|
Op voorhand was het
even spannend of het
Alcatraz Metal Festival
wel in de Brielpoort in Deinze gehouden zou worden, of dat het festival
wel in de zomer georganiseerd zou worden. Er was zelfs even twijfel of
het festival wel door zou gaan dit jaar. Gelukkig wist de organisatie
wat te schuiven met de beschikbare weekenden, want het valt immers niet
mee een geschikte datum te vinden door de enorme overload aan festivals
in de zomer. Zo werd er gekozen voor 27 augustus, wat later in het
seizoen. Verder keerde de organisatie terug naar de formule van de
succeseditie van 2009, waarbij gekozen werd uit de toppers met hun roots
in de jaren tachtig en negentig.
Het Alcatraz Metal
Festival heeft inmiddels dan ook een goede reputatie
opgebouwd door de veelzijdige line-up en uitstekende
locatie, voorzien van onder meer voldoende gratis
parkeergelegenheid. De organisatie van het Alcatraz Metal
Festival had voor deze vierde editie groots uitgepakt met
namen als Death Angel, Forbidden, U.D.O., Vicious Rumors,
Where Angels Suffer en natuurlijk headliner Helloween. Het
was dan ook niet voor niets dat de kaartverkoop voorspoedig
liep waardoor het vroeg op de dag gezellig druk was. In
totaal zouden er zo’n zeventienhonderd bezoekers de poorten
passeren die konden genieten van een groot aantal bands die
we hierna grotendeels zullen proberen te bespreken.
Ten opzichte van de voorgaande editie
had de organisatie ook enkele veranderingen aan de opzet van
het festival doorgevoerd. Zo bleef de bovenzaal (waar altijd
het tweede podium had gestaan) gesloten, maar daarvoor in de
plaatst was er buiten een grote festival tent neer gezet die
plaats bood aan twee keer zoveel bezoekers als de bovenzaal.
Door het grote aanbod van Belgische bands werden er via een
bandcontest dit jaar twee bands gekozen die hun kunsten
mochten vertonen op het tentpodium. De twee gelukkige bands
waren dit jaar Guilty As Charged en Emperors Of Decay.
Verder was het nog even spannend voor de organisatie toen
een week voor het festival de complete tour van Forbidden
werd afgelast omdat de band plotseling zonder drummer zat.
Gelukkig wist de organisatie een oplossing te vinden en werd
de band samen met drummer Gene Hoglan (o.a. Fear Factory,
Strapping Young Lad) exclusief naar België overgevlogen
zodat de show alsnog door kon gaan. Al met al beloofde het
dus een mooie dag te worden! De speeltijden zijn goed
gepland, zonder overlappingen waardoor men dus gewoon heen
en weer lopen zonder een band te hoeven missen.

De aftrap op de mainstage wordt
gedaan door het Belgische
After All.
Deze heren hebben een behoorlijke live reputatie weten op te
bouwen door het vele touren met grote namen in de metal
scene als “Agent Steel”, “Overkill”, “Anthrax” en “Fear
Factory”. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het al vroeg
is volgelopen met metalheads in de Brielpoort. Belgisch
trots weet dan ook vanaf de eerste tonen goed te boeien met
nummers als “My Own Sacrifice”, “Frozen Skin”, “End of Your
World” en “Becoming The Martyr”. Verder is er nog een
speciale gastbijdrage van zanger Guido Gevels, voormalig
bandlid van het eveneens uit België afkomstige Cyclone die
samen met de rest van de band de song “In The Grip Of Evil”
ten gehore brengt, dit tot groot genoegen van het publiek.

