While Heaven Wept Suspended At Aphelion

Nuclear Blast

Website:

While Heaven Wept

‘Vast Oceans Lachrymose’ (hierna: VOL) was weer één van de vele albums die je pas veel later ontdekt dan je eigenlijk zou willen. De waarschijnlijk toch wel doorbraakschijf van de Amerikaanse progressieve epische melodische doomsters was vooral met het openingsnummer “The Furthest Shore” een achtbaan van emotie en majestueuze momenten. Opvolger ‘Fear of Infinity’ was wat rechtlijniger en daardoor miste je soms de prachtige melodietapijten die zich drapeerden om je oren. Toen het nieuws kwam dat deze nieuwe plaat weer meer gelijkenissen zou vertonen met dat openingsnummer van VOL was ik in ieder geval gelukkig. Overigens vind ik dat iedereen ongeacht genrevoorkeur een keer dat nummer moet opzetten, want het laat maar eens temeer zien hoe mooi metal ook kan zijn en zelfs mensen die het alleen maar smerig willen vinden toch wel een schoonheidsvlekje in de muziek.

Het album is stiekem één groot nummer en bandleider Tom Philips benadrukt dan ook dat het als een geheel beluisterd dient te worden. Nu zijn de overgangen ook dusdanig vloeiend vaak dat de indeling die gemakshalve is gemaakt niet eens opvalt hoewel er soms wel een klein contrastverschil wordt gemaakt. Ga er dus vanuit dat dit gewoon 1 lang nummer van bijna 40 minuten is.

“Introspectus” trapt het album af met wat rustig keyboardwerk en akoestische gitaar die halverwege invalt. Het doet denken aan een kalm kabbelende zee in een rustig zonovergoten baai. Een zuchtje wind, vooral veel zon en lekker luieren. Pas bij “Icarus and I” komt de band pas echt op gang, en meteen valt weer de herkenbare symfonische pracht te horen die men ook tentoonspreidde op VOL. Het nummer verhaalt over Icarus en zijn vader Daedalus uit de bekende Griekse mythe. Uiteraard is zanger Rain Irving weer op dreef met zijn prachtige stem, maar deze keer krijgen we ook bijna black metal-screams achtige uithalen tijdens de paranoïde riffjes die, naar ik aanneem, de spiralende val van Icarus mogen voorstellen. Veel bekend klinkende gitaar- en pianogebruik gekoppeld met gedoseerde keyboards zorgt voor een goed geheel. Vocaal vuurwerk komt vooral in het laatste gedeelte van het nummer, wat voelt als een feelgood afronding ondanks de tragische lotgevallen van de jonge Griekse held. “Ardor” is dan ook een stuk minder vrolijk gestemd en begint ingetogen met stemmige pianoriedeltjes. Zanger Rain laat de droevige gevoelens goed uitkomen maar dit nummer herleeft met grootste grandeur na dit droevige intermezzo als de gitaren pas echt goed inzetten. Met veel ijver zet de band zelfs aan tot een stuwend stuk met dubbele bass en oh, hoe intelligent, een herhaling van het einde van het vorige nummer. Tegen deze tijd stond ik alles vrolijk mee te zingen want meeslepend is het zeker weer geworden. “Heartburst” doet zijn naam eer aan, want nog meer dan “Ardor” is dit waar de droefheid over het verlies van een zoon tot uiting moet komen, met nog wat lekker gitaargejank aan het einde ook. “Indifference Turned Paralysis” is een instrumentaal stuk wat nog behoorlijk stevig van leer trekt en er weinig verlamming te merken valt. Vandaar dat opvolger “The Memory of Bleeding” vermoedelijk juist de ruimte neemt om rust te nemen en een opmaat te vormen voor “Souls of Permafrost”. Dit bevat bijna catchy gitaarwerk en dito zanglijnen alsmede Hammond-orgelachtig klinkende keyboardgebruik. “Searching The Stars” is gewoon het vervolg van “Souls of Permafrost” maar klinkt nog opgewekter zonder dat er sprake is van modulatie. Niettemin komen hier ook wat rustigere passages voorbij waarbij de sfeer meer vluchtig, astraal en zoekend is. Na nog een kekke verwijzing naar de vorige langspeler middels de zin “now I am frozen, fearing infinity” schuift dit door in “Reminiscence of Strangers” wat veel rustiger en ingetogener is. Met wat langzaam gitaar- en solowerk vloeit dit nummer langzaam door in “Lifeline Lost” wat nog even de showcase mag zijn voor alle bandleden om hun vaardigheden te tonen en we zo langzaam allemaal richting Aphelion (het punt in een baan van een hemellichaam het verst van de zon verwijderd) drijven. “Retrospectus” is daarmee het rustige einde van deze emotionele muzikale attractie en sluit zo prachtig in stijl af.

While Heaven Wept heeft wat mij betreft weer een bijzonder mooi, emotioneel en stijlvol album afgeleverd waar iedereen met een voorliefde voor epiek en mooie melodieën iets mee zou moeten kunnen. Combineer daarbij een aantal gastbijdragen die het geheel naar een nog hoger niveau tillen (Victor Arduini (ex-Fates Warning), Mark Zonder (ex-Fates Warning, Warlord), Christopher Ladd (klassieke gitaar) en Mark Shuping (cello)) en je hebt alle reden om dit één-nummer-als-album een keer een kans te geven. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Introspectus
02. Icarus and I
03. Ardor
04. Heartburst
05. Indifference Turned Paralysis
06. The Memory of Bleeding
07. Souls of Permafrost
08. Searching The Stars
09. Reminiscence of Strangers
10. Lifelines Lost
11. Retrospectus

Line-up:
Tom Phillips - Guitars, Keyboards, Voice
Jim Hunter - Bass
Trevor Schrotz - Drumset
Scott Loose - Guitars
Rain Irving - Lead and Harmony Voices
Michelle Schrotz - Keyboards, Harmony Voices
Jason Lingle - Keyboards and Voices

Koop nu While Heaven Wept bij LARGE