Merrimack The Acausal Mass


AFM Records

Website :

Merrimack

Ook Merrimack lift natuurlijk mee op de hele Franse black metal scene die de laatste paar jaar zo goed hun best doet om origineel en vernieuwend en vooral apart te zijn. Bands als Deathspell Omega, Blut Aus Nord en Peste Noire hebben de weg gebreid voor een heel legioen aan interessante Franse bands die eens wat anders doen. Zo ook Merrimack, die toch alweer 18 jaar rondlopen en nu pas bij album vier zijn aanbeland. ‘Of Entropy And Life Denial’ was nog een wat simpele standaard black metal schijf. Niet verkeerd, maar ook niet echt heel interessant. Pas bij opvolger ‘Grey Rigorism’ kwam er wat meer naar voren en begon ook Merrimack gebruik te maken van dissonante riffs en occulte satansaanbidding zonder te vervallen in clichés. Met een bijna compleet nieuwe band (alleen een gitarist en bassist bleven na de bezuinigingsronde over) werd er in de Necromorbus Studio een nieuwe schijf in elkaar gezet.

Opener “Vestals of Descending Light” begint met razende blastbeats en geschreeuw erdoorheen waarbij het met zijn 50 seconden zeker een opener is die even goed de aandacht op de schijf vestigt. “Arousing Wombs In Nine Angels Plethora” is dan ook het echte eerste nummer. En dat begint langzaam, opbouwend om zo halverwege om te slaan in sonisch geweld met elke keer die naargeestige riffs om het geheel te ondersteunen. Bij Gospel Of The Void’” denk je na de drumroffel en de gitaar dat er meteen een blastbeat volgt, maar niks van dit alles. Het nummer stuwt rustig verder en valt zelfs weer terug in een rustiger tempo. Uiteraard weet de band ook hier het gaspedaal te vinden zonder zichzelf te verdrinken in een bloedbad van blastbeats. Alles met mate. “Beati Estis Cum Maledixirint Vobis”, (leentjebuur in de Bijbel spelen is nooit een probleem, het betekent ‘wees gezegend als mensen kwaad over je spreken omdat je Jezus aanhangt’) begint dan wel met een stevige roffel op de drums en een bezeten zanger die vast allerlei mensen helemaal het graf in zegent. “Hypophanie” is het enige nummer dat maar uit een woord bestaat, en tevens aan het eind mooi gebruikt maakt van een stuk akoestische gitaar. Tijdens “Abortion Light” horen we nog een gastvocale presentatie van Mortuus van Marduk. Met “Liminal Matter Corruption” krijgt het album dan een lange en harde afsluiter van ruim acht minuten. Voornamelijk veel blasts en ijselijke riffs, met hier en daar een moment voor adempauze.

Aan het einde van het album begint wel op te vallen dat alles enigszins hetzelfde begint te klinken. Nu weet Merrimack op dit album de spanningsboog in de nummers zelf goed op te zetten maar over het hele, zevenenveertig minuten lange album, vergt het uiteindelijk wat veel van de luisteraar. Nu is dit geen slecht album, het is echter ook geen heel goed album. De afwisselingen zijn prettig, maar zijn uiteindelijk uitermate voorspelbaar geworden. Een prima plaat om een paar keer op te zetten, maar echt lang boeien zal deze niet. Zeker omdat zo’n knaller als “Liminal Matter Corruption” achteraan te vinden is. Maar niettemin weer een prima schijf voor Merrimack erbij. (Thomas van Golen)

Tracklist:
01. Vestals Of Descending Light
02. Arousing Wombs In Nine Angels Pleroma
03. Gospel Of The Void
04. Beati Estis Cum Maledixirint Vobis
05. Hypophanie
06. Obstetrics Of Devourment
07. Worms In The Divine Intestine
08. Abortion Light
09. Liminal Matter Corruption

Line-up:
Perversifier – Guitar
Daethorn – Bass
Blastum – Drums
A.K. – Guitar
Vestal – Vocals

Koop nu Merrimack bij LARGE