Na het geweld is het
Guilty As Charged
die klaar staan, om als eerste
band de tentstage in te wijden. Echter omdat wij niet zo
heel erg bekend zijn met het werk van deze Belgische
melodieuze thrashers hebben wij de band laten schieten om de
vele merchandise standjes in de zaal uit te spitten.
De progressieve thrash band
Anacrusis,
afkomstig uit St. Louis, Missouri mag als tweede band op het
mainstage zijn kunsten laten zien en horen. Anacrusis stond
met bands als Cynic en Pestilence aan de wieg van de
technische, progressieve thrash, waarbij het uit 1993
stammende album ‘Screams And Whispers’ inmiddels gezien kan
worden als een klassieker. Na een flink aantal jaren van
afwezigheid is de band terug van weggeweest, en de heren
hebben dan ook de smaak weer helemaal te pakken. Zo zagen we
de band enkele maanden geleden al een prima show neerzetten
op het Duitse Rockhard festival. De band gooit er vanaf de
eerste tonen van opener “Paint A Picture” dan ook meteen de
beuk in. Echter omdat de band nu ook weer niet zo heel
bekend is bij het grote publiek blijft de zaal jammer genoeg
voor een groot gedeelte leeg. Gelukkig voor de band zijn er
toch ook wel wat fans die staan te genieten van de
technische thrash metal. Zo konden we onder meer genieten
van nummers als “Something Real”, “Release” en “Fighting
Evil”. Nieuw materiaal krijgen we vervolgens voorgeschoteld
in de vorm van “This Killer In My House” waarna het optreden
wordt afgesloten met “Sound the Alarm”.

De mannen van
Emperors Of Decay
gaan hierna meteen aan de slag. De tent blijft echter voor
een deel leeg. Eigenlijk omdat wij deze band persoonlijk ook
net kennen houden we het als snel voor gezien. Niet omdat we
er niks aan vinden maar omdat er vandaag zoveel goede bands
spelen en er zoveel bekenden aanwezig waren. We moesten dan
ook even wat tijd voor onszelf vrijmaken om wat bij te
kletsen met alle binnengekomen vrienden en bekenden.
Rond de klok van twee uur is het
aan de heren van
Helstar
onder leiding van de sympathieke frontman James Rivera om
het mainstage onveilig te maken. De band draait inmiddels al
behoorlijk wat jaren mee, zo stamt het zeer sterke debuut
‘Burning Star’ alweer uit 1984. Maar ook de albums die
hierop volgden (Remnants Of War, 1986) en (A Distant
Thunder, 1988) de tand des tijds prima weten te doorstaan.
Door de jaren heen kende de band enkele line-up wisselingen,
maar de kleine frontman James Rivera was altijd een vaste
waarde binnen de band en met het meest recente album ‘Glory
Of Chaos’(2010) heeft de band ook weer een prima album op
zak. Het is dan ook niet voor niets dat de band voor de
tweede maal in de geschiedenis van het festival te gast op
het Belgische feestje. De band trapt af met twee nieuwe
songs, afkomstig van het meest recente album in de vorm van
“Angels Fall To Hell”, gevolgd door “Pandemonium”. De band
is energiek en enthousiast, maar als de band vervolgens
verder gaat met oudjes als “Conquest”, “Bitter End “ en
“Angel Of Death” wordt het pas echt feest. Helstar gaat
vervolgens gedreven verder met “Dracula’s Castle”, “Baptized
In Blood” en het wat nieuwere “The King Of Hell”. De band
laat vandaag een prima indruk achter en na “Run With The
Pack” en “Alma Negra” is het helaas alweer voorbij.

