Dimmu Borgir Eonian

Nuclear Blast Records

Website:

Dimmu Borgir

Dimmu Borgir heeft er goed de tijd voor genomen, 7 jaar na hun laatste studio album ‘Abahadabra’, is er nu dan de opvolger ‘Eonian’. In het jaar dat de band hun 25 jarig bestaan viert, komen ze met een album waarop ze hun grenzen nog verder verkennen in alle richtingen. Een symfonisch en bombastisch werkstuk, wat echter steeds verder afdwaalt van de originele sound van de band.

Dit nieuwe album klinkt melodieuzer en toegankelijker dan dat ze ooit hebben geklonken. Met momenten haalt men nog het oude niveau, al zijn die schaars. Men heeft duidelijk gekozen voor een richting die een groter en breder publiek moet aanspreken. Meer invloeden als Therion en Rammstein komen naar voren. Daar waar concullega’s Cradle Of Filth in hetzelfde genre, trouw blijven aan hun sound en zelfs sterkere albums blijven maken, legt Dimmu Borgir het duidelijk af en kiest een andere weg.

Het album heeft een geweldige productie, waar Jens Bogren en zijn Fascination Street Studios verantwoordelijk voor zijn. Ook het artwork mag er zijn en is uitermate gedetailleerd gedaan door Zbigniew M. Bielak. De kern van Dimmu Borgir bestaat nog steeds uit Shagrath op zang, Silenoz en Galder op gitaar, aangevuld met drummer Daray en toetsenist Gerlioz. Hulp met de zang arrangementen op de plaat kwam van Gaute Storaas en het Schola Cantrum Choir. Het koor komt ook veelvuldig aan bod, al meteen bij het openingsnummer, en het navolgende commerciëlere ‘Interdimensional Summit’.

Ook in ‘AEtheric’ is een hoofdrol voor koor en toetsen weggelegd. Het experimentele ‘Council of Wolves and Snakes’ heeft een leuke riff, maar de meer gesproken zangstukken zijn wat minder, het middenstuk is dan weer ouderwets hard en erg kort. Het hele album doet bijna filmachtig aan, mede ook door de koorzang en bijna theatrale stukken. ‘The Empyrean Phoenix’ begint lekker, en is een van de sterkere nummers op de plaat, al staan er geen echte uitschieters op.

Net als het vorige nummer, doet ook ‘Lightbringer’ op momenten herinneren aan het Dimmu Borgir wat eens was. Het langste nummer op de plaat met bijna 7 minuten is ‘I Am Sovereign’ en is zeker niet het minste, al doet het wel soms erg aan Therion denken. Na het wat saaie ‘Archaic Correspondence’ volgt nog een aardig deuntje met ‘Alpha Aeon Omega’ en sluit het album af met het instrumentale en overbodige ‘Rite of Passage’ wat niets meer toevoegt.

Het ‘Metal’ gehalte op deze plaat is niet erg hoog te noemen, laat staan ‘Black’. Het niveau van topalbums als ‘Enthrone Darkness Triumphant’ (1997), ‘Spiritual Black Dimensions’ (1999), of ‘Death Cult Armageddon’ (2003), halen ze absoluut niet meer. Wellicht zal men met deze plaat vele zieltjes winnen, maar waarschijnlijk ook een aantal old school fans kwijtraken. (Kees Schijven)

70/100

Tracklist:
01. The Unveiling 5:47
02. Interdimensional Summit 4:39
03. ÆTheric 5:27
04. Council of Wolves and Snakes 5:19
05. The Empyrean Phoenix 4:44
06. Lightbringer 6:06
07. I Am Sovereign 6:48
08. Archaic Correspondence 4:55
09. Alpha Aeon Omega 5:18
10. Rite of Passage 5:16