Darkthrone The Underground Resistance


Peaceville Records

Website :

Darkthrone

Sinds voorganger ‘Circle The Wagons’ is er, net zoals alle jaren hiervoor, natuurlijk geen klap veranderd in het Darkthrone-kamp. Nog steeds dezelfde studio (Necrohell 2), steeds dezelfde dynamiek van materiaal schrijven (half om half). Enige verschil is een nieuwe producer (Jack Control van Enormous Door uit Texas) en een nieuwe cover-bouwer (Jim Fitzpatrick).

Was het nog zo dat de nummers van Fenriz erg old-school klonken en die van Nocturno allemaal wat halfslachtig op de voorgaande albums, deze keer is dat duidelijk anders. Nocturno neemt muzikale wraak door de muzikaal betere nummers van de plaat te schrijven. “Dead Early” begint nog lekker stuwend maar ontaard dan in een groot polka-meets-Motörhead-meets-Celtic Frost festijn. Voor dat je er erg in hebt is het alweer voorbij. “Lesser Man” klinkt meteen wat duisterder en stuwt meer op de riffs dan op het vrolijke feestgevoel van de album-opener. Het lijkt wat dat betreft meer op de duistere nummers waarmee Nocturno de voorgaande albums opluisterde, ware het niet dat dit nummer wel goed in elkaar steekt en de spanning er in houdt. Ook komt er redelijk wat solo-werk in voor, niet geheel onverdienstelijk. “Come Warfare, The Entire Doom” is het magnum opus van Nocturno op dit album. Het begint met doom, en de warfare komt eigenlijk pas later in het nummer. Ondanks z’n hevige lengte van 9 minuten blijft het elke minuut boeien. Nocturno weet uitermate goed hoe verschillende snelheden, riffs en gemoedstoestanden in elkaar over moeten vloeien om een bestendig nummer te bouwen. Halverwege het nummer gaat er wat meer gas op zodat het wat snelheid krijgt met een aanstekelijke onderbouwing van riffwerk erbij.

Wellicht valt het op dat ik vaak noem dat Nocturno’s nummers goed in elkaar zitten. Dit is goed te merken omdat het contrast met zijn partner-in-crime Fenriz bijna niet groter kan zijn. Dat was het op vorige albums al niet echt, maar stak de logge en duistere muziek van Nocturno wat af tegen het simpele, punky geluid van Fenriz zijn schrijfsels. De drie nummers van laatstgenoemde zijn echter zo dusdanig anders, dat het bijna een ongelijke strijd is om ze te vergelijken. “Valkyrie” opent met een akoestisch gitaartje en wat langzame aanslagen op de gitaar. Als het echt losgaat worden we verrast met Fenriz die probeert te zingen. Letterlijk zoals ik het zeg, probeert te zingen. De kreet ‘Valkyyyyyyriiiieeeeehhhheeeeeehheeee’ blijft je achtervolgen door het nummer, wat verder een uitermate simpele structuur heeft. Denk het epische van Bathory, de simpliciteit van punk, en de valsheid van Fenriz’ zijn gezang op de voorgaande albums. Het is lachen en huilen tegelijk. “The Ones You Left Behind” heeft leuk gitaarwerk om mee te beginnen, maar kakt dan nogal in door een teveel aan herhaling. Absoluut overtreffende trap van ‘wat gebeurt hier nu?!’ is wel het slotstuk “Leave No Cross Unturned”. Volgens mij kan niemand de eerste minuut luisteren zonder niet onmiddellijk aan oude Agent Steel-albums te denken. Speed metal all the way, waarbij Fenriz het voor elkaar krijgt om nog ridiculer te gaan zingen. Vanaf een minuut of drie is Agent Steel exit, hallo Celtic Frost! Totale Tom G. Warrior-worship inclusief verplichtte ‘ugh!’. De drie minuten zijn heerlijk auto-rij-muziek en netjes headbangen. Wat ze echter hadden moeten doen, is stoppen, want zo was het nummer prima. Het is natuurlijk erg komisch, maar wel lekker. Wat je zeker NIET moet doen, is de eerste zes minuten kopiëren en dan herhalen, alleen laat je Fenriz twee keer zo debiel zingen als in ronde 1. Met zes minuten was het klaar geweest. Met 14 minuten gewoon te lang en te zinloos.

Nu kan ik wel leuk allemaal commentaar geven, maar de twee heren interesseert het echt geen fluit. Ze doen wat we zelf willen en gezien de voorliefde qua muziek is het niet vreemd dat hun band nu ook klinkt naar wat ze luisteren. Vooral de Agent Steel-reminder is leuk nu Agent Steel zelf niet meer zo klinkt, maar de zang van Fenriz is af en toe hemeltergend. Niettemin is het een uitermate vermakelijke plaat om met tien bier op te luisteren. Zeker gezien Nocturno ook de polka-beat heeft ontdekt en wat beter beluisterbare nummers schrijft is het allemaal wat meer in balans dan de vorige albums. Maar toch, soms weet je echt niet of je moet lachen of huilen. Genoeg controverse dus weer. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Dead Early
02. Valkyrie
03. Lesser Man
04. The Ones You Left Behind
05. Come Warfare, The Entire Doom
06. Leave No Cross Unturned

Line-up:
Nocturno Culto (Ted Skjellum) – Guitar, Bass Guitar, Vocals
Fenriz (Gylve Fenris Nagell) – Drums, Guitar, Bass Guitar, Vocals

Koop nu Darkthrone bij LARGE