toch een stuk beter geregeld.

Hoe Arrow deze line-up en zeker deze headliner nog moet overtreffen volgend jaar is mij een raadsel. Dat het een lastige klus wordt is zeker!! Vanaf deze plek willen wij de gehele Arrow Rock Festival crew en natuurlijk Mojo dan ook hartelijk bedanken voor de gastvrijheid op weer een uitermate gezellig festival met een line-up die volgens mij niet meer te overtreffen is, klasse!!! Tot nu toe zijn er nog geen toezeggingen gedaan voor een eventuele volgende editie, maar we hopen natuurlijk dat wij volgende jaar iedereen weer terug zien op dit geweldige evenement, bij deze nog even ons verlanglijstje voor volgend jaar (net als vorig jaar, alleen Kiss is eraf), AC/DC, Rush, Motley Crue en Van Halen zodat we opnieuw een dag, of beter nog twee dagen flink kunnen rocken!!! (Talitha, Martina en Eugene)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!