Voor de derde keer vindt er in Deinze een groots metal spektakel plaats. Het Alcatraz Metal Festival heeft snel een goede reputatie opgebouwd door de veelzijdige line-up en goede locatie. Ook deze keer is een grote toestroom, al in de vroege middag. Veel bands hebben die zelfde week Wacken aangedaan, en dat levert wel vermoeide artiesten op. Het getuigt daarom van professionaliteit dat alle bands een zeer goede show neerzetten in Brielpoort. Een mooie dag, met een waterig zonnetje en een gemoedelijke sfeer. Alcatraz concerts, die in samenwerking met het magazine Rocktribune de organisatie in handen heeft, is bekend om concerten als Morbid Angel, BoltThrower en nu ook een eigen festival. Een goede service, hulpvaardigheid en inzet van vele medewerkers maken deze editie geslaagd. Helaas is het geluid over de dag genomen wat rauw en niet altijd goed in balans. Erg jammer, omdat vaak er schelle tonen doorklinken.

Het hoofdpodium is ruim en al veel fans zijn vroeg in de middag verzameld om Lizzy Borden met een spectaculaire show te zien. De Amerikaanse band weet als geen ander wat shock rock is, met grote inspiratiebron Kiss en Alice Cooper. Inclusief glitterbroek en vlag staat zanger Lizzy vol enthousiasme op het podium. Zijn stem is erg zuiver, en vol power in de hoge uithalen. Zoals tijdens Me Against The World lekker opzwepend, en met gemak krijgt hij de zaal mee. Heavy metal zoals het bedoeld is, en het staat als een huis. Een vermakelijk moment wanneer de frontman als een vampier in de nek van een blonde dame bijt en het bloed over de eerste rij vliegt. Vermakelijk, wanneer deze dame later in bikini een dansje komt doen tijdens American Metal. Ze blijkt de dochter van de drummer te zijn, maar ook zonder poespas is duidelijk dat deze formatie genoeg talent in huis heeft. Nog even nagenieten van deze mooie stem tijdens de cover Long Live Rock n Roll, van Rainbow en ode aan Ronnie James Dio.

Een enthousiast begin van de dag, en dit zet door tijdens Raven. Ook deze heren gaan al wat langer mee, en ook trouw aan heavy metal. Als een stel jonge honden staat de band te genieten, wat zeker respect af dwingt na al die jaren. Zanger, bassist John Gallagher is erg goed bij stem en rolt met gemak door de set heen. Geflankeerd door de bewegelijke gitarist Mark Gallagher, die een hoop gekke bekken trekt en zo de show zeker naar een hoger niveau brengt. Nummers als Rock Until You Drop, Break The Chain en Breaking You Down worden vol energie mee gezongen door de zaal: een divers publiek van jong en oud. Een degelijke set, waar de heren zeker een goede indruk achter laten.

Naast het hoofdpodium is een kleiner podium op de bovenste verdieping, met minder ruimte en zeker geen plaats voor duizenden bezoekers en gezien de hoeveelheid activiteiten is gekozen deze niet te volgen. Volgende op de lijst is Demonica, een naam die nieuwsgierig maakt. Het zingt al een tijdje door de zaal met het advies om het vooral te gaan zien. Een band die thrash metal nieuw leven in heeft geblazen, na de explosieve groei in de jaren tachtig. Een Deens-Amerikaanse formatie met klinkende grote namen. Opgericht door Hank Shermann (Mercyful Fate) en Craig Locicero (Forbidden). Niet te vergeten zanger Klaus Hyr die live zeker imponeert met een groot volume. Amerikaanse thrash zoals het bedoeld is: snel, sneller en lekker agressief op het podium a la Testament of Exodus. Recht voor zijn raap en stevige machine. Het nadeel daarvan is dat het soms wat inzakt, omdat de boog nu niet altijd gespannen kan zijn en afwisseling nodig is om te horen hoe enorm technisch de mannen wel niet zijn. My Tongue van het debuut Demonstrous is opzwepend en met opzwepende gitaren. Deze kennismaking smaakt naar meer, de verwachtingen worden ruimschoots ingelost.

Een publiekstrekker is Moonspell , deze Portugese band is veel te weinig in de buurt en als ze er zijn dan weten ze een grote indruk achter te laten. Gothic-doom metal gebracht door een frontman pur sang Fernando. Geen wonder dat hij in eigen land een grote ster is. Toch is de band vrij nuchter, en helemaal niet arrogant achter de schermen. Hardwerkende mannen die tijdens Kreator mij toevertrouwen het zo geweldig te vinden dat die band na twintig jaar nog zo sterk is, met bandana en al. Alle vooroordelen zijn dan weggevaagd als Fernando zelfs staat te headbangen. Ergens in 2005 heb ik de band voor het laatst gezien in Polen, ook toen met Epica en Morbid Angel. Momenteel is de band druk bezig met een acoustisch album en tour door Portugal, hopelijk is er daarna tijd voor een intieme clubtour, want zo komen de nummers toch beter tot zijn recht. Al is in Deinze de sfeer erg goed en is de zaal goed gevuld. Vampiria en ook Opium ontbreekt niet. Dit keer een sobere entourage, geen mega schedels of wandelstok. Gewoon een band die een intense sfeer opbouwt en het charmisma van Fernando doet de rest van het werk: nog steeds donker, intens en beroerend.

