Dragonforce Maximum Overload

earMUSIC

Website: Dragonforce

Powermetal is dood.. Leve de powermetal!! Dat gevoel bekroop me toch wel een beetje bij het beluisteren van de nieuwe Dragonforce. Misschien niet het ideale begin van een objectieve review, maar ach wat is objectief aan een stukje schrijven over één van je favoriete vrijetijdsbestedingen? Op persoonlijke titel kan ik zeggen dat power/speed toch wel een groot aandeel heeft gehad in mijn smaak van hardrock naar de meer metal-kant. Maar waar steeds meer bands juist de power wat leken af te vlakken en mijn interesse daardoor verloor pakt Dragonforce op hun zesde langspeler ‘Maximum Overload’ uit met precies datgene wat power zo gehaat én zo geliefd maakt: foute koortjes en stoere meezingrefreinen, kijk-eens-mamma-zonder-handen gitaarsolo’s en alles het liefst op een tempo waarbij je gaat twijfelen of je platenspeler niet op 78 toeren staat!

Gelijk vanaf de furieuze opener “The Game” laat deze Britse band er geen gras over groeien, een retestrak ritme van supersnelle drums en bas en een heerlijk glorieus refrein doet denken aan de beste power/thrashmetal van pak hem beet een jaar of tien geleden. “Tomorrow’s Kings” gaat hier naadloos in over en door de flitsende gitaarsolo en de geweldig hoge uithalen van Marc Hudson (op zijn tweede album voor de band) doet men hier misschien nog wel een schepje bovenop. Nog steeds krijgen we geen rust en worden er op “No More” welhaast geweersalvo’s aan drums en gitaren op ons afgevuurd. Afgezien van een enkel bliepje en computergeluidje lag het tempo er in de eerste drie nummers genadeloos bovenop en neemt men op “Three Hammers” voor het eerst een klein stapje terug. De sound gaat wat meer de richting van standaard hardrock op en na een nogal theatraal intro en midtempo eerste deel lijkt de verveling even toe te slaan, gelukkig maakt men dit halverwege nog redelijk goed middels een heerlijke versnelling en een gitaarsolo sneller dan licht.

In “Symphony of the Night” lijkt het tijd geworden voor een Middeleeuws thema, inclusief een minstreel-achtig intro, maar gelukkig pakt men hier al snel het tempo weer op. Het tweede en eigenlijk ook laatste nummer waarbij het gas iets wordt teruggenomen is “The Sun is Dead”, wat men zijn relatief kalme tempo en compositie opnieuw een hardrock-feel over zich krijgt. Helemaal niet slecht uitgevoerd maar wat mij betreft een beetje de valkuil waar te veel bands in dit genre ingevallen zijn en één van de mindere tracks van album. Gelukkig ligt de wraak al te wachten en schakelt men in “Defenders” weer direct vanaf de opening in de hoogste versnelling, met zijn “United..” refrein en thema doet het me een béétje denken aan “Unholy Warcry” van Rhapsody.. Een invloed die we op “Extraction Zone” ook nog wel een beetje terughoren. Het middenstuk met zijn tempobreak en Nintendo-bliepjes zou zo in een computergame passen, iets waar men overigens ook al ervaring mee heeft dus wie weet? Gelukkig zijn de solo’s na deze tempowisseling weer strak als vanouds en nodigen dan ook uit tot het spelen van (al dan niet een lucht-)gitaar.

Op “City of Gold” laat men nog één keer horen waar men toe in staat is en komt qua refrein, tempo en gitaarsolo’s alles nog één keer langs. Je zou bijna geneigd zijn te zeggen dat het daarmee de ideale afsluiter zou vormen, ware het niet dat we nog een cover voor ons kiezen krijgen en wel de Johnny Cash klassieker “Ring of Fire”. Toch al niet mijn favoriete onderdeel en het geeft in eerste instantie ook wel beetje flauwig “tongue in cheek” gevoel. Toch moet ik toegeven dat Dragonforce het wel strak in hun kenmerkende eigen stijl houdt en het zodoende eigenlijk wonderwel in het plaatje past. Op de Limited Edition staan er tenslotte nog een aantal bonustracks waar ik door het ontbreken op ons review-exemplaar (en Spotify) helaas geen uitspraak over kan doen maar dit lijkt me de moeite van het checken wel waard alvorens tot aanschaf over te gaan.

Het moet (wellicht ten overvloede) gezegd: een band als Dragonforce en eigenlijk het hele genre heeft misschien wel evenveel haters als liefhebbers. Als je tot de eerste categorie behoort en het power genre toch al als kinderachtig of zelfs “nichterig” bestempeld gaat dit album je niet over de streep trekken en je van het tegendeel overtuigen. Als je echter tot de laatste categorie behoort en niet vies bent van een beetje opgepompte tempo’s, gierende solo’s, superhoge uithalen en fantasy-thematiek is dit misschien wel het album van het jaar en verplicht luistervoer! (Ben Holster)

Tracklist:
01. The Game
02. Tomorrow’s Kings
03. No More
04. Three Hammers
05. Symphony of the Night
06. The Sun is Dead
07. Defenders
08. Extraction Zone
09. City of Gold
10. Ring of Fire

Line-Up:
Marc Hudson - Vocals
Herman Li - Guitars
Sam Totman - Guitars
Frédéric Leclercq - Bass
Vadim Pruzanov - Keyboards
Dave Mackintosh - Drums

Koop nu Dragonforce bij LARGE