In 2010 zag ik Opeth nog tijdens hun ‘Evolution XX’ tour. Een tour waar het gehele ‘Blackwater Park’ album en van elk ander album een song werd gespeeld. Daar bleek nog maar weer eens hoe bijzonder en divers de muziek van deze band is. Geen enkel album klinkt hetzelfde en zo wordt het de fan nooit makkelijk gemaakt. Voor ‘Heritage’ geldt dit nog meer dan voor welk ander album van de band!  

De titeltrack bestaat uit een rustig intermezzo van gealtereerde piano akkoorden. Deze track wekt een bepaalde spanning op waardoor ik me afvraag welke kant het op zal gaan met de rest van de muziek op dit album. Over het geheel genomen vallen er drie elementen op die afwijken van al wat de band voorheen opnam. De elektrische distortion sound is er meer één die uit de jaren ’70 lijkt te zijn gekomen. Het tweede element is de ruimte die vooral ook gegeven is aan alle andere instrumenten buiten de gitaar. De gitaar is zeker wel aanwezig maar staat vaak ook niet op de voorgrond. Indien dit wel het geval is, is het zeker niet altijd een elektrische gitaar. Veel tokkels en Latijns-Amerikaanse ritmes worden op akoestische gitaar gespeeld. Hierdoor klinken deze natuurlijker. Het derde element is dat dit wederom een gruntloos album is (niet geheel nieuw), maar Mikael’s stemgebruik is binnen de cleane zang gevarieërder als ooit tevoren. Zelfs het gebruik van de kopstem wordt niet geschuwd! Dat Mikael een groot 70’s progrock fan is, was al langer bekend. Niet eerder was de invloed van deze stijl zo aanwezig als op dit album. Je zou het Opeth’s  hommage aan de prog kunnen noemen.  

De andere muzikanten voelen zich hoorbaar op hun gemak in deze muziek. Het is daarom een beetje kort door de bocht om dit als alleen Mikael’s ding te zien. Drummer Martin Axenrot blijkt een behoorlijk afwisselender ritme-arsenaal in huis te hebben dan hij tot nu toe had laten horen. Hier en daar lijkt het zelfs weer even alsof Martin Lopez op de drumkruk is gaan zitten! De inbreng van Per Wiberg als toetsenist van Opeth is op dit album erg groot en daarom is het toch wel een beetje frappant dat hij inmiddels niet meer in de band zit. Zijn vervanger heet Joakim Svalberg (voorheen o.a. bij Malmsteen). Sommige delen van songs bevatten stiltes waardoor je naar de stilte luistert en op andere momenten hoor je bijvoorbeeld maar twee instrumenten. Dit zorgt er voor dat je als luisteraar benieuwd blijft naar wat komen gaat. Na het afsluitende “Marrow Of The Earth” (een Mike Oldfield achtig stukje muziek dat zo onder een arthouse film gezet kan worden) blijf ik met een behoorlijk aantal vraagtekens zitten?  

Is dit het nieuwe Opeth? Dus geen contrasten meer tussen cleane zang en grunt. Of is dit wederom een ander uitstapje zoals dat met ‘Damnation’ ook het geval was? Of is dit een geslaagde hommage aan de progrock uit de jaren ’70? En wat vind ik er nu eigenlijk zelf van? Na tig luisterbeurten weet ik het nog steeds niet dus zet ik hem nog maar eens op. In dat opzicht heeft het album al meer rondjes gedraaid dan menig andere release van het afgelopen jaar. De progfan zal dit album zonder meer in de armen sluiten. De deathmetalfan zal dit niet allemaal trekken. En groeit de Opeth fan mee? … de tijd zal het uitwijzen.  

Tracklist:

01. Heritage

02. The Devil’s Orchard

03.  I feel the Dark

04. Slither

05. Nepenthe

06. Häxprocess

07. Famine

08. The Lines In My Hand

09. Folklore

10. Marrow Of The Earth  

Line-up:

Mikael Åkerfeldt – Guitars, Vocals

Martin Mendez – Bass Guitar

Fredrik Ǻkesson – Guitars

Joakim Svalberg – Keyboards

Martin Axenrot – Drums