A Perfect Circle Eat The Elephant

BMG

Website:

A Perfect Circle

Maar liefst 14 jaar hebben we moeten wachten op nieuw materiaal van A Perfect Circle. Frontman Maynard Keenan houdt zich tegenwoordig ook bezig met het maken van wijn en zal allicht van mening zijn dat goede muziek net als fatsoenlijk glas vino tijd nodig heeft om te rijpen. Dit schept natuurlijk enorme verwachtingen en het is nog maar de vraag of je daar als band aan kan voldoen.

Wat direct opvalt bij het aanzetten van het eerste nummer ‘Eat The Elephant’ is de jazzy rustige opening. Subtiel komen de vocalen van Maynard erin, we kunnen stellen dat zijn stem in ieder geval goed bewaard is gebleven de afgelopen 14 jaar. De rustige vibe past goed bij zijn vocalen. Muzikaal klinkt het geheel erg volwassen, met de mooie melodieën, toesten en uiterst voorzichtig drumwerk van Jeff Friedl. ‘Eat The Elephant’ loopt haarfijn over in ‘Disillusioned’ wat ondanks meer tempo wederom een subtiel rustig nummer is. Tekstueel heeft het een sterke boodschap. Ook de uitgebrachte videoclip is erg krachtig. Gitaristen Billy Howerded en James Iha treden iets meer op de voorgrond, waardoor het geheel meer doet denken aan A Perfect Circle zoals we het kennen, echter zijn de breaks melodieus en subtiel en blijkt de opgebouwde energie slechts een illusie. Desondanks is het wel een goed nummer, maar je moet als luisteraar loslaten dat dit diezelfde band is die ‘Mer de Noms’ uitbracht in 2000.

‘The Doomed’ klinkt toch als een titel van een nummer waarbij je meer ballen verwacht. Het begint in ieder geval een stuk rauwer. Maynard laat eindelijk meer kracht in zijn vocalen horen. De drums en gitaren lijken ook op volle sterkte te komen. Het geheel is er psychedelisch met rustige breaks, tempowisselingen en spannende opbouwende stukken met dank aan bassist Matt Mc Junkins. De herinnering aan hoe A perfect Circle ook alweer kon klinken is in ieder geval weer terug. Helaas wordt ‘The Doomed’ opgevolgd door het elektro pop achtige ‘So Long, And Thanks For All The Fish’. Met matige vocalen en niets van de krachtige uithalen die we van Maynard kennen. Met vrolijk klinkende melodieën past dit niet binnen de lijn der verwachting. Het is geen slecht nummer, mits geproduceerd door de zoveelste britpop sensatie, van een band als A Perfect Circle mogen we gewoon meer verwachten.

Toegankelijk is de intro van ‘Delicious’. Gelukkig brengen de heren er meer gitaren in, waardoor het nummer iets bombastisch krijgt. Ook de zanglijnen zijn typerend voor A perfect Circle. Net wanneer je er lekker in zit, komt er een break in met strijkers en bouwt de energie af. Gelukkig door goed drumwerk is er sprake van een sterke opbouw en kunnen we nog even luisteren naar een stevige rockplaat die helaas plots eindigt. Een “WTF” momentje krijg je duidelijk bij de opening van ‘Hourglass’. Hectische elektro keys trekken je hard uit de mooie neergezette vibe in ‘DLB’. Te veel effecten op de vocalen zorgen ervoor dat Maynard klinkt als een cross over tussen een popzanger en Marilyn Manson. De vreemde effecten in de muziek trekken vreemd genoeg toch de aandacht, in het midden blijft of dit positief of negatief is.

Met een sterke verhalende lijn voor de gitaren opent ‘Feathers’ wat na ‘Hourglass’ toch echt voelt als een opluchting. De opgebouwde energie gaat er echter snel uit, wanneer de mooie vocalen van Maynard erin komen onder begeleiding van subtiel werk op de toetsen. Het nummer is mooi in balans en kent een sterke opbouw die zeker te danken is aan het sterke gitaarspel.
Met toch wat een vreemde vibe eindigt het album. ‘Get The Load Out’ opent wederom rustig. Dit gaat over in een rare elektro beat. Wederom doen de effecten op de vocalen Maynard klinken als een popzanger, wat jammer is. De man heeft immers ook dit album bewezen dat hij echt een goede zanger is. Deze effecten zijn totaal overbodig, net als dit nummer op dit album.

Met ‘Eat The Elephant’ heeft A perfect Circle apart album neer gezet. Het is namelijk echt niet slecht en zit soms zelfs briljant in elkaar. Voor de fans van het hardere werk zal het echter een teleurstelling zijn. Wie het niveau van ‘Mer De Noms’ verwacht komt van een koude kermis en zal dit album links moeten laten liggen. Zoek je iets strelends voor de oren met niet al te veel gitaren, dan zou je dit kunnen proberen. (Juliette Ruygrok)

65/100

Tracklist:
01. Eat The Elephant
02. Disillusioned
03. The Contrarian
04. The Doomed
05. So Long, And Thanks For All The Fish
06. TalkTalk
07. By And Down The River
08. Delicious
09. DLB
10. Hourglass
11. Feathers
12. Get The Lead Out