Naglfar Teras


Century Media Records / EMI Music

Website :

Naglfar

Naglfar mag geen onbekende meer heten. Met het album ‘Sheol’ uit 2003 stonden ze pas echt op de kaart, maar voorgangers ‘Diabolical’ en zeker ‘Vittra’ zijn geen vreemde namen voor de connaisseurs van het melodische black genre. Na het laatste album ‘Harvest’ uit 2007 bleef het echter een tijd stil. Nadat sommige leden toch niet bleken te voldoen werd er besloten om maar verder te gaan als drie-eenheid en zijn de drums op het nieuwe album dan ook ingespeeld door Dirk Verbeuren die slechts als sessie-muzikant erbij wordt betrokken. Klaarblijkelijk besloten Olivius, Nilsson en Norman dat zij beter presteren als er niet nog meer figuren rond de band hangen. De nieuwe plaat werd opgenomen in de Wolf’s Lair studio’s en gemixed door Mattias Eklund. Voor de mastering werd Göran Finnberg aangetrokken, die gewerkt heeft met onder andere Arch Enemy, Opeth, Dark Tranquility, In Flames en Nifelheim. Voor het artwork is dan weer Dark Tranquililty-gitarist Niklas Sundin verantwoordelijk.
 

Opener ”Teras” hakt er meteen in met een drumroffel en een slepende riff waarover de titel gescandeerd wordt. Op gang komt het nummer niet want het dient duidelijk als opener voor “Pale Horse” dat er zo ongenadig inhakt dat het lijkt alsof de bandleden ‘Plague Angel’ van Marduk een luisterbeurt of 10 teveel hebben gegeven. Het scheelt dat ze beiden uit Zweden komen en dat Naglfar wat meer melodie weet te brengen maar af en toe komt de gelijkenis aardig dichtbij. Zelfs de zang van Olivius lijkt verdacht veel op geniale gek Mortuus. Niet dat de vergelijking een slecht teken is, maar het valt wel op. Naglfar weet zich af en toe echter niet helemaal staande te houden in het geweld dat ze ontketenen, wat de nummers niet altijd ten goede komen. Niet getreurd, het heeft genoeg in zich om fans en nieuwe mensen te bekeren tot hun muziek. Voornamelijk doordat de heren ook wat rustiger aan kunnen doen, zoals halverwege “III: Death Dimension Phantasma” blijkt. Zeker ook bij “The Monolith” laat de band zien dat ze prima om kunnen gaan met de wat langzamere stukken. Hier ligt juist de kracht van de band want de zang en gitaarlijnen komen zo beter naar voren toe als het niet wordt weggedrukt door de hard aanwezige blastbeats.


Op “An Extension of his Arm and Will” komen de naargeestige riffs pas echt goed naar voren, en laat de band horen waarom ze een van de grotere namen in het genre zijn. Helaas dat “Bring Out Your Dead” het zwakkere broertje van de plaat is en daarop volgt. Gelukkig is er nog volop vuurwerk bij “Come Perdition” en “Invoc(h)ate” om daarna weer in stijl het album af te sluiten met een grandieus nummer wat zich stuwend richting het einde begeeft van de vlam en niet voor niets “The Dying Flame of Existence” heet en stiekem weer naadloos overgaat in nummer 1 voor de mensen die dit in hun playlist op repeat hebben staan.


Al met al levert Naglfar weer een prima album af. Een echte top-act ligt nog niet in het verschiet, daarvoor weet de band nog net iets te weinig echt sterke memorabele composities te schrijven, ondanks dat ze nu aardig in de richting zitten. Mocht je fan zijn van bands zoals Dark Fortress, Necrophobic, Lord Belial en zelfs Dissection dan kan deze plaat je vermoedelijk heel goed bekoren. Wie weet kunnen we volgende keer met net wat extra power echt spreken van een geweldig album. (Thomas van Golen)
 

Line-up:
Kristoffer Olivius - Vocals
Andreas Nilsson - Guitars
Marcus E. Norman - Guitars, Bass, Keyboards
Dirk Verbeuren – Session Drums

Tracklist:
01. Téras
02. Pale Horse
03. III: Death Dimension Phantasma
04. The Monolith
05. An Extension Of His Arm And Will
06. Bring Out Your Dead
07. Come Perdition
08. Invoc(H)ate
09. The Dying Flame Of Existence