Op 28 oktober is het album van Lou Reed, waar hij samen met Metallica samenwerkt uitgekomen. Inmiddels is het album in diversen media, mede door de promotie campagne en de nummers en teksten die vooraf werden vrijgegeven aan de release al lang en breed onder de loep genomen. Zo is ‘Lulu’ waarschijnlijk het meest besproken album van 2011. Verder rest dan nog de waarschuwing dat ‘Lulu’ geen Metallica-album is, maar een Lou Reed-plaat is waarbij Metallica als begeleidingsband fungeert!

Voorafgaand, eerst nog even wat feiten op een rijtje. Lou Reed, was samen met John Cale het gezicht van de invloedrijke band The Velvet Underground. In 1970 nam Reed afscheid van the Velvet Underground en startte hij een solo-carrière. Al in datzelfde jaar scoorde hij zijn grootste hit “Walk on the Wild Side”. Lou’s meest 'beruchte' solo-album is zonder twijfel ‘Metal Machine Music’ uit 1975; een dubbelalbum dat destijds door velen bestempeld werd als één van de slechtste albums uit de geschiedenis van de rockmuziek. Metallica is een van de succesvolste metalbands uit de Verenigde Staten en bestaat sinds begin jaren 80. De band heeft sinds haar ontstaan meer dan 100 miljoen exemplaren van hun albums verkocht, waarvan het “Black album”als een van de grootste successen gezien kan worden. Het was tijdens de introductie in de Rock and Roll Hall of Fame van Metallica in 2009 waar de samenwerking tussen de band en Lou Reed gestalte kreeg. Metallica trad hier namelijk op met artiesten als Ozzy Osbourne, maar ook met Lou Reed. Metallica bracht hier samen meet Lou de nummers “Sweet Jane” en “White Light/White Heat” van The Velvet Underground ten gehore. Na deze samenwerking is het idee ontstaan bij de heer Reed, om samen met Metallica een album op te nemen. Red schreef vervolgens het album en het eindresultaat, de meest besproken muzikale samenwerking van 2011 mag duidelijk zijn. Het album heeft de titel ‘Lulu’ meegekregen en verteld het verhaal is gebaseerd op de twee toneelstukken, ‘Der Erdgeist’ en ‘Die Büchse der Pandora’ die dateren uit het einde van de negentiende eeuw van de hand van Frank Wedekind waarin het verhaal van een misbruikte danseres wordt verteld.

Het complete album bestaart uit twee cd’s, en nu ben ik volkomen onbekend met het werk van Reed, maar na het beluisteren van de eerste nummers valt het niet mee om het eerste schijfje af te luisteren als doorgewinterde metalhead. Met de metal van weleer die Metallica ons door de jaren heeft gebracht heeft dit album dan ook weinig van doen. Het praatzingen van de heer Reed, worden op zo’n monotone manier gebracht dat de verveling al snel toeslaat. De enige momenten die echt interessant zijn is als Metallica het gaspedaal intrapt zoals tijdens het thrashy “Mistress Dread”. Verder zijn de songs voorzien van enkele vertrouwde Metallica elementen, maar deze staan voornamelijk op de achtergrond. Zo ook de zangpartijen van James Hetfield die dikwijls worden overstemd door die van Reed. De tweede cd bevat vervolgens slechts vier nummers, maar deze zijn meteen een stuk langer zoals het bijna twintig minuten durende “Junior Dad”. Deze nummers zijn mede door de lange intro’s, de repetitieve elementen en de lange jams bijna niet doorheen te komen. Het in zijn geheel afluisteren van deze twee schijfjes is dan ook een ware beproeving en het bespreken van alle onderlinge nummers op deze dubbelaar is dan ook onbegonnen werk. De opzet van Reed is daarmee dan ook geslaagd, het afleveren van een gedrocht van een album, waar de gehele muziekscene nog lang niet is over uitgepraat. Dit album is dan ook voor de Metallica fan geheel niet interessant en daar wilde ik het maar bij laten.

Tracklist:

CD 1:
01. Brandenburg Gate
02. The View
03. Pumping Blood
04. Mistress Dread
05. Iced Honey
06. Cheat on Me

CD 2:

01. Frustration
02. Little Dog
03. Dragon
04. Junior Dad

Line-up:
Lou Reed - Guitar, Vocals
James Hetfield - Guitar, Backing Vocals
Kirk Hammett - Guitar
Rob Trujillo - Bass
Lars Ulrich – Drums