Op de tentstage is het de beurt
aan het uit Nederland afkomstige
Izegrim.
Het is echter maar op het nippertje dat de band hier vandaag
speelt want de band komt door een file op de Nederlandse
snelwegen slechts twintig minuten voordat zij het podium op
moeten bij het festival aan. De band heeft echter zoveel
ervaring dat zij binnen de kortste keren klaarstaan om het
publiek eens flink wakker te schudden. De band gaat van
start met “In the Name of Freedom”. De stevige thrashmetal
die dit viertal op het publiek afvuurt gaat er dan ook goed
in bij de aanwezige metalheads. De set van vandaag bestaat
verder uit enkele nieuwe tracks zoals “Deathstrip”, “Victim
Of Honor” en “Fade Into Obscurity”, afkomstig van het
onlangs verschenen album ‘Code of Consequences’ aangevuld
met wat oudere songs. Deze sympathieke dame en heren komen
overtuigend over en het spelplezier is duidelijk
waarneembaar waardoor de band het publiek al snel voor zich
weet te winnen. De respons van het publiek is dan ook
overweldigend en er ontstaat dan ook spontaan een aantal
keren een moshpit en tevens vliegen de crowdsurfers
veelvuldig over de hekken. De band heeft er vandaag dan ook
vele nieuwe fans voor zich weten te winnen want de tent
stond gedurende de hele show behoorlijk vol.

Vervolgens is het de beurt aan het
uit San Francisco afkomstige
Forbidden,
de band
speelt onvervalste Bay
Area thrash. Het was echter even onzeker of de band vandaag
wel zou spelen want onlangs heeft drummer Mark Hernandez de
band verlaten. Hierdoor is complete tour, waarbij ook het
Alcatraz festival zou worden aangedaan geannuleerd. De band
wilde echter zo graag deze show spelen dat ze de druk
bezette drummer Gene Hoglan hebben gevraagd om in ieder
geval dit optreden mee te doen. Hierdoor is deze show van
Forbidden dan ook een bijzondere, en tevens de enigste show
deze zomer in Europa. Als de band vervolgens van start gaat
gooien de Amerikanen meteen de beuk in met “Infinite” om
vervolgens door te knallen met het sublieme “Step By Step”.
De heren hebben het zichtbaar naar hun zin en laten dat ook
blijken. Zanger Russ Anderson is vandaag goed bij stem en
ook de rest van de band is ook in topvorm. De nummers die de
band ons vandaag voorschotelt worden dan ook professioneel,
strak en enthousiast gebracht. Zo worden we onder meer op de
nieuwere nummers als “Forsaken At The Gates”, “Adapt Or Die”
en het oudje “Twisted Into Form” getrakteerd. Wat verder
opvalt is dat veel bandleden van de andere bands met
genoegen naar elkaars shows staan te kijken, zo staat bij
heel Death Angel aan de rand van het podium. De sfeer is
vandaag dan ook prima te noemen, waarop de band verder gaat
met “March Into Fire”, “RIP” en het eveneens nieuwe “Omega
Wave”. De band sluit vervolgens af met twee klassiekers in
de vorm van “Through Eyes Of Glass” en het geweldige
“Chalice Of Blood”. Al met al een zeer geslaagd optreden mag
ik wel zeggen.

De band
Communic
gaat zijn show weggeven op de tentstage. Deze Noren hebben
met hun albums ‘Conspiracy In Mind (2005), ‘Waves Of Visual
Decay’ (2006) en Payment Of Existence’ (2008) en het net
verschenen ‘The Bottom Deep’ een leuke collectie cd’s
gemaakt. Zij maken ingewikkelde progressieve metal met een
flinke groove. Je moet dan aan bands denken als Sanctuary,
Nevermore en Candlemass. Voor mij komt de band net iets
teveel over als een Nevermore-kloon, maar het zit allemaal
wel lekker in elkaar. Ze spelen strak en zijn zichtbaar blij
met de respons van het publiek. De songs die de mannen ons
ten gehore brengen zijn onder andere “On Ancient Ground”,
“Payment of Existence” en “Conspiracy in Mind”. De mannen
klinken strak en professioneel. Ondanks dat ik de nummers
niet allemaal ken, ben ik toch tevreden met wat ik hoor en
zie. “Fooled by the Serpent”, “Communication Sublime” en
“Raven’s Cry” komen nog voorbij voordat de band afsluit met
“Waves of Visual Decay”.

