Met de tweede editie van Fortarock in 2010 wist het festival zich al definitief op de kaart te zetten. Dit jaar doet het festival daar nog een schepje bovenop, door middel van een line-up, die bol staat met grote namen als Triptykon, Channel Zero, Immortal en Arch Enemy. Verder heeft de organisatie tevens enkele bands weten te strikken die deze zomer niet op alle andere festivals te zien zijn zoals Valient Thorr, Gojira, Parkway Drive en Sacred Reich. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat tegen het einde van de ochtend het terrein in Nijmegen al snel vol stroomt. Net als de voorgaande jaren heerst er vandaag opnieuw een gemoedelijke en ontspannen sfeer, die voor de hele dag de toon zet. Dit wordt niet alleen waargenomen door de bezoekers, maar ook door de artiesten die tijdens de show hun beste beentje voor zetten. Net als vorig jaar is het terrein ten opzichte van de eerste editie behoorlijk uitgebreid waarbij de bomen in het midden van het terrein zorgen voor een natuurlijke. Alles loopt gesmeerd en is tot in de puntjes verzorgd. Fortarock levert dan ook opnieuw een prachtig visitekaartje af waarbij het festival een ontspannen sfeer oproept. Zelfs met grote concurrent “the big four” net over de grens, weet Fortarock een groot aantal bezoekers binnen te halen. De echte metalfans die vandaag naar Nijmegen trokken konden vandaag dan ook hun hart ophalen, en het is nu al uitkijken naar de vierde editie in 2012!

De opener van het festival is het Noorse Kvelertak dat af mag trappen p het tent podium. Dit is een slimme zet van de organisatie, want afgelopen jaar bracht de band het goed ontvangen, titelloze debuut uit waarmee de band inmiddels een behoorlijke fanbase heeft weten op te bouwen. Veel bezoekers willen de band dan ook graag aan het werk zien. Resultaat is dan ook dat het, vlak na de opening van de hekken rond de klok van half twaalf al behoorlijk druk is op het terrein. Wie de band echter eerder live aan het werk gezien heeft zal dan ook niet ontkennen dat de combinatie van black metal, gemixt met een flinke dosis punk en rock ’n roll aanslaat. Bij aanvang van de show is dan ook al redelijk druk in de tent. Natuurlijk ligt de nadruk van de set van vandaag op het afgelopen jaar verschenen debuut, waarvan we onder meer de nummers “Fossegrim“, “Sjøhyenar (Havets Herrer)”, Mjød en het stevige “Blodtørst” voorbij horen komen. Live presteert de band ook goed, vooral zanger Hjelvik gaat behoorlijk uit zijn dak gedurende het optreden. Ook de gitaarmuur die de drie gitaristen optrekken mag er zijn waardoor de rock en roll uit de speakers druipt. Het publiek geniet dan ook zichtbaar, ondanks dat de teksten in het Noors gezongen worden. Na een half uurtje zit het optreden er helaas alweer op en begeven we ons snel naar het hoofdpodium waar de volgende act al klaar staat.

Het is vervolgens aan de bebaarde heren van het Amerikaanse Valient Thorr om als eerste het buitenpodium onveilig te maken. Sinds het uitkomen van het debuut in 2003 tourt de band bijna onafgebroken, 250 live shows per jaar is dan ook niks voor Valient Thorr. Gelukkig wist de band dan ook wat tijd vrij te maken om vandaag in Nijmegen aanwezig te zijn. Van het afgelopen september verschenen album ‘Stranger’ kregen we onder meer het nummer “Night Terrors” te horen. Ik moet echter toegeven dat de zangkwaliteiten van zanger Valient Himself niet helemaal optimaal klonken. De rest van de bandleden waren gelukkig wel goed op elkaar ingespeeld en de riffs en solo’s van beide gitaristen waren dan ook het grootste pluspunt van de show. De band weet dan ook als een ander punk, thrash, hardrock en stevige rock ’n roll op de juiste manier te combineren waardoor de muziek van Valient Thorr niet snel gaat vervelen. Als vervolgens tegen het einde van de show tijdens het afsluitende “Sleeper Awakes“ het publiek wat in lijkt te kakken duikt frontman Valient Himself het publiek in. Hierop vraagt hij het publiek te gaan zitten, om vervolgens een soort van roeibewegingen te gaan maken waarop een deel van het publiek uitbundig meedoet. Al met al was dit een zeer lachwekkend schouwspel en wist de band van het optreden een leuk spektakelstuk te maken.

