Watain The Wild Hunt

Century Media Records

Website:

Watain

‘Lawless Darkness’ prijkte bij sommige mensen hoog op de jaarlijsten, maar voor sommige blijft ‘Casus Luciferi’ het hoogtepunt uit het oeuvre van deze Zweedse band. Watain maakte natuurlijk de tongen behoorlijk los met de podiumshow, het ossenbloed en het intens serieuze imago dat ze zichzelf ook aanmeten buiten de optredens. Sommige mensen moeten meewarig lachen om dat gedeelte zolang de muziek maar goed te pruimen is. Andere mensen kunnen zich er niet meer te zetten en laten de band links liggen. Wellicht dat dat nog wel meer zal gebeuren met het nieuwe album. Want als er één ding als een paal boven water staat, is wel dat ‘The Wild Hunt’ allesbehalve een ‘Lawless Darkness’ deel twee is geworden.

Opener “Night Vision” is een sfeervolle intro waarbij de epiek pas goed toeslaat rond de twee minuten. Als “De Profundis” van start gaat met een knal en een ziekelijk riffje is het duidelijk dat het de grandeur van Lawless Darkness mist en weer een stuk meer neigt naar het oudere werk. Wel is de productie vele malen voller en vetter, alleen is dat uitermate nadelig geweest voor de gitaren. Ze staan iets te zacht in de mix, terwijl zanger E. er overheen galmt. Nu zat er altijd wel galm op de zang, maar deze keer is het gewoon storend. Het nummer rost wel behoorlijk door, maar bevat niet heel de spookachtige riffjes die de band juist zo interessant maakte op vorige albums. “Black Flames March” is alweer wat rustiger. Rollende en stuwende drums waaroverheen een laag gitaartapijt wordt gedrapeerd. Het is een langzamere stamper. Net zoals “All That May Bleed” dat is, welk nummer als eerste op Youtube verscheen en nogal wat negatieve reacties losmaakte. Het duurt even voordat het nummer een beetje pakkend wordt, maar er zit al wat meer dynamiek in dan de eerste twee. “The Child Must Die” is episch, en lijkt erg van Dissection afgekeken maar dan meer met een soort heavy metal invloed. “They Rode On” is verreweg het vreemdste wat Watain tot nu toe heeft gedaan. Het is semi-akoestisch, het is een ballad, het is met cleane zang, het is over-de-top Bathory-aanbidding. Dat laatste is niet zo vreemd, maar het geeft wel goed aan waar dit op lijkt. Het is een langzaam nummer, wat ongetwijfeld wennen is voor velen, maar de solo erin is erg lekker (Pink Floyd-ish bijna) en de cleane zang niet heel onverdienstelijk. Er zijn vragen te stellen bij de vrouwenzang die aan het eind van het nummer meezingt, want echte meerwaarde heeft het niet helemaal. “Sleepless Evil” doet z’n naam eer aan want het klinkt ook echt evil. Het begint up tempo, heeft een creepy en psychedelisch middenstuk en ramt dan nog even de laatste slaap uit de ogen. Niettemin speelt hier ook mee dat de gitaren niet heel veel spannend werk verrichten. “The Wild Hunt” is weer een rustiger nummer dat ook voortkabbelt en waar weer een redelijk episch sausje overheen ligt. ‘Outlaw’ begint erg apart, met een soort oerkreten die Tarzan zou kunnen slaken als hij ging zingen. Verder is het een nummer dat wel weet hoe je fel van leer moet trekken. Halverwege krijgt het meer een rock ’n roll gevoel om weer te eindigen met de apengeluidjes uit het begin. “Ignem Veni Mittere” begint heel rustig en akoestisch om over te gaan in, wat ik nog niet vaak genoeg heb gezegd in deze recensie, een nummer met een lekker jankende solo wat lekker episch aandoet. Naarmate het nummer vordert wordt de sfeer steeds grimmiger en sterft de epiek om plaats te maken voor kou en ongemak. “Holocaust Dawn” begint als een echt Watain-nummer en gaat alle stadia door van snel naar langzaam, naar bijna ambient spookachtig voordat de ‘dawn’ daadwerkelijk aanbreekt en zo hard deze plaat naar een einde mept. Bij sommige edities krijg je er de 2013-versie van “When Stars No More Shine” erbij, het eerste nummer dat de band ooit schreef. De nieuwe versie klinkt (zoals verwacht) erg goed.

Watain is met ‘The Wild Hunt’ behoorlijk anders gaan klinken. Al het episch dat de vorige twee albums bezaten is er uit geperst en daarmee een volwaardig album geschreven. Af en toe komt de oude geest van de eerste twee albums terug in een aantal nummers (De Profundis, Sleepless Evil, Holocaust Dawn) maar nu is Watain meer de band geworden van grandeur en epiek. “They Rode On” is natuurlijk echt iets totaal anders en zal vriend en vijand verrast hebben. Ik mis zelf de koude, koude riffs en de sfeer die juist op ‘Casus Luciferi’ en ‘Lawless Darkness’ wel te vinden was. Het album zal de band echter geen windeieren leggen, want het is wederom toegankelijker geworden. Voor de mensen die echt snakten naar een nieuwe vurige black metal plaat met het geluid van ‘vroeger’ kan je beter de nieuwe Isvind pakken dan de nieuwe Watain. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Night Vision
02. De Profundis
03. Black Flames March
04. All That May Bleed
05. The Child Must Die
06. They Rode On
07. Sleepless Evil
08. The Wild Hunt
09. Outlaw
10. Ignen Veni Mittere
11. Holocaust Dawn

Line-up:
H. – Drums
P. – Guitar
E. – Vocals

Koop nu Watain bij LARGE