Delain The Human Contradiction

Napalm Records

Website: Delain

Het zijn drukke, danwel dure tijden voor de liefhebber van de female fronted (symfonische) metal, en dan specifiek die van Nederlandse bodem. Als we alleen al naar de bekende namen kijken is daar dit voorjaar nieuw materiaal van Within Temptation, Epica en Stream of Passion. En Delain doet dus middels ‘The Human Contradiction’ ook een duit in het zakje, en een heel aardige mag ik wel zeggen. Tijdens de eerste paar luisterbeurten kan ik nog niet echt zeggen dat dit nieuwe album me direct pakt. Zo op de achtergrond klinkt het allemaal wat magertjes en lijkt het nu en dan wel voor een Q-music publiek gemaakt. Toegegeven, hardlopend met een simpel MP3 spelertje en dito oordopjes is ook niet de manier om deze muziek tot je te nemen.

Als later de omstandigheden beter zijn om het album met de juiste bombast tot me te nemen begint het kwartje langzaam te vallen. Desondanks, of wellicht juist dan valt me op dat ondanks de redelijk stevige riffs en nodige bombast het wel allemaal heel erg catchy blijft. Waar de meeste bands in dit genre kiezen voor een klassiek tintje aan de zangstem valt vanaf het intro van “Here Come the Vulture” op hoe zoet of zelfs “poppy’ de stem van Charlotte Wessels toch eigenlijk is. Zeker in combinatie met de dreigende riffs en de uitgebreide toetspartijen van oprichter Martijn Westerholt (ex- Within Temptation). Het neuriën halverwege zou je zelfs wat “speels” kunnen noemen. Op “Your Body is a Battleground” gaan de wenkbrauwen even omhoog, dat is toch..? Juist ja, op enkele nummers is opnieuw een bijrol weggelegd voor Marco Hietala (Nightwish), misschien wat voorspelbaar maar wat een fantastische stem heeft die man toch! De eerste single “Stardust” en ook “My Masquerade” zijn typische Delain-tracks. Lekker in het gehoor liggend, pakkend en toch met een stevige basis.

Op “Tell Me, Mechanist” kleurt men opnieuw buiten het lijntje met een gastoptreden, van oude bekende George Oosthoek komen onverwachts maar daarom niet minder welkom een aantal stevige grunts. Op “Sing to Me” horen we opnieuw Marco Hietala en wat mij betreft brengt dit toch weer extra dynamiek met zich mee, de stemmen kleuren mooi bij elkaar en voegt op deze manier echt wat toe. Zowel “Army of Dolls”en “Lullaby” passen prima in het geheel zonder daarbij al te veel op te vallen. Met “The Tragedy of the Commons” krijgen we tenslotte een mooie, opnieuw melodieuze afsluiter met een gastbijdragen van Alissa White (Arch Enemy) in dit geval en dit vormt opnieuw een mooi contrast.

Hiermee komen we na slechts negen tracks al aan het einde van het album, wat met een speelduur van zo’n 38 minuten zeker voor huidige begrippen eigenlijk toch wel aan de krappe kant is. Maar goed, er is natuurlijk nog de special edition met extra tracks en diverse live-uitvoeringen, en beter 38 minuten kwaliteit dan 70 met middelmaat zullen we maar zeggen? Conclusie is in ieder geval dat Delain een album aflevert wat volgens eigen zeggen duisterder en zwaarder is dan ooit tevoren zonder het eigen gezicht te verliezen, iets wat ik alleen maar kan onderkennen na het beluisteren. Daarbij toegevoegd dat productie naar mijn smaak prima is waardoor de stevige riffs prima klinken en toch het wat meer poppy karakter goed naar voren komt. Dit kan natuurlijk een nadeel zijn als je vooral voor de harde metal-kant gaat en smaken verschillen nu eenmaal, maar voor de meeste fans van het genre is dit album zeker een aanvulling en minimaal een aantal verplichte luisterbeurten waard. (Ben Holster)

Tracklist:
01. Here Come The Vultures
02. Your Body Is A Battleground
03. Stardust
04. My Masquerade
05. Tell Me, Mechanist
06. Sing To Me
07. Army Of Dolls
08. Lullaby
09. The Tragedy Of The Commons

Line-Up:
Charlotte Wessels - Vocals
Timo Somers - Guitar
Otto Schimmelpenninck - Bass
Sander Zoer - Drums
Martijn Westerholt - Keyboard

Koop nu Delain bij LARGE