Hierna was het de beurt aan het Nederlandse God Dethroned om het publiek met hun brute death metal nog eens flink wakker te schudden. De band werd opgericht in 1990 door zanger Henri Sattler. Echter enige tijd gelede kondigde de band aan om zich aan het einde van 2011 op te heffen. Gelukkig voor de fans van de band zal God Dethroned nog een aantal shows verzorgen, waaronder deze van vandaag in Nijmegen. In de vijfendertig minuten speeltijd die de band heeft gekregen is het echter bijna onmogelijk om van elk album van de band een nummer te spelen. De band bracht immers negen albums uit, waarvan het uit 2010 stammende ‘Under The Sign Of The Iron Cross’ het laatste wapenfeit was. De band trapt af met “Under a Darkening Sky” gevolgd door, “Soul Sweeper” en “Nihilism”. Twee oudjes die het live nog altijd erg goed doen. Verder kregen we van het uit 2001 stammende album ‘Ravenous’ onder meer de knallende song “Villa Vampiria” te horen. Mede door de statische houding van frontman Henri Sattler weet de band het aanwezige publiek niet echt naar hun hand te zetten, wat mij betreft een gemiste kans. Het zal de band echter niet veel meer uitmaken, want er rest nog slechts een handje vol optredens tot het einde van het jaar. Tegen het einde van de set krijgen we van het meest recente album nog het nummer “Storm of Steel” te horen waarop het optreden van God Dethroned werd afgesloten met de titelsong “Under the Sign of the Iron Cross” van het meest recente album.

Hierop is het aan de hardcore mannen van Agnostic Front om hun kunsten te vertonen op de main stage. Deze band draait al heel wat jaren mee en is dan ook een goed geoliede machine. De optredens van de band staan dan ook altijd garant voor een stevig old school feestje. Agnostic Front gaat echter van start met een aantal minder felle songs afkomstig van het meest recente album ‘My Life My Way’. Wat verder opvalt is dat de zangprestatie van zanger Roger Miret aan het begin van het optreden wat minder is. De band gaat er gelukkig niet minder fel tegenaan en vooral gitarist van het eerste uur Vinnie Stigma had het zo te zien prima naar zijn zin. Gedurende de set wordt het tempo wat opgevoerd, het zijn echter de klassiekers zoals “Gotta Gotta Go”, “The Eliminator” en “Crucified (Iron Cross)” waarop het publiek uit zijn dak gaat en waarbij er enkele flinke circle pits ontstaan. Als vervolgens de stemming er goed begint in te komen zit het optreden van de hardcore helden er alweer bijna op en wordt de show afgesloten met het felle “Addiction” waarop we ons snel weer naar het tentpodium begeven.

Het Franse Gojira is het afgelopen jaar niet al te vaak te zien geweest in ons land, de band is vandaag dan ook een van de smaakmakers van het festival. Gojira heeft dan ook een behoorlijke trouwe en grote fanbase in Nederland en dat ze kunnen spelen bewijzen ze vanaf de eerste tonen van opener “Oroborus”. Deze band speelt erg strak en dat wordt ook door het massaal aanwezige publiek gewaardeerd want de tent staat inmiddels afgeladen vol. Verder zijn het vooral de ijzersterke zangpartijen van frontman Joe Duplantier die opvallen. Zo horen we vervolgens onder meer de nummers “Ocean Planet”, “Backbone” en “Flying Whales” voorbij komen. Het geluid is goed en de band weet vandaag een spetterende en energieke show neer te zetten. De tijd vliegt inmiddels in sneltreinvaart voorbij en zo zijn we met “A Sight to Behold”, “The Heaviest Matter of the Universe” en het zeer sterke “Toxic Garbage Island” alweer bijna bij het einde van de show aanbeland. Na een kleine veertig minuten zet de band vervolgens nog eenmaal aan, waarop na het prima uitgevoerde “Vacuity” de show alweer voorbij is.