Evile zijn aardige Engelse jongens, die ook een zwak hebben voor de jaren tachtig thrash metal en heel goed weten dat gelikt te brengen. Het is haast niet te geloven dat de drummer Ben Carter, vlak voor het optreden nog verdiept is in een boek over nieuwe ziektes en toekomstige mutaties. Dan gaat de knop om, en ramt hij zich stevig door de set heen. Zanger Matt Drake is niet altijd even zuiver, maar weet het publiek wel te bespelen met zijn oprechtheid. Een degelijke set, waar rauwheid, enthousiasme de boventoon voeren. Een respectabele afsluiter van het tweede podium. Deze band verdient zeker meer aandacht, met name voor de echte technische metal fan!

Epica is een wat vreemde eend in de bijt, zo tussen alle oude rotten van de heavy en thrash metal. Er is een grote wisseling van de wacht tijdens de opbouw: leren jacks verdwijnen voor een pintje en de meisjes verzamelen zich vooraan. Wanneer de gothic metal band aftrapt, staan ook de leren jassen in de zaal om eens zelf te ontdekken wat zo speciaal is aan deze band. Het is natuurlijk leuk om ze over de grens te zien, al is de band soms wisselend in vorm. Dit keer speelt het geluid wat parten, omdat Simone niet altijd even goed boven de gitaren uit komt. Al doet ze echt haar best om contact te maken met de zaal: hebben jullie het ook zo warm? herhaalt ze een aantal keer. Het is Mark Jansen, gitarist grunter en zeker de beste screamer van Nederland, die de aandacht pakt en ook tweede gitarist Isaac (met Belgische roots) in de spotlight zet. De heren rennen veel heen en weer, soms wat geposeerd maar zeker niet het plezier verliezend. Nummers als Sensorium, Quietus, Consign To Oblivian zijn een feest der herkenning. In oktober zal in Wieze, wederom Belgie, de band het hele debuut The Phantom Agony ten gehore brengen. Zeker een boeiende show om naar uit te kijken, omdat met de nieuwe line-up het toch wel anders klinkt. Drummer Arien weet feilloos zijn rol, al mag het soms wat dominanter. Van de nieuwe plaat komt, zoals Simone zegt, haar persoonlijke favoriet voorbij Unleashed. Een professionele band die als geen ander weet wat het publiek verwacht en een goede show neerzet. Stevig en zeker een verfrissende band tussen all mannelijke zangers!

En dan is er Kreator , waar duidelijk iedereen voor komt. Het is bomvol van voor tot achteren en de spanning is voelbaar. Helaas zijn er wat problemen bij het intro, omdat tijdens de drums opeens het zaal licht aan gaat. De vertraging duurt kort, maar Mille zegt achteraf dat het moeilijk was om in de set te raken. Eigenlijk is daar weinig van te merken. Het geluid is eens niet loeihard (wat tegenwoordig normaal schijnt bij headliners) en de band staat vol power op het podium. De setlist werkt ook ontzettend goed, slaat aan en is verfrissend. De twintig jaar wordt gevierd met een snelle tijdreis. Van Pleasure To Kill uit 1986 naar Hordes of Chaos uit 2009, en alles daar tussenin. Met uitschieters als When The Sun Burns Red met een meestelijke gitaarsolo van de Fin Sami-Yli Sirnio. en Violent Revolation een meer catchy nummer, wat luidkeels meegezongen wordt. De fans zijn door het dolle heen: een enorme moshpit ontstaat, geschreeuw van de teksten door Mille heen en vooral een enorme adrenaline kick. Dat is precies wat deze Duitse band al jaren bij metal fans oproept. Een stevig punk randje is nog steeds aanwezig, wat deze metal zo enorm levend maakt. Je hebt iets speciaals met deze band als je ze live ziet en dat bewijst Deinze ook weer. Een fantastische afsluiter en waardige naam op deze Alcatraz editie.

Een festival wat zich nu zeker buiten de landsgrenzen op de kaart heeft gezet! Met dank aan: medewerkers van Alcatraz, met name Filip, Mario en Kreator voor alle gemakken die dag. (Silvia Deurwaarder)

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!