Rond de klok van zes uur is het
tijd voor Uber Duitser Udo Dirkschneider en zijn band
U.D.O.
om de mainstage te betreden. De
band start met “Rev-Raptor“ gevolgd door “Dominator”. De
kleine zanger pusht zijn band naar grote hoogte en de mannen
weten dan ook wel hoe ze het publiek moeten entertainen. Zo
horen we onder andere “Leatherhead”, “Vendetta” en de Accept
klassieker “Princess of the Dawn” voorbijkomen. Dit tot
groot genoegen van het publiek. Na “Man and Machine” en
“Animal House” is het dan ook tijd om voor nog een Accept
nummer, te weten “Metal Heart”. Maar daar kan deze band
eigenlijk ook niet onder uit, de fans blijven van de Accept
nummers smullen. Na “The Bogeyman” gaat de band het podium
af, maar niet zonder de grote klassiekers van Accept te
spelen. Zo horen we eerste toegift “I'm a Rebel”
voorbijkomen gevolgd door het ultieme Accept song “Balls to
the Wall”, die door de gehele zaal uitbundig meegebruld
werd. Voordat we er erg in hebben zit het uurtje van U.D.O
er alweer op en kunnen we ons opmaken voor het volgende
hoogtepunt van de dag. Maar eigenlijk zijn alle bands die
vandaag spelen van zeer goede kwaliteit en spelen ze
allemaal met evenveel enthousiasme.

De heren van
Where Angels Suffer
beginnen nu op de tentstage aan hun set. Dit is een soort
all-star band met onder andere Chris Holmes, voormalig
gitarist van W.A.S.P. op gitaar.
Drummer
Stet Howland (W.A.S.P., Blackfoot, Lita Ford),
Ira Black
(Lizzy Borden, Vicious Rumors, Heathen, Metal Church) op
gitaar.
Verder hebben we dan nog bassist Steve Unger van Metal
Church en de veelzijdige zanger Rich Lewis (Ravencraft). Dat
de band veel W.A.S.P. covers speelt, dat spreekt voor zich
want Holmes schreef onder meer mee een aantal regelrechte
W.A.S.P. klassiekers. Met zo’n line-up is het dan ook niet
verwonderlijk dat er veel materiaal gespeeld werd van de
voormalige bands van de heren artiesten. Ondanks dat het
niet geheel origineel is, gaat het publiek compleet uit zijn
dak met als hoogtepunten de W.A.S.P. klassiekers “Wild
Child“ en “I Wanna Be Somebody”. Muzikaal zaten de songs
prima in elkaar en speelde de band strak en vol met passie.
Ook zanger Rich Lewis wist het publiek op de juiste manier
te bespelen, en met zoveel klassiekers in de set kon de band
niet meer stuk bij het enthousiaste publiek. De vonken
vlogen er dan ook vanaf en Where Angels Suffer wist zich
prima staande te houden. Al met al zette de band hier
vandaag dan ook een zeer degelijk, en aanstekelijk optreden
neer.