Inmiddels staan de heren van het Australische Parkway Drive al te trappelen op het buitenodium om te kunnen beginnen. Het publiek verschuift dan ook weer van de tent naar de mainstage, of maar de eet tentjes want de inwendige mens moet ook goed verzorgd worden. Het is dan ook duidelijk minder druk bij Parkway Drive. Voor de band is dit echter geen reden om er niet vol in te gaan, en de heren weten er een energieke show van te maken zelf de gitarist die in een rolstoel zit dendert flink over het podium heen en weer. De band weet het publiek dan ook behoorlijk op te zwepen met hun stevige metalcore en voor het podium ontstaat dan ook binnen de korte keren een felle pit. Omdat ik de muziek van de band zelf niet kende heb ik eigenlijk ook niet echt op het gespeelde materiaal gelet, maar ik begreep dat er veel werk werd gepeeld van het laatst verschenen album ‘Deep Blue’. Hierdoor verslapt na een klein half uurtje dan ook mijn aandacht, maar dat neemt niet weg dat Parkway Drive hier vandaag voor de liefhebber een geslaagde show wist neer te zetten.

Afgelopen jaar bracht Ghost met ‘Opus Eponymous’ zijn debuut album uit. Inspiratie werd vooral gevonden in de vroege zeventiger jaren, gemixt met invloeden uit bands als Mercyful Fate, Blue Oyster Cult, Witchfinder General en Pentagram waarbij de teksten voornamelijk van satanische thema’s zijn voorzien. Verder is de identiteit van de bandleden onbekend, op het podium is de band dan ook onherkenbaar, door de gewaden met grote kappen die alle bandleden dragen. De zanger ziet er in mijn ogen uit als een soort gemummificeerde paus, die de verkeerde kant op is gegaan. We kunnen dus wel stellen dat we met een merkwaardige band te maken hebben. Als de band aftrapt met “Con Clavi Con Dio” staat de tent inmiddels behoorlijk vol. Het publiek wordt vervolgens zo’n vijfendertig minuten vermaakt met songs van het sterke debuut album. Ik moet dan ook toegeven dat het logge gitaarwerk, de heldere zang, de koortjes en de invloeden uit de vroege zeventiger jaren mij live zeer goed bevallen. Zo krijgen we onder meer de nummers “Death Knell”, “Satan Prayer”, “Prime Mover” en “Genesis” te horen. Als vervolgens iemand uit het publiek een Sinterklaaspop op het podium gooit doet de zanger of het een voodoo pop is en speelt de band verder alsof er niets aan de hand is. Na het afsluitende “Ritual” zit het optreden er alweer op. Ghost wist vandaag een overtuigend optreden neer te zetten, waarbij het geluid redelijk in orde was en ook met de aankleding van het geheel heeft de band winstpunten gescoord. Ik denk dan ook dat de band het in zich heeft om het in de toekomst nog verder te groeien.

