Nihill Verdonkermaan


Hydrahead Records

Website :

Nihill

Black metal is al redelijk ingeburgerd als een genre van metal waar je van houdt of niet. Eng of extreem is het vaak al niet meer, en als je naar een gemiddeld cd-boekje van Immortal kijkt is het eerder lachwekkend. De laatste jaren zijn er echter weer substromingen ontstaan die zichzelf weer dusdanig serieus nemen in muziek en gedachtengoed. Bekend voorbeeld is natuurlijk Watain die nogal dweept met hun alliantie met de heer van het duister. Maar ook bands zoals Deathspell Omega en Blut Aus Nord die op een metafysischer niveau bezig zijn met de donkere kant van het leven. Dat Nederland inmiddels ook begint mee te doen op het black metal terrein werd velen al duidelijk toen Season of Mist het Brabantse Dodecahedron opnam in het omvangrijke bandrooster. Nihill, met in de gelederen Dodecahedron-zanger Michiel Eikenaar, moeten het met minder doen en zitten bij het Amerikaanse labeltje Hydra Head records. Gelukkig brengt Suburban hun nieuwe plaat Verdonkermaan ook gewoon uit.

Verdonkermaan is het sluitstuk in de trilogie, de albums Krach en Grond gingen daar aan vooraf. Stilistisch is er niks veranderd, Nihill maakt nog steeds een harde en vooral naargeestige indruk. Dissonante, repetitieve riffs, doorbeukende drums en de schreeuw van Michiel eroverheen creëren een bedrukkende sfeer waarin je als gehypnotiseerd op het einde afstevent. Ergens doet de beklemmendheid aan Mayhem’s ‘Ordo ad Chao’ denken zonder het bedompte geluid, maar dezelfde drukkende zwaarte ligt over dit hele album. Als opener ‘Vuur: the deathwind of resurrection’ eindigt in een kakofonie van geluid en gekrijs vraag je je af hoe je dit album gaat overleven. ‘Spiral: The tail eater’ neemt echter gas terug en kruipt voort als een langzaam oprukkende plaag. Steeds zwaarder en zwaarder wordt de tocht naar het einde, steeds pakkender de sfeer. Het is een kwestie van een paar riffs die eindeloos herhaalt worden, maar het resultaat is effectief en beangstigend tegelijk.
‘Oerbron: returning to the primal matter’ hakt er meteen goed in met staccato drums en wederom de eenvoudige, bezwerende gitaren. Halverwege het nummer is het letterlijk chaos: snerpende gitaren, oversturende zang, ongecontroleerd gedrum, het de terugkeer zoals de titel al meldt. Het nummer dooft uiteindelijk uit om over te gaan in ‘Gnosis pt. IV’ wat weer een ambient-track is. Veel is er niet te horen, behalve onhuilspellend gefluister en achtergrond geluid. ‘Trauma: crushing serpens mercuriales’ stuw langzaam naar het einde van deze plaat toe met een wat langzamer tempo dan ‘Vuur’ en ‘Oerbron’ en kent iets meer variatie in het gitaarwerk, maar alles binnen het palet van de eenzame, effectieve riffs waarbij alles steeds meer afremt. Zo komt er een rustig einde aan deze plaat.

Er staan behoorlijk wat woorden in deze review die een gevoel moeten omschrijven. En er is veel te voelen bij deze plaat, want het is een benauwde, beklemmende zit die je als luisteraar meemaakt. Het zijn weliswaar negatieve emoties die deze muziek kan oproepen, maar dat het iets losmaakt bij je staat vast. Als je de zwartgalligheid kan waarderen, is het zeker een plaat die je moet luisteren. Vanzelf is in de duisternis de schoonheid te vinden (Thomas van Golen).

Tracklist:
01. Vuur: The Deathwind of Resurrection
02. Spiral: The Tail Eater
03. Oerbron: Returning to the Primal Matter
04. Gnosis Pt.IV
05. Trauma: Crushing Serpens Mercuriales

Koop nu Nihill bij LARGE