Het eveneens uit de Bay Area
afkomstige Death Angel
was eind juli nog te zijn tijdens
het Zwarte Cross festival. Eenieder die de band wel eens aan
het werk zag weet dat de Amerikanen altijd 200% geven en het
publiek een prima show weten voor te zetten. Vandaag was het
dan ook niet anders, de band was speciaal voor deze show
overgekomen en zanger Mark Osegueda liet mij voor het
optreden weten er naar uit te kijken om het Belgische
publiek te vermaken. Al voor aanvang van de show is het dan
ook al redelijk druk voor het podium, en als de band
vervolgens aftrapt met “I Chose The Sky” en verder gaat met
“Evil Priest” lijkt er geen stopen meer aan. De fans gaan
behoorlijk uit hun dak en mede door de uitbundige houding
van de band is het publiek in opperbeste stemming. Death
Angel raast vervolgens door met “Buried Alive”, “Mistress Of
Pain” en “Claws In So Deep”. De massa beweegt flink mee op
de nummers die werkelijk uit de speakers knallen. Het geluid
is zeer goed te noemen vanaf waar wij staan. De band zet
zijn beste beentje voor. Natuurlijk ontbreken klassiekers
als “Seemingly Endless Time” en “Kill As One” niet in de
set, maar de band speelt verder ook behoorlijk wat nieuw
materiaal van het meest recente album zoals “Relentless
Revolution”, “River Of Rapture” en “Truce”. Alle songs
worden massaal door het aanwezige publiek meegezongen maar
nadat de band een verkorte versie van “The Ultra-Violence”
heeft gespeeld zit het optreden er alweer bijna op. Het
optreden wordt vervolgens afgesloten door “Thrown To The
Wolves” waarbij Death Angel maar weer eens te meer hun zeer
goede live reputatie waarmaakt. Wat een show, Death Angel
kwam, zag en overwon alweer!

Na het geweld van Death Angel zijn
we bij nog een band uit de Bay Area aanbeland, en wel bij
onze oude vrienden van
Vicious Rumors.
Deze heren timmeren al sinds eind
jaren zeventig aan de weg en hebben door de jaren heen een
vaste fan-base weten op te bouwen. De jaren tachtig heavy
metal doet het ook altijd goed bij een groot publiek, het is
dus ook niet zo verwonderlijk dat het behoorlijk vol staat
in de tent als de band gereed staat om hun set af te
trappen. Vicious Rumors gaat er dan ook meteen hard in met
opener “Digital Dictator”, waarop de band verder gaat met
“Minute To Kill”. Ondanks de vele bezettingswisselingen die
de band sinds de oprichting heeft ondergaan is het nog
steeds bandleider Geoff Thorpe
die de boel bij elkaar houd. Sinds 2009 heeft de band met
Brian Allen ook weer een zeer geschikte frontman in de
gelederen die ook nog eens over een zeer goede stem en een
nog betere podium presentatie beschikt. Hij is het jonkie in
de band maar zingt als een oudgediende. Wat betreft de rest
van de setlist, naast de vele oude klassiekers, krijgen we
ook enkele nieuwere songs te horen zoals het krachtige
“Murderball”, het zware “Let The Garden Burn” en het
uptempo, thrashy “Razorback Blade”, afkomstig van het meest
recente album ‘Razorback Killers’ dat eerder dit jaar is
verschenen. Vanaf de eerste release ‘Soldiers Of The Night’
in 1986 staat Vicious Rumors garant voor technische,
melodieuze powermetal. Begin jaren negentig kent de band een
hoogtepunt in hun carrière met de albums ‘Digital Dictator‘,
‘Vicious Rumors’ en ‘Welcome To The Ball’. Het is dan ook
niet zo verwonderlijk dat de rest van het gespeelde
materiaal van deze albums afkomstig is.
Zo krijgen we onder andere de klassiekers “Ship Of Fools”,
“Abandoned”, “Soldiers of the Night”, “Worlds And Machines“
en “Lady Took A Chance” te horen.
Drummer
Larry Howe blijft flink rammen op zijn drumstel en tijdens
het felle “Hellrazor” trapt de band opnieuw het gaspedaal
flink in en wordt er een heerlijk gitaarduel uitgevochten
tussen gitaristen Geoff Thorpe
en Kiyoshi Morgan. Tijdens het afsluitende “Don't Wait For
Me” heeft de band vervolgens nog een verrassing in petto
want naast de huidige line-up zijn er vandaag een aantal
ex-bandleden aanwezig met hun huidige werkgevers/bands. Zo
wordt er vervolgens een klein drumstel opgezet voor Will
Caroll (Death Angel) en zijn het
Ira Black
(Where Angels Suffer) en
Steve Smyth
(Forbidden) die hun gitaren inpluggen. Maar dan zijn we er
nog niet, want het is zanger James Rivera (Helstar) die de
club compleet maakt. Met zijn allen voeren ze vervolgens een
spectaculaire show op, waarbij de diversen bandleden
zichtbaar staan te genieten en waarbij het enthousiasme eraf
straalde. Al met al kan Vicious Rumors vandaag dan ook
terugkijken op een zeer geslaagd optreden.