Dark Tranquility kan samen met In Flames en At The Gates gezien worden als een van de grondleggers van de Gothenburg sound. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat het veld voor de mainstage al behoorlijk vol staat bij aanvang van de show. Wat de Zweden ons voorschotelden was een prima set nummers als “The Fatalist”, afkomstig van het meest recente album ‘We are the Void’, “The Lesser Faith”, “Dream Oblivion” en “Iridium” waarbij ook de klassiekers als “Final Resistance” en “Misery’s Crown” niet vergeten werden. Het geluid is echter bij aanvang van de show niet heel best en wat aan de zachte kant, daar komt dan ook nog eens bij dat een van de gitaristen slecht te horen was. Helaas duurden deze problemen net wat te lang waardor mijn aandacht al snel begon te verslappen. Gelukkig wordt het geluid tegen het einde van het optreden nog wel wat beter waardoor ik nog wel kan genieten van nummers als “Monochromatic Stains” en het afsluitende “Terminus (Where Death Is Most Alive)”. Al met al weet de band mede door het enthousiasme van zanger Mikael Stanne nog wel te overtuigen. Het publiek heeft in ieder geval genoten, er had vandaag echter meer in kunnen zitten voor Dark Tranquility, maar of dat de band volledig te verwijten valt blijft de vraag.

Enkele weken geleden was Triptykon nog headliner op het Duitse rockhard festival voor zo’n zes a zeven duizend fans. Vandaag staat de band wat lager op de bill, op een tijd waar de meeste mensen de eetkramen opzoeken. Het kan raar lopen! Het Zwitserse Triptykon is de band van voormalig Hellhammer / Celtic Frost zanger en gitarist Tom Gabriel Warrior. De band bracht in 2010 het uitstekende debuut album ‘Eparistera Daimones’ uit en kon daarmee rekenen op de goedkeuring van zowel de pers als ook de fans van het oudere werk van de Celtic Frost. Na een stevig intro in de vorm van “Crucifixus” trap de band af met de Celtic Frost song “Procreation (Of The Wicked)” waarmee de band het publiek op hun wenken bedient. Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is een set voorzien van een aantal Triptykon nummers in de vorm van “Goetia” en het afsluitende “The Prolonging”. Verder worden we nog getrakteerd op enkele Celtic Frost klassiekers zoals “Babylon Fell” en  “Circle of the Tyrants”, afkomstig van het uit 1985 stammende ‘To Mega Therion’ waarop het publiek enthousiast reageert. Maar wat wil je, de song staat na al die jaren nog steeds als een huis. Ondanks de geluidsbrij waardoor het geluid wat minder is tijdens de show van Triptykon weet Tom Gabriel Warrior met zijn band een degelijk, zwaar en dreunend optreden neer te zetten.

Na al het geweld op het tentpodium is het aan het Belgische Channel Zero om het publiek te vermaken. De band beleefde in de jaren negentig hun hoogtij dagen om vervolgens na een vier tal albums eind 1997 de handboek in de ring te gooien. Begin 201 kwam de band echter opnieuw bij elkaar voor een serie van zes uitverkochte reünieconcert in de AB te Brussel. In België is de band dan ook ongekend populair, zo stond de band afgelopen jaar tevens als headliner op het hoofdpodium van Graspop. Echter in Nederland is dat een heel ander verhaal, en zo staat de band een stuk lager op de bill. Het is dan ook een stuk minder druk voor het podium dan bij bijvoorbeeld Dark Tranquility. Dat neemt echter niet weg dat de band enthousiast van start gaat met het nummer “Suck My Energy”. Helaas voor de band slaat na de eerste song het noodlot toe als de bass installatie het begeeft. Hierop is het zanger Franky De Smet Van Damme die het publiek wat probeert te entertainen. Als de problemen zijn opgelost gaat de band verder met “Angels Blood”. Wat volgt is een selectie van songs afkomstig van de nieuwe cd ‘Feed ‘Em With A Brick’ die afgelopen week is verschenen. Zo krijgen we onder meer de nummers “Hot Summer”, “Electric Showdown” en “Guns Of Navarone” te horen. Mede door de songkeuze lijkt de show wat in te kakken en is de publieksrespons maar lauwtjes. Het afsluitende “Black Fuel”, afkomstig van het uit 1997 stammende gelijknamige album kan de boel dan al niet meer redden.

