Obliteration Black Death Horizon

Indie Recordings

Website:

Obliteration

In 2007 sprak ik al de wens uit dat Obliteration snel na hun debuut ‘Perpetual Decay’ wat nieuws zou laten horen. Twee jaar later zag ‘Nekropsalms’ al het licht, en dat was een behoorlijk stap voorwaarts. Spookachtige death/doom maakte de heren ineens in plaats van echt simpele death metal. Het deed erg aan Autopsy denken maar een smerigheidsfactor minder een een naargeestigheidsfactor of twee meer. Het enige manco dat op die plaat aan te merken was, was dat de nummers bijna allemaal dezelfde structuur volgden van langzaam, snel, langzaam. Zou het deze keer anders zijn? De band heeft in ieder geval geen line-up wisselingen doorgemaakt en hoewel de albumhoes niet zo apart en mooi is als de voorganger, beloofd het niettemin veel goeds.

“The Distant Sun” begint eigenlijk precies zoals voorgaand werk. Geopend wordt met een langzame passage, naargeestige gitaarlijnen en Sindre Solem’s halve schreeuw, halve maniakale krijs eroverheen. De band ploegt zo langzaam voort, met lekker borrelend baswerk en werkt zo langzamerhand toe naar een versnelling om dan goed door te hameren. Enorm headbang-gevoelig met oog voor nog wat apart gitaarwerk en prima solowerk thrasht de band alles aan de kant. Niet zo verwonderlijk aangezien de helft van de band ook in het uitstekend black/thrash-spelende Nekromantheon zit. De band sluit dan weer af met een langzaam overdenkend stuk gelijk het begin van het nummer. Dat de nummers niet allemaal hetzelfde klinken, bewijst meteen het tweede nummer, “Goat Skull Crown” wat meteen in een hogere versnelling start. Het nummer zwabbert heerlijk alle kanten op en ook hier is stevig soleerwerk te vinden. “Transient Passage” begint weliswaar langzaam maar herbergt een aantal uitstekende riffjes die klinken alsof ze bijna twintig jaar geleden geschreven waren door andere bands. Het nummer moet even op gang komen maar barst daarna los in een death metal inferno. “Ascendance (Sol Invictus)” heeft weer prima gitaarwerk waarin het spookachtige element goed naar voren komt zonder dat de death metal basis uit oog wordt verloren. Met een heerlijk solo-duel tussen de twee gitaristen komt dit nummer veels te snel aan het einde maar niet voordat er nog even goed van leer wordt getrokken. “Sepulchral Rites” start met zo’n riff, waarvan je weet dat het sowieso een goed nummer wordt. Het is duidelijk een van de snellere nummer op de plaat, en walst rustig over je heen voordat je er erg in hebt. Het titelnummer van de plaat laat de band in al hun facetten goed naar voren komen. Het nummer bevat het langzame doom-gedeelte en het harde death-ros gedeelte, en vloeit daarna naadloos voer in het akelige instrumentale outro genaamd “Churching Magma”.

Obliteration weet net het stapje extra te nemen om een aardige plaat om te zetten in een goede plaat. Het materiaal is net iets diverser dan voorganger ‘Nekropsalms’ wat de levensduur van de plaat ten goede komt. Mensen die de voorganger op handen dragen kunnen echter blind deze nieuwe plaat onder de vinylnaald leggen. Ergens is de beweging van de band richting het etherische, spookachtige geluid een beweging die je wel meer gaande ziet bij andere bands zoals Tribulation en In Solitude. Dat kan geen kwaad, want ook de nieuwste van Tribulation is een ijzersterk werk geworden, juist door de spookachtige sfeer die er rondwaard op de plaat. Zeker een band om te gaan bekijken live. In november touren ze door Europa met Degial en Deathronation, hoewel een Nederlandse datum nog niet vast staat op dit moment. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. The Distant Sun (They Are The Key)
02. Goat Skull Crown
03. Transient Passage
04. Ascendance (Sol Invictus)
05. Sepulchral Rites
06. Black Death Horizon
07. Churning Magma

Line-up:
Sindre Solem – Vocals & Guitars
Arlid Myren Torp – Guitars
Didrik Telle – Bass & Vocals
Kristian Valbo – Drums & Percussion

Koop nu Obliteration bij LARGE