Grave Pleasures Dreamcrash

Sony

Website: Grave Pleasures
 

Beastmilk was voor mij de ontdekking van 2013. Of eigenlijk 2014 want de ontdekking werd gedaan tegen het eind van het jaar. ‘Climax’ was een album dat alles goed deed en een plaat die nog menigmaal een rondje draait. Nu gitarist Goatspeed en drummer Paile vertrokken zijn, was de vraag natuurlijk hoe het verder zou gaan met Grave Pleasures, zoals de band zich tegenwoordig noemt. Als vervangers werden Linnéa Olsson (ex-The Oath) en Uno Bruniusson (ex-In Solitude) aangetrokken en werd er wat sessie-gitaarwerk verricht door Juho Vanhanen (Oranssi Pazuzu). Geen verkeerde line-up, maar kan deze nieuwe band ‘Climax’ doen vergeten?

Ik zal eerlijk bekennen, de eerste keer dat ik de nieuwe plaat opzette was ik allesbehalve nuchter. Dat, gecombineerd met de plaat die niet zo toegankelijk is als zijn ‘voorganger’, zorgde ervoor dat ik nogal negatief was na mijn eerste luistersessie. Nu, na een heel aantal keer luisteren en vooral door het minder te plaatsen tegenover ‘Climax’, is mijn mening niet heel veel veranderd. In vergelijking met ’Climax’ is dit een mindere plaat, als het aantrekkelijke voor de luisteraar lag in de heupwiegend, opwekkende nummers en meeklapbare deinritmes. Vond je ‘Climax’ echter goed vanwege de broeierige en benauwde post-apocalyptische sfeer en lyriek, dan kan de nieuwe cd je wellicht prima bekoren hoewel ook daarbij gezegd moet worden dat de tweede helft van de plaat een niveau verschilt van de eerste helft in negatief opzicht. Opener “Utopian Scream” begint aardig met een hoop kabaal, om daarna voort te kabbelen met wat gitaarwerk. Zanger Mat ‘Kvohst’ McNerney klinkt veelzijdiger dan hiervoor en probeert echt wat meer diepte te geven aan zijn stem. Het drumwerk is veel gevarieerder dan ‘Climax’ en nergens is meer het standaard polka tempo van het Beastmilk-materiaal. Halverwege het nummer zit een lichte versnelling voordat het begin herhaalt. Uiteindelijk kom je wel in het ritme van nummer, en blijkt het uiteindelijk best pakkend te zijn. “New Hip Moon” werd al eerder uitgebracht en voorspelde toen niet heel veel goeds, maar uiteindelijk is het net zoals de opener ook een nummer dat zich uiteindelijk toch in je onderbewustzijn nestelt. Je merkt dat de ruimte die aan Mat wordt gegund goed gebruikt wordt en dat de man ontzettend veel in z’n mars heeft. Soms wordt de nadruk er wel behoorlijk bovenop gelegd, maar het is nog niet zo erg als de laatste Primordial plaat waarin er teveel nadruk voor Alan was en te weinig voor de gitaarlijnen. “Crying Wolves” klinkt broeierig, heigerig en verlaten. Postapocalyptische punk zou inderdaad een prima omschrijving zijn. “Futureshock” is de peper-in-de-reet-track met lekker rockend gitaarwerk. “Crises” is een rustig liedje, bijna een ballad met mooie zanglijnen en etherische gitaartokkels. “Worn Threads” heeft vervolgens juist een alarmerend karakter maar de gitaar kan hierbij wat gaan irriteren. “Taste the Void is punk tot en met en is dan ook binnen 2,5 minuut afgelopen. Hierna kakt de plaat behoorlijk in. ”Lipstick on her Tombstone” is gewoon niet echt sprankelend, en de drie nummers die hierna volgen hangen van de halfbakken ideeën en zeurderige zooi aan elkaar. Hier sprankelt niks meer, maar is ook de naargeestige, serieuzere sfeer van het album niet meer overtuigend.

In vergelijking met ‘Climax’ vind ik het zelf een stap achteruit, want alles wat Climax voor mij fantastisch maakte is niet op ‘Dreamcrash’ te vinden. Beschouw je het album op z’n eigen merites, dan is de eerste helft zeer goed te doen, maar vanaf “Worn Threads” komt de sleet er een beetje in. Zeker gezien de muzikale kwaliteit in de band had er toch meer uit de tweede helft van de plaat moeten komen. Een nummer als “Utopian Scream” en “Futureshock” kunnen zich staande houden tussen het materiaal van Beastmilk, maar ik vermoed dat de fans uiteindelijk veel liever “Death Reflects Us” en “Genocidal Crush” zullen willen horen dan nieuwkomers als “New Hip Moon” of “Crying Wolves”. Dat de band een serieuzere noot aanslaat na het uiterst dansbare ‘Climax’ is prima, maar dan moet het materiaal van overtuigende kwaliteit zijn. En dat is het naar mijn idee niet over de volle lengte. Wellicht is dit nieuwigheid voor een band die net bij elkaar is, dus misschien biedt de toekomst meer. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Utopian Scream
02. New Hip Moon
03. Crying Wolves
04. Futureshock
05. Crisis
06. Worn Threads
07. Taste The Void
08. Lipstick on Your Tombstone
09. Girl in a Vortex
10. Crooked Vein
11. No Survival

Line-up:
Mat McNerney – Vocals
Valtteri Arino – Bass
Linnea Olsson – Guitars
Uno Bruniusson - Drums

Koop nu Grave Pleasures  bij LARGE