In de tentstage is het vervolgens de beurt aan Paradise Lost, een van de grondleggers van de Gothic metal scene. De band werd eind jaren tachtig opgericht en kende begin jaren negentig hun hoogtijdagen met het uitbrengen van albums als ‘Shades Of God’ (1992), ‘Icon’ (1993) en ‘Draconian Times’ (1995). Hierna ging het echter bergafwaarts met de band met en in die periode ben ik de band ook uit het oog verloren. Echter de laatste jaren weet de band opnieuw een aantal zeer respectabele albums uit te brengen waarvan ‘Faith Divides Us - Death Unites Us’ (2009) het laatste wapenfeit was. Paradise Lost is dan ook een band die je goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. De laatste jaren presteren ze live nogal wisselend en kan het eigenlijk maar twee kanten op. Zo was de band eerder dit jaar te zien in het Utrechtse Tivoli waar de band het ‘Draconian Times’ album op verbluffende wijze in zijn geheel vertolkte. Vandaag was het echter een heel andere show, het was dan ook zanger Nick Holmes die overigens prima bij stem was die bijna geen moeite nam om contact met het publiek te maken. Wat betreft de setlist, na opener “The Rise Of Denial”, afkomstig van het meest recente album zijn het nummers als “Pity The Sadness”, Enchantment“, “Requiem” en “I Remain” die we onder meer voorbij horen komen. Natuurlijk wordt ook de publieksfavoriet “As I Die” niet vergeten en kregen we de klassiekers “One Second” en “Say Just Words” te horen. Al met al weet de band muzikaal te overtuigen, en dat ondanks de geluidproblemen en het wat zachte geluid. Echter de stage performance was vandaag eigenlijk onder de maat. Dat is erg jammer want ik heb de band in hun beginperiode, eind jaren tachtig en begin jaren negentig toch een aantal maal zeer succesvolle shows zien neerzetten.

De heren van Sacred Reich draaien net als ik al een aardig tijdje mee en de enigszins wat aparte en eigenzinnige thrash die de band speelt. De band werd in 1985 opgericht en was in de begin jaren veelvuldig in ons land te zien. Echter in 2000 viel de band uit elkaar, maar gelukkig heeft Sacred Reich in 2007 een doorstart gemaakt en was de band te zien op grote festivals als Wacken Open Air en het Rockhard festival. Dit jaar heeft de organisatie wat mij betreft dan ook een grote slag geslagen door de band naar Nijmegen te halen. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat al ruim voor aanvang van de show het veld voor het mainstage behoorlijk vol staat. De band trapt af met “The American Way”, gevolgd door “Love...Hate”, “One Nation” en “Independent”. De band is zichtbaar goed gehumeurd en erg blij met de overweldigende reacties van het publiek. Het geluid is vrij goed en de band ziet er energiek en gezond uit. Zanger Phil Rind is duidelijk in goede vorm en ook lekker bij stem. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak, de moshpit voor het podium is dan ook redelijk van formaat en het publiek schreeuwt de teksten van de band stuk voor stuk mee. De heren op het podium kunnen het niet geloven en genieten er zichtbaar van. Er wordt in vol tempo verder gespeeld en natuurlijk komen er flink wat krakers voorbij zoals “Crimes Against Humanity” en het schitterende “Whose to Blame”. Werkelijk alles kan ik meezingen, wat een heerlijk gevoel. De band gaat vervolgend door met “Ignorance” en natuurlijk kunnen we wel gokken wat er nog moet komen. Als vervolgens het Black Sabbath nummer “War Pigs” wordt aangekondigd door zanger Phil Rind gaat het publiek massaal uit zijn dak. Dit is voor mij (en velen) het beste concert van het hele festival! Bijna niks kan dit nog toppen, en als de heren hierop ook nog het felle “Death Squad” ten gehore brengen is het hoogtepunt van de dag nabij. Echter de band is nog niet klaar, want zonder de ultieme klassieker “Surf Nicaragua” is de show van vandaag niet compleet. Uiteraard was Sacred Reich dit nog van plan, want na een paar seconden weet de band ons omver te blazen met Sacred Reich’s bekende song waarop het publiek nog eenmaal uit zijn dak gaat. De show die de band hier vandaag wist neer te zetten was een zeer memorabele. Ik heb werkelijk genoten en ik vraag me dan ook af of er nog een band is die deze show vandaag kan overtreffen. Voor mij zijn deze mannen de grote winnaar van Fortarock 2011.