Nadat Vicious Rumors op
overtuigende wijze het tentpodium heeft afgesloten is het
aan het
Helloween
de taak om het publiek nog eenmaal te vermaken. De pioniers
van de Duitse power / speed / happy metal maakten midden
jaren tachtig reeds furore met klassiekers als ‘Walls Of
Jericho’ en de beide ‘Keeper Of The Seven Keys’-platen. De
band draait dan ook al heel wat jaren mee, en het is dan ook
niet zo verwonderlijk dat het behoorlijk druk is voor het
mainstage. Net wat later dan gepland betreed de band het
podium waarop de band van start gaat met “Are You Metal?",
afkomstig van het meest recente album ‘7 Sinners’. De
Duitsers, en dan met name zanger Andreas Deris weet het
publiek met zijn charisma behoorlijk te bespelen waarbij hij
met een grote lach “Are You Metal?", heavy metal” blijft
roepen.
Songs die verder voorbij komen zijn onder meer “Eagle Fly
Free”, “March of Time”, “Where The Sinners Go”, “World Of
Fantasy” en “I'm Alive”.
Natuurlijk worden ook de drum en gitaarsolo’s niet vergeten
waarbij wij ons zelf een momentje rust gunnen. Muzikaal zat
het overigens wel goed in elkaar, maar na de zoveelste solo
gaat de vaart er wel een beetje uit. Gelukkig weet de band
zich te herpakken met een medley waarbij onder meer de
nummers “Keeper Of The Seven Keys / The King For A 1000
Years / Helloween” voorbijkomen. Tegen het einde van de show
kregen we vervolgens nog de klassiekers “Future World”, Dr
Stein” en “I Want Out” te horen, dit tot groot genoegen van
het publiek. Al met al wist Helloween mij vandaag meer te
overtuigen dan een maand geleden op Zwarte Cross festival
waar ik de band ook aan het werk zag. Een betere afsluiter
van deze zeer geslaagde editie van Alcatraz Festival had de
organisatie dan ook niet kunnen wensen.

Na een lange
dag zit het festival er alweer op en kunnen we terugkijken
op een zeer geslaagd festival. Er waren geen afzeggingen op
de dag zelf, de bands speelde voor het overgrote deel keurig
tijd. Het weer was ondanks een paar kleine buien goed te
doen, en ook het publiek heeft zich netjes gedragen. De
sfeer was dan ook prima en bij de diversen eet en
drinkstandjes hoefde men nooit lang in de rij te staan.
Verder was er voor de liefhebber ook voldoende gelegenheid
om te shoppen bij een van de merchandise standjes.
Verder rest
ons nog een ding om de organisatie en alle medewerkers en
crew te bedanken en te complementeren voor hun grootse
inzet. Of men deze editie volgend jaar weet te overtreffen
valt echter nog te bezien. Natuurlijk valt er altijd wel wat
te klagen over de line-up van een festival, maar ik denk dat
de organisatie het dit jaar gezien de concurrentie zeker
niet slecht gedaan heeft. We kunnen dan ook gelukkig
terugkijken op uitstekend festival met zeer geslaagde shows
van onder meer Forbidden, Helloween, Vicious Rumors en Where
Angels Suffer,
maar de band van
de dag was voor ons en zeer vele bezoekers toch echt Death
Angel. We hopen natuurlijk dan ook dat we volgend jaar weer
aanwezig kunnen zijn op een van de leukste festivals van
België.
Voor meer bandfoto's
zie het
fotogedeelte van deze website!!! |