Immortal was afgelopen december nog te zien als headliner tijdens de Eindhoven Metal Meeting waar de band het zonder uitgebreide show en met wat geleende spullen een prima optreden wist neer te zetten. Wat betreft vandaag was het heel wat anders want de band zou vandaag een volledige vuurwerkshow meenemen. Het opreden gaat dan ook van start met een lang intro, waarbij het podium binnen de kortste keren volledig in rook gehuld is. Dan volgt er een flinke knal, gevolgd door een vonkenregen en een aantal flinke rookbommen waarop het evil trio van start gaat met “All Shall Fall”. Tijdens de eerste song hangt er echter zoveel rook dat we de band niet eens kunnen zien. Tijdens het volgende “Sons of Northern Darkness” gaat het licht uit en de stroboscoop aan. De fotografen hadden het dan ook knap moeilijk om een leuk plaatje te schieten. De show gaat vervolgens verder met veel rook en vuur, waarop de band de nummers “The Rise of Darkness”, “Damned In Black”, “Hordes to War”, “The Call of the Wintermoon” en “In My Kingdom Cold” ten gehore brengt. De band weet een sterke podiumpresentatie, de vreemde loopjes van gitarist Abboth en de degelijke pyro-show een prima sfeer te creëren al is het geluid wel wat aan de zachte kant. Wat betreft de geluidskwaliteit van deze show, de eerste paar nummers moest er nog wel wat gesleuteld worden aan het geluid, maar naarmate de set vorderde werd het wel wat beter. Met “Tyrants” en het afsluitende “One by One” komt het optreden vervolgens met een gigantische oerknal aan het einde. Al met al wist Immortal een degelijke show op te voeren, en was de band een prima afsluiter van het tentpodium.

Als afsluiter op het hoofdpodium was het vandaag niemand minder dan de female-fronted band Arch Enemy. De band bracht eerder dit jaar het album ‘Khaos Legions’ uit, waarop de band na een periode van vier jaar eindelijk weer eens wat nieuw materiaal wist te presenteren. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de band het intro “Khaos Overture” door de speakers laat knallen voordat de band uit de startblokken schiet met “Yesterday is Dead and Gone”, de openingssong van het meest recente album. Arch Enemy heeft de laatste jaren zoveel opgetreden dat het niet zo verwonderlijk is dat de band zo strak speelt als een spreekwoordelijke klok en weinig steken laat vallen. Tevens is er een hoofdrol is weggelegd voor frontvrouw Angela Gossow die brult als vanouds, en waarbij ze haar best doet om het publiek op te zwepen. Wat betreft de rest van de setlist, die bestaat natuurlijk uit het vertrouwde materiaal zoals “Revolution Begins”, Ravenous”, “My Apocalypse” en “Dead Eyes See No Future” aangevuld met enkele nieuwe nummers als het felle, uptempo “Bloodstained Cross”, “Under Black Flags We March“ en “No Gods, No Masters”. Wat betreft de show van Arch Enemy, deze is prima in orde en Angela Gossow blijkt een prima frontvrouw die het publiek weet in te pakken. Verder is het natuurlijk het melodieuze gitaarwerk van de broertjes Michael en Christopher Amott dat een genot is om naar te luisteren. Echter halverwege de show lijkt het publiek wat in te slapen na een lange dag. Het is dan ook het moment dat een deel van het publiek vertrekt om de laatste trein te halen. Ook wij besluiten de band te laten voor wat het is en van een afstand horen we vervolgens nog de nummers “We Will Rise” en het afsluitende “Nemesis” voorbijkomen waarbij het optreden van de laatste band van vandaag tot een geslaagd einde is gekomen.

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!